Jump to content

Recommended Posts

vouvouka

Διάβαζα την ώρα που χτύπησε το κουδούνι. Σηκώθηκα και πήγα στην πόρτα.

Κοίταξα απ’ το ματάκι. Ένας άγνωστος στεκόταν απ’ έξω.

“Ορίστε;” είπα μέσα απ’ τη πόρτα.

“Συγνώμη, είμαι ο γείτονας, από δίπλα. Μήπως έχετε το τηλέφωνο του νοικοκύρη, του κυρίου Μπαλαγιάννη;”

Ξανακοίταξα. Ήταν μάλλον πενηντάρης. Μαύρο μαλλί, διοπτροφόρος, λίγο αλλήθωρος. Παλιομοδίτικο ντύσιμο. Εργένης φαινόταν. Γείτονας; Πρώτη φορά τον έβλεπα!

Άνοιξα. Μου χαμογέλασε και χαιρέτησε κάπως αδέξια.

“Χαίρετε! E… για την ακρίβεια, είμαι… πρώην γείτονας. Χρωστάω ένα νοίκι στον κύριο Μπαλαγιάννη και θα ’θελα να τον ξοφλήσω. Είχα το τηλέφωνό του, αλλά το ’χασα”.

Φαινόταν εντάξει. Έβγαλα το κινητό μου. Επαφές... “Μ”...

“6994, 245, 087… θα το αποθηκεύσεις στο κινητό σου;”

Τον είδα να κοιτάει παραξενεμένος μία εμένα μία το σμάρτφον.

“Ω… εγώ… εγώ δεν έχω τέτοια συσκευή! Θα το γράψω στο μπλοκάκι!”

Το ’πε και το ’κανε! Έβγαλε απ’ τη μέσα τσέπη του καφέ σακακιού του ένα σημειωματάριο κι ένα στυλό. Όντως παλιομοδίτης!

“Ξαναπείτε το, παρακαλώ;”

“6994...” άρχισα να λέω. Τον κοιτάω, δεν έγραφε. Κοιτούσε ελαφρά συνοφρυωμένος.

“Είπατε ‘6994’… είστε σίγουρος;” έκανε με γνήσια απορία.

Ε, ναι, αυτό μου είχε δώσει εδώ και πέντε χρόνια, σ’ αυτό το νούμερο επικοινωνούμε” του είπα με ειλικρίνεια.

Με κοιτούσε, το στυλό μετέωρο πάνω απ’ το χαρτί.

“Τι να πω, αλλιώς το θυμάμαι… τέλος πάντων πείτε το μου ξανά, παρακαλώ;”

Του το ξαναείπα, το ’γραψε. Τον χάζευα με κάμποση απορία: τα ρούχα του θύμιζαν αυτά του παππού μου, η χωρίστρα του βγαλμένη από παλιές ταινίες, τα γυαλιά του απροσδιόριστα περασμένης μόδας, ο σκελετός καμπάδικος.

Έγραψε στο τεφτέρι του. Ήμουν έτοιμος να του πω να πάρει απ’ το κινητό μου αντί να τρέχει εδώ κι εκεί, αλλά κάτι με απέτρεψε.

“Κατεβαίνω να τον πάρω απ’ το περίπτερο. Ευχαριστώ πολύ!”

‘Να τον πάρει απ’ το περίπτερο! Άκουσα καλά; Πού θα βρει πια περίπτερο με καρτοτηλέφωνο;’. Έκλεισα την πόρτα.

Υπήρχε κάτι μυστήριο στο όλο σκηνικό.

Συνέχισα το διάβασμά μου. Χρειάζεται ένα ρεπό πού και πού!

Δέκα λεπτά αργότερα ξαναχτύπησε το κουδούνι. Κίνηση σήμερα!

Στο ματάκι ο ίδιος άνθρωπος. Η έκφρασή του ήταν κάπως… φοβισμένη! Του άνοιξα.

“Τι έγινε; Δε βρήκες καρτοτηλέφωνο, ε; Ε, πού να βρεις πια;” του χαμογέλασα πικρά. Αποφάσισα να του δώσω το κινητό μου να κάνει τη δουλειά του.

Όχι απλώς φοβισμένο. Το βλέμμα του ήταν τρομαγμένο.

Στοιχειωμένο.

“Πήρα το νούμερο που μου δώσατε! Αλλά δε βγήκε ο κύριος Μπαλαγιάννης, ήταν ο γιος του!”

“Ναι, ε;” είπα.

“Ναι” ξεροκατάπιε “και μου ’πε πως ο πατέρας του δε ζει πια!”

‘Κάποιος κάνει κακόγουστα αστεία’ σκέφτηκα, αλλά απλώς ανασήκωσα τους ώμους. Πάντως, δεν ήθελα να νομίσει ότι εγώ του ’κανα φάρσα.

“Τι να σου πω, εγώ σου ’δωσα το σωστό νούμερο. Θες να πάρεις απ’ το κινητό μου;” είπα και του το πρόσφερα.

Ο άνθρωπος το κοίταξε ακόμα πιο σοκαρισμένος από πριν. Κούνησε αργά το κεφάλι αρνητικά.

“Κι ούτε αυτό δε μπορώ να το εξηγήσω” μουρμούρισε. “Παρακάλεσα τον περιπτερούχο να τηλεφωνήσω, του είπα ότι είναι ανάγκη. Μου έδωσε ένα τηλέφωνο σαν το δικό σου για να μιλήσω. Μετά πήγα να του δώσω λεφτά να κρατήσει τις μονάδες κι αυτός μ’ έβρισε… κάτι δεν πάει καλά… και δεν έχω χρόνο… πρέπει να φύγω...”.

Τον κοίταξα συμμεριζόμενος την αμηχανία του. ‘Μπράβο του’ σκέφτηκα ‘άλλος θα ’φευγε νύχτα χρωστώντας νοίκια κι αυτός τρέχει πάνω-κάτω για να ’ναι συνεπής!’

Σα να συνήλθε λίγο και μου μίλησε. “Κύριε… μπορώ να σε εμπιστευτώ να δώσεις αυτά τα λεφτά στον κύριο Μπαλαγιάννη; Είναι το νοίκι του Σεπτεμβρίου, ξέρει αυτός. Θα μου κάνεις μεγάλη εξυπηρέτηση. Εγώ πρέπει να φύγω… δεν έχω χρόνο...”

Έβαλε στα χέρια μου ένα φάκελο, με κοίταξε άλλη μια φορά μέσα απ’ τα χοντρά του γυαλιά, μου χαμογέλασε βεβιασμένα, στράφηκε και χάθηκε στη σκάλα. Έμεινα να κοιτάω για λίγα δευτερόλεπτα.

Μπήκα μέσα απορημένος. Κοίταξα το φάκελο. Ενανκαιρίσιος: διακεκομμένες μπλε και κόκκινες γραμμές στο περίγραμμα. ‘Αεροπορικώς – Par avion’ στάμπα σε μια γωνία.

‘Κύριον Χρήστον Μπαλαγιάννην’ έγραφε καλλιγραφικά. ‘Χρήστο’; ‘Νίκος’ λεγόταν ο σπιτονοικοκύρης. Χρήστος… Χρήστος λεγόταν ο γιος του, έντεκα χρονώ. Αλλά ο Χρήστος ήταν φρόνιμο παιδάκι, δεν ήταν κανένα ζιζάνιο να σηκώσει το κινητό του μπαμπά του και να πει σε έναν ξένο ότι είχε πεθάνει ο πατέρας του!

Ο πατέρας του…

Κάτι μου τριβέλιζε το μυαλό. Πήρα τηλέφωνο τον Μπαλαγιάννη.

“Έλα, Αργύρη, τι γίνεται;”

“Ε… κυρ-Νίκο, ήρθε κάποιος και άφησε ένα φάκελο με ένα νοίκι που σου χρωστούσε!”

“Όπα, κάποιος πήρε και μένα, αλλά ζήτησε το μακαρίτη τον πατέρα μου. Δε συνεννοηθήκαμε, μου ’πε κάτι ακαταλαβίστικα! Ποιος ήταν;”

“Δεν άφησε όνομα, είπε μόνο ‘το νοίκι του Σεπτεμβρίου’. Για το διπλανό σπίτι, φαντάζομαι”.

“Ποιανού Σεπτεμβρίου; Το διπλανό σπίτι το έχει η Βέτα η κομμώτρια εδώ και χρόνια!”

“Ναι, το ξέρω, κι εγώ απόρησα” απάντησα.

“Πώς ήταν αυτός ο τύπος;” ρώτησε ο Μπαλαγιάννης.

Τον περιέγραψα. Το τηλέφωνο για λίγο σιώπησε. Μετά ακούστηκε ένα νευρικό γελάκι!

“Ώστε αλλήθωρος και γυαλάκιας; Έναν τέτοιο νοικάρη είχαμε το 1980, όταν ήμουν, πόσο… δεκατριών;”

“Το 1980; Όχι, τόσο γέρος δε φαινόταν, το πολύ πενηντάρης” είπα.

“Ναι, πενηντάρης θα ’ταν τότε ο κύριος Λιακόπουλος. Θεολόγος. Ζούσε μόνος. Μα είναι αδύνατον να ’ταν αυτός” πρόσθεσε, πάλι γελώντας νευρικά.

“Ναι, αδύνατον...” πήγα να συμφωνήσω.

“Εννοώ… εννοώ πραγματικά αδύνατον: ο άνθρωπος είχε πεθάνει απ’ την καρδιά του στο γυμνάσιο που δίδασκε, εκείνη τη χρονιά!”

Μια απτή παγωμάρα έπεσε μόλις έπαψε να μιλά. Στα μάτια μου ξαναέρχονταν η προκατακλυσμιαία χωρίστρα και το αρχαιολογικό σακάκι του ανθρώπου.

“Ο γιος σου ο Χρηστάκης… από ποιον έχει το όνομά του;” κάτι με έσπρωξε να ρωτήσω.

Ο Μπαλαγιάννης δεν απάντησε αμέσως. Η μούγκα ήταν πια κάτι στερεό στον αέρα.

“Απ’ τον πατέρα μου” είπε με περίεργο τόνο στη φωνή.

Πάλι σιωπή.

“Τι έχει μέσα ο φάκελος;” ξαναμίλησε ο Μπαλαγιάννης.

Παρακολούθησα τα χέρια μου να κινούνται σαν αυτόνομα. Άνοιξαν το φάκελο. Από μέσα του τράβηξαν τρία χαρτονομίσματα.

“Έχει… τρία χιλιάρικα” είπα άτονα.

Ο άλλος δεν αποκρίθηκε.

Ούτε ξέρω για πόση ώρα κοιτούσα τα άδεια μάτια του κεφαλιού του Δία.

Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
  • Upcoming Events

    No upcoming events found
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..