ΤΑΡΘΑΛΟΣ 2

[Aris]

Θέμα: Κεφάλαιο 2 – Η Οργή της Γης

«Η ηρεμία στη Θαλέα τελείωσε. Ο σεισμός δεν έφερε μόνο ερείπια, αλλά και μια αρχέγονη απειλή που κανείς δεν περίμενε.

Ένα πέτρινο κουτί που αρνείται να ανοίξει, ένας άγνωστος πολεμιστής μέσα στις φλόγες και μια λέξη που σπέρνει τον τρόμο: Τάρθαλος.

Η ζωή τους άλλαξε για πάντα εκείνο το πρωινό. Περιμένω τις εντυπώσεις σας.»

ΤΑΡΘΑΛΟΣ ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2.pdf

[Ιρμάντα]

Καλησπέρα και πάλι

Spoiler

Λοιπόν

Αυτό βασίζεται σε κάποιο όνειρο; Γιατί στο λέω αυτό: μοιάζει να περιγράφεις μία εικόνα με πινελιές αδρές, για να μην την ξεχάσεις. Η εικόνα σου σε αυτή τη φάση είναι δύο διαστάσεων. Θέλει δουλίτσα, σμίλεμα για να προβάλει ανάγλυφη. 

Πού κατά τη γνώμη μου μπορείς να εστιάσεις:

Οι ήρωες. Ποιοι είναι; Ποιος ο Αρίων και ποιος ο αφηγητής, που δεν ξέρουμε καν το όνομά του; Ποια η Κυράνα και ο πατέρας της; Όσο για τον πολεμιστή με τη χάλκινη πανοπλία υποθέτω ειναι το μυστήριο που πρέπει να ανακαλύψουμε, οπότε δεν βιάζομαι. 

Η καταστροφή: περιγράφεις κάτι φοβερά δραματικό. Ένας σεισμός ξεθεμελιώνει μία πόλη, το σπίτι των τριών παιδιών δεν υπάρχει πια. Η λάβα καίει τα πάντα, πρόσφυγες, δυστυχία, όλα αυτά τα περιγράφεις σε μία παράγραφο. Δεν μπορεί εύκολα κάποιος να ταυτιστεί όταν η περιγραφή σου είναι τόσο αδρή, σχεδόν αποστασιοποιημένη. Δεν μας βάζει μέσα, δεν βιώνουμε το πένθος και την αγωνία τους, άρα δεν θα μας νοιάξει το τι θα πάθουν στο μέλλον. Πρέπει κατά τη γνώμη μου να θέσεις το πλαίσιό σου σε πιο στέρεη βάση για να το συμπαθήσουμε. Πώς θα συμπάσχω με τους ήρωές σου αν δεν έχω προλάβει κάπως να τους μάθω;

Εξακολουθώ να πιστεύω πως είναι καλό πράγμα να αρχίζει κανείς την αφήγησή του με δράση παρά με μακροσκελείς περιγραφές. Στην περίπτωσή σου όμως νομίζω το έχεις παρακάνει. Θέλει σαφώς περισσότερο γέμισμα για να δείξει. Τώρα είναι σε φάση προσχεδίου ακόμη.

Η ιστορία, αυτή καθαυτή, με έλκει. Τι περιέχει το κουτί και αν θα μπορέσει κάποιος να το ανοίξει. Ωστόσο δες κάποια θεματάκια στις περιγραφές σου και στην ατμόσφαιρα, χωρίς πάλι να φτάσεις και στο άλλο άκρο.