FFL FFL #18 (B MOVIES vs Ιρμάντα)

[Ιρμάντα]

Σήμερα στις 9 λοιπόν...

Θυμίζουμε τα βασικά:

Δίνεται το θέμα 

Γράφουμε μιάμιση ώρα 

Δεν επιτρέπεται editing, προσθήκες διορθώσεις κλπ μετά το πέρας της μιάμισης ώρας. 

Τα κείμενα ανεβαίνουν εδώ, στο τόπικ του παιχνιδιού και ΌΧΙ στη βιβλιοθήκη 

Διαβάζουμε σχολιάζουμε ψηφίζουμε για μια εβδομάδα κατόπιν αυτού. 

Edited yesterday at 07:24 PM by Shadow
Προσθήκη poll.

[Ιρμάντα]

@B MOVIES είστε stand by?

[sandy1dritsakou]

Ηρθε η μεγαλη ωρα. Θεμα "Ιούδας". Ακονίστε τις πένες σας.

[Ιρμάντα]

Έχουμε μια και μισή ώρα. Αλλά δεν βλέπω τον @B MOVIESκαι ανησυχώ. Είχε δηλώσει παρόν χτες και διαθεσιμότητα για την ώρα 

[Ιρμάντα]

Α εδώ είναι. Άκου Ιούδας η θεολόγος. 

[Ιρμάντα]

Γράφεις @B MOVIES ή μόνη παλεύω;

[B MOVIES]

Εδω παιδια ανεβαζω!!!

 

[B MOVIES]

Όνομα Συγγραφέα:B MOVIES
Είδος: Σατυρικό
Βία; ΟΧΙ
Σεξ; ΛΙΓΟ
Αριθμός Λέξεων:300
Αυτοτελής; ΝΑΙ
Σχόλια: Για το συγγραφικό παιχνίδι FFL 18

Άτιτλο 1.pdf

[Ιρμάντα]

Μέχρι ποια ώρα; Και τέταρτο; Και είκοσι; 

[Ιρμάντα]

Spoiler

Ιούδας.

Προσπάθησα να είμαι ήρεμη, να μην ξεφωνίζω -του πετάξω το τασάκι -τον λούσω με τον καφέ μου.

«Σύμφωνοι;»

Τι εναλλακτικές είχα; Σύμφωνοι, του λέω.

«Μπράβο Σοφάκι. Μπράβο σου, το έλεγα εγώ. Το καλό μου το κορίτσι.»

«Σχετικά όμως με την αύξηση…»

«Αυτό θα το συζητήσουμε επί νέας βάσεως μετά την ολοκλήρωση του project, ναι;»

Το συνεργάσιμο κορίτσι. Σηκώθηκα να γυρίσω στο γραφείο μου με ένα αίσθημα ναυτίας. Να πάρει και να σηκώσει, και το ’χα δει το όνειρο, τηγάνιζα ψάρια. Τα ψάρια είναι λαχτάρα. Να που τώρα ο Μίλτος, ένας από τους πιο μισητούς, πιο εκνευριστικούς, πιο εγωπαθείς, πιο – πιο – πιο ό,τι θέλετε, είχε διαλέξει εμένα, από όλη την εταιρία, για να τρέξω το πρόγραμμα Ιούδας.

Τι είναι ο Ιούδας; Ένας ρουφιάνος, θα σκεφτείτε, και θα έχετε δίκιο. Όμως ο δικός μας ο ρουφιάνος είναι κάτι πολύ, πολύ παραπάνω. Πολύ βαθύτερο, πολύ…ανήθικο. Δεν παραφυλάς, δεν κρυφοκοιτάζεις, δεν χακάρεις υπολογιστές. Χακάρεις ψυχές. Είναι σαν να βρίσκεσαι στο μυαλό του στόχου, ανά πάσα ώρα και στιγμή: στη δουλειά, στο σπίτι, στο φαί, στο σεξ, στο λουτρό του. Σκέφτεσαι ό,τι σκέφτεται, βλέπεις όσα βλέπει, αγγίζεις ό,τι αγγίζει. Αρρώστια. Ποιος θα δεχόταν να το κάνει αυτό; Κάποιος συμβατός με το λογισμικό που ανέπτυξαν τα τσακάλια της CorpusLunae. Ποιος συμβατός θα δεχόταν να το κάνει αυτό; Κάποιος που έχει απεγνωσμένη ανάγκη να κρατήσει τη θέση του στην κωλοεταιρία του Μίλτου. Και ποιος συμβατός -περί τα 88% συμβατός, περισσότερο δεν εντοπίστηκε- έχει τόσο απεγνωσμένη ανάγκη να κρατήσει τη θέση του – αφήστε το γιατί, πονάει πολύ-. Η Σοφία Μακριδάκη. Γαμώ την ατυχία μου. Πού να φανταστώ πως όταν με κάλεσε το όρθιο σκουλήκι -Μακριδάκη, στο γραφείο μου, έχεις ένα λεπτό;- θα μου ετοίμαζε τέτοιο χώσιμο.

Ο στόχος μου -ο αρχικός, γιατί υποτίθεται πως θα περνούσα μια βόλτα από όλων τα κεφάλια – ήταν ο Χαράλαμπος.

«Και τι ακριβώς θα ψάξω στο μυαλό του Χαράλαμπου; Εστιάζουμε κάπου;»

«Ό,τι μπορέσεις να βρεις, στα πάντα εστιάζουμε. Πλήρη αναφορά. Θέλω δυο εικοσιτετράωρα, από την ώρα που θα ανοίξει το μάτι του το πρωί μέχρι που θα το ξανακλείσει το βράδυ. Με ποιον κοιμάται, με ποιον ξυπνάει, τι σκέφτεται. ‘Όλα μωρέ, όλα.»

Υπάρχουν δυο πράγματα που δεν σας έχω πει: πρώτον, ο Χαράλαμπος είναι ο ένας από τους δύο Κύκλωπες που δουλεύουν στην CorpusLunae και δεύτερον, φήμες τον ήθελαν να ήταν, κάποτε, τσιμπημένος με τη γυναίκα του αφεντικού, την αντιπαθέστατη Φράου Σύλβια φον Μπότοξ. Ό,τι και αν σας πω για αυτήν θα είναι λίγο. Ή πικρόχολο. Βασικά, αλήθεια θα είναι ό,τι και να σας πω.

Θυμάμαι πως φύτεψα τα αστερόσχημα σπόρια στα αυτιά μου. Για να κάνες τον Ιούδα σε βάζουν, συνήθως, σε μια καμπίνα μηδενικών ερεθισμάτων, όπως τη λένε. Ξαπλώνεις γυμνός σε νερό με περιεκτικότητα σε αλάτι τέτοια που επιπλέεις, κλείνεις από πάνω σου το καπάκι και απομονώνεσαι – όχι για να βρεις τον εαυτό σου, όπως γινόταν παλιότερα στα spa- μα για να τον χάσεις μέσα στο νου ενός άλλου. Το τελευταίο λοιπόν που θυμάμαι πριν γίνω από Σοφία, Χαράλαμπος ήταν τα αστερόσχημα μικρά σποράκια που φύτεψα στα αυτιά μου, ξαπλωμένη στο νερό. Γύρω το καπάκι άφηνε μια απαλή γαλάζια φωταύγεια που όσο πήγαινε και έσβηνε, μέχρι που ήρθε σκοτάδι. Άνοιξα τα μάτια, στο πλευρό του Στάθη, του παλικαριού που είχε την καντίνα στον έβδομο. Είχα το τριχωτό, κυκλώπειο χέρι μου στον τουρλωτό του πισινό και σκεφτόμουν τι θα του έκανα. Θυμάμαι επίσης πως, όλα καλά, αλλά το ροχαλητό του πιτσιρικά με χάλαγε. Η μέρα μου είχε πρωινό σεξ, smoothie με φρούτα, τρία βραστά αυγά, ντους και αρώματα κέδρου. Σκεφτόμουν πως είχα μια καταμέτρηση στον έκτο, σκεφτόμουν πέντε συγκεκριμένους κωδικούς για τον υπολογιστή μου. Σκεφτόμουν πόσο αντιπαθούσα τη Μακριδάκη, δεν μου είχε κάνει τίποτα αλλά η μούρη της ήταν εντελώς ποντικίσια. Σκεφτόμουν πως είχα να περάσω από τον ψυχολόγο μου, από το σούπερ -μάρκετ, να τηλεφωνήσω στη μάνα μου. Σκεφτόμουν τον Μίλτο, πόσο κακός εραστής ήταν, αν είχε τίποτα δικό μου, αν ήξερε πως ήμουν με το Στάθη, αν ήξερε το τηλέφωνο της μάνας μου, αν θα μπορούσε να με δώσει για τις μυτιές που είχαμε τραβήξει στη Σαντορίνη. Σκεφτόμουν αυτά και καθόλου, μα καθόλου τη Σύλβια.

Ως Σοφία, ως Σοφία που είχε τρελή ανάγκη την δουλειά της εννοώ, κατάλαβα πως ο Ιούδας δεν είχε βασική αποστολή να ελέγχει την αποδοτικότητα των υπαλλήλων αλλά τη προσωπική ζωή τους. Μάλιστα, όσο βαθύτερα έψαχνες, όσο περισσότερα πέπλα σήκωνες, τόσο πιο χρήσιμος γινόταν ο Ιούδας για τον Μίλτο. Δεν τον ενδιέφερε η εταιρεία, τον ενδιέφερε να εκβιάζει. Όπως ήξερε πως δεν μπορούσα να του πω όχι και δεν είχα άλλη επιλογή από το να γίνω ο Ιούδας του, έτσι ήθελε να ξέρει ο καθένας τι έκανε και τι δεν έκανε και πόσο μάλλον, ο πρώην γκόμενός του. Που δεν ήθελε καν να παραδεχτεί πως τον είχε γκόμενο και έριχνε την μεταξύ τους ένταση στο ότι, κάποτε, ο Χαράλαμπος είχε ρίξει το μεγάλο μαύρο μάτι του στην Σύλβια.

Η καταγραφή των αστερόσχημων σπόρων -ένα στικάκι με περλέ το CL της εταιρείας – ήταν φωλιασμένη στη φούχτα του αριστερού μου χεριού. Να δώσω το Χαράλαμπο; Γιατί, αλλά και πάλι γιατί όχι. Είναι μια δουλειά, μια γαμημένη δουλειά.

Κατέθεσα στο γραφείο του Μίλτου το στικάκι ενώ εκείνος μιλούσε στο κινητό του με την αγαπημένη του -χαχαχα- Σύλβια. Λυπόμουν εκείνη τη στιγμή και τον εαυτό μου, και τον Χαράλαμπο, και τη Σύλβια. Μας λλυπόμουν τόσο πολύ που κάτι, βαθιάμεσα μου, το ένιωσα να ραγίζει. Κρακ. Ο Μίλτος ήταν καθισμένος με τον μισό κώλο στο γραφείο και έλυνε με το ένα χέρι τη γραβάτα του, καθώς μιλούσε. «Θα αργήσεις μωρό μου; Πού; Κομμωτήριο; Στο Μπρονζέ πάλι θα ξοδέψεις τα λεφτά μου; Έλα, έχε χάρη που σε αγαπώ, χαλάλι σου.» Θα ένιωθα περισσότερες ενοχές αν είχα διαπιστώσει ότι ο Χαράλαμπος με έβρισκε τουλάχιστον συμπαθητική; Ίσως. Το ζήτημα ήταν πως είχα, όπως είπα και πριν, τρελή ανάγκη τη δουλειά μου. Είχα τρελή ανάγκη από χρήματα. Ό,τι ήξερε ο Μίλτος για τον Χαράλαμπο το ήξερα πλέον και εγώ για τον Μίλτο. Κρακ κρακ. Αυτό δεν είχε υπολογίσει ο Μίλτος. Μια φορά Ιούδας, για πάντα Ιούδας, αυτό δεν είχε υπολογίσει ο Μίλτος. Είχα τρελή ανάγκη και από ένα μπαλαγιάζ, για την ακρίβεια, στο Μπρονζέ -γιατί όχι; Ίσως αυτό να έκανε το πρόσωπό μου να δείχνει λιγότερο ποντικίσιο.

Όνομα Συγγραφέα: Ιρμάντα
Είδος: weird I guess
Βία; nope
Σεξ; υπόνοιες
Αριθμός Λέξεων: 1023
Αυτοτελής; αμέ
Σχόλια: Για το συγγραφικό παιχνίδι FFL 18