Μ’αγαπά, δεν μ’αγαπά

[Βασίλης Γ]

 «Νομίζω ότι σε αγαπάω» μου είπε. Τι πάει να πει νομίζω, σκέφτηκα. Πώς γίνεται να νομίζεις κάτι τέτοιο ; Εγώ ξέρω με σιγουριά ότι δεν τον αγαπώ, εκείνος πως μπορεί να μην είναι σίγουρος ; Όταν έκανε πρόβα τα λόγια στο κεφάλι του, δεν του φάνηκε περίεργο; Δεν μπορώ να δεχτώ ότι δεν προβάρισε το τι θα μου πει. Μπορεί όχι μπροστά από κάποιον καθρέφτη, μπορεί ούτε καν λέγοντας δυνατά το τι σκέφτεται, αλλά όταν έκλεινε τα μάτια του πριν κοιμηθεί, δεν μπορεί να μην το έκανε εικόνα. Θα νιώσω προσβεβλημένη αν δεν το έκανε. Το βλέμμα του τρυπάει τις σκέψεις μου. Το έχω δει ξανά αυτό το βλέμμα. Το ίδιο ακριβώς είχε και η μάνα μου κάθε φορά που έκανε το βραδινό της τσιγάρο. Δεν ξέρω γιατί έλεγε το βραδινό, ούτως ή άλλως δεν υπήρχε άλλη στιγμή μέσα στη μέρα που κάπνιζε. Όπως επίσης δεν ξέρω γιατί επέλεγε πάντα το βράδυ για να το κάνει. Όταν ήμουν μικρή και την κοιτούσα, είχα την εντύπωση ότι κάθε φορά που κάπνιζε σκεφτόταν ότι ήταν πόρνη. Μια πόρνη που μόλις την είχε ξεπετάξει κάποιος πελάτης, ή μάλλον τον είχε ξεπετάξει εκείνη και έκανε το τσιγάρο της πριν μπει μέσα και συνεχίσει με τον επόμενο. Μπορεί να ήθελε να είναι πόρνη. Ίσως να το προτιμούσε από τη μέχρι τότε ζωή της. Ίσως να διάλεγε το ημερήσιο τσιγάρο της να είναι πάντα τη νύχτα γιατί έτσι ένιωθε πιο κοντά στην άλλη επιλογή ζωής. Το βλέμμα αυτό το παρατηρούσα και στον πατέρα μου κάθε φορά που έβλεπε αγώνα ποδοσφαίρου στη τηλεόραση. Ξεχνούσε πλήρως τη κόρη του που καθόταν στον καναπέ στα δεξιά του, έμενα δηλαδή και τη πουτάνα που κάπνιζε στο μπαλκόνι στα αριστερά του, τη μάνα μου δηλαδή και χανόταν στο ποδοσφαιρικό ματς. Το σιχαίνομαι αυτό το βλέμμα. Κάτι πρέπει να του απαντήσω γρήγορα για να το σβήσω μια και καλή από το πρόσωπο του. «Και εγώ σε αγαπάω» του απάντησα. Δεν ξέρω όμως αν ισχύει πραγματικά, ή αν του το είπα γιατί θέλω πολύ να ισχύει, ή αν απλά ήθελα να πω κάτι για να σπάσω τη σιωπή. Χαμογέλασε και συνέχισε να με κοιτάει με το ίδιο βλέμμα. 

[Ιρμάντα]

Καλώς όρισες στο φόρουμ, Βασίλη. 

Διάβασα το κείμενό σου και θα σταθώ σε μερικά σημεία:

• Είναι κεφάλαιο ή μέρος από κάτι εκτενέστερο;
• Μου άρεσε η ιδέα ότι με το βραδινό τσιγάρο μοιάζει πόρνη. Είναι ζωντανή και δυνατή εικόνα. 
• Δες μήπως χρειάζεται σπάσιμο παραγράφου κάπου στη μέση. Μιλάς για το βλέμμα: "το έχω δει ξανά αυτό το βλέμμα" ακολουθεί ένα επεξηγηματικό κομμάτι αναμνήσεων και μετά επιστρέφεις στο βλέμμα: "το βλέμμα αυτό το παρατηρούσα..." Ίσως είναι χρήσιμο να σπάει η παράγραφος πριν από αυτή τη δεύτερη αναφορά, να απομονώνεται /ξεχωρίζει καπως το περιγραφικό κομμάτι.
• Δες λίγο την αντίφαση: στην αρχή είναι σίγουρη ότι δεν τον αγαπάει και απορεί που αυτός χρησιμοποιεί τη λέξη νομίζω, άρα δεν είναι σίγουρος. Όταν όμως στο τέλος του λέει "και εγώ σε αγαπώ", δεν ξέρει αν ισχύει πραγματικά. 
• Θα ήθελα να το δω πιο ολοκληρωμένο το κείμενο, εδώ σχεδόν κλέβει την παράσταση η ανάμνηση με το τσιγάρο και το ποδοσφαιρικό ματς. Για αυτό ρώτησα αν είναι μέρος από μεγαλύτερη ιστορία. 

Μπορεί να σου φανεί χρήσιμο να χρησιμοποιήσεις τη φόρμα για τα διηγήματα της βιβλιοθήκης, όνομα συγγραφέα, είδος κ.λπ. Η χρήση της είναι προαιρετική, αλλά κάποιες φορές διευκολύνει τους συγγραφείς.

Και πάλι καλώς όρισες!

[Βασίλης Γ]

Καλησπέρα Ιρμάντα 

Σε ευχαριστώ πολύ για το χρόνο που αφιέρωσες για το κείμενο μου αλλά και για το σχόλιο. Το κείμενο που διάβασες παραπάνω δεν είναι μέρος από κάτι μεγαλύτερο αλλά κάτι αυτόνομο, μόνο του. Ξεκίνησα να γράφω πολύ πρόσφατα και προσπαθώ ότι σκέψη-παρατήρηση κάνω να την γράφω απλά και μόνο για εξάσκηση, το κείμενο που διάβασες είναι ένα από αυτά. Ήμουν σίγουρος ότι θα είχε λάθη γιατί γράφτηκε πολύ πρόχειρα (μέσα σε μισή ώρα πριν πάω στη δουλειά) αλλά ήθελα να το δημοσιεύσω ούτως ή άλλως με σκοπό να πάρω, αν ήμουν τυχερός, κάποιο σχόλιο με συμβουλές, παρατηρήσεις ή ακόμα και κριτική. Σε ευχαριστώ πολύ και πάλι που ασχολήθηκες με το κείμενο !!