Μ’αγαπά, δεν μ’αγαπά

[Βασίλης Γ]

 «Νομίζω ότι σε αγαπάω» μου είπε. Τι πάει να πει νομίζω, σκέφτηκα. Πώς γίνεται να νομίζεις κάτι τέτοιο ; Εγώ ξέρω με σιγουριά ότι δεν τον αγαπώ, εκείνος πως μπορεί να μην είναι σίγουρος ; Όταν έκανε πρόβα τα λόγια στο κεφάλι του, δεν του φάνηκε περίεργο; Δεν μπορώ να δεχτώ ότι δεν προβάρισε το τι θα μου πει. Μπορεί όχι μπροστά από κάποιον καθρέφτη, μπορεί ούτε καν λέγοντας δυνατά το τι σκέφτεται, αλλά όταν έκλεινε τα μάτια του πριν κοιμηθεί, δεν μπορεί να μην το έκανε εικόνα. Θα νιώσω προσβεβλημένη αν δεν το έκανε. Το βλέμμα του τρυπάει τις σκέψεις μου. Το έχω δει ξανά αυτό το βλέμμα. Το ίδιο ακριβώς είχε και η μάνα μου κάθε φορά που έκανε το βραδινό της τσιγάρο. Δεν ξέρω γιατί έλεγε το βραδινό, ούτως ή άλλως δεν υπήρχε άλλη στιγμή μέσα στη μέρα που κάπνιζε. Όπως επίσης δεν ξέρω γιατί επέλεγε πάντα το βράδυ για να το κάνει. Όταν ήμουν μικρή και την κοιτούσα, είχα την εντύπωση ότι κάθε φορά που κάπνιζε σκεφτόταν ότι ήταν πόρνη. Μια πόρνη που μόλις την είχε ξεπετάξει κάποιος πελάτης, ή μάλλον τον είχε ξεπετάξει εκείνη και έκανε το τσιγάρο της πριν μπει μέσα και συνεχίσει με τον επόμενο. Μπορεί να ήθελε να είναι πόρνη. Ίσως να το προτιμούσε από τη μέχρι τότε ζωή της. Ίσως να διάλεγε το ημερήσιο τσιγάρο της να είναι πάντα τη νύχτα γιατί έτσι ένιωθε πιο κοντά στην άλλη επιλογή ζωής. Το βλέμμα αυτό το παρατηρούσα και στον πατέρα μου κάθε φορά που έβλεπε αγώνα ποδοσφαίρου στη τηλεόραση. Ξεχνούσε πλήρως τη κόρη του που καθόταν στον καναπέ στα δεξιά του, έμενα δηλαδή και τη πουτάνα που κάπνιζε στο μπαλκόνι στα αριστερά του, τη μάνα μου δηλαδή και χανόταν στο ποδοσφαιρικό ματς. Το σιχαίνομαι αυτό το βλέμμα. Κάτι πρέπει να του απαντήσω γρήγορα για να το σβήσω μια και καλή από το πρόσωπο του. «Και εγώ σε αγαπάω» του απάντησα. Δεν ξέρω όμως αν ισχύει πραγματικά, ή αν του το είπα γιατί θέλω πολύ να ισχύει, ή αν απλά ήθελα να πω κάτι για να σπάσω τη σιωπή. Χαμογέλασε και συνέχισε να με κοιτάει με το ίδιο βλέμμα.