ΕΠΙΤΥΜΒΙΑ ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑ

[Σεργκέι Κάμενεφ]

 

ΕΠΙΤΥΜΒΙΑ ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑ

 

 

Το επόμενο πρωινό μετά τον θάνατό μου,

βρεγμένο το κρεβάτι, κρύο το δωμάτιό μου.

Ήταν Σάββατο, τελευταία μέρα του Φλεβάρη,

στο πάτωμα σκορπισμένα μπουμπούκια από λινάρι.

 

 

Φίλοι και συγγενείς τη μορφή μου πενθούσαν,

οι καμπάνες των εκκλησιών ασταμάτητα χτυπούσαν.

Στις κραυγές των κορακιών το όνομά μου ηχούσε,

και η σάπια σάρκα μου την λαιμαργία τους ελκούσε.

 

 

Κι ενώ ο σωρός μου στη γη ασήκωτος είχε μείνει,

σταλίζοντας το τελευταίο δάκρυ, πριν η ψυχή μου απογίνει.

Ξεκόλλησα απ’ τη σάρκα μου, σαν πέπλο διεφθαρμένο,

κι αντίκρισα το είδωλό μου, χλωμό και διαβρωμένο.

 

 

 

Στου δωματίου τη γωνιά στεκόμουν σιωπηλός,

θεατής του ίδιου μου του τέλους, άυλος και μοναχός.

Οι ψίθυροι των ζωντανών περνούσαν σαν αέρας,

μα εγώ διάβαινα σιγά σε άλλον, πια αιθέρας.

 

 

Σκοτάδι απλώθηκε βαρύ, χωρίς αυγή και ήλιο,

κι ένας ποταμός με κάλεσε με τον υπόκωφό του οίστρο.

Τα ύδατα του ήταν βαθιά, ψυχρά και αργυρά,

κι εντός τους καθρεφτίζονταν αμαρτήματα και συμφορά.

 

 

Το διέσχισα, δίχως σώμα , μα αναμνήσεις φορτωμένος,

απ’ όσα αγάπησα στη γη κι όσα έμεινα κρυμμένος.

Σκιές αρχαίες κοιτούσαν με ύφος αυστηρό,

σαν να ζητούσαν λογαριασμό για κάθε τι μικρό.

 

 

Άκουσα ονόματα νεκρών να πλέκονται βουβά,

κι ανάμεσά τους το δικό μου αντήχησε ξανά.

Μα όσο βαθύτερα κυλούσα στου σκότους την αγκάλη,

τόσο η καρδιά μου , δίχως κτύπο, ζητούσε φως και πάλι.

 

Κι είδα μακριά, άκρη γης χωρίς ουρανό,

εκεί που σβήνει η ανάσα κι αρχίζει το κενό.

Δεν ήταν τόπος τιμωρίας μήτε ανταμοιβής,

μα μια σιωπή που μέτραγε το βάρος της ζωής.

 

 

Στο χείλος της λησμονιάς, πριν σβήσει η μορφή μου,

σαν άνεμος απ’ τη γη φυσούσε ακόμη τ’ όνομά μου.

Γιατί επάνω, στο πατρικό με το ξεφτισμένο φως,

ο κόσμος πια με έκλαιγε με θρήνο, ταπεινός.

 

 

Και στην κολόνα της πλατείας, δίπλα στο παλιό καρφί,

κρεμάστηκε το κηδειόχαρτο μου, λευκό σαν προσευχή.

Με μαύρο πλαίσιο, βαρύ και γράμματα στερνά,

ανήγγελλε πως έσβησα για πάντα απ’ τα ζωντανά.

 

 

Κι έτσι ο άνεμος το σήκωνε, το διάβαζε συλλαβιστά,

ενώ εγώ χανόμουν σε εδάφη ελεγειακά.

Το σπίτι έμενε βουβό, σφραγισμένο σαν παλιά πληγή,

κι ο χρόνος σκέπαζε αργά κάθε ίχνος θαλπωρής.

Κάθε σχόλιο και κριτική είναι παραπάνω από ευπρόσδεκτα.

[B MOVIES]

Μου αρεσει ειναι απλο αλλα και πολυ βαρυ ταυτοχρονα, σου δινει αμμεσες εικονες απλες και δεν σε βαζει σε βαθεια νοηματα παρα μονο το πως ειναι οταν πεθαινεις, προσεξε τις ομοιοκαταληξεις σου ειναι λιγο δυσκινητες και σκεψου καποιον αλλο τιτλο ποιο απλο και αφαιρετικο κατι να ταιριαζει ποιο πολυ στην εικονα του θανατου κατι με σκοταδι, νεκρους, ταξιδι στο απειρο το κακο, κατι τετοιο, παντως ειναι πολυ καλο!!

[Σεργκέι Κάμενεφ]

Σημείωση / Ενημέρωση:

Με σκοπό τη δημιουργία μιας ολοκληρωμένης ποιητικής συλλογής, τα επόμενα ποιήματα ,που θα καλύπτουν διάφορα θέματα, θα διευθετούνται και θα αναρτώνται ανά τακτά χρονικά διαστήματα ως απαντήσεις (σχόλια) μέσα σε αυτό ακριβώς το θέμα. Η επιλογή αυτή γίνεται προκειμένου να αποφευχθεί η δημιουργία διάσπαρτων νημάτων και να είναι πιο εύκολη, συγκεντρωμένη και άμεση η εύρεση και η ανάγνωσή τους από τον αναγνώστη. > (Υ.Γ. Το πρώτο ποίημα βρίσκεται στο post #1 με τίτλο «Επιτύμβια Αυτοβιογραφία»!)

[Νέο Ποίημα] ΙΙ. Βλασφημία του πυρρός.

 

ΒΛΑΣΦΗΜΙΑ ΤΟΥ ΠΥΡΡΟΣ

Ι

Ω Προμηθέα, αστόχαστε, φως στον άνθρωπο έδωσες,

μα η γη και η ζωή από την πράξη σου πλήγωσες.

Το πυρ που έφερε γνώση έγινε εργαλείο φόβου,

και κάθε ψυχή τυραννιέται υπό συνθήκες πόνου.

 

ΙΙ

Δεν είδες πως η φύση ζητά ισορροπία και σεβασμό,

και γεννιέται σε όλους μας ένα συναίσθημα πικρό.

Κάθε σπίθα τυλίγει μυαλά σε σκοτεινό λυγμό,

και έθεσε θεό και άνθρωπο σε αιώνιο πνιγμό.

 

ΙΙΙ

Η γνώση έγινε όπλο, η δύναμη καταιγίδα βαριά,

και η ζωή των θνητών λυγίζει από την πλεονεξία σε λεπτά.

Ο άνθρωπος δεμένος στον εγωισμό, ξεχνά τη σοφία,

και η φύση πληγώνεται βαθιά, θρηνώντας τη σωρεία.

 

IV

Το πυρ που χάρισες, Προμηθέα, φλέγεται αχόρταγα

 διαλύει νόμους, θρησκείες και αξίες αυτόματα .

Η γη, η θάλασσα, τα πλάσματα, όλα πονάνε στον χαμό,

και η ζωή πνίγεται στην άβυσσο, θρυμματισμένη στον βυθό.

 

V

Η ανθρωπότητα κρατά τη φλόγα που έδωσες,

και σκορπίζει γύρω της σκιά και πένθος.

Ω Προμηθέα, η πράξη σου γεννά μόνο μαρασμό,

και καθιστά ανύπαρκτο τον λυτρωμό.

Edited June 23 by Σεργκέι Κάμενεφ

[B MOVIES]

Πολυ καλο μου αρεσει αμμεσα νοηματα αλλα οπως σου ειπα κοιτα λιγο τους τιτλους, αυτο το Η ΒΛΑΣΦΗΜΙΑ ΤΟΥ ΠΥΡΡΟΣ ειναι μεν πιασαρικο αλλα εχει παιχτει πολυ, βρες κατι ποιο ας πουμε λιτο, ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ, ΕΝΟΧΟΣ ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ, κατι τετοια. Εγω επειδη γραφω κατι στιχους, βρισκω στην αρχη τον τιτλο και αφου γραψω τους στιχους, προσπαθω να βρω λεξεις κλειδια, τα ενωνω και μετα στο μυαλο μου κανω ζευγαρια με τις λεξεις και μου καθετε το ποιο απλο που βγαζει τη γενικη ατμοσφαιρα των στιχων. ακου...το τραγουδι λεγετε B-MOVIES:ΘΕΛΩ ΤΟ ΠΛΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ LAGOON ΝΑ ΒΓΑΙΝΕΙ ΑΠΟ ΤΑ ΧΟΡΤΑ, ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΗΣ ΟΠΕΡΑΣ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΛΑΘΟΣ ΝΟΤΑ, ΘΕΛΩ ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΚΙΝΓΚ ΚΟΝΓΚ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΕΤΡΑ ΔΕΚΑ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΝΑ ΚΛΕΒΕΙ ΤΗΝ ΓΥΝΑΙΚΑ...

[Σεργκέι Κάμενεφ]

Σε ευχαριστώ και πάλι για το σχόλιο και για το ότι μοιράστηκες τον τρόπο που προσεγγίζεις εσύ τους τίτλους και τους στίχους σου (πολύ ενδιαφέρουσα η αναφορά στο κομμάτι σου!).

Καταλαβαίνω απόλυτα τη λογική σου για κάτι πιο λιτό, αλλά η δική μου πρόθεση με τίτλους όπως "Η Βλασφημία του πυρρός" είναι να λειτουργούν ως μια έντονη, ίσως και πιο περίπλοκη εισαγωγή. Μου αρέσει ο τίτλος να τραβάει κατευθείαν το μάτι του αναγνώστη, να δημιουργεί ένα μυστήριο και να τον βάζει στην βαριά ατμόσφαιρα προτού καν διαβάσει τον πρώτο στίχο. Όσον αφορά την λυρικότητα των ποιημάτων, θα προσπαθήσω το επόμενο να έχει καλύτερες ομοιοκαταληξίες και να αποφύγω την χρήση "δυσκίνητων" λέξεων.

Είναι καθαρά θέμα οπτικής, αλλά έχει μεγάλο ενδιαφέρον να βλέπω πώς το εισπράττει ο καθένας. Να είσαι καλά!

[Σεργκέι Κάμενεφ]

[Νέο Ποίημα] ΙΙΙ. Πικρόστομος

 

ΠΙΚΡΟΣΤΟΜΟΣ

 

Ι

 

Στην άκρη της πλατείας μας, στου χρόνου το στενό,

κάθεται ο Πικρόστομος, κοιτάζει το κενό.

Σαν ζωντανή δεισιδαιμονία που τρέφεται με σκόνη,

σέρνεται μες στα μελανά και τις ελπίδες λιώνει.

 

ΙΙ

 

Το στόμα του είναι μια εκκλησιά, βουβή κι ερειπωμένη,

που μέσα της κάθε ευχή σαπίζει ξεχασμένη.

Δεν βγάζει λόγια τρυφερά, δεν τάζει πια φιλιά,

μα φτύνει αλήθειες κοφτερές, σαν δίκοπα σπαθιά.

 

ΙΙΙ

 

Γνωρίζει όσα ψιθύρισες το βράδυ στα κρυφά,

εκεί που ο τρόμος της ζωής την ύπαρξη ρουφά.

Ξέρει τα κρίματα αυτών που φύγανε στο κρύο,

και την οδύνη του θνητού τη γράφει σε βιβλίο.

 

IV

 

Οι λέξεις του έχουνε παλμό , μια απόκοσμη γαλήνη,

που την αλήθεια την γυμνή σαν φάρμακο τη δίνει.

Μαζεύει πίκρες του καιρού και τις πλέκει σε τραγούδι,

μα στην αυλή σου θα φυτέψει ένα τυφλό λουλούδι.

 

V

 

Σου φέρνει δώρα απόκοσμα, γεννήματα του Άδη,

για να σου δείξει πως η γη βυθίζεται το βράδυ.

Και μες στα δάχτυλα ζυγίζει το νήμα της ζωής σου,

που θα κοπεί αθόρυβα στην ύστερη πνοή σου.

 

 

VI

 

Και στέκει εκεί ακούνητος, σαν ίσκιος από πέτρα,

και τις χαμένες σου στιγμές με τον λυγμό του μέτρα.

Δεν σε μισεί, δεν σε πονά, μονάχα σε κοιτάζει,

καθώς το μαύρο μέλι του στο χώμα πια σταλάζει.

 

VII

 

 

Κι όταν η νύχτα θα χαθεί και θα φανεί η αυγή,

ο Πικρόστομος θα κρυφτεί σε μια παλιά πληγή.

Μα η φωνή του θα αντηχεί μες στο δικό σου μυαλό,

σαν μια κατάρα λυρική, σαν ψέμα καθαρό.

Edited June 26 by Σεργκέι Κάμενεφ

[B MOVIES]

Πωπω πολυ καλο...καταμαυρο!!!!!!

[Σεργκέι Κάμενεφ]

[Νέο Ποίημα] ΙV. Το μοιρολόι του ξενιστή

 

ΤΟ ΜΟΙΡΟΛΌΙ ΤΟΥ ΞΕΝΙΣΤΉ

 

Ι

Μες στο κορμί μου μπήκες σαν εχθρός,

κι ας είσαι από καιρό πια νεκρός.

Δεν είσαι μια ανάμνηση απλά,

μα ένα κτήνος που με τρώει στα τυφλά.

 

ΙΙ

Η φωνή σου μεγαλώνει στα πλευρά,

και μου στερεί τη λιγοστή χαρά.

Το δέρμα μου αδιάκοπα τρυπάς,

και σαν αφέντης το κορμί μου κυβερνάς.

 

ΙΙΙ

Πίσω απ’ τα μάτια μου το βλέμμα σου γυρνά,

κοιτάζει τον κόσμο και τον προσπερνά.

Σαν δεύτερη καρδιά κρυμμένη στο μυαλό,

που χτυπάει μες στη νύχτα σαν πένθιμο σφυγμό.

 

IV

Μες στα πνευμόνια μου αναπνέεις εσύ,

κι ας έχει τελειώσει η δική σου η ζωή.

Μου κλέβεις τον αέρα, μου πνίγεις τη φωνή,

μια ξένη παρουσία που μένει ζωντανή.

 

V

Τα δάχτυλά μου τρέμουν μανιακά,

καθώς με σπρώχνεις κάπου μακριά.

Δεν είναι η κίνηση δική μου πια,

καθώς η σκέψη μου σαπίζει σιωπηλά.

 

VI

Έγινα ο ξενιστής για το δικό σου εγώ,

κι από το βάρος σου δεν ξέρω πώς να βγω.

Κι αν προσπαθήσω να σε διώξω μακριά,

θα καταρρεύσουν όλα μες στη σκοτεινιά.

 

VII

Δεν ξέρω πια αν είμαι εγώ ή εσύ,

σε αυτή την άρρωστη, διπλή ζωή.

Το αίμα μας τώρα ρέει από την ίδια πηγή,

μια μαύρη επίγεια πληγή.

 

VIII

Με κατοικείς σαν ίωση, σαν όργανο τυφλό,

που με τραβάει στο δικό σου το βυθό.

Έγινες ο εαυτός μου, ο μόνιμος εχθρός,

ένας νεκρός που ζει σαν να 'ναι ζωντανός.

 

IX

Στα κύτταρά μου γράφεις το όνομά σου πια,

κι ας μην έχεις πνοή, ας μην έχεις ματιά.

Θα είμαστε ένα, όσο αντέχει το κορμί,

μέχρι να γίνει η σάρκα μου μια μονότονη γραμμή.

 

X

Κράτα το σώμα μου, δεν μου ανήκει πια,

αφού η μνήμη σου με πνίγει στα τυφλά.

Θα σβήσω εγώ για να γεννηθείς εσύ,

μια ξένη ανάσα σε μια ξένη φυλακή.

Edited July 3 by Σεργκέι Κάμενεφ

[B MOVIES]

On 7/3/2026 at 7:50 PM, Σεργκέι Κάμενεφ said:

[Νέο Ποίημα] ΙV. Το μοιρολόι του ξενιστή

 

ΤΟ ΜΟΙΡΟΛΌΙ ΤΟΥ ΞΕΝΙΣΤΉ

 

Ι

Μες στο κορμί μου μπήκες σαν εχθρός,

κι ας είσαι από καιρό πια νεκρός.

Δεν είσαι μια ανάμνηση απλά,

μα ένα κτήνος που με τρώει στα τυφλά.

 

ΙΙ

Η φωνή σου μεγαλώνει στα πλευρά,

και μου στερεί τη λιγοστή χαρά.

Το δέρμα μου αδιάκοπα τρυπάς,

και σαν αφέντης το κορμί μου κυβερνάς.

 

ΙΙΙ

Πίσω απ’ τα μάτια μου το βλέμμα σου γυρνά,

κοιτάζει τον κόσμο και τον προσπερνά.

Σαν δεύτερη καρδιά κρυμμένη στο μυαλό,

που χτυπάει μες στη νύχτα σαν πένθιμο σφυγμό.

 

IV

Μες στα πνευμόνια μου αναπνέεις εσύ,

κι ας έχει τελειώσει η δική σου η ζωή.

Μου κλέβεις τον αέρα, μου πνίγεις τη φωνή,

μια ξένη παρουσία που μένει ζωντανή.

 

V

Τα δάχτυλά μου τρέμουν μανιακά,

καθώς με σπρώχνεις κάπου μακριά.

Δεν είναι η κίνηση δική μου πια,

καθώς η σκέψη μου σαπίζει σιωπηλά.

 

VI

Έγινα ο ξενιστής για το δικό σου εγώ,

κι από το βάρος σου δεν ξέρω πώς να βγω.

Κι αν προσπαθήσω να σε διώξω μακριά,

θα καταρρεύσουν όλα μες στη σκοτεινιά.

 

VII

Δεν ξέρω πια αν είμαι εγώ ή εσύ,

σε αυτή την άρρωστη, διπλή ζωή.

Το αίμα μας τώρα ρέει από την ίδια πηγή,

μια μαύρη επίγεια πληγή.

 

VIII

Με κατοικείς σαν ίωση, σαν όργανο τυφλό,

που με τραβάει στο δικό σου το βυθό.

Έγινες ο εαυτός μου, ο μόνιμος εχθρός,

ένας νεκρός που ζει σαν να 'ναι ζωντανός.

 

IX

Στα κύτταρά μου γράφεις το όνομά σου πια,

κι ας μην έχεις πνοή, ας μην έχεις ματιά.

Θα είμαστε ένα, όσο αντέχει το κορμί,

μέχρι να γίνει η σάρκα μου μια μονότονη γραμμή.

 

X

Κράτα το σώμα μου, δεν μου ανήκει πια,

αφού η μνήμη σου με πνίγει στα τυφλά.

Θα σβήσω εγώ για να γεννηθείς εσύ,

μια ξένη ανάσα σε μια ξένη φυλακή.

Πολυ καλο μου αρεσει αλλα οπως σου ειπα μερικες στροφες ειναι λιγο δισκινητες ακου μια δικη σου στροφη ποιο συντομη...ΑΝ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ Η ΕΣΥ, ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΑΡΡΩΣΤΗ ΖΩΗ, ΤΟ ΑΙΜΑ ΡΕΕΙ ΑΠ ΤΗΝ ΠΗΓΗ, ΜΙΑ ΜΑΥΡΗ ΕΠΙΓΕΙΑ ΠΛΗΓΗ...δεν πειραζει να παραλειψουμε καποιες λεξεις το νοημα μενει, προσπαθησε να συγκεντρωνεσαι σε λεξεις κλειδια, αυτα απο εμενα και χωρις παρεξηγηση απλως σου τα επισημαινω γιατι μου αρεσουν οι στιχοι σου!!!

[Σεργκέι Κάμενεφ]

Αντικειμενικά, θα έλεγα ψέματα αν ισχυριζόμουν ότι δεν περίμενα το σχόλιό σου.

Έχεις δίκιο αυτή τη φορά. Επιχείρησα να πειραματιστώ περισσότερο με τις ελευθερίες και τις αιχμές του ελεύθερου στίχου, όμως, για κάποιο λόγο, επέτρεψα σε μια ελάχιστη λυρικότητα να επιβιώσει μέσα στη δομή. Δυστυχώς (ή ευτυχώς), και το επόμενο ποίημα που πρόκειται να μοιραστώ αυτή την Παρασκευή ακολουθεί μια παρόμοια ροή, εστιάζοντας λιγότερο στη μουσικότητα των λέξεων και περισσότερο στο ίδιο το βάρος του νοήματος.

Ωστόσο, μην ανησυχείς. Στην επόμενη ποιητική συλλογή, τους “Φτερωτούς Παλμούς”, η λυρικότητα θα επιστρέψει στο προσκήνιο, έχοντας την πλήρη και απόλυτη έμφαση που της αναλογεί.

Σε ευχαριστώ θερμά που αφιερώνεις τον χρόνο και την καθαρή σου ματιά σε κάθε μου ποίημα.