ΕΠΙΤΥΜΒΙΑ ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑ

[Σεργκέι Κάμενεφ]

 

ΕΠΙΤΥΜΒΙΑ ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑ

 

 

Το επόμενο πρωινό μετά τον θάνατό μου,

βρεγμένο το κρεβάτι, κρύο το δωμάτιό μου.

Ήταν Σάββατο, τελευταία μέρα του Φλεβάρη,

στο πάτωμα σκορπισμένα μπουμπούκια από λινάρι.

 

 

Φίλοι και συγγενείς τη μορφή μου πενθούσαν,

οι καμπάνες των εκκλησιών ασταμάτητα χτυπούσαν.

Στις κραυγές των κορακιών το όνομά μου ηχούσε,

και η σάπια σάρκα μου την λαιμαργία τους ελκούσε.

 

 

Κι ενώ ο σωρός μου στη γη ασήκωτος είχε μείνει,

σταλίζοντας το τελευταίο δάκρυ, πριν η ψυχή μου απογίνει.

Ξεκόλλησα απ’ τη σάρκα μου, σαν πέπλο διεφθαρμένο,

κι αντίκρισα το είδωλό μου, χλωμό και διαβρωμένο.

 

 

 

Στου δωματίου τη γωνιά στεκόμουν σιωπηλός,

θεατής του ίδιου μου του τέλους, άυλος και μοναχός.

Οι ψίθυροι των ζωντανών περνούσαν σαν αέρας,

μα εγώ διάβαινα σιγά σε άλλον, πια αιθέρας.

 

 

Σκοτάδι απλώθηκε βαρύ, χωρίς αυγή και ήλιο,

κι ένας ποταμός με κάλεσε με τον υπόκωφό του οίστρο.

Τα ύδατα του ήταν βαθιά, ψυχρά και αργυρά,

κι εντός τους καθρεφτίζονταν αμαρτήματα και συμφορά.

 

 

Το διέσχισα, δίχως σώμα , μα αναμνήσεις φορτωμένος,

απ’ όσα αγάπησα στη γη κι όσα έμεινα κρυμμένος.

Σκιές αρχαίες κοιτούσαν με ύφος αυστηρό,

σαν να ζητούσαν λογαριασμό για κάθε τι μικρό.

 

 

Άκουσα ονόματα νεκρών να πλέκονται βουβά,

κι ανάμεσά τους το δικό μου αντήχησε ξανά.

Μα όσο βαθύτερα κυλούσα στου σκότους την αγκάλη,

τόσο η καρδιά μου , δίχως κτύπο, ζητούσε φως και πάλι.

 

Κι είδα μακριά, άκρη γης χωρίς ουρανό,

εκεί που σβήνει η ανάσα κι αρχίζει το κενό.

Δεν ήταν τόπος τιμωρίας μήτε ανταμοιβής,

μα μια σιωπή που μέτραγε το βάρος της ζωής.

 

 

Στο χείλος της λησμονιάς, πριν σβήσει η μορφή μου,

σαν άνεμος απ’ τη γη φυσούσε ακόμη τ’ όνομά μου.

Γιατί επάνω, στο πατρικό με το ξεφτισμένο φως,

ο κόσμος πια με έκλαιγε με θρήνο, ταπεινός.

 

 

Και στην κολόνα της πλατείας, δίπλα στο παλιό καρφί,

κρεμάστηκε το κηδειόχαρτο μου, λευκό σαν προσευχή.

Με μαύρο πλαίσιο, βαρύ και γράμματα στερνά,

ανήγγελλε πως έσβησα για πάντα απ’ τα ζωντανά.

 

 

Κι έτσι ο άνεμος το σήκωνε, το διάβαζε συλλαβιστά,

ενώ εγώ χανόμουν σε εδάφη ελεγειακά.

Το σπίτι έμενε βουβό, σφραγισμένο σαν παλιά πληγή,

κι ο χρόνος σκέπαζε αργά κάθε ίχνος θαλπωρής.

Κάθε σχόλιο και κριτική είναι παραπάνω από ευπρόσδεκτα.