Έρση Σωτηροπούλου

[Spyrex]

Η Έρση Σωτηροπούλου (Πάτρα, 1953) είναι Ελληνίδα συγγραφέας. Έργα της έχουν µεταφραστεί στα αγγλικά, γερμανικά, γαλλικά, ισπανικά, σουηδικά, φινλανδικά, τουρκικά, αραβικά και ιταλικά.

Στο Φόρουμ Παγκόσμιας Λογοτεχνίας (World Literature Forum) αναφέρθηκε ότι τα στοιχήματα ήθελαν την υποψηφιότητά της για το Νόμπελ Λογοτεχνίας του 2024 να είναι από τις επικρατέστερες,^[6] αναγνωρίζοντας στη συγγραφέα «τη διαυγή εξερεύνηση της ανθρώπινης πολυπλοκότητας μέσα από μια πρωτοποριακή πεζογραφία που εξετάζει τα όρια μεταξύ του προσωπικού και του πολιτικού».^[7] Η ίδια δήλωσε πως δεν είναι η πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια που εμφανίζεται ως υποψήφια.

Από wikipedia.

 

 

Η Φάρσα - Έρση Σωτηροπούλου

Κάτι παρόμοιο είχα διαβάσει σε εφημερίδα φέτος και για τα φετινά βραβεία Νόμπελ, ότι οι στοιχηματικές έδιναν πιθανότητες στην Ελληνίδα συγγραφέα (οι στοιχηματικές προγνώσεις δεν έχουν καμία σχέση με τους πραγματικούς υποψηφίους της κάθε χρονιάς, τους οποίους μαθαίνουμε μετά από πενήντα χρόνια). Τότε ήταν και που «άκουσα» για πρώτη φορά το όνομά της. Καμιά φορά σκέφτομαι πόσοι και πόσες ωραίοι Έλληνες συγγραφείς υπάρχουν εκεί έξω και δεν τους ξέρω, αλλά διαβάζονται (και ίσως αγαπιούνται) στο εξωτερικό. Το ίδιο έπαθα κι όταν διάβασα το "Η Οδύσσεια που μας κρύβουν" το Πολυχρόνη Κουτσάκη.

Δεν έχω διαβάσει άλλο βιβλίο της Σωτηροπούλου, αλλά το συγκεκριμένο βιβλίο είναι μία κατηγορία από μόνο του. Αν βέβαια και τα άλλα βιβλία της Σωτηροπούλου είναι γραμμένα στο ίδιο στυλ, τότε η Σωτηροπούλου είναι μία κατηγορία από μόνη της. 

Ο τίτλος μάλλον αναφέρεται στις τηλεφωνικές φάρσες που κάνουν η Ρένα και η Τίτι. Αλλά αυτές είναι πολλές. Υπάρχει βέβαια και μία κεντρική φάρσα. Μάλλον σε αυτή θα αναφέρεται. Εγώ πιστεύω ότι μπορεί να αναφέρεται και στη φάρσα που κάνει η συγγραφέας στον αναγνώστη. Δεν υπάρχει λογική συνοχή στο έργο, δεν διευκρινίζεται με ποια χρονολογική σειρά συμβαίνουν/συνέβησαν ορισμένα γεγονότα. Ακόμα κι αν πρέπει να πω ποια ήταν η υπόθεση του βιβλίου, θα πω πως κατά βάση δεν γνωρίζω παρά αυτό: Η υπόθεση έχει να κάνει με δύο φίλες που αρέσκονται να κάνουν τηλεφωνικές φάρσες. Όλα τα υπόλοιπα, λίγο τα κατάλαβα.

Μου άρεσε το βιβλίο; Αρκετά. Ο λόγος είναι ότι η Σωτηροπούλου διαθέτει λογοτεχνικό χάρισμα. Μπορεί ο λόγος της να μην συνάδει με λογοτεχνικές νόρμες, να είναι διάσπαρτα διάφορα γεγονότα εδώ κι εκεί, αρκετές φορές να μην καταλάβαινα από ποια οπτική γωνία βλέπουμε τα γεγονότα (της συγγραφέως; της Ρένας; της Τίτις;), αλλά ο λόγος της φαίνεται να ρέει φυσικά, φαίνεται να έχει πολλά να πει και ιδιαίτερη σημασία έχει και το πώς τα λέει. Άργησα να μπω στο νόημα του βιβλίου. Βασικά, άργησα να καταλάβω ότι δεν είναι απαραίτητο να βγάζω πάντα νόημα από αυτά που διαβάζω. Το βιβλίο το είχα πιάσει και παλιότερα, το είχα αφήσει γιατί δεν καταλάβαινα τίποτα, και τότε νόμιζα ότι είναι απλά άλλο ένα αγορασμένο βιβλίο που θα παραμείνει αδιάβαστο στη βιβλιοθήκη μου. Πρόσφατα, και έχοντας διαβάσει και λίγες κριτικές εδώ κι εκεί, κατάλαβα ότι ο λόγος που δεν καταλάβαινα πολλά, δεν ήταν ότι εγώ αδυνατούσα να τα καταλάβω, αλλά ότι το βιβλίο είναι γραμμένο με αυτόν τον ιδιαίτερο τρόπο που δεν αφήνει και πολλά περιθώρια κατανόησης. Έτσι, αυτή τη φορά το έπιασα περισσότερο προετοιμασμένος και στο τέλος, ναι, μπορώ να πω ότι το ευχαριστήθηκα.

Είναι ένα βιβλίο που θέλει αρκετή συγκέντρωση και υπομονή. Α, και ένα ελληνοελληνικό λεξικό δίπλα.