Όσο ζω, ελπίζω

[Throgos]

Επειδή έχει πέσει πολύ ματαιότητα στα ποιήματά μου τελευταία (ίσως όχι τόσο τελευταία), να κι ένα που έχει διαφορετικό θέμα. Ή μήπως όχι;

 

Όσο ζω, ελπίζω

 

Όσο ζω, ελπίζω·

όσο αιμορραγώ, πεθαίνω.

Κι όσο τα σκέφτομαι όλ’ αυτά

ρίχνω σταγόνα στον ωκεανό.

 

Η απόσταση κι ο δειλός ήλιος,

τα γκρίζα σύννεφα και η υπνηλία,

θαρρούν πως μ’ έχουνε κερδίσει.

Θαρρώ πως είμαι πια δικός τους.

 

Όσο αν νομίζω, δεν αλλάζω·

κι όσο φωνάζω τόσο κωφεύω.

(κι αν έχω ελπίδα είναι η σιγή)

μα το κεφάλι μου γυρίζει...

 

ρίχνω σταγόνα στον ωκεανό.

 

Ο μαύρος ήλιος, τα γκρίζα σύννεφα,

η υπνηλία και η απόσταση,

ποθώ να χάνομαι και να πιστεύω!

Μα δεν είναι έτσι!

 

Η λογική...

 

...εγώ όμως θέλω και έχω πίστη

και θα ελπίζω όσο ζω.

[Nienna]

Καταρχήν θα συμφωνήσω απόλυτα.

 

-----

 

Κατά τα άλλα, το ποίημα είναι πολύ όμορφο. Έχει το δικό σου στυλ, μου αρέσει ο τρόπος που τονίζεις τα σωστά σημεία, μου αρέσει που φαίνεται σχετικά απλό μα είναι πολυεπίπεδο. Μου αρέσει η ποίησή σου. Πολύ!

[Deodonus]

Ωραία ιδέα και σύλληψη, αλλά νωμίζω θέλει λίγη δουλίτσα. Κάποια σημιάκια, κάποιες λεξούλες, δεν ξέρω.... κάτι θέλει . Και οι εικόνες είναι ωραίες, αλλά νομίζω θα μπορούσαν να είναι και καλύτερες .

 

Μου αρέσει η αμεσώτητά του και η απλότητά του. Δεν είναι φορτωμένο και παραφουσκωμένο, και μοιάζει πολύ με μία κραυγή/αναστεναγμό.

 

Αυτά...

[Balidor]

Η Αρχη του ειναι το παν...

μεσα καπως γερνει... αλλα γενικα είναι όμορφο..

 

Βασικά, ίσως σου πάει το πιο "μάταιο" διοτι αν δεν ειχες τετοιο τελος δλδ τις 2 τελευταιες γραμμες θα μου φαινοταν κι αυτο "ματαιο" !!!