Jump to content

Nuitari


Recommended Posts

Raistlin Majere

O weeping Darkness,

Blackest of the Three.

Protector of the spectrum,

Of the Dark Arcane Power.

Dark Lord of the Deep Night.

Eternal void weaver.

Hear now my calls and answer!

For it is you, I gaze upon,

When my senses begin to betray.

You, my sole source of power,

As weariness takes over my body.

Accept my life,

As it is being slowly drained,

From my shell,

Only to be replaced by the greater pleasure

And ecstasis of the most precious Art.

To you Black Force of the Deepest of Secrets,

I commit myself,

Along with my hateful Anger.

Never shall I be hindered.

And if thy Nightly Grace let me,

Preserve the Dark Knowledge I shall.

Help your follower, Child of the Betrayer,

And accept his soul's gifts.

Omnipotent Blackness...Omnipresent Darkness...

Link to post
Share on other sites
Nihilio

Συμπαθητικό ποιήμα. Και, τι πρωτότυπο για τη βιβλιοθήκη ποίησης, με fantasy θεματολογία (το τελευταίο δεν είναι σαρκασμός προς το ποιήμα, αλλά το περιεχόμενο της βιβλιοθήκης)

Link to post
Share on other sites

Μια μυστικιστική τελετή, ένας ύμνος ενός σκοτεινού δρυϊδη κι ένα σπανιότατο fantasy ποίημα.

 

Μου δίνει μια υπέροχη εικόνα μιας ιστορίας, ή ενός καρέ από comic αν προτιμάς, όπου δίπλα σε μια φωτιά όπου λαμβάνουν χώρα αλχημίες ένας δρυΐδης επικαλείται τα θεία του στο πλαίσιο μιας τελετουργίας.

 

Good!

Link to post
Share on other sites

Όπως σου είχα πει και παλιότερα, παρ'όλο που το απόλυτο κακό σαν ιδέα δεν με εκφράζει, προτιμώ την ουδετερότητα με χροιά καλοσύνης, αυτό το ποίημα είναι υπέροχο. Καταρχήν επειδή νοιώθεις πιο κοντά σε αυτό το συναίσθημα, και κατα δεύτερον επειδή πιάνει τον επικό παλμό που όφειλε να πιάσει επειδή αναφέρεται σε αυτό(ν) που αναφέρεται. Τα αμιγώς fantasy ποήματα στην Β.Π. όντως σπανίζουν - αν και αυτό κατ' εμέ δεν αποτελεί πρόβλημα, και αυτός είναι ένας ακόμη λόγος για ένα θερμό καλωσόρισμα στο ποίημα αυτό. Μπράβο. Είναι γραμμένο δυνατά, με δυνατό λόγο και εικόνες.

Link to post
Share on other sites

Φίλε Raist., έχω μερικά σχολιάκια.

 

Εδώ κάνεις κάποιες επιλογές που με ξενίζουν:

>Protector of the spectrum,

>Of the Dark Arcane Power.

Σαν να κολλάει ο ρυθμός κάπως... Αν το έκανες "Protector of the spectrum of the Power"? Απλά προτείνω πιθανές λύσες...

 

Και κάποιες που μου φαίνονται σαν λάθη:

>For it is you, I gaze upon,

Περιττή κόμα.

>When my senses begin to betray me?.

αλλιώς είναι σαν να προδίδουν γενικά - δεν μου φαίνεται πως χρειάζεται τόσο να το κόψεις -για λόγους ρυθμού- όσο να το κρατήσεις για λόγους συντακτικού.

 

Επίσης, έχοντας ένα γενικά ουδέτερο στιλ και μεμιγμένο λεξιλόγιο στην αρχή, στο τέλος χρησιμοποιείς έντονα στοιχεία middle english, αποκορύφωση υποτακτική και παλιές κτητικές αντωνυμίες στον ίδιο στίχο:

>And if thy Nightly Grace let me

Στοιχεία για τα οποία τρελλαίνομαι, αλλά όταν τα βάζεις έτσι είναι σαν τις chees-ιές των Καθολικών - no offense meant to either party.

 

Αυτά τα ολίγα.

Γενικώς, δεν είναι απλή υπόθεση, πιστεύω, να γράψεις ένα ποίημα αμιγώς φαντασίας με συνοχή και ζωντάνια, οπότε you still get the credit.

 

 

Οι Μούσες μαζί σου,

-Ορφέας

Link to post
Share on other sites

Χμμ πάντα αναρωτιόμουν τι κάνει κάποιον να επικάλειται το απόλυτο σκοτάδι ή κακό...

Στο δικό σου ποίημα δεν πήρα απάντηση γι αυτό, και πολύ θα θέλα περισσότερες λεπτόμερειες πως το έγραψες, γιατί κτλ κτλ κτλ

Δεν πιστεύω πάντως πως εκφράζεις το απόλυτο σκοτάδι ή κακό εδώ...( μπορεί να κάνω και λάθος γι αυτό θα θέλα διευκρινίσεις) εμένα μου έκανε για απελπισμένη ανάγκη για δύναμη για να ανταπεξέλθει σε σοβαρές αντιξόοτητες και μαζί μου έβγαλε μεγάλο βαθμό πειθαρχείας... για να παράδοσει τον εαυτό του απαιτείται μεγάλη πειθαρχεία, σχεδόν η τέλεια υποτάγη...

Σαν ποίημα μου άρεσε πολύ (έχω και μεγάλη αδυναμία στο φεγγάρι-έχω γράψει και εγώ κάτι ανάλογο και πάντα χαζοχαίρομαι όταν βλέπω και άλλους να λειτουργούν παρόμοια-μην με ρωτάτε γιατι δεν ξέρω :huh: )

Είναι ένα καθαρότατο fantasy ποίημα, απο αυτά τα καλά που μου είχαν λείψει απο την βιβλιοθήκη!

Συμφωνώ στην κριτική της νιέννα και γι αυτό δεν θα ξαναεπαναλάβω τα ίδια! :)

Link to post
Share on other sites
Raistlin Majere

Δεν ξέρω αν εκφράζω το απόλυτο σκοτάδι/κακό, αλλά ποτέ δεν θα εκφράσω το απόλυτο φως/καλό γιατί απλώς δεν νιώθω κοντά σε αυτό και αυτό κάτι λέει...laas όντως εκφράζει μία ανάγκη για δύναμη. Το γιατί το κάνει θα πρέπει να ψάξεις και θα απαντήσεις (εν μέρει) και στο ερώτημα του γιατί κάποιος επικαλείται το κακό.

Ως προς τα ποιήματα να ξέρετε ότι απο εμένα θα δείτε πολύ περισσότερα fantasy και επικά ποιήματα. Έχω κάνει κάποιες απόπειρες μέχρι τώρα και στα δύο είδη αλλά δεν χορταίνω με τίποτα (όταν έχω να κάνω με fantasy)...

Link to post
Share on other sites

Α! Δηλαδή λές πως κάποιος έχει τόση ανάγκη για δύναμη, που στην τόσο έντονη ανάγκη του αυτή δεν διστάζει να ζητήσει απο το κακό ή το σκοτάδι να του την δώσει και να πειθαρχήσει σε αυτό;

Και για να ζητάει κάτι τέτοιο, τι κρύβεται απο πίσω; Ίσως είναι ευαισθησία η ανάγκη να αλλάξει τον εαυτό του. Και το λέω αυτό γιατί έχω την εντυπώση πως δεν βλέπεις το σκοτάδι ή το κακό με τον γνωστό στερεότυπο τρόπο, απλά το βλέπεις ως μορφή μη τελειότητας και αυτό θες να πεις... δεν θεωρώ τον εαυτό μου κοντά στο φως/καλό είναι σαν να λές δεν με βρίσκω τέλειο για να γράψω για κάτι τέτοιο, είναι λοιπόν θέμα ταύτισης...

Βέβαια μπορεί να λέω και βλακείες αλλά σαν αυτό να καταλαβαίνω απο την απάντηση σου σε όσα σε ρώτησα πρίν που ουσιαστικά σε τίποτα δεν απαντούσες... θέλεις οι άλλοι να μπούν στην διαδικασία να σε καταλάβουν;

Welcome to the club!

Link to post
Share on other sites
Raistlin Majere

Μην εξιδανικεύεις τα λόγια μου. Όταν μιλάω για το Σκότος δεν μιλάω για μη τελειότητα αλλά για σύνολο κάποιων πιστεύω. Το να στραφεί κανείς στο σκοτάδι είναι μια ολόκληρη διαδικασία στην οποία μάχεται ουσιαστικά με τον εαυτό του. Πάντα υπάρχει σοβαρός λόγος για τους αληθινά σκοτεινούς ανθρώπους, οι οποίοι είναι πιο επικίνδυνοι από τους "κάφρους" κακούς. Όσο για το αν θέλω να με καταλαβαίνουν οι άλλοι...αν είναι τόσο κουραστικό για αυτούς τότε δεν χρειάζεται καν να το σκέφτονται, πόσο μάλλον να το προσπαθήσουν. Πιστεύω πως αυτοί που το προσπαθούν είναι αυτοί που αξίζουν.

Link to post
Share on other sites
ymeο gamawa

Weeping Darkness,

Blackest

Dark Arcane Power.

Dark Lord

Deep Night.

Eternal void weaver.

Black Force

Deepest of Secrets,

hateful Anger.

Nightly Grace

Dark Knowledge

Child of the Betrayer,

Omnipotent Blackness

Omnipresent Darkness

 

θα μπορουσαν να ειναι ονοματα συγκροτηματων!

θα σου τα πω χυμα κι οτι γινει. απ οτι εχεις δειξει ετσι το προτιμας!

 

τι ειναι αυτο ακριβως;

dark,black,void,night και δε συμμαζευεται!

 

πηγα να αρχισω με ενα "συγνωμη αλλα..." μα δε μπορω να βρω το λογο να σου ζητησω συγνωμη!

το ποιημα σου ειναι κυριολετικα πνιγμενο. ειναι πομπωδες. ειναι τραβηγμενο. ειναι βαρυγδουπο, κουραστικο και στα ορια της φανφαρας!

επισης ειναι εντελως αδειο συναισθηματων. κανεις στον κοσμο δεν εχει νιωσει ποτε ετσι!

ο,τι λεξη εχεις γραψει, ειναι πλασματικη, τεχνητη και ψοφια! τα συναισθηματα που επικοινωνεις ανηκουν μονο σε "λογοτεχνικους" κακους! Στο Saruman ας πουμε!

ειναι απλα ενα οχημα που δε μεταφερει τιποτα.

ποιο αληθινο ανθρωπινο συναισθημα προσπαθεις να μας μεταδωσεις ακριβως;

το συναισθημα ενος "φανταστικου" κατοικου του Krynn?

ενος σκοτεινου μαγου; του Raistlin του ιδιου;

τι κοινο εχεις με τα βιωματα ενος φανταστικου μαγου;

ποιον μπορει να αγγιξει το ποιημα σου σε συναισθηματικο επιπεδο;

ισως τον Caramon που τα εχει φαει και στη μαπα και καταλαβαινει!

 

δε μπορω καν να προσπαθησω να ειμαι ευγενικος.

εγραψες λεξεις.

δεν εγραψες ποιημα.

μαλιστα το κλισε ηταν τοσο ασηκωτο που μου χαλασες τη διαθεση.

οχι επειδη μου μεταδωσε κατι το "πονημα" σου αλλα επειδη καθισες και εγραψες ενα "ποιημα" για ενα φανταστικο φεγγαρι, ενος φανταστικου κοσμου, που δεν ειναι καν δικος σου κοσμος. και μεσα σ ολα τα κλισε (blackness, darkness, blackest voidblackdark), ασελγησες τελετουργικα πανω σε ογκολιθους εννοιων, οπως το ΚΑΚΟ.

 

το κακο raistlin majere δεν ειναι βαθυ και σκοτεινο και πομπωδες. δεν εχει μπασα φωνη και echo. το κακο δεν κοιμαται σε φερετρα και δεν πεταει τις νυχτες πανω απο τα ανεμοδαρμενα υψη! δε φοραει ρομπες,

δεν πινει ακριβο κρασι και δε χαιδευει τη γατα του καθισμενο στη μεγαλη δερματινη πολυθρονα του.

 

το κακο ειναι ακατεργαστο και ωμο. το κακο δεν εχει ουσια. ειναι η ελλειψη αυτης.

κι εσυ το ισοπεδωσες μεσα σε μια λεκτικη κατολισθηση.

εγω φανταζομουν το κακο σαν κατι σημαντικο και πανισχυρο.

το ποιημα σου με εκανε να δω το κακο σαν ενα μικρο εγωκεντρικο, ψευτορομαντικο, εφηβο λουλη.

το "ποιημα" σου με προσβαλλει. αλλα απο την αλλη εγω ειμαι ενα απλο Kender και καμια φορα προτιμω μια ανθρωπινη ταινια του ψαλτη παρα ενα κατεβατο που αναβλυζει teen angst.

 

η ποιηση ειναι η σημαντικοτερη των τεχνων. θελει μετρο και οραμα. Την ποιηση τη φτανεις με κοπο και πονο.

το δικο σου πονο. οχι εκεινου του κακομοιρη του raistlin (των βιβλιων)

 

κι επειδη ακριβως η ποιηση βρισκεται παντα στα πλαισια ενος φυγοπονου υποκειμενισμου, μπορει ο καθε ασχετος (δε μιλαω για σενα τωρα) να λεει οτι του κατεβει με τη δικαιολογια "τι να σου εξηγησω αφου δεν καταλαβαινεις!"

εξυπνο το κολπο! και αποδιδει! κανεις δε θελει να εκτεθει μπροστα σε ενα πινακα αφηρημενης τεχνης ετσι;

εχω δει απειρους ηλιθιους στη Tate Gallery του λονδινου να καθονται σαν ψαρια μπροστα απο τερατουργηματα μοντερνας τεχνης και να κανουν πως καταλαβαινουν! να κουνανε το κεφαλι και να δαγκωνουν τα χειλη, τρεμοντας απο το φοβο της "αυθεντιας" που εκθετει τα περιτωματα της στο χωλ.

 

γιατι αν πουν οτι "κατα τη γνωμη μου αυτο το αδειο κουτι... μοιαζει απλως με αδειο κουτι" οι υπερκαλλιτεχναρες που περιφερονται με τα σανδαλια και τα ζιβαγκο στο χωρο θα τους κοιταξουν με λυπηση!

"μα δεν καταλαβαινεις τι συμβολιζει το αδειο κουτι;"

 

οχι ρε φιλε δε θα κατσω εγω να βγαλω το φιδι απο την τρυπα. ξερω τωρα πια οτι "οποιος ψαχνει βρισκει"! λιγο παπαρολογος ναι ειναι καποιος, με μια δυο πολυπλοκες λεξεις μπορει να δικαιολογησει τα αδικαιολογητα!

κι εγω θεωρω υποχρεωση μου να λεω οτι τα αδεια κουτια δεν ειναι τεχνη!

 

εγω δε μπορω να καταλαβω τι σε ωθησε να γραψεις αυτο το πραγμα! κι εχω περασει διαολους στη ζωη μου και ακομα περναω. κι εχω νιωσει και το κακο (να! τωρα δα νιωθω και λιγο απο δαυτο!)

και θελω εξηγησεις. τις εχω αναγκη.

 

θελω εσυ, ως υπευθυνος αυτου του δημιουργηματος να μου πεις τι θελεις να πεις!

θες να πεις πως μερικοι ανθρωποι ειναι αδυναμοι και στρεφονται αλλου για βοηθεια; πχ στη μαγεια;;;;

θες να εκθειασεις το κακο και το σκοταδι;

θες να εντυπωσιασεις μια συμαθητρια σου;

ολα θεμιτα και παραδεκτα για μενα. κι εγω εχω ριξει γκομενα με ποιημα και τελικα αγαπηθηκαμε σφοδρα, δεν ειναι ντροπη!

 

απλα θελω να το ακουσω απο σενα. μιλα για το ποιημα σου! γιατι σε μενα δε λεει τιποτα απο μονο του.

υπερασπισου την τεχνη σου raistlin majere! ειναι υποχρεωση και τιμη σου!

 

(αντε αλλο ενα να κοψετε μονταδες.. τι θα κανατε αν δεν ειχατε κι εμενα ε; θα ειχατε πεθανει στη βαρεμαρα!)

Link to post
Share on other sites
τα συναισθηματα που επικοινωνεις ανηκουν μονο σε "λογοτεχνικους" κακους! Στο Saruman ας πουμε!

ειναι απλα ενα οχημα που δε μεταφερει τιποτα.

ποιο αληθινο ανθρωπινο συναισθημα προσπαθεις να μας μεταδωσεις ακριβως;

το συναισθημα ενος "φανταστικου" κατοικου του Krynn?

ενος σκοτεινου μαγου; του Raistlin του ιδιου;

τι κοινο εχεις με τα βιωματα ενος φανταστικου μαγου;

ποιον μπορει να αγγιξει το ποιημα σου σε συναισθηματικο επιπεδο;

ισως τον Caramon που τα εχει φαει και στη μαπα και καταλαβαινει!

Δε βλέπω κακό στην προσέγγιση της "λογοτεχνικής κακίας". Γιατί να μην είναι το συναίσθημα ενός φανταστικού κατοίκου; γιατί όλα πρέπει να είναι όπως τα βλέπουμε κι όπως τα έχουμε συνηθίσει στην καθημερινότητα; δε με αγγίζουν μόνο κείμενα που μιλάνε μόνο στην προσωπική μου εμπειρία. Δε θα διάβαζα φαντασία αν ήταν έτσι!

 

Πάνω-κάτω καταλαβαίνω τι λες. Δεν ξέρω ποιος είναι ο Caramon όμως είναι σα να λες πως ο Herbert ή το Tolkien έγραψαν και ήταν οι κορυφαίοι στη μετάδοση των προσωπικοτήτων των χαρακτήρων τους γιατί είχαν πραγματικά βιώματα...μαγείας :dazzled:

Link to post
Share on other sites

Δεν θα το σβήσω και παρακαλώ να μη σβηστεί, γιατί θέλω να ακούσω απάντηση. Ύμεο σου θυμίζω πως η mod του συγκεκριμένου μέρους δεν έχει σβήσει ποτέ topic, έχει κλείσει μονάχα ένα, ένα δικό σου, αφού είχε λάβει σελίδες απαντήσεων και δεν είχε να πάει πουθενά αλλού.

 

Όσο γι αυτά που έγραψες κάποια λίγα με βρίσκουν σύμφωνη - ιδιαίτερα το ότι ζητάς εξηγήσεις. Είναι καλό να εξηγεί τι θέλει να πει ο συγγραφέας όταν οι άλλοι δεν τον καταλαβαίνουν, γι αυτό υπάρχει η Βιβλιοθήκη, για κριτικές και εξηγήσεις. Θα με έβρισκαν περισσότερα πράγματα από όσα λες σύμφωνη αν δεν είχα αποδεχτεί πως ο ποιητής δεν ένοιωσε ποτέ του ακριβώς έτσι - μπορεί απλά να είχε νεύρα, μαυρίλες, οτιδήποτε - ασχέτως με το τι θέλει να ισχυρίζεται, πως αυτό είναι ένα fantasy ποίημα, ένας ύμνος που θα συναντούσε κανείς σε ένα fantasy βιβλίο, για έναν fantasy θεό, σε ένα fantasy κόσμο. Αφού αποδεχόμαστε το fantasy βιβλίο γιατί όχι και το ποίημα; Δηλαδή τα ποιήματα που έχουν διάφοροι συγγραφείς μέσα στα πεζά τους ως "λαογραφικά" κείμενα (τραγούδια κτλ. φανταστικών πλασμάτων, για φανταστικά μέρη...) ή ως "θρησκευτικά" κείμενα (για φανταστικούς θεούς, ιερατεία, δυνάμεις, πιστούς...) είναι λιγότερο "φτιαχτά"; Για να γράψει κανείς κάτι πρέπει να το έχει βιώσει ο ίδιος ή να το καταλαβαίνει; Όχι, εκτός αν αυτή είναι η απόφασή του - αλλίως εδώ που τα λέμε δεν θα υπήρχε καν το fantasy σαν λογοτεχνικό είδος! Εγώ έχω πάρει την απόφαση να μη γράφω ποίηση που δεν είναι άμεσα ή έμμεσα αυτοβιογραφική. Γιατί να κάνουν όλοι το ίδιο; Εκτός αν πρέπει να κατατάσσουμε τις fantasy δημιουργίες με μορφή ποιήματος σε μια άλλη κατηγορία που δεν θα ονομάζεται ποίηση αλλά "φανταστική στιχογραφία". Γιατί όμως; Για να έχουμε και άλλη μια υπο-υπο-υποκατηγορία στα πόδια μας;

 

Τέλος για το "επειδή έτσι χύμα φαίνεται να τα προτιμάς", έχω να πω πως αν κάποιος μιλάει χύμα, ακόμα και αγενώς, και του μιλούν ευγενικά - γιατί στην τελική δεν κοστίζει κάτι, όχι για να δείξουν... "μεγαλοσύνη" - συνήθως σταματάει την αγένεια. Αν του μιλήσουν χύμα και είναι και λίγο ευέξαπτος... Ε, θα δεις τι θα γίνει, και πάλι σύγκρουση.

Edited by Nienna
Link to post
Share on other sites
Raistlin Majere

Αυτο που γραφω δεν ειναι τιποτα παραπανω απο εναν υμνο στο Σκοταδι, στο Κακο αν θες. Στην προκειμενη περιπτωση σε μια μορφη αυτου, τον Nuitari. Ολο το ποιημα ειναι μια μεταφορα. Απλως επελεξα να ειναι σε fantasy πλαισιο. Το εγραψα για μενα. Ο,τι γραφω το γραφω πρωτα για μενα και μετα για αλλους. Το εγραψα επειδη ενιωθα ετσι εκεινη την στιγμη. Αν σου φαινομαι κλασικος teenager που γραφει απλως και μονο για να ξεσπασει απο οτιδηποτε του ετυχε την ταδε μερα πραγματικα δεν με απασχολει στο ελαχιστο. Οπως ειπα η ποιηση μου ειναι γραμμενη για εμενα. Οι λογοι της δημοσιευσης της ειναι εντελως πρακτικοι. Θελω κριτικες για να μαθω που και πως μπορω να βελτιωθω και χαιρομαι που δεν ξεκινησες με ενα "συγγνωμη αλλα...". Οσο για το πως αντιλαμβανεσαι το Κακο...το Κακο ειναι μεγαλοιωδες και πανισχυρο, οπως και το Καλο. Δεν νομιζω πως το υποβιβασα γραφοντας αυτο το ποιημα. Αυτο που με κανει να ανυσηχω ειναι το οτι ειχε αρνητικη επιδραση πανω σου και οτι το βλεπεις αδειο, χωρις συναισθημα και "φτιαχτο". Αν για αυτο φταινε τα σχολια μου σε αλλα ποιηματα και ο διαλογος που εκανα με την laas τοτε δεν φταιει το ποιημα αλλα η προδιαθεση που ειχεσ απεναντι μου. Αν δεν ειχες καμια τετοια προδιαθεση τοτε θα προσπαθησω να ξαναγραψω το ποιημα και θα δουμε τοτε τι συναισθηματα σου προκαλει. Οσον αφορα τους λογοτεχνικους χαρακτηρες δεν προκειται να κατσω να εξηγησω πως και γιατι ταυτιζομαι με τον Raistlin. Το γεγονος επισης οτι δεν ζω στον Krynn δεν με κανει ανικανο να φανταστω πως ειναι, ειδικα εγω που θεωρω τον εαυτο μου fan του Dragonlance. Τελος, οσον αφορα την ιδεα που εχεις για το Κακο...το Κακο μπορει να παρει παμπολλες μορφες. Παντα ειναι ωμο και επιθετικο...αλλα ειναι και υποχθονιο, κρυφο και συναμα μεγαλοιωδες. Μην πας να μου κανεις κηρυγμα για το πως θα εκφρασω εννοιες, αλλα αντιθετα προσπαθησε εσυ να τις δεις σφαιρικα...

Link to post
Share on other sites
ymeο gamawa

κοιτα.. κι εγω διαβαζω φαντασια. και τη γουσταρω. και το σιλμαριλλιον γουσταρα και τα ποιηματα του τολκιν και δε συμμαζευεται!

 

αλλα ο ρειστ εχει γραψει κατι τελειως ξενο ως προς τον ιδιο. αν εγραφε για κατι δικο του (κι ας ηταν φανταστικο) θα εκανα πισω. αλλα το να γραφεις ενα ποιημα φαντασιας.. βασισμενο στη λογοτεχνια φαντασιας ενος τριτου...

θελει , με το συμπαθειο (@@) ΧΡΟΝΙΑ ΕΜΠΕΙΡΙΑΣ!

εγω ακομα κι αν ειχα την ικανοτητα να γραψω κατι που λειτουργει σε τριτο επιπεδο, δε θα ειχα το θρασος. χρειαζεται βιωματα η ποιηση! χρειαζεται ταυτοιση!

 

αλλιως δεν ειναι τιποτα παραπανω απο ενα λεκτικο παιχνιδι!

οι καταλληλλες λεξουλες στη θεση τους, υπογραφη και φυγαμε!

ειμαστε ποιητες!

ο τολκιν ηταν στο πολεμο οταν εγραφε τον αρχοντα. ηξερε πως να προσεγγισει τη βια, την απωλεια, τον τρομο, τη φιλια...

 

το να γραψω ΕΓΩ για τον πολεμο θα ειναι απλα τραγικο...ΟΣΟ ΚΑΛΑ ΚΙ ΑΝ ΤΟ ΚΑΝΩ!

τι κανουμε κολλαζ η ποιηση;

Edited by ymeο gamawa
Link to post
Share on other sites
ymeο gamawa

θα προσπαθησω να μην αναφερθω καν στο σχολιο που εκανες στο χιουμοριστικο και τρασατο ποιημα της Σονυα.

για να με καταλαβεις θα στο πω αλλιως! πιο κλινικα!

 

παμε λοιπον:

"O weeping Darkness,"

 

τι εχουμε εδω; εχουμε κατι που κλαψουριζει και κατι που ειναι σκοτεινο.

πολυ ωραια. μηπως εννοεις οτι το μαυρο φεγγαρι ειναι θλιβερο;

η οτι ακουγεται σαν να κλαιει; η οτι σταζει μαυρα δακρυα;

ενταξει το darkness το εχω! απλο ειναι.... το weeping οσο κι αν προσπαθω δε μου λεει κατι.

ειναι δυο λεξεις ασυνδετες και νοηματικα και ως προς τη λειτουργια τους.

λεει κατι αυτη η φραση για να περιγραψει τη φυση η την εμφανιση του Νουιταρι? ποιος ειναι ο weeper? το nuitari η ο ποιητης;

 

"Protector of the spectrum,"

τι να πω τωρα.. προστατη του φασματος... θα σε γελασω. προσπαθω να σκεφτω κατι πιθανο. και ξερεις... εχω πολυ φαντασια εγω...

μπα.. δε βγαινει! κατι θα εννοεις. αλλα μεχρι να εξηγησεις εγω βλεπω κενο!

 

θες να το παμε ετσι;

οχι.. ειναι φτηνο...

θες να το παρουμε ολο μαζι;

 

οκ! ολο μαζι. μαυρο, μαυρο και παλι μαυρο. αν φοραγε και μεηκ απ θα ηταν γκοθας. εκανες το κακο μαυρο. οκ! ειναι μια αποψη. εκανες επισης το κακο να φανει σαν αποτελεσμα κοπου...

το κακο ειναι η ευκολη λυση συνηθως...

δε σε πιανω...

 

γι αυτο σου λεω.. πριν κρινεις τον ψαλτη... και τον καθε ψαλτη.. πριν υποβιβασεις κατι ευχαριστο και διασκεδαστικο οπως το ποιημα της σονυα...

που εδω που τα λεμε.. ηθελε και μερακι, και ταλεντο και μετρο και σκληρη δουλεια για να βγει, κοιτα πρωτα αν το δικο σου ποιημα μοιαζει με το τοπ τεν της φιλανδικης μεταλ σκηνης!

 

αν θες την τελικη κριτικη μου θα σου ελεγα πρωτα να μαθεις να μπουσουλας και μετα να περπατας.

 

(και μια διευκρινηση.. προσφατο ποστ της Ισιδας λεει να μην κανουμε κριτικη στα σχολια του αλλου, αλλα μονο στο αντικειμενο προς σχολιασμο.. αυτο ισχυει μονο στο τοπικ της Ισιδας; η μπορω να το κανω κι εγω;

δε με πειραζει να σχολιαζουν τα σχολια μου! το βρισκω ευχαριστο και εποικοδομιτικο! αλλα ρωταω για να μη μου σβηστει κανενα ποστ παλι και μου ανεβει το αιμα στο κεφαλι!)

Edited by ymeο gamawa
Link to post
Share on other sites
LordCeleborn

χμμμ, πρωτα απο ολα ... οπως θα ελεγε και ο Shakespeare (Sex-πυρ για πολλους) .. Two great houses in "civil" war....

 

Μπραβο που οι τονοι μενουν σε σωστα επιπεδα.

Γνωριζω οτι θεμα οπως "τι ειναι το κακο" ανηκει κανονικα στο topic της φιλοσοφιας. Αλλα θα πω δυο λογακια. Ναι το "Κακο" δεν εχει μπερτα μπαστουνι γατα στο χερι κτλ ... ΑΛΛΑ οι ανθρωποι που το ενσαρκωνουν καμοια εχουν ... γιατι ? Γιατι ο εγωισμος η αλαζονεια η μοστρα κτλ ειναι κομματι της "κακης" φυσης οριοθετημενη παντα στα ανθρωπινα μετρα και σταθμα.

 

btw, ο Τολκιν δεν ηταν στο πολεμο στο πανεπιστημιο ηταν και πολυ μακρια απο το Coventry που ηταν το μοναδικο μερος της αγγλιας που ειδε πολεμο. Οτι μαθαινε το μαθαινε απο τις εφημεριδες ... Ο γιος του ηταν στον πολεμο και πιστεψε με με την προπαγανδα που υπηρχε τοτε ο Σαρουμαν ηταν πολυ ιδιος με τον Χιτλερ στα ματια του λαου.

Edited by LordCeleborn
Link to post
Share on other sites
ymeο gamawa

κι ομως ειχα την εντυπωση οτι ενα μεγαλο μερος του χομπιτ το εστελνε με γραμματα απο τον πολεμο οπου και εχασε τον φιλο του κτλ...

δεν κοβω και τα @@ μου.. μπορει να εχεις δικιο. never the less ο τολκιν εζησε σε εποχη πολεμου τουλαχιστον. ειδε τον πολεμο γυρω του...

θα το ψαξω και θα επανελθω!

Link to post
Share on other sites

Ύμεο, το ποίημα της Χριστίνας δεν έχει να κάνει με αυτό το ποίημα, αν θες να συζητήσεις γι αυτό, πήγαινε topic στο οποιίο γράφτηκε. Δεν ξέρεις που να σταματάς; Ακόμα και αν μπουσουλάει ο Raistlin, όπως λες, εσύ δεν θα έπρεπε να περπατήσεις; Ας σταματήσει η προσωπική επίθεση, σου απάντησε ευγενικότερα από ότι περίμενες σίγουρα, σου απάντησε ευγενικά. Έχεις την άποψή σου για το κακό. Υπάρχει όμως και μια αρχετυπική άποψη για το κακό/σκοτάδι που οφείλεται κατά ένα μεγάλος μέρος της στην χριστιανική μυθολογία, στα χριστιανικά λάθη αν θέλεις, αν σου αρέσει καλύτερα, στο γράμμα και όχι στην ουσία. Αυτή η αρχετυπική μορφή του κακού γοητεύει εδώ και πολύ καιρό συγγραφείς και ποιητές. Θα συνεχίσει να το κάνει, όσο κι αν είναι προφανές πως το πραγματικό κακό είναι ο αδιάφορος άνθρωπος που κοιτάει μόνο την πάρτη του.

Edited by Nienna
Link to post
Share on other sites
LordCeleborn

Τωρα αυτο ειναι ασχετο αλλα:

To χομπτιτ γραφτηκε οταν ο γιος του ηταν μικρος

ο Αρχοντας γραφτηκε για εμψυχωσει τον γιο του που πετουσε με τα χρωματα της RAF.

Link to post
Share on other sites

Τις φιλοσοφικές σας διαφωνίες, που δεν ξέρω γιατί διαρκώς τις φέρνετε σε αυτή τη βιβλιοθήκη, τα ίδια κάνατε και Περί Τέχνης θυμάμαι, μπορείτε να τις συζητήσετε στο ήδη υπάρχον topic, στο sub-forum της φιλοσοφίας:

 

Good Vs Evil

Link to post
Share on other sites
Raistlin Majere

Ymeo κατ'αρχην το να συγκρινεις τον πολεμο με μια ταυτιση ενος ανθρωπου με εναν χαρακτηρα και εναν κοσμο ειναι εντελως ηλιθιο. Το να πεις πως το Κακο ειναι κατι αλλο εκτος απο μαυρο ειναι δεκτο αλλα εχει ταυτιστει εδω και αιωνες με αυτο το χρωμα, οπως επισης και το Χαος (πραγμα που αν κατσεις και το σκεφτεις ειναι ηλιθιο, μια και το Χαος ειναι τα παντα και τιποτα...). Επισης εχεις για το Κακο μια εντελως διαφορετικη αποψη απο αυτην που εχει το ιδιο για τον εαυτο του (π.χ. στην προκειμενη με τον Nuitari: το maxim του θεου ειναι "Serve Magic and serve Me."...Doesn't sound very easy to me...) Τελος, κοψε το ψευδο-ειρωνικο υφακι γιατι θυμιζεις κατι γραφικους αρθρογραφους που οντες ειρωνες χανουν το στυλ τους με τραγικο τροπο, πραγμα που δεν σε κολλακευει.

 

Μην συνεχισετε το party χωρις εμενα. Θα βγω και θα ξαναρθω στις 10 για να συνεχισουμε τον φοβερο αυτο διαλογο...

Link to post
Share on other sites
ymeο gamawa

LordCeleborn

 

Eventually he was indeed sent to active duty on the Western Front, just in time for the Somme offensive. After four months in and out of the trenches, he succumbed to "trench fever", a form of typhus-like infection common in the insanitary conditions, and in early November was sent back to England, where he spent the next month in hospital in Birmingham. By Christmas he had recovered sufficiently to stay with Edith at Great Haywood in Staffordshire.

 

ok στο θεμα μας.

ξεχναμε τα σχολια του για το ποιημα της σονυα.

εγω τη θεση μου προσπαθησα να τη στηριξω οσο γινεται.

εξ ου και η φιλοσοφικη προσεγγιση.

αλλα αν αφησουμε τη φιλοσοφια θα πρεπει να μιλησουμε για την τεχνικη και να το παρουμε στιχο στιχο... δε θα ηθελα να το κανω αυτο!

 

τεχνικα και παλι δε μου λεει τιποτα. ειπα πολυ καθαρα. οι λεξεις απο μονες τους εχουν μια αλφα δυναμικη.

δεκτο και πασιφανες.

υπαρχει το συλλογικο υποσυνειδητο που κανει μερικες φλου εννοιες κατανοητες σε ολους. υπαρχουν και τα ενστικτα.

το σκοταδι συμβολιζει προ-πολιτισμικες κατασταστασεις του ανθρωπου που κατα τη διαρκεια της νυχτας ηταν στο ελεος των νυκτοβιων και σαρκοβορων θηρευτων!

 

αυτο ομως δεν εξηγει με κανενα τροπο το παθος που εχει ο χαρακτηρας και ο ποιητης για το σκοτεινο φεγγαρι του κρυνν.

δεν ξερουμε τι του συμβαινει. ειμαστε μαρτυρες σε ενα παρακμιακο στιγμιοτυπο. ενας αγνωστος τυπος υμνει ενα μαυρο φεγγαρι. ενα μαυρο κακο φεγγαρι... που μπορει και να κλαιει κι ολας. τι να καταλαβω εγω; οτι ειναι ανωμαλος; ρομαντικος; καταπισεμενος; μιζερος; μοναχικος; τελειως μα τελειως misguided?

 

λυπαμαι (νατο!) αλλα δε μπορω να δεχτω τις λεξεις απλα για τη μουσικοτητα τους. για τον ιδιο λογο απορριπτω ασυζητητι τη μοντερνα/αφηρημενη/εικαστικη τεχνη!

 

ναι ωραια ακουγεται το o weeping darkness..Μεχρι να κανεις το λαθος και να σκεφτεις.. "τι θελει να πει ο ποιητης;"

δυο ωραιες λεξεις δε φτιαχνουν αναγκαστικα μια ωραια φραση..

δωδεκα ωραιες φρασεις δεν κανουν ενα ωραιο ποιημα!

 

ας πουμε εμενα η λεξη στηθος μου αρεσει οσο και η λεξη μπριζολα...

(για διαφορετικους λογους)

"ω στηθος μπριζολατο"

 

δε λεει τιποτα. και μπορει το δικο μου ποιημα να προκαλει γελιο σε σας.

αλλα το weeping darkness ειναι το ιδιο παραλογο! γιατι δε μπορειτε να το σκεφτειτε ετσι;

θα σας πω τι νομιζω:

τετοιες λεξεις ειναι πια τοσο κλισε που εχουν περασει στη απεναντι οχθη!

στην οχθη την ασφαλη. weeping darkness ειναι οκ...

το μπριζολατο στηθος ομως δεν ειναι... γιατι;

οτι σχεση εχει το κλαμα με το σκοταδι εχει και το στηθος με τη μπριζολα.

ας το δουμε και λιγο σφαιρικα ομως θελει και ο ρεηστλιν!

 

μαλιστα το σκοταδι και το κλαμα αναφερονται σε πλανητη.

ενος το στηθος και η μπριζολα σε οργανικα συνολα!

 

αλλα δεν παει ετσι, παει;

οχι γιατι εχουμε χρωματισει την ποιηση απο συνηθεια. δεν την αφηνουμε να βγει απο την εφηβεια της. και θα μεινει εκει για παντα και θα μιλαει για κλισε και μαυριλες.

 

ελεος!

 

(και ρεηστ... το "κοψε το ψευδο-ειρωνικο υφακι" που πεταξες,

αντιστοιχει σε "σταματα να γραφεις ποιηση, για παντα, για το ονομα του θεου σε παρακαλω!" απο την πλευρα μου!

αν θες να το παμε εκει και να κρινεις την ¨αρθρογραφια¨ μου, νο προμπλεμ! δεν εχω τιποτα να φοβηθω. εδω μεσα ειμαστε ολοι ισοι!)

Edited by ymeο gamawa
Link to post
Share on other sites

Μα παίρνει χρόνο για να δημιουργηθούν κατανοητά από ένα μεγάλο μέρος ανθρώπων σύμβολα. Παίρνει χρόνο και χρειάζεται ζυμώσεις, χρειάζεται εκατοντάδες ποιήματα, εκατοντάδες ποιητές να δουν τον κόσμο αλλιώς, εκατοντάδες χρόνια να περάσουν από τότε που ήταν έτσι... Τα αρχέτυπα δεν ανεβαίνουν και πέφτουν έτσι επειδή το αποφασίζει ένας από μας. Για να χτυπάει κάτι καμπανάκι πρέπει να υπάρχει πολύ, πολύ καιρό κάπου. Αυτά για τον ποιητή που θέλει να χρησιμοποιεί ευρέως κατανοητά σύμβολα. Γι αυτόν που φτιάχνει δικούς του κώδικες και συμβολισμούς, και καλεί τον αναγνώστη να προβάλλει ό,τι θέλει πάνω στις δημιουργίες του, ισχύουν άλλα πράγματα. Αλλά απευθύνεται και σε λιγότερους. Όσο για το σκοτάδι που θρηνεί, come on, τώρα που σε ενόχλησε τόσο, μάλλον είχες κακή μέρα. Το σκοτάδι είναι και η άγνοια, και ο φόβος, και η νύχτα, και το κάτω, και τα πνιγμένα κλαμματα μέσα στη νύχτα όταν κανείς δεν ακούει, και η μοναξιά, και η αϋπνία, και η αγκαλιά, και η προστασία, και η μήτρα, και ο θάνατος, και το τέλος, και η αρχή, και η προκατάληψη, και η ευκαιρία για μυστικά, οι κρυμμένες πράξεις, η ξέφρενη διασκέδαση, η βρωμιά... συμβολίζει έναν τόνο πράγματα εκ των οποίων πολλά είναι αντίθετες έννοιες. Έτσι είναι ο κόσμος των συμβόλων. Και το φως μια απ'τα ίδια. Και σκληρό είναι, κι αμείλικτο, και κατακαίει, και δίνει ζωή, και φωτίζει τα όμορφα, και φωτίζει τα άσχημα, αποκαλύπτει, ξεσκεπάζει μυστικά που θέλουμε να φανούν, μυστικά που δεν θέλουμε να φανούν, διώχνει τις σκιές, διώχνει τον φόβο, καταστρέφει, θαμπώνει, τυφλώνει, ζεσταίνει... Ο ποιητής διάλεξε ένα από αυτά τα πρόσωπα, τι να κάνουμε τώρα εμεις; Το πολύ πολύ να μη μας αρέσει. Δε σ'αρέσει, μη σ'αρέσει, δεν είναι με το ζόρι. Αλλά η γνώμη σου δεν είναι η υπέρτατη αλήθεια του σύμπαντος. Ούτε η δικιά του. Ούτε η δικιά μου.

Link to post
Share on other sites
The Blackcloak
ο τολκιν ηταν στο πολεμο οταν εγραφε τον αρχοντα. ηξερε πως να προσεγγισει τη βια, την απωλεια, τον τρομο, τη φιλια...

 

το να γραψω ΕΓΩ για τον πολεμο θα ειναι απλα τραγικο...ΟΣΟ ΚΑΛΑ ΚΙ ΑΝ ΤΟ ΚΑΝΩ!

τι κανουμε κολλαζ η ποιηση;

 

 

Ο Τόλκιν είχε πολεμήσει στον Πρώτο Παγκόσμιο, είχε σκοτωθεί και στενός του φίλος εκεί, μπορώ να ψάξω το όνομα αν ενδιαφέρεστε. Τον Άρχοντα δε τον έγραψε στο πεδίο της Μάχης, τουλάχιστον όχι ολόκληρο, αλλά ένα κομμάτι του το είχε στείλει στο γυιό του που ήταν με την πολεμική αεροπορία στη Νότια Αμερική κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο, υπό μορφή συνεχειών.

 

Για να καταλάβω όμως Έρικ, είναι τραγικό που ο Χίκμαν ας πούμε έγραψε για τον Πόλεμο της Λόγχης ή ο Χάουαρντ για ένα πρωτόγονο βάρβαρο που έλυνε τα προβλήματά του κυρίως με το ένστικτό του; Κι έτσι αν το πάς ο Τόλκιν έχει γράψει για χαρακτήρες που ποτέ κανένας άνθρωπος δε θα μπορούσε πραγματικά να τους νοιώσει, όπως π.χ. Δαχτυλιδοφαντάσματα, Έντ και Αρχαίους Δράκους.

 

Αν ήταν έτσι όπως τα λές για ολόκληρες γενιές συγγραφέων κάποιων χωρών, όλα τα έργα που αφορούσαν κάποιες καταστάσεις τις οποίες οι άνθρωποι αυτοί δεν είχαν ζήσει, θα ήταν κακής ποιότητας. Αν έχεις κάποια βάσιμη απόδειξη γι αυτό ευχαρίστως να την ακούσουμε.

 

Όσο για το ποίημα του Raistlin. Γενικά δε μου αρέσουν και πολύ τα ποιήματα βασισμένα σε προϋπάρχοντα έργα ούτε σε προϋπάρχοντες χαρακτήρες, αν και κάποτε είχα προσπαθήσει να γράψω σχετικά κείμενα, αλλά πιστεύω πως εκφράζει συναισθήματα και καταστάσεις που έχουν εκφράσει σημαντικοί λογοτέχνες αν και όχι με τόσο μεταφυσικά συμβολικό/στερεότυπο/πομπώδη τρόπο. Αναφέρομαι στον Φάουστ (του Μάρλοου και του Γκαίτε) καθώς και στον Αντριάν Λεβερκύν (του Τόμας Μαν), οι οποίοι κατά τη γνώμη μου είναι, έστω ασυνείδητα, ισχυρά πρότυπα πίσω από τον χαρακτήρα του Raistlin. Στην εποχή μας που η πληροφορία διαδίδεται γρήγορα και εύκολα δε μπορούμε να καταλάβουμε τη νοοτροπία ανθρώπων του παρελθόντος που μπορεί να αφιέρωναν όλη τους τη ζωή στην εκμάθηση μιας τέχνης, αποκλείοντας τον εαυτό τους από αρκετές διασκεδάσεις. Μπορεί να περνούσαν χρόνια αναζητώντας κάποια βιβλία με τις απαραίτητες τεχνικές πληροφορίες και να είχαν δεξιότητες που ο μέσος άνθρωπος της εποχής τους, όντας πολύ πιο αμόρφωτος από εμάς, θεωρούσε "δαιμονικές". Φυσικά αυτό δε σημαίνει πως ήταν μισάνθρωποι ή κοινωνιοφοβικοί, αλλά θέτει μια βάση για τον κοινωνικό αποκλεισμό του "χαρακτήρα με τη γνώση", που στη λογοτεχνία ασφαλώς ήταν υπερβολικός, αφού μιλάμε για προσπάθεια καθορισμού αρχετυπικών φιγούρων. Η γνώση είναι δύναμη ασφαλώς κι στην λογοτεχνία(ειδικά άμα έχει φανταστικά στοιχεία) η δύναμη αυτή μπορεί να παρουσιάζεται με υπερβολικό τρόπο, έχοντας μυστήριώδεις (κι όχι πάντα αγαθές) πηγές ή αποτελέσματα (όπως και στην πραγματικότητα κάποιες φορές). Η ιδέα του χαρακτήρα που θυσιάζει την ανθρωπιά(και την νεότητα ή την υγεία του) του για δύναμη μέσω της γνώσης ή ακόμα και για κάποιο κατώτερο ταλέντο, όπως το ταλέντο στη σύνθεση μουσικής, δεν είναι τόσο επιφανειακή ούτε τόσο ανυπόστατη και παρότι ο τρόπος που εκφράζεται εδώ ίσως δεν έχει τη μεγαλύτερη αξία, το θέμα έχει ανθρώπινες και λογοτεχνικές ρίζες.

 

Όσο για την κριτική σου στίχο προς στίχο Έρικ, μπορώ να πώ πως συμφωνώ αρκετά. Αν κάποιος δεν έχει διαβάσει dragonlance ή έστω γοτθική λογοτεχνία/στίχους, θα δυσκολευτεί να πιάσει κάτι, πράγμα που μειώνει το κοινό του ποιήματος...Αν αυτό είναι καλό ή κακό το αποφασίζει ο συγγραφέας του.

 

Όσο για το Απόλυτο Κακό. Δεν υπάρχει κατά τη γνώμη μου τέτοιο πράγμα, αφού οι ορισμοί είναι σχετικοί. Κοινωνικά και στο επίπεδο του ανθρώπινου ατόμου ίσως είναι η απάρνηση της αξίας των περισσότερων πραγμάτων και κυρίως του εαυτού του. Αυτό που λέμε μηδενισμός ή έλλειψη "υγειούς εγωισμού", αίσθησης εαυτού. Όχι ότι απαραίτητα ωθεί τον άνθρωπο να βλάψει τους άλλους ή τον εαυτό του, αλλά σίγουρα τον αφήνει άδειο και μόνο. Ότι δηλαδή είναι θάνατος για ένα κοινωνικό ζώο σαν τον άνθρωπο,σωματικά ή πνευματικά. Αξίζει όμως να σημείωθεί ότι κάποια πνευματικά μονοπάτια (Βουδισμός, κάποια κομμάτια του Χριστιανισμού) υπό ορισμένες προϋποθέσεις βλέπουν ευνοϊκά μια τέτοια κατάσταση, αφού επιτρέπει στον άνθρωπο να αγνοεί όσα του συμβαίνουν (τον απαλλάσει από την αίσθηση του πόνου, ψυχολογικού αλλά ίσως και σωματικού). Όποιος πιστεύει πως τίποτε δεν αξίζει δεν επιδώκει τίποτε, άρα δεν αποτυγχάνει, άρα δεν πονά. Φυσικά υπάρχει και η άποψη ότι ο πόνος έχει ένα ΚΑΛΟ ΛΟΓΟ ύπαρξης. Αυτή η αντιπαράθεση μπορεί να κρατήσει μέχρι αύριο και είναι σαν την κολοκυθιά. Ο καθένας επιλέγει ότι τον εκφράζει. Άβυσσος χωρίζει τους οπαδούς της μίας και της άλλης στάσης. Ο καθένας βλέπει διαφορετικά κάθε άνθρωπο και τον αξιολογεί διαφορετικά και κανείς δε μπορεί αντικειμενικά να πείσει τον άλλο πως έχει δίκιο. Διαισθητικά και αυθαίρετα πάντως οι πιο πολλοί άνθρωποι θεωρούν υπέρτατη αξία την επιβίωση και ακολουθούν το δρόμο του πόνου και του ενδιαφέροντος.Ουφ.... Βαρύ πόστ.

Edited by The Blackcloak
Link to post
Share on other sites
Guest
This topic is now closed to further replies.
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..