Jump to content
Sign in to follow this  
Isis

Συζήτηση με τον εχθρό μου

Recommended Posts

Isis

Είδος: Διάλογος

Βία; Όχι

Σεξ; Όχι

Αριθμός Λέξεων: 620

Σχόλια: -

 

Κεφάλαιο 1ο

 

Ένα ξημέρωμα από εκείνα που δεν περιμένεις ποτέ ότι θα έρθουν, ξύπνησε τρομαγμένος! Είχε δει έναν απαίσιο εφιάλτη, τόσο τρομακτικό που όταν άνοιξε τα μάτια του το στόμα του είχε στεγνώσει και τα άκρα του έτρεμαν από την αναστάτωση!

Το δωμάτιο ήταν σκοτεινό όμως ένιωσε ανακούφιση που δεν ήταν μόνος του. Έστρεψε το κεφάλι του προς τα αριστερά και τότε ήταν που κοιτάχτηκαν κατάματα για πρώτη φορά, μετά από είκοσι-τρία ολόκληρα χρόνια!

 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

-Φοβήθηκες;

 

-Πολύ!

 

-Τι σε τρόμαξε τόσο;

 

-Το όνειρο...

 

-Δεν ήταν τόσο το όνειρο όσο αυτό που σήμαινε για σένα...

 

-Το ξέρω...

 

-Όλα τα ξέρεις...

 

-Δεν τα ξέρω όλα! Για την ακρίβεια είναι εξαιρετικά περιορισμένες οι γνώσεις μου! Κι εσύ σπανίως με βοηθάς να διαλευκάνω τις καταστάσεις!

 

-Τι μπορώ να κάνω για να σε βοηθήσω σε αυτό;

 

-Να απαντήσεις σε κάποιες από τις ερωτήσεις μου!

 

-Αν μπορώ...

 

-Γιατί υπάρχεις;

 

-Για τον ίδιο λόγο που υπάρχεις κι εσύ, φυσικά!

 

-Μερικές φορές σκέφτομαι πως αν δεν υπήρχες η ζωή μου θα ήταν πιο απλή και πιο ήσυχη...

 

-Γιατί δεν προσπαθείς να με διώξεις τότε;

 

-Γιατί φοβάμαι την αλλαγή...τόσα χρόνια μαζί, εγώ κι εσύ, εσύ κι εγώ, μια γροθιά ενωμένη πορευόμαστε και επιβιώνουμε...ίσως πάλι να ελπίζω πως θα αποφασίσεις να φύγεις από μόνος σου κι έτσι δε θα χρειαστεί να αναλάβω την ευθύνη για τη φυγή σου...

 

-Μήπως το πραγματικό πρόβλημά σου είναι ότι φοβάσαι την απόδοση ευθυνών και ειδικότερα προς τον εαυτό σου;

 

-Δεν ξέρω τι είναι χειρότερο: να γνωρίζω εγώ πως ευθύνομαι για κάτι ή να το γνωρίζουν οι άλλοι;

 

-Για ποιον ζεις; Για σένα ή για τους άλλους;

 

-Ζω για τη στιγμή που θα ελευθερωθώ από τα δεσμά της ύπαρξής σου!

 

-Τόσο πολύ, λοιπόν, με μισείς; Τόσο που δεν αντέχεις ούτε μια στιγμή την ύπαρξή μου δίπλα σου;

 

-Δε σε μισώ...δε μπορώ να σε μισήσω! Μετά από τόσα χρόνια ξέρω τα πάντα για σένα! Ξέρω όλες τις σημαντικά ασήμαντες λεπτομέρειες του κορμιού σου, ξέρω πως σκέφτεσαι, μαντεύω ακόμα και τις αντιδράσεις σου! Χρειάζεται ένα βλέμμα για να μπω στη λογική σου...

 

-Εγώ σ’ αγαπώ...και σ’ αγαπώ πραγματικά, όχι όπως το λένε οι ξένοι! Αγαπώ κάθε σημαντικά ασήμαντη λεπτομέρεια της ύπαρξής σου! Μου αρέσει που καταλαβαίνω τη λογική σου, μου αρέσει που μπορώ να μπω στη θέση σου και να δω μέσα από τα μάτια σου! Αν δε μπορούσα θα ένιωθα τόσο μα τόσο μόνος και μπερδεμένος...

 

-Μερικές φορές καλύτερα να είσαι μόνος παρά να έχεις το βάρος της καταπίεσης του άλλου πάνω από τις επιλογές σου.

 

-Δε σε καταπιέζω, προσπαθώ να σε βοηθήσω να βγεις από την ευθυνόφοβη πραγματικότητά σου και να αντιμετωπίσεις μια πιο ρεαλιστική και ελεύθερη πλευρά της ζωής...

 

-Είμαι ρεαλιστής, δεν πετάω στα σύννεφα! Εσύ είσαι αυτός που αεροβατεί! Εγώ θέλω να ζήσω στον κόσμο, δε θέλω να τον αλλάξω! Θέλω να ορίσω ένα πλαίσιο και να κινηθώ μέσα σε αυτό. Θέλω να χαράξω μια πορεία και να μείνω πιστός σε αυτή! Εσύ σήμερα είσαι εδώ κι αύριο ποιος ξέρει που...

 

-Τόσα χρόνια είμαι εδώ...γιατί να φύγω τώρα;

 

-Γιατί κάποια στιγμή πρέπει να έρθει εκείνο το «τώρα» που θα ορίσει και θα κατευθύνει τα πράγματα! Δε γίνεται όλα να είναι ελεύθερα και αφηρημένα, πρέπει να μπει μια τάξη...

 

-Δε μπορείς να προβλέψεις το μέλλον. Δε μπορείς να περιορίσεις τα όνειρά σου! Δε μπορείς να πας ενάντια στη φύση σου: γεννήθηκες για να ζεις ελεύθερος και όχι για να υποδουλώνεσαι!

 

-Εσύ είσαι αυτός που προσπαθεί να με σκλαβώσει! Τόσα χρόνια με πιέζεις, τόσα χρόνια με καθοδηγείς χωρίς να στο ζητάω! Τόσα χρόνια και στιγμή δεν κατάλαβες πως δεν είμαι δούλος κανενός! Και κυρίως, δεν είμαι δούλος δικός σου!

 

-Είσαι σκλάβος της μοναδικής σου επιθυμίας: να μη γίνεις σκλάβος κανενός...αυτό είναι που σε στοιχειώνει κι αυτό είναι που σε ελευθερώνει...όμως ελεύθερος δε θα είσαι ποτέ!

 

[...]

Share this post


Link to post
Share on other sites
Isis

Είδος: Διάλογος

Βία; Όχι

Σεξ; Όχι

Αριθμός Λέξεων: 1.153

Σχόλια: -

 

Κεφάλαιο 2ο

 

[...]

 

-Γιατί πρέπει να έχω τις απαντήσεις σε όλες τις ερωτήσεις σου; Το ξέρεις πως ρωτάς τόσα πολλά που δεν προλαβαίνω καν να απαντήσω; Δε μπορώ να σε καταλάβω...

 

-Δε σου ζήτησα να με καταλάβεις, δε σου ζήτησα καν να προσπαθήσεις! Σου ζήτησα να με αγαπάς όπως είμαι, τώρα που μπορώ κι εγώ να σε αγαπώ όπως είσαι...

 

-Δε μπορώ να αγαπήσω κάτι που δεν κατανοώ, δε μπορώ να κατανοήσω κάτι που μοιάζει τόσο απρόσιτα περίπλοκο, δε μπορώ να απλουστεύσω ένα πρόβλημα που δεν έχει συγκεκριμένους συντελεστές...νιώθω ανίσχυρος!

 

-Δεν είναι θέμα ισχύος ή συγκεκριμένου προβλήματος: σου ζήτησα απλά να με αγαπάς χωρίς να με κρίνεις!

 

-Δε μπορώ ούτε καν να σε κρίνω, δεν έχω ένα σημείο σου να πιαστώ! Έχω μόνο απορίες: χιλιάδες επιστρεφόμενες απορίες που εκφράζονται από εκατομμύρια ερωτήσεις και δε δείχνουν να βρίσκουν καμία σαφή απάντηση.

 

-Ούτε εσύ μπορείς να απαντήσεις στις ερωτήσεις μου κι όμως. Είναι όλα τόσο απλά, φτάνει να πάψεις να αναλύεις τόσο πολύ τους ανθρώπους, τα συναισθήματα και τις συνθήκες γύρω σου.

 

-Ζητάς να σε αγαπήσω και δεν ξέρω καν ποιος είσαι...

 

-Με ξέρεις καλύτερα από τον καθένα και απορώ που δε μπορείς να αντιληφθείς τις προθέσεις και τη λογική μου!

 

-Δεν υπάρχει λογική στην αναρχία κι εσύ είσαι γεμάτος από αυτή!

 

-Δεν είμαι άναρχος, απλά πιστεύω σε μία πιο απλή και λιγότερο ψυχοφθόρα μορφή ζωής! Πιστεύω στη γαλήνη και την ηρεμία, στην ανθρώπινη ευτυχία που πηγάζει μέσα από τα μικρά καθημερινά πράγματα, στο χαμόγελο που δε χρειάζεται ιδιαίτερες συνθήκες για να ανθίσει: αρκεί μια χαρούμενη σκέψη που μπορεί να μην είναι καν δική σου! Μπορείς να δανειστείς χαρά από το γύρω κόσμο σου και είναι τόση πολλή και τόσο απλόχερα μοιρασμένη!

 

-Κοίτα τριγύρω σου, άνοιξε τα μάτια σου: για ποια ευτυχία μιλάς; Ο κόσμος γύρω υποφέρει, ζει τη ζωή του έντονα και αγχωμένα, βάζει υψηλότερους στόχους από εκείνους που μπορεί να φτάσει και χάνει την ψυχή του στη διαδρομή! Χαραμίζει τα νιάτα του σε σάπια ιδανικά και μοχθηρά πάθη! Σκοτώνει το συνάνθρωπό του για να ανέβει, φτιάχνει μια πυραμίδα πτωμάτων και φτάνοντας στην κορυφή της δεν αντικρίζει παρά την ατελείωτη μοναξιά της κορυφής! Πού ζεις εσύ;

 

-Όλα τα όμορφα πράγματα αυτού του κόσμου είναι εκεί έξω φτάνει να έχεις τη θέληση να τα δεις και να τα αγκαλιάσεις...

 

-Φιλοσοφίες που δε βοήθησαν ποτέ κανένα! Να ένα πράγμα που δε μου αρέσει σ’ εσένα: είσαι η προσωποποίηση της θεωρίας! Εγώ είμαι σύγχρονος άνθρωπος, άνθρωπος της πράξης, μυαλό μαθηματικό, σκέψη τεχνοκρατική! Ο κόσμος καθημερινά υποφέρει κάτω από τα άλυτα καθημερινά του προβλήματα κι εσύ ασχολείσαι με ουρανούς και με αγκαλιές! Η εποχή των παιδιών των λουλουδιών πέρασε ανεπιστρεπτί! Τώρα έχουμε τα παιδιά του σωλήνα, τα παιδιά του χάους, την ύβρη των λαών και την τίση των θεών!

 

-Είμαι ρομαντικός και ονειροπόλος. Γιατί απλά δε μπορείς να με δεχτείς και να με αγαπήσεις έτσι όπως είμαι; Γιατί πρέπει να προσπαθείς διαρκώς να με αλλάξεις; Δεν έχω το δικαίωμα της διαφορετικότητας;

 

-Δε μπορώ να σε αγαπήσω και δε μπορώ να σε δεχτώ. Είσαι ένα παράσιτο μέσα στη ζωή μου, μια τροχοπέδη στην άνοδό μου, ένα αγκάθι στις σχέσεις μου και με αποσυντονίζεις! Με τη στάση και τις γενικολογίες σου μου δημιουργείς διαρκώς ανασφάλεια και φοβίες! Θέλω να βαδίζω με αργά και σταθερά βήματα, δε θέλω να ρισκάρω κι εσύ διαρκώς μπλέκεσαι στη ζωή μου και αναιρείς τις ισορροπίες μου!

 

-Σε αγαπώ και προσπαθώ να σε βοηθήσω: ο δρόμος που έχεις πάρει δεν είναι ο σωστός! Ζεις υλιστικά, μεταφράζεις τις ανάγκες σου σε αριθμούς, εξισώνεις τα συναισθήματα με το μυαλό σου και περιορίζεις τις δυνατότητες και τις επιλογές σου κάτω από μια υποτιθέμενη ασφάλεια που δε θα σε οδηγήσει πουθενά! Ένα πρωί, όταν εγώ θα έχω κοιμηθεί για πάντα και δε θα σε επηρεάζω πια, θα ξυπνήσεις από το λήθαργό σου και βλέποντας πως μόνος σου κλείδωσες τον εαυτό σου στο χρυσό κλουβί της ασφάλειάς σου θα εκραγείς και, μαζί με εσένα, θα εκραγούν και όλα όσα πάσχισες τόσο πολύ να χτίσεις: τα τείχη της προστασίας της ψυχής σου, οι φύλακες των ονείρων σου, οι περιοριστές της ταχύτητας της καρδιάς σου...Θα γίνεις σκόνη και σαν τέτοια θα σκορπίσεις στον αέρα χωρίς καμιά δυνατότητα ανασυγκρότησης!

 

-Δεν ξέρεις το μέλλον! Δεν ξέρεις τίποτα! Όσα λες είναι απλά η δική σου πλευρά του νομίσματος, η δική σου εκδοχή! Θα σου πω εγώ τι θα γίνει την άγια μέρα που θα σταματήσεις να επηρεάζεις τη ζωή μου: θα ξυπνήσω ήρεμος και ατάραχος και θα προχωρήσω τη ζωή μου ήρεμα χωρίς την υπέρμετρη παρουσία των επιλογών που διαρκώς μου προσφέρεις! Θα επιλέξω και θα ακολουθήσω μία κατεύθυνση, μόνο μία! Θα στρέψω προς τα εκεί όλο μου το είναι, όλη τη ζωή μου, τις σκέψεις μου, τις ανάγκες μου, την καρδιά μου: όλα θα έχουν κοινή πορεία! Μια πορεία που θα οδηγήσει σταδιακά στην ηρεμία! Κι η ηρεμία είναι το αγαθό που λείπει από την εποχή που ζούμε!

 

-Το σχέδιό σου είναι μακροχρόνιο κι αν αποτύχει δεν έχεις διέξοδο!

 

-Δε χρειάζονται διέξοδοι όταν έχεις σχεδιάσει το τέλειο πλάνο!

 

-Δεν υπάρχει τέλειο πλάνο! Τίποτα δεν είναι μόνο θετικό: πάντα υπάρχει και η αρνητική πλευρά των πραγμάτων!

 

-Εσύ το λες αυτό που ξυπνάς κάθε πρωί με ένα ηλίθιο χαμόγελο χωρίς κανέναν προφανή λόγο; Εσύ που περπατάς στο δρόμο και χαμογελάς στα πιτσιρίκια που πετάνε πέτρες στο παρμπρίζ του αυτοκινήτου σου; Εσύ που δίνεις και το τελευταίο σου χαρτονόμισμα για ένα εισιτήριο μιας συναυλία απλά για να το κάνεις δώρο σε κάποιον που δε σε εκτιμά στο ελάχιστο, αδιαφορώντας για το ότι θα μείνεις χωρίς τσιγάρα μια βδομάδα; Εσύ που αγκαλιάζεις το ίδιο λούτρινο κουκλάκι κάθε βράδυ λες και είσαι ακόμα πέντε χρονών και συχνά μιλάς γι αυτό λες και είναι ζωντανός οργανισμός; Για σένα δεν υπάρχει κακό. Το κακό έχει ξορκίσει. Για σένα και το μεγαλύτερο λάθος εμπεριέχει καλά σημεία. Για σένα και ο χειρότερος εγκληματίας είχε κάποια στιγμή δίκιο...

 

-Είναι δύναμη να μπορείς να χαμογελάς στα δύσκολα και να αγνοείς την αρνητική πλευρά των πραγμάτων...

 

-Είναι αδυναμία να μην έχεις το θάρρος να αντιμετωπίσεις το κακό και να του φοράς μια χαρούμενη μάσκα...

 

-Μπορεί να είμαι αδύναμος, όπως λες, όμως εγώ μπορώ να αγαπώ! Εσύ;

 

-Για να αγαπήσεις κάτι πρέπει να το γνωρίζεις! Για να το γνωρίσεις πρέπει να δεις και την καλή και την κακή πλευρά του! Όσο βλέπεις μόνο τη μία πλευρά του νομίσματος δε μπορείς να αγαπήσεις! Ξέρεις τι αγαπάς; Την προβολή όσων εσύ ελπίζεις πως έχουν οι άλλοι! Προβάλεις τον εαυτό σου και τις προσδοκίες σου πάνω στους άλλους και νομίζεις πως αυτό είναι η αλήθεια! Όμως αυτό είναι εγωιστικό γιατί κατά βάση δεν αγαπάς τον άλλο, αλλά τον εαυτό σου...

 

-Αγαπώ εσένα, αυτό μου φτάνει!

 

-Ούτε ξέρεις ποιον αγαπάς...κι ίσως είναι καλύτερα που δεν ξέρεις: η άγνοια είναι ένα είδος προστασίας...κι εσύ είσαι καλά κρυμμένος πίσω από το μανδύα της φαινομενικής ευτυχίας σου, που θα σε λυπόμουν αν κάποια μέρα αποφάσιζες να αντιμετωπίσεις την πραγματικότητα...

 

-Μη με λυπάσαι!

 

-Δε σε λυπάμαι, δε νιώθω τίποτε πια για σένα κι αυτό είναι το χειρότερο...

 

[...]

Edited by Isis

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nihilio

Αυτοβιογραφικό; Δεν ξέρω. Έχει όμως ενδιαφέρον το ότι μιλάμε για το πρώτο κεφάλαιο. Πώς θα είναι άραγε το δεύτερο;

Share this post


Link to post
Share on other sites
Βάρδος

Πάντα έχει ενδιαφέρον ο διάλογος ένος ανθρώπου με τη σκοτεινή πλευρά του εαυτού του. Ωστόσο, θα ήθελα στο τέλος να δω μια ολοκλήρωση πιο αισιόδοξη. Βέβαια, αυτό είναι μόνο το πρώτο κέφαλαιο, οπότε θα δούμε. ;)

 

Κάτι που κάπου με ενόχλησε είναι το γεγονός ότι βάζεις πολλά θαυμαστικά στο τέλος πολλών προτάσεων.

 

Πάμε και στη συνέχεια... :)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nienor
-Εσύ το λες αυτό που ξυπνάς κάθε πρωί με ένα ηλίθιο χαμόγελο χωρίς κανέναν προφανή λόγο; Εσύ που περπατάς στο δρόμο και χαμογελάς στα πιτσιρίκια που πετάνε πέτρες στο παρμπρίζ του αυτοκινήτου σου; Εσύ που δίνεις και το τελευταίο σου χαρτονόμισμα για ένα εισιτήριο μιας συναυλία απλά για να το κάνεις δώρο σε κάποιον που δε σε εκτιμά στο ελάχιστο, αδιαφορώντας για το ότι θα μείνεις χωρίς τσιγάρα μια βδομάδα; Εσύ που αγκαλιάζεις το ίδιο λούτρινο κουκλάκι κάθε βράδυ λες και είσαι ακόμα πέντε χρονών και συχνά μιλάς γι αυτό λες και είναι ζωντανός οργανισμός; Για σένα δεν υπάρχει κακό. Το κακό έχει ξορκίσει. Για σένα και το μεγαλύτερο λάθος εμπεριέχει καλά σημεία. Για σένα και ο χειρότερος εγκληματίας είχε κάποια στιγμή δίκιο...

 

Κάνε κάτι εδώ δεσποινίς μου. Έχει μέσα μια φράση με παραπάνω από τρία "και". Το bold είναι λίγο...δεν ξέρω ποιος έχει ξορκίσει τι βασικά και το πέρασμα από τα "εσύ" στο "για σένα". Φτιάχτη-ν (χεχε), λιγάκι όλη αυτή την ατάκα.

 

 

 

Άντε και το τρίτο!!!! :thmbup: Περιμένω εν αγωνιωδώς, να δω πως θα λήξει το "ματς"

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nihilio
Είναι όλα τόσο απλά, φτάνει να πάψεις να αναλύεις τόσο πολύ τους ανθρώπους, τα συναισθήματα και τις συνθήκες γύρω σου.

Εδώ νομίζω βρίσκεται όλο το νόημα του κειμένου ή μάλλον ο λόγος για τον οποίο γράφτηκε.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Isis
Φτιάχτη-ν (χεχε), λιγάκι όλη αυτή την ατάκα.

Δε βάζουμε -ν- πριν το -λ- :tease: :flowers:

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nienna

Χμμμ... μου θυμίζει τον διάλογο του Ονειρευτή μου με τον εαυτό του - έναν από αυτούς που έχουμε τέλος πάντων, τον ονειρεμένο εαυτό του. Αυτόν ακριβώς τον διάλογο που σκεφτόμουν να επεξεργαστώ λιγάκι, η ακόμα και να τον πετσοκόψω, για τον ίδιο λόγο που δεν με ενθουσίασε και ο δικός σου. Ίσως γιατί λέει τα πράγματα που έχει να πει με μια παραπάνω δόση ευθύτητας από αυτήν που χρειάζεται ο σκεπτόμενος και συναισθηματικά ενεργός αναγνώστης. Κάνει τον αναγνώστη (τον αναγνώστη που ανέφερα παραπάνω, όχι όποιον να ναι) να λέει μμμ, ναι, ξέρω, πάμε παρακάτω.

 

Είναι κι ο χαρακτήρας που περιγράφει ο συγκεκριμένος εσωτερικός διάλογος... κλάσ(σ)ικό δείγμα μιας συγκεκριμένης συνομοταξίας ανθρώπων, της οποίας τυχαίνει να έχω γνωρίσει πολλούς αντιπροσώπους, των οποίων - με τη σειρά τους - προσπάθησα να αγγίξω λιγάκι το μυαλό και την ψυχή, αλλά μάταια. Συνήθως βλέπουν πως τους αγγίζεις, και μετά γυρνούν στους φόβους και στο καβούκι τους. Πόνος, και στις δυο πλευρές. Κούραση. Πολύ από δαύτην. Τελικά μέσα σε αυτό το forum έχουμε μαζευτεί πολλοί κλειδοκράτορες, καθένας με το δικό του κλειδί, με το δικό του κλουβί, κι ακόμα με κλειστές τις πόρτες.

 

Οι γαρδένιες σου έλεγαν τα ίδια πράγματα πιο αισιόδοξα και με καλύτερο λογοτεχνικά τρόπο. Όχι πως αυτό ήταν απαισιόδοξο, απλά δεν λάμβανε θέση, μιας και άφηνες και τις δύο θέσεις ελεύθερες...

Edited by Nienna

Share this post


Link to post
Share on other sites
Βάρδος
Τελικά μέσα σε αυτό το forum έχουμε μαζευτεί πολλοί κλειδοκράτορες, καθένας με το δικό του κλειδί, με το δικό του κλουβί, κι ακόμα με κλειστές τις πόρτες.

 

Στο χέρι τους είναι να ανοίξουν όλες τις πόρτες. Ο άνθρωπος είναι δέσμιος μόνο της φυλακής που ο ίδιος δημιουργεί γύρω από τον εαυτό του, Nienna. Δε συμφωνείς;

Share this post


Link to post
Share on other sites
Isis
δεν λάμβανε θέση, μιας και άφηνες και τις δύο θέσεις ελεύθερες...

Βρίσκεσαι στο πρώτο κεφάλαιο :mf_bookread:

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nienna

Μα ναι, το πρώτο κεφάλαιο σχολίαζα. :p

 

Βάρδε, εννοείται πως έχουν αυτοί (εμείς) το κλειδί, αφού αυτοί(εμείς) είναι οι κλειδοκράτορες. (Αυτοί, εμείς, το ίδιο κάνει).

Share this post


Link to post
Share on other sites
Isis
Μα ναι, το πρώτο κεφάλαιο σχολίαζα. :p

Εννοώ πως αν είχα πάρει θέση από το πρώτο κεφάλαιο δε θα υπήρχαν συνέχειες! :mf_bookread:

Το θέμα είναι υπό...συζήτηση!

Share this post


Link to post
Share on other sites
Raistlin Majere

Ωραιο. Εκφραζει πολυ ωραια μια εσωτερικη διαμαχη. Επι τη ευκαιρια ειναι αυτοβιογραφικο το κειμενο? Anyhow, μου αρεσε πολυ.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Isis

Αυτοβιογραφικά στοιχεία υπάρχουν (στα κείμενά μου τουλάχιστον) συχνότατα! Δεν είναι όλα ποτέ πλήρως αυτοβιογραφικά ή πλήρως αποστασιοποιημένα!

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nienna

Κάποιος να πετάξει τον τεχνοκράτη, βαρετό και μονομανή εαυτό από το μπαλκόνι παρακαλώ, χάρη θα κάνει στον άλλον, τον ζωντανό, που αναπνέει και νοιώθει.

 

-----

 

Δεν αγαπάμε αυτό που γνωρίζουμε. Αγαπάμε πολλά πράγματα για πολλούς και διαφορετικούς λόγους. Αγαπάμε και τον εαυτό μας καθρεφτισμένο σε μάτια άλλων, αλλά και άλλους που είναι όλα όσα δεν είμαστε και θα θέλαμε να είμαστε, ακόμα και άλλους που είναι πολλά που δεν θα μπορούσαμε ποτέ να είμαστε - ούτε καν θα θέλαμε. Δεν χρειάζεται να γνωρίζεις για να αγαπάς, όχι με την έννοια που το λέει ο κύριος τεχνοκράτης, μόνο να ψυχανεμίζεσαι χρειάζεται - ένα είδος πιο ρευστής, πιο σιωπηλής γνώσης.

 

Hint: Δεν υπάρχει ποτέ ένα τεράστικο, ολιστικό, γιγαντιαίο πρόβλημα χωρίς παραμέτρους, χωρίς αρχή και τέλος. Υπάρχει ένα μπλεγμένο κουβάρι αποτελούμενο από πολλά μικρά προβλήματα, με πεπερασμένους συντελεστές και παραμέτρους, προβλήματα που λύνονται ένα τη φορά, και βήμα-βήμα. Φόβος, φόβος και πάλι φόβος. Μα καλά, θα πεθάνουμε που θα πεθάνουμε, να φοβόμαστε και να ζήσουμε; Think of it...

Share this post


Link to post
Share on other sites
Sonya

Αφού διάβασα και τα δύο κεφάλαια, ας σχολιάσω κι εγώ με τη σειρά μου...

 

Σε πολύ γενικές γραμμές, το βρήκα αρκετά ακραίο, πράγμα όχι απαραίτητα κακό, τουλάχιστον όχι στην συγγραφή, όπου προσπαθεί ο δημιουργός να δώσει κάτι συγκεκριμένο.

 

Και οι δύο πλευρές αυτού του χαρακτήρα είναι αρκετά ουτοπικές, η μία απόλυτα υλιστική, η άλλη απόλυτα ρομαντική. Συνήθως, η λύση βρίσκεται στη χρυσή τομή, κάπου στη μέση... Ούτε ο χαζοχαρούμενος έχει δίκιο, ούτε ο κυνικός, ή μάλλον έχουν και οι δύο από λίγο. Δε γίνεται να πετάς στα σύννεφα, ούτε να πηγαίνεις υπογείως. Το έδαφος είναι το καλύτερο μέρος για περπάτημα...

 

Γλωσσικά-λεκτικά μου άρεσε, η γραφή έχει δύναμη, αλλά ίσως χρειάζεται κι ένα τρίτο κεφάλαιο για να γίνει πλήρες, να επέλθει η ισορροπία (μιλάει η ανισόρροπη, βέβαια, αλλά άλλο αυτό :p).

 

Μ' αρέσει ο τρόπος που γράφεις, το στυλ σου, αλλά θα προτιμούσα να μην "προσπαθούσες" τόσο πολύ... Χάνεις ένα μέρος απ' την ουσία στα περιτυλίγματα...

Share this post


Link to post
Share on other sites
Isis
αλλά ίσως χρειάζεται κι ένα τρίτο κεφάλαιο για να γίνει πλήρες, να επέλθει η ισορροπία

Δεν έχει τελειώσει ο διάλογος στα 2 κεφάλαια. Έχει συνέχεια.

Edited by Isis

Share this post


Link to post
Share on other sites
Orpheus

Λοιπόν, δεν είναι άσχημο. Είναι ωραίο, και ξεκάθαρο, κλασσικίζει. Αλλά δεν είναι σα Mozart. Είναι σαν Salieri, σα Hasse (υποθέτω), σαν κάτι πιο στρωτό - ίσως ακόμη Czerny. Ή ίσως σαν αυτή την πρώτη όπερα που έγραψε ο Mozart κάτω των 10 ετών... Είναι σαν λίγο επιφανειακό, λίγο πολύ απλό.

 

Όλα αυτά ίσως γιατί, όταν είδα τη σύγκριση της Αταλάντης, θυμήθηκα ένα κάπως αντίστοιχο κομμάτι της Ερωβιάνας, που έδινε μια πολύ πιο βαθειά εντύπωση. Αλλά ας διαβάσω και το δεύτερο κεφάλαιο...

Share this post


Link to post
Share on other sites
Orpheus

Μου φαίνεται ο όρος "Κεφάλαιο" κάπως αδόκιμος, αφού η δράση δε φαίνεται να διακόπτεται πολύ [εώς καθόλου;].

 

Ο συντηρητικός είναι κουλουριασμένος στη γωνία του και έτοιμος να καταρρεύσει από στιγμή σε στιγμή, φαντάζομαι το ξέρεις αυτό.

 

Τι άλλο; Κάτι άλλο ήθελα να πω, ντάμμιτ!

Share this post


Link to post
Share on other sites
Isis
Είναι σαν λίγο επιφανειακό, λίγο πολύ απλό.
Χάνεις ένα μέρος απ' την ουσία στα περιτυλίγματα

Χμ... :mellow:

Τελικά είναι απλά γραμμένο ή είναι γεμάτο φιοριτούρες; με μπερδέψατε...

 

Μου φαίνεται ο όρος "Κεφάλαιο" κάπως αδόκιμος, αφού η δράση δε φαίνεται να διακόπτεται πολύ [εώς καθόλου;].

Τι άλλο; Κάτι άλλο ήθελα να πω, ντάμμιτ!

Διακοπτονται σε ελάχιστο βαθμό. Έχεις κάποιο δίκιο εδώ. Τα κεφάλαια χωρίστηκαν περισσότερο για λόγους ανάγνωσης.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Sonya

Το ένα δεν αναιρεί το άλλο... Αν και δεν το βρίσκω καθόλου ρηχό, το αντίθετο. Είναι είδος διαλόγου που κάνουμε όλοι κάποιες στιγμές με τον εαυτό μας.

 

Απλά, όταν αναλώνεσαι τόσο πολύ στο να βρεις τις "τέλειες" φράσεις-λέξεις που διέπουν γενικά τον τρόπο γραφής σου, χάνεις τμήμα του αυθορμητισμού που, κατ' εμέ, επιβάλλεται να έχει ένα έργο. Αυτό, βέβαια, αποτελεί καθαρά προσωπική κρίση...

 

Μην το πάρεις ως αρνητικό, απ' τα εκατέροθεν έργα και σχόλια είναι φανερό ότι οι προτιμήσεις μας στον τρόπο και το είδος γραφής διαφέρουν. Εσύ προτιμάς τα πιο "ακαδημαϊκά" κείμενα, εγώ γράφω σχεδόν όπως μιλάω.

 

Αναμένω το τρίτο κεφάλαιο για πιο ολοκληρωμένη κριτική...

Share this post


Link to post
Share on other sites
Orpheus

Είναι όλα crystal clear, δε χρειάζεται να κοιτάξεις πιο μέσα, γι'αυτό και δεν δίνει την εντύπωση του βάθους. Ενώ [οι αναμνήσεις μου τουλάχιστον από] το "Ο Φραγμός-ο Διάλογος" ήταν ένα σκοτεινό πλέγμα μέσα από το οποίο προσπαθούσες να καταλάβεις τι γινόταν - ένα μέρος της κριτικής πηγάζει από αυτή τη σύγκριση, οπότε δεν είναι τελείως αντκειμενικό.

 

Ντροπή, μια τόσο συνετή κοπέλα σαν εσένα, να χρησιμοποιεί τον όρο 'κεφάλαια' τόσο αλόγιστα. Ντροπή! :p

Edited by Orpheus

Share this post


Link to post
Share on other sites
Balidor

Έχουμε μια σχιζοφρενή διπολικού χαρακτίρα και τάσεις ζύχωσης με τον εαυτό της ...

 

 

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΌ !!!

Πάω για το 2ο ...

Γουέλ Ντάν σου λοιπόν ..... !!!

Share this post


Link to post
Share on other sites
Eldikinquel

Το θέμα που διαπραγματεύεται το κείμενο είναι πολύ κλασσικό αλλά ενδιαφέρον από την άποψη οτι ο καθένας το μεταφέρει μέσα από τις δικές του εμπειρίες. Καταθλιπτικό θα το χαρακτήριζα και τον ήρωα κάπως "στενοκέφαλο". Δεν πιστεύω ότι κάποιος θέλει τόσο απεγνωσμένα να απελευθερωθεί από τον άλλο του εαυτό. Αυτό θα του στερούσε το ενιδαφέρον για τη ζωή. Αλλά όπως είπες κι εσύ είναι το πρώτο μέρος οπότε περιμένω και τη συνέχεια.

Γενικά πάντως μου άρεσε!

:sorcerer:

Share this post


Link to post
Share on other sites
Balidor

Πολύ εντυπωσιακή διαμάχη θα έλεγα, δείχνει ευαισθησία και προβληματισμό (δέν περίμενα κάτι άλλο απο μία κυρία σαν κι εσένα) !!!

 

ΤΟ αγαπημένο μου σημείο ήταν αυτό:

Ζεις υλιστικά, μεταφράζεις τις ανάγκες σου σε αριθμούς, εξισώνεις τα συναισθήματα με το μυαλό σου και περιορίζεις τις δυνατότητες και τις επιλογές σου κάτω από μια υποτιθέμενη ασφάλεια που δε θα σε οδηγήσει πουθενά! Ένα πρωί, όταν εγώ θα έχω κοιμηθεί για πάντα και δε θα σε επηρεάζω πια, θα ξυπνήσεις από το λήθαργό σου και βλέποντας πως μόνος σου κλείδωσες τον εαυτό σου στο χρυσό κλουβί της ασφάλειάς σου θα εκραγείς και, μαζί με εσένα, θα εκραγούν και όλα όσα πάσχισες τόσο πολύ να χτίσεις: τα τείχη της προστασίας της ψυχής σου, οι φύλακες των ονείρων σου, οι περιοριστές της ταχύτητας της καρδιάς σου...Θα γίνεις σκόνη και σαν τέτοια θα σκορπίσεις στον αέρα χωρίς καμιά δυνατότητα ανασυγκρότησης!

 

Μου άρεσε τρομερά ....

τι να πώ ....

:worshippy: :worshippy: :worshippy:

 

Γουέλ Ντάν !!!

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
Sign in to follow this  

×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..