Jump to content
Sign in to follow this  
Sonya

Por una cabeza (Part 3)

Recommended Posts

Sonya

Περπάτησε μηχανικά μέχρι το σπίτι, αγνοώντας το κρύο και το ψιλόβροχο που κατέστρεφε τα μαλλιά και το μακιγιάζ της.

 

Υπάρχει μία αλήθεια, μόνο μία, και πολλές οπτικές γωνίες σ’ αυτήν. Όμως, είναι η αλήθεια αυτή που βλέπω ή την καλύπτουν τα εφτά πέπλα της Σαλώμης; Ή μήπως βλέπω μια απ’ τις οπτικές της γωνίες;

Πού είναι η υπέρβαση; Ένα βήμα αριστερά σπάει το φράγμα του πάθους και παραδίνομαι σ’ αυτό άνευ όρων. Υπέρβαση. Ένα βήμα δεξιά ξεπερνάει το φράγμα της θέλησής μου και αντισκέκομαι στο πάθος. Υπέρβαση. Εδώ που είμαι, σκατά.

Υπάρχει πόθος, πάθος, έρωτας κι αγάπη. Μπορείς να πεις πότε αγαπάς κάποιον, κρίνοντας απ’ αυτά που, όχι μόνο κάνεις συνειδητά εσύ ο ίδιος, αλλά συμβαίνουν κι από μόνα τους μέσα σου, κι εσύ κατανοείς την ύπαρξή τους πολύ μετά.

Αλλά πού είναι οι γραμμές που διαχωρίζουν τον πόθο απ’ το πάθος κι απ’ τον έρωτα; Και το ξέσπασμα; Τι ρόλο βαράει ανάμεσα σε όλα τα υψηλά συναισθήματα το απλό, ταπεινό και ποταπό ξέσπασμα;

Θέληση. Κι όταν θέλεις δύο αντικρουόμενα πράγματα, τι είναι στ’ αλήθεια αυτό που θέλεις; Κι αν η λογική, το συναίσθημα και το σώμα υποδεικνύουν διαφορετικές κατευθύνσεις, ποιός είναι ο σωστός δρόμος;

Εγωισμός. Είναι εγωιστικό που εκμεταλλεύομαι το προφανές πάθος κάποιου, χωρίς να του δώσω το αντάλλαγμα που θα περίμενε, μόνο και μόνο για να ξεσπάσω εγώ; Είναι εγωιστικό να παραδοθώ σ’ αυτόν τον σχεδόν άγνωστο άνθρωπο, αδιαφορώντας για τις συνέπειες που αυτό θα έχει στον δικό μου άνθρωπο;

 

Χαμένη μέσα σ’ έναν κυκεώνα σκέψεων, έφτασε σπίτι, άναψε το ράδιο σχεδόν ταυτόχρονα μ’ ένα τσιγάρο κι έβαλε ένα διπλό μαρτίνι. Ο γάτος τρίφτηκε στις γάμπες της και νιαούρισε παραπονιάρικα, αλλά δεν του έδωσε σημασία.

Το ράδιο συνομωτούσε εναντίον της.

 

So, so you think you can tell Heaven from Hell,

blue skies from pain.

Can you tell a green field from a cold steel rail?

A smile from a veil?

Do you think you can tell?

 

"Αχ, Νταν… γιατί λείπεις πάντα; Γιατί μιλάω στο βλακόγατο και σ’ οποιονδήποτε άσχετο, αντί να μιλάω σε σένα; Γιατί ξέχασες ότι η σύζυγός σου είναι και γυναίκα; Να ‘σουν εδώ…"

 

Γιατί κι εδώ να ήταν, πάλι δεν θα μιλάγατε, τουλάχιστον όχι για όλα αυτά που πάντα θες να μιλήσεις. Θα μιλάγατε για τη δουλειά του, για τη δική σου, για τα ψώνια, θα βλέπατε ταινίες, θα κάνατε κοινωνικές εμφανίσεις και θα ρεφάρατε το χαμένο χρόνο στο κρεβάτι. Αν έβαζες το καινούργιο, κόκκινο φόρεμα, στην περίπτωση που το καταλάβαινε ότι είναι καινούργιο, θα σε ρώταγε πόσο υπέφερε πάλι η κάρτα σου. Ούτε "με γεια", ούτε "σου πάει, κούκλα είσαι", ούτε κανένα απ’ τα ηλίθια κοπλιμέντα που δεν έχουν κανένα νόημα, αλλά θες πού και πού ν’ ακούς. Κι αν πάλι εμφανιστείς με το βρακί σου ανάποδα, πάλι δεν θα το προσέξει. Ουάου! Πάντα θαύμαζες τους υπερήρωες. Πώς νοιώθεις τώρα που έγινες ο αόρατος, για να μην πω ο ανύπαρκτος άνθρωπος;

Κάτι πρέπει να κάνω. Ο Ντόμινικ ήταν μια σφαλιάρα που με ξύπνησε απ’ το λήθαργο, απ’ την ανυπαρξία, που μ’ έκανε να αιστανθώ το σώμα μου πάλι. Ατυχώς, είναι η πιο όμορφη και γλυκιά σφαλιάρα που έχω φάει ποτέ. Τα πράγματα θα ήταν πολύ πιο εύκολα αν ήταν το μέσα ίδιο και το έξω μπάζο. Θα ήταν όντως; Πότε θεώρησες την εξωτερική εμφάνιση κριτήριο για σχέση; Ποτέ, στην ενήλικη ζωή σου. Όμως, ένα μπάζο θα είχε κάθε λόγο να επιμένει στο καμάκι με μια παντρεμένη, δεν θα είχε τίποτα να χάσει και, ως εκ τούτου, το φλερτ του θα ήταν "φτηνό". Ενώ ο Ντόμινικ είναι ένας άντρας που θα μπορούσε να έχει όποια γυναίκα θέλει, με ένα βλέμμα και μόνο. Κι όμως, επιμένει σε κάτι απ’ το οποίο έχει ήδη φάει πίτα. Κι επιμένει χωρίς να επιμένει ουσιαστικά. Αυτό του δίνει αξία. Ή μήπως του αφαιρεί; Μήπως σε θέλει μόνο και μόνο γιατί του είπες όχι, ενώ θα περίμενε ένα ναι; Θα μπορούσε… όμως νοιώθω πως δεν είναι έτσι.

 

Σηκώθηκε ξεφυσώντας, άναψε τη βρύση της μπανιέρας, έριξε μέσα αφρόλουτρα και άλατα και, μέχρι να ετοιμαστεί το μπάνιο της, έβγαλε το πανάκριβο φόρεμα, άναψε κεριά, έβαλε ένα cd με μπαλάντες να παίζει και μετέφερε τσιγάρα και ποτά στο μπάνιο. Μετά, βυθίστηκε στο καυτό νερό κι ένιωσε το δέρμα της να τσούζει και τους μύες της να χαλαρώνουν.

 

Υπέροχα…πώς βρέθηκα μπλεγμένη σ’ αυτή την κωλοκατάσταση; Και γιατί πιστεύω πως είμαι μπλεγμένη, ενώ ουσιαστικά δεν είμαι, αφού έχω ξεκαθαρίσει τις προθέσεις μου στον Ντόμινικ; Χαλάρωσε, Αμάντα, κορίτσι μου… δεν ήρθε το τέλος του κόσμου. Δεν έχεις κερατώσει τον άντρα σου… Για την ακρίβεια, αυτό είναι ένα πολύ καλό τεστ που θα σου δείξει τί πραγματικά είσαι. Στα εύκολα, όλοι τα βγάζουν πέρα. Εδώ θα δείξεις το χαρακτήρα σου, εδώ, στην πρόκληση, στον πειρασμό. Αν, όμως, όλα ήταν όμορφα με τον Νταν, ο πειρασμός δεν θα υπήρχε, δεν θα υπήρχε λόγος να υπάρχει. Τι θες; Τον Ντόμινικ ή το ενδιαφέρον του Ντόμινικ; Τι ικανοποιείται; Η καρδιά σου ή η ματαιοδοξία σου; Έλα τώρα, όχι μαλακίες σε μένα… εγώ σε ξέρω, σ’ έχω γεννήσει. Ειλικρίνεια. Το μόνο που σε σώζει, είναι να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου, να ξεκαθαρίσεις αυτήν την κωλοκατάσταση πρώτα μέσα σου, ανεξάρτητα απ’ όλους και όλα, και μετά με όλους και όλα.

Και αυτό σε φέρνει στην αλήθεια, που τόσο ξεκάθαρα έλαμψε όταν χόρευες με τον Ντόμινικ. Σ’ αυτή τη στιγμή που όλα ήταν διάφανα και κρυστάλλινα, άγγιξες το Νόημα: ο άνθρωπος που αγαπάς, που θες, που είσαι ερωτευμένη, που ποθείς και λατρεύεις, είναι ο άντρας σου και μόνον αυτός. Είναι αυτός που αδιαφορεί για σένα, που σ’ αφήνει μόνη, που δεν είναι ποτέ ουσιαστικά παρών, που, παραδέξου το, παρ’ όλα τα αισθήματα που τρέφεις γι αυτόν κι αυτός για σένα, δεν σε κάνει ευτυχισμένη, δεν μπορεί να σε κάνει ευτυχισμένη. Σε κάνει να πονάς, να υποφέρεις, να βασανίζεσαι. Άθελά του, ίσως, αλλά το κάνει. Και θα συνεχίσει να το κάνει, γιατί πάντα το έκανε και πάντα το υπέμενες. Θα συνεχίσει να το κάνει, γιατί έτσι έχει μάθει να κάνει και αυτό δεν θ’ αλλάξει. Θα συνεχίσει να το κάνει, γιατί, αν παραπονεθείς, θα είσαι γκρινιάρα, χωρίς κατανόηση, αχάριστη και, εν τέλει, θα βγεις και μείον και περισσότερο πληγωμένη. Ο Νταν δεν σε καταλαβαίνει, ίσως κι εσύ δεν καταλαβαίνεις αυτόν. Και καμία αγάπη, όσο δυνατή κι αν είναι, δεν θα το αλλάξει αυτό. Γιατί αυτό δεν είναι ρομαντική, χολιγουντιανή ταινία, ούτε βιβλίο της Jane Austen. Είναι η πραγματική, γαμημένη ζωή και στην πραγματική, γαμημένη ζωή, η αγάπη μπορεί να είναι ό,τι είναι, αλλά μερικές φορές απλά δεν είναι αρκετή. Όσο και να ουρλιάξεις, ο Νταν δεν θα σ’ ακούσει. Δεν είναι συντονισμένο το αυτί του στη φωνή σου. Κατέβα απ’ το συννεφάκι σου και παραδέξου το: ο γάμος σου με τον Νταν έχει τελειώσει. Όσο κι αν δε σ’ αρέσει, όσο γρηγορότερα το πάρεις απόφαση, τόσο λιγότερο επώδυνο θα είναι και για τους δυο σας. Ξέχνα το ρομαντισμό και γίνε ρεαλίστρια. Τελείωσε, πάει, finito.

 

Τα τσιγάρα διαδέχονταν το ένα το άλλο, η στάθμη στο μπουκάλι του μαρτίνι κατέβαινε σταθερά. Η Αμάντα, απτόητη, συνέχιζε να πίνει και να καπνίζει και να προσπαθεί μέσα απ’ τη θολούρα του αλκοόλ, της νικοτίνης και του γενικότερου χάους της σκέψης της, να δει αυτό που είχε ονομάσει Νόημα.

 

Ο Ντόμινικ είναι όλα όσα θα ήθελες να ήταν ο Νταν και δεν είναι. Επίσης, είναι ένας άνθρωπος τον οποίο δεν μπορείς να ερωτευτείς. Θα ήθελες, αλλά δεν μπορείς. Γιατί μπορεί να είναι όμορφος, έξυπνος, ρομαντικός, να ανταποκρίνεται σε επιθυμίες που δεν ήξερες ότι έχεις και να ξεθάβει κρυμμένες ανάγκες, όμως αυτό για σένα είναι μόνο η ικανοποίηση του εγωισμού σου. Τίποτε παραπάνω. Τα αισθήματά σου είναι κατατεθημένα σε άλλη τράπεζα. Λάθος, γιατί η καινούργια τράπεζα έχει καλύτερους όρους ή τουλάχιστον καλύτερο μάρκετιν, αλλά γεγονός. Δεν τον γουστάρεις, αν και ευχαρίστως θα τον πήδαγες. Θες να σε θέλει. Θες να σε θέλει κάποιος άλλος, βασικά, αλλά ελλείψη του άλλου, βολεύεσαι απλά με το να σε θέλει κάποιος, όποιος να ‘ναι. Έτυχε να ‘ναι αυτός. Το κρεβάτι μαζί του θα είναι κάτι ευχάριστο, μια βόλτα με το τρενάκι του οργασμού, τον οποίο, αν εξαιρέσεις τις δυο μαλακιές που τράβηξες, έχεις να απολαύσεις απ’ το προηγούμενο έτος, αλλά δεν θα είναι ταξίδι στη χώρα των θαυμάτων, όπως ήταν τόσα χρόνια με τον Νταν. Γιατί θα το απολαύσει το σώμα σου, αλλά όχι η καρδιά σου. Εν τέλει, όπως έχει συμβεί και στο παρελθόν, όταν άλλον ήθελες και μ’ άλλον έβγαζες τα μάτια σου, θα σου αφήσει μια περισσότερο πικρή παρά γλυκιά γεύση. Βέβαια, πάνε και σχεδόν δέκα χρόνια που έχεις να πας με άλλον άντρα, συνεπώς δεν μπορείς να είσαι σίγουρη.

Αμάντα; Τι είναι αυτά που λες, κορίτσι μου; Γιατί σκέφτεσαι το σεξ μαζί του; Είπαμε, αύριο ο τελευταίος χορός και μετά τέρμα. Ακόμα κι αν αποφάσισες να πάρεις διαζύγιο, μέχρι να το πάρεις είσαι ακόμα παντρεμένη. Μπορεί να γίνει κάποιο θαύμα, πού ξέρεις; Όπως ήρθε η επιφοίτηση σε σένα, μπορεί να έρθει, άλλου τύπου, και στον Νταν. Αλλά, ακόμα κι αν δεν έρθει, μέχρι να χωρίσεις, ή τουλάχιστον ν’ αρχίσεις τις διαδικασίες διαζυγίου, είσαι η σύζυγός του. Ο Ντόμινικ, αν όντως αποδειχτεί τόσο καλή περίπτωση πια, θα πρέπει να περιμένει. Χωρίς να το ξέρει. Μην τολμήσεις να του πεις ότι σκέφτεσαι το διαζύγιο. Και βγες επιτέλους απ’ τη μπανιέρα. Το νερό έχει αρχίσει να παγώνει.

 

Με το που βγήκε απ’ την μπανιέρα, συνειδητοποίησε ότι ήταν μεθυσμένη. Τα πόδια της αρνούνταν να την υπακούσουν απόλυτα, αλλά πήγαιναν όπου αυτά ήθελαν. Της πήρε περισσότερη ώρα απ’ όσο φανταζόταν για να καταλήξει στο κρεβάτι της και να ξεραθεί.

Το επόμενο μεσημέρι ξύπνησε με πονοκέφαλο, αλλά με πλήρη συνείδηση της χθεσινοβραδικής, εσωτερικής της συζήτησης και των αποφάσεων που, κατά τη διάρκεια ενός πολύ ανήσυχου ύπνου, είχε πάρει. Πήγε στο κομμωτήριο κι έφτιαξε έναν υπέροχο κότσο, που άφηνε ελεύθερους μερικούς βοστρύχους να πλαισιώνουν το πρόσωπό της, βάφτηκε και έβαλε το κατάμαυρο, κολλητό, βελούδινο φόρεμα, που τόνιζε κάθε καμπύλη του σώματός της κι άφηνε το αριστερό της πόδι σχεδόν όλο έξω.

 

"Black velvet…" ψιθύρισε χαμογελαστή στον καθρέφτη της.

 

Όταν έφτασε στο μαγαζί, δεν στάθηκε στην πόρτα. Ήξερε πια πως την κοιτούσαν, δεν χρειαζόταν την επιβεβαίωση. Κατευθύνθηκε προς το μπαρ. Όμως ο Ντόμινικ δεν ήταν εκεί. Απογοητευμένη, έκανε μια κίνηση προς τον μπάρμαν, αλλά ένας σερβιτόρος ήρθε διακριτικά προς το μέρος της.

"Με συγχωρείτε, είστε η κυρία Ντάιμοντ;"

Ένευσε καταφατικά κι ο σερβιτόρος, με μια μικρή υπόκλιση, της έδωσε ένα διπλωμένο χαρτί και στάθηκε παραδίπλα, περιμένοντας.

 

"Ο τελευταίος χορός ήταν για πολλά χρόνια απαγορευμένος. Χορευόταν εν κρυπτώ. Τηρώ τα έθιμα. Αν συνεχίζεις να θες να τον χορέψεις, ακολούθησε το κόκκινο μονοπάτι.

Ντόμινικ Έλιοτ"

 

Έσμιξε τα φρύδια και γύρισε στον σερβιτόρο που χαμογελούσε.

"Θα με ακολουθήσετε;"

 

Σηκώθηκε απ’ το κάθισμά της και ακολούθησε τον σερβιτόρο. Την οδήγησε σε μια βαριά, σκουρόχρωμη κουρτίνα, πώς και δεν την είχα παρατηρήσει τόσο καιρό; και στάθηκε στην άκρη, παραμερίζοντας τα παραπετάσματα. Η Αμάντα, διστάζοντας για μια στιγμή μόνο, μπήκε μέσα.

Πίσω απ’ την κουρτίνα βρισκόταν μια στριφογυριστή σκάλα, στρωμένη μέχρι το τελευταίο σκαλί με κόκκινα ροδοπέταλα, με κεριά δεξιά κι αριστερά ν’ αχνοφωτίζουν το δρόμο. Το κόκκινο μονοπάτι. Ω, Θεέ μου… ποτέ, ποτέ δεν έχουν κάνει κάτι τέτοιο για μένα. Γιατί το κάνεις εσύ, Ντόμινικ;

Με την καρδιά της να βροντοχτυπάει πίσω απ’ το μαύρο βελούδο, η Αμάντα άρχισε ν’ ανεβαίνει, αργά, διστακτικά, τα στριφογυριστά σκαλοπάτια. Τα πέταλα θρόιζαν κάτω απ’ τις γόβες της, σαν να της ψιθύριζαν. Στο τέρμα της σκάλας, μια ορθάνοιχτη πόρτα. Πίσω απ’ την πόρτα, μια σοφίτα. Μέσα στη σοφίτα κεριά, κεριά παντού, ένα τραπεζάκι με δυο καρέκλες, ένα μπουκάλι και δυο ποτήρια στη μια γωνία, και, στην άλλη γωνία, τέσσερις άντρες με έγχοδρα. Στο κέντρο, ο Ντόμινικ, χαμογελαστός και ντυμένος μ’ ένα υπέροχο, μαύρο κουστούμι.

 

Κοιμάμαι. Ονειρεύομαι. Από προχθές έχω παρανοήσει κι είμαι κλεισμένη σ’ ένα άθλιο σανατόριο, νομίζοντας ότι μου συμβαίνουν όλα αυτά, τα σάλια μου τρέχουν, δεν έχω καμία επικοινωνία με το εξωτερικό μου περιβάλλον και με ταϊζουν ψυχοφάρμακα.

 

"Καλησπέρα, Αμάντα."

 

Αυτό θα σου έδινε μια καλή δικαιολογία ε; Το ακαταλόγιστο του παρανοϊκού. Όχι, κυρία μου, συμβαίνουν. Γι αυτό, χαλάρωσε κι απόλαυσέ τα.

 

Χαμογέλασε.

"Καλησπέρα, Ντόμινικ."

"Είσαι έτοιμη για τον τελευταίο χορό;"

"Τον περίμενα όλη μου τη ζωή."

 

Ο Ντόμινικ έκανε νόημα με το ένα του χέρι στους μουσικούς κι έτεινε το άλλο, με μια θεατρική χειρονομία, στην Αμάντα. Εκείνη, χαμογελώντας, έκανε μια στροφή πριν καταλήξει στην αγκαλιά του. Η μουσική ξεκίνησε με το που τα σώματά τους δέθηκαν.

 

"Το ήξερες πως το τανγκό ήταν απαγορευμένος χορός στην Αργεντινή, όταν γεννήθηκε;"

 

Απλά βήματα, δεξιά, πίσω, αριστερά, μπροστά.

 

"Ναι, αλλά δεν ξέρω γιατί."

"Γιατί μέχρι τότε έπρεπε να χορεύουν από απόσταση. Το τανγκό θέλει τα δύο σώματα να νοιώθουν σαν ένα."

 

Και, για του λόγου το αληθές, την απομάκρυνε λίγα εκατοστά και μετά την τράβηξε πίσω και την έσφιξε δυνατότερα πάνω του.

 

"Γιατί διάλεξες τανγκό;"

"Γιατί, όταν χορεύεις τανγκό, δε χρειάζεται να πεις τι νοιώθεις. Το λέει το σώμα σου."

 

Την γύρισε πλάτη, με τα χέρια τους σφιχτά γύρω απ’ το σώμα της.

 

"Γιατί αυτό το τανγκό;"

"Γιατί δεν περίμενα ποτέ ότι θα έβρισκα μια γυναίκα που θα μ’ έκανε να καταλάβω πόσο τυφλός ήμουν πριν τη γνωρίσω."

 

Ξανά μπροστά, με τις γρήγορες φιγούρες να γίνονται εύκολες μέσα στον απόλυτο συντονισμό που είχαν τα σώματά τους.

 

‘Οχι, όχι τα σώματα. Το σώμα. Γιατί το τανγκό θέλει τα σώματα να χορεύουν σαν ένα.

 

"Ο Αλ Πατσίνο παραμένει τυφλός και μετά το τανγκό. Θα πρέπει να βρεις πειστικότερα επιχειρήματα."

"Δε χρειάζεται. Κι εγώ θα παραμείνω τυφλός μετά απ’ αυτό το τανγκό."

"Γιατί;"

"Γιατί είναι το τελευταίο τανγκό, Αμάντα."

"Κι αν δεν ήταν;"

"Είναι. Αύριο φεύγω."

"Φεύγεις; Για πού; Για πόσο;"

"Για το Σηάτλ, την πατρίδα μου, για πάντα."

 

Σιωπή. Μόνο τα σώματα μιλούσαν, μόνο τα σώματα τολμούσαν να πουν ότι δεν ήθελαν να χωρίσουν. Όταν ο χορός τελείωσε, ακίνητος στην τελευταία φιγούρα, το τόλμησε κι ο Ντόμινικ.

 

"Αν σου πω να έρθεις μαζί μου, θα το κάνεις;"

"Αν σου πω να μείνεις, θα το κάνεις;"

"Μου το λες;"

"Όχι. Εσύ μου το λες;"

"Ναι. Σου λέω ότι ερωτεύτηκα όλες τις γυναίκες που κρύβονται στη μορφή σου. Σου ζητώ ν’ αφήσεις πίσω τα πάντα και να έρθεις μαζί μου. Θα το κάνεις;"

 

Το σώμα του έγερνε πάνω απ’ το δικό της. Τα μάτια του ήταν ο καθρέφτης της. Ένιωθε κάθε χτύπο της καρδιάς του. Ένιωθε την ανάσα του πάνω απ’ τη δική της, τα χείλη του ν’ απέχουν χιλιοστά απ’ τα δικά της. Ρουφούσε τον αέρα που έβγαζε απ’ τα πνευμόνια του κι ένιωθε σαν να γευόταν την ψυχή του. Λίγα χιλιοστά και…

 

"Όχι" ψιθύρισε.

 

Την άφησε κι εκείνη στάθηκε στα πόδια της. Τον κοίταξε και κατάφερε να μην πνιγεί στο βλέμμα του.

 

"Όχι. Όχι, δεν θα το κάνω, Ντόμινικ. Θα μπορούσα να σ’ είχα ερωτευτεί, αλλά δε συνέβη. Δεν ξέρω γιατί, αλλά δε συνέβη. Ερωτεύτηκα όλα αυτά που έκανες για μένα, αλλά όχι εσένα. Υπό άλλες συνθήκες, μπορεί να είχε συμβεί. Όμως οι συνθήκες είναι αυτές που είναι. Πάντως σ’ ευχαριστώ. Μπορεί να μην ερωτεύτηκα εσένα, αλλά αγάπησα τον εαυτό μου μέσα απ’ τον έρωτά σου."

"Μου φτάνει, έστω κι αυτό. Και σ’ ευχαριστώ για την ειλικρίνειά σου. Είσαι σπάνιος άνθρωπος, Αμάντα. Μη σταματήσεις ποτέ ν’ αγαπάς τον εαυτό σου. Αξίζεις όλη σου την αγάπη."

"Κι εσύ είσαι σπάνιος άνθρωπος, Ντόμινικ. Ένα κομμάτι μου εύχεται με όλη του τη δύναμη να σε είχα ερωτευτεί. Λυπάμαι που δεν συνέβη. Σ’ ευχαριστώ για τους χορούς. Και χαίρομαι πραγματικά που σε γνώρισα."

"Φεύγεις;"

"Τελείωσε το τελευταίο τανγκό."

 

Κοντοστάθηκε, σαν να ήθελε να πει κάτι. Το μετάνιωσε. Χαμογέλασε, αλλά ήταν ένα χαμόγελο τυλιγμένο στη θλίψη.

 

"Καληνύχτα, Αμάντα. Η μορφή σου με σημάδεψε κι η σκέψη σου θα με συντροφεύει."

"Καληνύχτα, Ντόμινικ."

 

Χαμογέλασε κι εκείνη και γύρισε την πλάτη της. Ακολούθησε γι ακόμα μια φορά το κόκκινο μονοπάτι, πήρε το παλτό της κι έφυγε, χαμογελώντας και σιγοσφυρίζοντας το τανγκό.

 

 

Η Αμάντα κι ο Ντόμινικ δεν ξαναβρέθηκαν ποτέ, εκτός από μερικές φορές που τα όνειρα του ενός μπλέκονταν με τα όνειρα του άλλου. Ένα χρόνο μετά, και αφού είχε περάσει μερικές επώδυνες στιγμές με το διαζύγιό της, η Αμάντα, ανανεωμένη και μόνη, αν και πολλοί ήταν αυτοί που τη φλέρταραν, έκανε βόλτα στα μαγαζιά, αναζητώντας ένα καινούργιο κόκκινο φόρεμα. Σ’ ένα βιβλιοπωλείο, μια διαφήμιση τράβηξε την προσοχή της. Φιγουράροντας στη βιτρίνα, ένα βιβλίο μ’ ένα κόκκινο τριαντάφυλλο σε μαύρο, βελούδινο φόντο έφερε τον τίτλο: Το τελευταίο τανγκό, Ντόμινικ Έλιοτ. Με την καρδιά της να επιταχύνει ρυθμούς, μπήκε στο βιβλιοπωλείο και αγόρασε το βιβλίο. Στο οπισθόφυλλο ήταν η φωτογραφία του και μερικά βιογραφικά στοιχεία. Άνοιξε την πρώτη σελίδα και διάβασε την αφιέρωση: στην Αμάντα, που κατάφερε να κερδίσει την πιο δύσκολη αγάπη απ’ όλες, την αγάπη του εαυτού της. Χαμογέλασε, δάρκυσε, έσφιξε το βιβλίο στο στήθος της, το έβαλε στην τσάντα της και, όπως ένα χρόνο πριν, περπάτησε ανέμελα προς το σπίτι της, σιγοσφυρίζοντας το τανγκό.

Edited by Sonya

Share this post


Link to post
Share on other sites
ymeο gamawa

λοιπον... οκ....

χμ... λοιπον... ειμαι κυνικος ετσι;

ειμαι και κουρασμενος... και γενικα σιχαινομαι αυτου του ειδους τις μαλακιες και τα ταγκο και τους μαλακες με κοστουμια και ολες αυτες τις φανφαρες... τα βαριεμαι! ενταξει;

 

ειδικα τα κερια τα εχω χεσμενα. και εχω χασει την πιστη μου στην καψουρα..

 

ΑΛΛΑ Η ΜΑΛΑΚΙΑ ΣΟΥ ΜΕ ΣΥΓΚΙΝΗΣΕ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΤΩΡΑ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΩ ΝΑ ΓΡΑΦΩ ΗΛΙΘΙΕΣ ΚΑΤΑΧΩΡΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ ΚΑΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΜΕ ΕΝΑ ΓΑΜΗΜΕΝΟ ΚΟΜΠΟ ΣΤΟ ΛΑΙΜΟ!

 

ΚΑΡΓΙΟΛΑ ΓΥΝΑΙΚΑ...

 

ΠΑΩ ΝΑ ΒΡΩ ΤΗΝ ΠΡΩΗΝ ΜΟΥ ΝΑ ΤΙΣ ΚΑΝΩ ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΑΜΟΥ ΚΑΙ 4 ΠΑΙΔΙΑ ΓΙΑΤΙ Η ΑΜΑΝΤΑ ΕΙΝΑΙ ΗΛΙΘΙΑ ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ ΦΟΡΑ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΜΑΛΑΚΙΕΣ ΕΝΤΑΞΕΙ;

 

σκατα... μου χαλασες το κεφι...σιχαμενη..... μαλλον εχω περιοδο τελευταια.

προχθες συγκινηθηκα με μια διαφημιση για ασφαλιστικα επειδη το soundtrack ειχε γαμημενα βιολια και αηδιες.

 

με χειραγωγησες ασχημα μ αυτη την ιστορια. μου προκαλεσες κακα ρομαντικα συναισθηματα. δεν ξαναδιαβαζω τιποτα δικο σου!!! θελω να ειμαι ενας ψυχρος υπολογιστικος μπασταρδος... κι εσυ μου γκρεμιζεις οτι παω να χτισω!

 

γαμω το κοκκινο μονοπατι και τις καταδικασμενες σου σχεσεις και οτι αλλο θα γραψεις...

και επιτελους.. δωσε στην αμαντα το τηλεφωνο μου!!

 

σου ειπα οτι δε σου ξαναμιλαω;

 

σου το λεω τωρα.. γεια σας κυρια σονυα! στο διαβολο να πατε, παρακαλω! :)

 

πι-ες... τι διαολο ειναι η cabeza???? αστο χεστο δε θελω να ξερω! επισης μην "αναβεις" τις βρυσες.. να τις "ανοιγεις"!!! :)

Edited by Dain

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nienna

Αποφάσεις, μονοπάτια. Ο καθένας χαράζε τα δικά του και μετά τα περπατά. Δεν ξέρω τι ακριβώς μου συμβαίνει με αυτά που γράφεις εσύ, η Στέλλα, η Κιάρα κι εγώ... Είναι διάφορες όψεις του ίδιου πράγματος, τώρα αν αυτό το πράγμα είναι η γυναίκα, αν είναι η ζωή, αν είναι η ζωή μιας γυναίκας, δεν ξέρω...

Ξέρω πως θαυμάζω την Αμάντα, τη δύναμή της να παίρνει αποφάσεις. Διαφωνώ όμως μαζί της, δεν έχω βάλει τόσο έντονες κόκκινες γραμμές για όρια στο τι είναι έρωτας, τι είναι πάθος, τι πόθος, τι αγάπη, δεν έχω βάλει διαχωριστικά σιδερένια ανάμεσα σε λογική, συναίσθημα και ένστικτο, για μένα όλα αυτά χορεύουν μαζί, στροβιλίζονται. Τελικά η δύναμη μπορεί να πάρει πολλές μορφές.

Είναι όμορφο να βλέπεις γύρω σου ανθρώπους που μοιάζουν τόσο, κι όμως διαφέρουν σε πράγματα - κλειδιά... Αν δεν υπήρχε μέσα σου αυτή η αποφασιστικότητα που διέπει και την Αμάντα, δεν θα υπήρχε αυτό το διήγημα, δεν θα υπήρχε το τελευταίο τανγκό...

Τόσο όμορφο.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nihilio

Πολύ πιο κυνικός και προσγειωμένος από τους προηγούμενους, θα παρατηρήσω ότι οι σκέψεις της ηρωίδας είναι απίστευτα καλογραμμένες. Ο διάλογός της όμως με τον Ντομινίκ μου φάνηκε λίγο "κουτσός", λίγο "δήθεν", λίγο "πλαστικός".

Και τα τρία κείμενα μαζί ήταν μια ενδιαφέρουσα ιστορία, αλλά νομίζω ότι μπορείς να γράψεις και καλύτερα.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Sabrathan

Την πάω πολύ την Αμάντα πάντως. Η απόφαση της είναι για μένα ακριβώς (στο συγκεκριμένο θέμα τουλάχιστον) αυτό που θα με έκανε να νοιώσω σεβασμό για τον εαυτό μου, πως είμαι κάτι... δυνατό, που μπορεί να διαλέξει το δύσκολο μονοπάτι και μόνο επειδή έστω και σε μια λεπτομέρια, τα ιδανικά μου βρίσκονται σε κίνδυνο.

 

Εμείς οι δυο δεν συμφωνούμε σε αρκετά βασικά ζητήματα, Bombie, αλλά εδώ μπορώ να πω πως λάτρεψα τον χαρακτήρα σου και την ιστορία της ολοκληρωτικά.

 

Το όλο romantique αίσχος στο οποίο αναφέρεται και ο φίλτατος Έρικ πραγματικά κατάφερε να με αγγίξει.

Share this post


Link to post
Share on other sites
ymeο gamawa

CONTENT EDITED COURTESY OF: NORTHERAIN

 

τι αλλαξατε ακριβως? το ιδιο μου φαινεται! α.. επειδη την ειπα σιχαμενη?

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nihilio

Ε ναι, επειδή δεν ακούγεται και τόσο ευγενικό (κι ας την τιμά ουσιαστικά, όπως λέει και η ίδια).

Share this post


Link to post
Share on other sites
ymeο gamawa

δεν καταλαβαινω.. αλλα οκ... καταλαβαινω!

Share this post


Link to post
Share on other sites
Sonya

Για την ακρίβεια, ο Έρικ με απεκάλεσε σιχαμένη και καργιόλα γυναίκα και τον ευχαριστώ πολύ γι αυτό. Είναι απ' τα πιο ουσιαστικά κοπλιμέντα που μου έχουν κάνει για τα κείμενά μου. Απ' τη στιγμή που εγώ το ήθελα να μείνει, Μιχάλη, όπως σου είπα, δεν κατλαβαίνω γιατί δεν είναι εκεί, με κεφαλαία γράμματα, όπως ακριβώς το έγραψε ο Έρικ. Θα ζητήσω, σε πρώτη φάση, να επανέλθει, όπως ακριβώς ήταν, ήτοι:

 

Ανάμεσα στις δύο φράσεις με τα κεφαλαία, μπαίνει το ΚΑΡΓΙΟΛΑ ΓΥΝΑΙΚΑ, επίσης σε κεφαλαία και χωρίς τόνους. Μετά το "μου χάλασες το κέφι" και τα αποσιωποιητικά, μπαίνει το σιχαμένη με μια τριάδα αποσιωποιητικών και επίσης χωρίς τόνους.

 

Oi "ευγενικοί" του forum, που θεωρούν ότι εφκράσεις που χρησιμοποιούν καθημερινά, όπως αυτές οι δύο, είναι "oh mon dieu, κακό" να γράφονται, μπορούν να παραιτηθούν απ' την ανάγνωση των κειμένων μου, που ενίοτε πήζουν στη βωμολοχία, γιατί έτσι μου γουστάρει και των απαντήσεων που μου κάνουν αυτοί που τα διαβάζουν και τα γουστάρουν και το δείχνουν όπως τους γουστάρει.

 

Μέχρι να γίνει το edit που ζήτησα στην απάντηση του Έρικ, δεν θα γράψω τίποτε απολύτως. Ούτε κείμενο, ούτε σχόλιο. Κι επειδή μου αρέσει πραγματικά να γράφω, και θέλω να διαβάζω τις ανάρμοστες απαντήσεις των υπολοίπων, σας παρακαλώ να γίνει γρήγορα.

Share this post


Link to post
Share on other sites
northerain

Απο τους κανόνες του φόρουμ

Απαγορεύεται η αποστολή μηνυμάτων που περιέχουν προσβλητικό περιεχόμενο, θίγοντας και προκαλώντας τους υπόλοιπους χρήστες. Κάθε γνώμη �όσο ακραία και αν είναι� έχει δικαίωμα να ακουστεί� μπορεί, όμως, να εκφραστεί με πολλούς αποδεκτούς τρόπους και σίγουρα όχι μόνο με χρήση προσβλητικών λέξεων ή φράσεων.

 

Επειδή το πόστ του Έρικ έγινε reported θεωρησα σωστό να το αλλάξω λίγο. Δεν είναι αναγκαίο να χρησιμοποιουνται ακριβώς τετοιες εκφράσεις. :mellow:

Share this post


Link to post
Share on other sites
ymeο gamawa

Sonya οκ... το θεμα ειναι να ξερεις οτι εγω τουλαχιστον σε θεωρω ουσιαστικα... "κακη λεξη" και μου φτανει που εκτιμησες το μπινελικι με την εννοια που το εννοουσα.

 

ας μη δωσουμε αλλη εκταση στο θεμα (δηλαδη να γραφεις και να σχολιαζεις! το θελουμε ολοι!). το φορουμ αυτο εχει κανονες. οσο παραλογοι κι αν ειναι, πρεπει να τους σεβαστουμε, ακομα κι αν αυτο περιοριζει και λειαινει τις υπεροχες υφες, τις διττες εννοιες και τα δημιουργικα ηχοχρωματα της πολιτιστικης κληρονομιας μας που λεγεται Νεο Ελληνικο Καντηλι!

(λεγεται καντηλι επειδη δινει το φως...αληθεια το διαβασα σε ενα βιβλιο οταν ημουν μικρος και το βιβλιο αυτο δεν υπαρχει πια πουθενα σ οοολο τον κοσμο, αληθεια μαμα!)

 

σημασια εχει οτι η ιστορια σου με αγγιξε τοσο που επρεπε να σε βρισω με χαμογελο! δεν υπηρχε αλλος τροπος να το εκφρασω και θα ημουν ΑΣΥΝΕΠΗΣ αν ελεγα εστω και μια λεξη διαφορετικα. και μπορει να ειμαι αγενης και ημιμαθης και καφρος και να μην εχω ιχνος σεβασμου για κανονες και καλους τροπους.. αλλα σε σεβομαι τοσο ωστε να σε βρισω.

η κριτικη μου ειχε να κανει με τις εντασεις που μου προκαλεσε το διηγημα σου. αυτες μετρανε για μενα. αυτες ηθελα να πω...

 

φαντασου να κανω ποτε μια ταινια και να τη δει ο .... ταραντινο και να μου πει... "το χριστο σου ρε γκαμαουα. εισαι πολυ μπασταρδος γελουσα 345 ωρες. " ... κι εγω να του κανω μηνυση για εξυβριση!!!!! τρελα πραγματα! ΛΕΜΕ ΤΩΡΑ....

 

(εχω πει και το Ρικο "γαμημενο" μια φορα. Παλι καλα που ο χαφιεδισμος ειναι προκατηλλημενος οταν αφορα στο φυλο!)

 

το θεμα τελειωνει εδω. (το τιθω εγω!) ας "αναψουμε" λοιπον τις βρυσες της σωστης επικοιδομιτικης κριτικης, ας πουμε ολοι στη Sonya πως θα το γραφαμε εμεις στη θεση της, ας διορθωσουμε το συντακτικο και τα σημεια στιξης κι ας συνεχισουμε να κατουραμε πανω στις φωτιες που μας αναβουν αυτα που διαβαζουμε εδω μεσα, εις το ονομα των καλων τροπων, εις τον αιωνα τον απαντα, αμην αμην-ρω-γιωτα-αλεφα-δεν-εισαι ελληνας (Λασκος!)

 

η τελευταια παραγραφος παρ ολο που μοιαζει με μομφη ειναι αστειο. δεν το εννοω σα σποντα-ποιον κοροιδευεις ηλιθιε σε καταλαβαμε-οχι ρε παιδια αληθεια-ειπες να μην δωσουμε εκταση στο θεμα και το συνεχιζεις-ναι αλλα...-σκασμος, μαθε να εισαι σωστος-προσπαθω ρε γαμωτο αλλα μου βγαινει-να το καταπινεις οταν σου βγαινει-καλα καλα...

 

ας συνεχισουμε με κριτικες παρακαλω. προσπαθηστε να ειστε καλυτεροι απο μενα και να μεινει το θεμα εδω. ευχαρισταουα!

Share this post


Link to post
Share on other sites
Arion_Mandrake

Δε σχολίασα τα προηγούμενα, περίμενα το τρίτο και τελευταίο μέρος που έμελλε να φανεί από το πρώτο κειμενάκι.. Δεν ξέρω αν προσπαθείς να πείσεις τον κόσμο ότι μπορείς να γράψεις, εμένα πάντως με έπεισες. Επιτέλους ξεκόλλησες από τις DNDoμλκίες και άρχισα να βλέπω εικόνες από τα διαβολικά προσγειωμένα και ρεαλιστικά γραπτά σου. ΚΑΙ ΝΑΙ, Ο ΝΤΑΝ ΔΕΝ ΕΦΑΓΕ ΚΕΡΑΤΟ :icon_yea: ω θεέ μου τι ανακούφιση

 

Συμφωνώ με τον Eric, είσαι μια σιχαμένη καριόλα -ας μη γίνει edited, είμαι ο άντρας της- και κατάφερες να μου στερήσεις πολύτιμες ώρες ύπνου εξαιτίας του σοκ της ανάγνωσης. Αι λοβ γιου μπέιμπε :flowers:

Edited by Arion_Mandrake

Share this post


Link to post
Share on other sites
RaspK

Έχω μείνει, απλά, άφωνος: καταπληκτικό θέμα, εξαίσια εκτέλεση, δε θα καταλήξω να πω κάτι για τ' ανωτέρω (πέραν ότι μάλλον συμφωνώ με όλους), να πω ότι οι βωμολοχίες που χρησιμοποιείς είναι έξυπνα πατημένες και δείχνεις άψογα την ψυχολογία της ηρωίδας, Αμάντα Ντάιμοντ...

 

Διαβάζω συχνά τέτοια κείμενα, αλλά όχι τέτοιου είδους κείμενα· εύγε!!

Share this post


Link to post
Share on other sites
Oberon

Σονυα, το μόνο που θα σχολιάσω επί του παρόντος τουλάχιστον, είναι πως δε θυμάμαι κανείς να είπε κάτι για τη γλώσσα που χρησιμοποιείς στα κείμενά σου. Εκτός από πολύ ακραία πράγματα (π.χ. σκηνές παιδεραστικές, λέμε τώρα), ο κάθε συγγραφέας εδώ μπορεί να γράψει στη γλώσσα που θέλει.

Edited by Dain

Share this post


Link to post
Share on other sites
ymeο gamawa

μισο λεπτο.. αν δηλαδη γραψω διηγημα μπορω να ξεφυγω απο τη λογοκρισια;;;;;;

θα τα χωνω λογοτεχνικα;;;;;;;

μπορω να βαζω και κεφάλαια;;;

 

προσεχτε τι λετε ρε παιδια. αναβετε βρυσες που δε θα σβηνουν!!!!

Share this post


Link to post
Share on other sites
Βάρδος

Χαχα!

 

Έλεος, ρε παιδιά, λίγο ηρεμία. :D

 

Ναι, Ύμεο, αν γράψεις λογοτεχνία μπορείς να βάλεις μέσα ό,τι αισχρότητα θέλεις. :)

 

Τώρα, εγώ δεν κατάλαβα κι ακριβώς τι σβήστικε εδώ πέρα. Αλλά το βασικό είναι να μην προσβάλλουμε ευθέως, ή με πλάγιο τρόπο, κάποιο άλλο μέλος του φόρουμ. Ε, και εντάξει, ας μην λέμε και ό,τι βρισιές μάς κατέβει. Τώρα, αν πεις και κάνα "μαλάκα", δε θα σου πάρει και κανένας το κεφάλι.

 

Απο κεί και πέρα, χαλαρώστε όλοι. Τη μεγαλοποιήσαμε την κατάσταση γενικώς, νομίζω.

 

:)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nienna

Σβήστηκε κάποιο βρισίδι που το ήθελε η Σόνυα, της άρεζε! Ήταν βρισίδι φιλοφρόνηση.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nihilio

Παιδιά, λίγη ψυχραιμία δε βλάπτει πιστεύω. Από 3 γαμημένες λέξεις ξεκίνησε ολόκληρος χαμός. Ήμαρτον πια. Ήταν 3 (τρεις, ένα δύο, τρία, ξέρετε) λέξεις. Και το αποτέλεσμα είναι να τρώμε αρκετές τριάδες ωρών με το να ασχολούμαστε μαζί τους. Τριάδες ωρών όπου θα μπορούσαμε να κάναμε κάτι πιο παραγωγικό.

Μήπως, λέω μήπως, υπερβάλλουμε κάπου;

Share this post


Link to post
Share on other sites
ymeο gamawa

the balance is restored... justice has prevailed!

the kids are all right!

Share this post


Link to post
Share on other sites
Oberon

Λοιπόν, το ποστ του Ymeo Gamawa, επανήλθε στην αρχική του μορφή. Δηλαδή προστέθηκαν ξανά οι λέξεις που είχαν αφαιρεθεί, με απόφαση των Admins και Mods του φόρουμ. Η επαναφορά έγινε εξ αίτίας κάποιων πολύ ειδικών περιστάσεων, κυρίως γιατί κατ'ουδενί δεν υπήρχε πρόθεση προσβολής της Sonya από τον Ymeo Gamawa.

Οπωσδήποτε αυτό ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ για βωμολοχίες στο φόρουμ, ούτε πρόκειται να γίνουν ανεκτές σε άλλα τόπικς. Καλό θα είναι επίσης να αποφεύγονται ΕΝΤΕΛΩΣ τέτοιες εκφράσεις ακόμα και σαν φιλοφρονήσεις. End of story!

Share this post


Link to post
Share on other sites
darky

Πολύ ζωντανοί διάλογοι και πολύ ωραίο και αγύρτικο(με την καλή έννοια) στυλ αφήγησης που σε προκαλεί να συνεχίζεις να διαβάζεις. Όμως το κείμενο μού φώναζε ότι ήθελε πρώτο πρόσωπο και εννοποίηση των συλλογισμών με τα υπόλοιπα(κάτι που γίνεται αυτόματα αν το γράψεις σε πρώτο πρόσωπο). Και φυσικά δεν έχω ιδέα για τι μιλάω πράγμα που συνιστά την τέλεια κριτική.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Sonya

Ευχαριστώ πολύ τους mods και admins του forum για την κατανόηση και για την διόρθωση της διόρθωσης του post του Gamawa. Λυπάμαι που προκάλεσα (μικρό) πανικό. Υπόσχομαι να είμαι καλό παιδί και να τρώω όλο το φαϊ μου και να μη λέω κακές λέξεις.

 

Επίσης, ευχαριστώ πολύ για τις κριτικές όλων σας.

 

Τώρα πάω ν' ανάψω τη βρύση και να κάνω ένα χαλαρωτικό μπάνιο. :p

Share this post


Link to post
Share on other sites
Bardoulas©

Τι να σχολιάσω τώρα; Διάβασα μονοκοπανιά τις ιστορίες (τις οποίες παρεμπιπτόνως θα τις προτιμούσα σε ένα πιο φαντασικό κόσμο, αλλά who cares) και έχω να πω πως η Αμάντα είναι ΒΛΑΜΜΕΝΗ. Πολύ γενναία σίγουρα, (θα έλεγα αρχιδάτη γκόμενα αλλά κάτι μου λέει πως θα λογοκριθώ) αλλά τι τον θες το γάμο, αφού δε σε πάει. Κατάλαβε μετά από 10 χρόνια ότι έχει παντρευτεί μια ιδέα; Ένα γάτο και ένα μπουκάλι μαρτίνι; Αν είναι δυνατόν. Μια γυναίκα με τόσο πάθος να καβατζώνεται τόσο εύκολα;

 

Και ας δεχτώ το γεγονός ότι τα πράγματα εξελίχθηκαν σε σκατά (πολύ λογικό, ιδίως από τη στιγμή που δεν ξέρω το παρελθόν της), όταν συναντάς κάποιον άγνωστο γιατί δέχεσαι το καμάκι; Τυρανάς τον εαυτό σου αν θέλεις να μένεις πιστή. Και μετά χωρίζεις. ΜΕΤΑ ΑΠΟ 10 ΧΡΟΝΙΑ! ΕΛΕΟΣ! Μετά από 10 λεπτά έπρεπε να χωρίσει. Ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί έφυγε χαρούμενη από το βιβλιοπωλείο. Επειδή διάβασε το όνομά της στην αφιέρωση; Μάλλον! Γιατί αν ένιωθε περήφανη που έχασε 10 χρόνια από τη ζωή της, ε τότε είναι βλαμμένη.

 

Sonya γράφεις καταπληκτικά, αυτό το αναγνωρίζω και το θαυμάζω, αλλά η Αμάντα είναι στενοκέφαλη. Στενοκέφαλη που περίμενε έναν άγνωστο σε ένα μπαρ για να καταλάβει ότι ο γάμος της απέτυχε. Για να καταλάβει ότι η φύση της ήταν να μένει ελεύθερη και να κάνει τα βλέμματα να την ακολουθούν και όχι το φακιόλι στο κεφάλι. Γιατί είμαι σίγουρος πως, αν ο Νταν είχε μια τυπική δουλειά και έμενε μαζί της, θα την παραμελούσε και θα έδινε περισσότερη σημασία στην εφημερίδα του.

 

Καταπληκτικές οι επιλογές των τραγουδιών

Οι βρύσες όντως ανοίγουν, δεν ανάβουν (Καλά ρε Έρικ, που στο διάολο το ξέθαψες αυτό;)

 

Τέλος, να διαφωνήσω και με το Nihilio λίγο, οι διάλογοι είναι όντως πλαστικοί. Ο ένας χρησιμοποιεί τα λόγια για να την υπνωτίσει και να την κάνει στο τέλος να έρθει μαζί του. Σκέψου πως έχει βάλει ένα σχέδιο από την πρώτη στιγμή που την είδε και το έβαλε σε εφαρμογή. Δε θα μπορούσε να έλεγε "I saw you manara, I love you karga".

Η άλλη έχει καταλάβει από την αρχή το παιχνίδι και παίζει, γιατί θέλει να παίξει. Οπότε πάει με τα νερά του.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Sabrathan

Συμφωνώ απόλυτα με τον Βardoula στα 2 τελευταία, και με τον darky. Αγύρτικο! Ακριβώς αυτό τον χαρακτηρισμό έψαχνα.

Share this post


Link to post
Share on other sites
RaspK

Βάρδουλας, έχω να πω κάτι επ' αυτού: ανάλογη φάση, αν και καθόλου στο ίδιο επίπεδο (το να λατρεύεις τον άλλο, αλλά να μην αγαπάς τον εαυτό σου, με αποτέλεσμα να βολοδέρνεις τελματωμένος) το έχω ζήσει και πέρασα 3 χρόνια σχεδόν παραπαίοντας, ενώ πρόσφατα γνώρισα μια κυρία που το έζησε 8 χρόνια και τελικά χώρισε πρόσφατα (ο εν λόγω κύριος, όμως, ήταν τελείως κούκου και προσπάθησε να την κλείσει και στο τρελάδικο).

 

Γιατί όχι, λοιπόν, 10 χρόνια; Το πρόβλημα είναι ότι, όπως γράφει και στο The Chrysalids ο John Wyndham: "Loyalty is a great virtue, but there is such a thing as misplaced loyalty." Νομίζω πως το έχω γράψει και σε κάποιο από τα προηγούμενα μου σχόλια για τα πρωτεύοντα κεφάλαια...

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
Sign in to follow this  

×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..