Jump to content
trillian

Stephen King

Recommended Posts

BladeRunner

Τέλος βάρδιας

Αυτό είναι το τεσσαρακοστό τέταρτο βιβλίο του Στίβεν Κινγκ που διαβάζω και για ακόμη μια φορά δηλώνω ικανοποιημένος και ψυχαγωγημένος, αν και σίγουρα όχι και τρομερά ξετρελαμένος. Είναι το τρίτο και τελευταίο μέρος της Τριλογίας του Μπιλ Χότζες, μετά τα "Ο κύριος Μερσέντες" και "Ό,τι βρεις δικό σου", που διάβασα μέσα στο 2016. Η έκδοση του τρίτου βιβλίου της συγκεκριμένης τριλογίας άργησε λιγάκι να κυκλοφορήσει στην Ελλάδα, αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ.

Ο Μπρέιντι Χάρτσφιλντ, ο περιβόητος "Δολοφόνος με τη Μερσέντες", βρίσκεται τα τελευταία πέντε χρόνια καθηλωμένος σε κωματώδη κατάσταση στο δωμάτιο 217 της Κλινικής Εγκεφαλικών Βλαβών Λέικς Ρίτζιον και, σύμφωνα με τους γιατρούς, δεν έχει καμία πιθανότητα ανάρρωσης. Ο Μπιλ Χότζες με τη συνεργάτιδά του Χόλι Γκίμπνι αναλαμβάνουν να εξιχνιάσουν το μυστήριο μιας σειράς δολοφονιών που -παραδόξως- μοιάζουν όλες να συνδέονται με τον κύριο Μερσέντες. Όμως, αυτό είναι αδύνατον... Σύντομα αποδεικνύεται ότι κάτι διαβολικό έχει ξυπνήσει στο δωμάτιο 217. Ο Μπρέιντι Χάρτσφιλντ διαθέτει νέες ικανότητες που μπορούν να σκορπίσουν τον θάνατο, και σχεδιάζει να εκδικηθεί, όχι μόνο τον Χότζες και τους φίλους του, αλλά μια ολόκληρη πόλη. Και η αντίστροφη μέτρηση έχει ξεκινήσει...

Λοιπόν, όπως είπα και στην αρχή, έμεινα ικανοποιημένος από αυτά που διάβασα. Πέρασα καλά, ευχαριστήθηκα κάποιες ωραίες και δυνατές σκηνές, αγχώθηκα σε ορισμένα σημεία, ένιωσα διάφορα συναισθήματα, και πάει λέγοντας. Όμως το βιβλίο δεν είναι αμιγώς αστυνομικό θρίλερ, μιας και στην πορεία εμφανίζονται στοιχεία που θυμίζουν... Στίβεν Κινγκ. Ξέρετε, λίγο παραφυσικό, λίγη τηλεκινησία, και ούτω καθεξής. Δεν είναι όλα πειστικά δοσμένα, όμως σίγουρα έχουν το ενδιαφέρον τους. Επίσης δεν υπάρχουν ιδιαίτερες εκπλήξεις ή ανατροπές - αλλά αυτό είναι κάτι που ελάχιστα με πείραξε. Η γραφή είναι, κλασικά, πολύ καλή και εθιστική, με ωραίες και γλαφυρές περιγραφές των διαφόρων σκηνικών και καταστάσεων, βοηθάει πολύ στη γρήγορη και ξεκούραστη ανάγνωση της ιστορίας.

Γενικά, είναι ένα αρκετά καλό και ενδιαφέρον τέλος μιας ψυχαγωγικής σειράς αστυνομικών θρίλερ. Προσωπικά, και τα τρία βιβλία με άφησαν από αρκετά έως πολύ ευχαριστημένο, αν και σε καμία περίπτωση δεν είναι ακριβώς από τα βιβλία που χαρακτηρίζουν την ποιότητα και την ταυτότητα του Στίβεν Κινγκ. Δεν μπορώ να είμαι απόλυτα αντικειμενικός με τον Στίβεν Κινγκ, γιατί ό,τι και να γράψει λίγο έως πολύ θα μου αρέσει, αλλά μπορώ να καταλάβω έως ένα βαθμό όσους δεν ξετρελάθηκαν και τόσο πολύ από τη συγκεκριμένη σειρά.

8.5/10

  • Like 5

Share this post


Link to post
Share on other sites
WILLIAM

Κατά σύμπτωση θα μιλήσω και γώ για τη σειρά αυτή αλλά για το πρώτο της βιβλίο.

Ο Κύριος Μερσέντες

Ένας μανιακός με το μια μερσέντες θερίζει το πλήθος των ανέργων που περιμένουν σε μια εκδήλωση. Το έγκλημα, μια από τις λίγες άλυτες υποθέσεις του ντετέκτιβ Μπιλ Χότζες, τον στοιχειώνει μετά τη συνταξιοδότησή του ως την ημέρα που ο δολοφόνος τον περιπαίζει με ένα γράμμα που κάνει τον παλιό αστυνομικό να αποφασίσει να τον βρει πάση θυσία.

Ο Στίβεν Κινγκ σε ένα είδος που δεν τον έχουμε συνηθίσει, στο αστυνομικό που χειρίζεται πολύ καλά δημιουργώντας ένα παιχνίδι γάτας με τον ποντικό. Η γραφή είναι η συνηθισμένη του Κινγκ ενώ στα συν μπορεί να καταλογιστεί και η εμφανώς μειωμένη χρήση των gore στοιχείων που εδώ είναι ελάχιστα και σχεδόν πάντα δικαιολογημένα. Για μια φορά επίσης δεν έχουμε και καμία ανάμειξη του παραφυσικού.

 

Μια ερώτηση για τον Μπλέηντ:

Spoiler

Πως ο Χαρτσφηλντ είναι σε κώμα αφού στο τέλος του κυρίου Μερσέντες συνήλθε; Τι έπαθε στο δεύτερο βιβλίο;

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
terry283

Φιλε William, o Χαρτσφιλντ...

Spoiler

δεν ειναι σε κωμα. Ειναι κατατονικος σε ολη τη διαρκεια του  δευτερου βιβλιου. Στην πραγματικοτητα, απο το τελος του πρωτου, που ξυπναει στο νοσοκομειο.

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith
22 hours ago, WILLIAM said:

 

Ο Κύριος Μερσέντες

 Για μια φορά επίσης δεν έχουμε και καμία ανάμειξη του παραφυσικού.

 

 

  Reveal hidden contents

Πως ο Χαρτσφηλντ είναι σε κώμα αφού στο τέλος του κυρίου Μερσέντες συνήλθε; Τι έπαθε στο δεύτερο βιβλίο;

 

Έχει γράψει πολλά ο S.K. που δεν έχουν υπερφυσικό στοιχείο, όπως το Shawshank Redemption, το Hearts in Atlantis, το Gerald's Game κλπ, δεν είναι μόνο αυτό.

Share this post


Link to post
Share on other sites
WILLIAM
1 hour ago, terry283 said:

Φιλε William, o Χαρτσφιλντ...

  Reveal hidden contents

δεν ειναι σε κωμα. Ειναι κατατονικος σε ολη τη διαρκεια του  δευτερου βιβλιου. Στην πραγματικοτητα, απο το τελος του πρωτου, που ξυπναει στο νοσοκομειο.

 

Α μα γι' αυτό απόρησα επειδή στο τέλος είχε ξυπνήσει και μετά ο Μπλέηντ έγραψε κωματώδη κατάσταση και μπερδεύτηκα. Ευχαριστώ για την πληροφόρηση.

 

Αγαπητή Wordsmith, δεν είχα τύχει να διαβάσω άλλο. Μπορεί να τον προτιμήσω σε αυτά.

Share this post


Link to post
Share on other sites
volyros

Καιρο ειχα να γραψω εδω και μεσα σε αυτο το χρονικο διαστημα τελειωσα 3 βιβλια του King.Λιγα λογια λοιπον γι αυτα.

Εργα οδοποιίας:Διαβαζα οτι ειναι το πιο αδυναμο βιβλιο του αλλα εμενα μου αρεσε πολυ!Ο King γραφει για το που μπορει να φτασει ο ανθρωπος οταν νιωθει οτι του παιρνουν το ιδρωτα του και τον πνιγει η αδικια(ο πρωταγωνιστης θα αναγκαστει να χασει την δουλεια και το σπιτι του λογω του οτι θα περασει ενας καινουριος δρομος και θα τα γκρεμισουν και τα δυο).Μπορει να μην εχει τον τρομο που εχουν αλλα βιβλια του η ιστορια σε κραταει σε αγωνια μεχρι το (δυνατο) τελος..

Το παιχνιδι του Τζεραλντ:Το συγκεκριμενο μπηκε στην λιστα  με τα αγαπημενα μου του Βασιλια.Τοση αγωνια και αγχος ειχα καιρο να νιωσω σε βιβλιο!

Ειδικα στην σκηνη που κοβει το χερι της για να βγαλει τις χειροπεδες ειχα τσιτωσει τοσο τα χειλη μου οση ωρα το διαβαζα που ασπρισαν!!

Εξαιρετικη εκτελεση ιδεας!Επισης μου αρεσε που τελικα δεν υπηρχε τιποτα το

υπερφυσικο στο τελος αλλα υπηρχε φυσιολογικη εξηγηση

Ειδα και την ταινια που ηταν αρκετα καλη!

Πυρινη οργη:Επιτελους εκδοθηκε,επιτελους το διαβασα!Ωραιο με πολυ δυνατες στιγμες.Καλογραμμενοι χαρακτηρες που δενεσαι μαζι τους.Εκανε μια κοιλια στην μέση αλλα το τελος αν και προβλεψιμο σε αποζημιωνει.Πολυ θα ηθελα να ξαναθυμηθει καποια στιγμη την Τσαρλι και να μας πει τι κανει τωρα οπως εκανε με τον Τζακ Τορανς.

 

 

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
rolandofgileaad

Κυκλοφόρησε αυτές τις ημέρες το Sceleton Crew.

Share this post


Link to post
Share on other sites
yanni

Τέλος βάρδιας

Η τριλογία του Μπιλ Χοτζες κλείνει με ένα μυθιστορημα γεμάτο ένταση, τρόμο και μυστήριο. Το φινάλε το βρήκα κάπως αποτομο και δεν μου άρεσε η κατάληξη της ιστορίας...θα μου λείψει ο Χοτζες και το παρεακι του! Πιστεύω θα ικανοποιήσει με το παραπάνω τους πιστούς αναγνώστες του ο Κινγκ με αυτή τη σειρά αστυνομικών βιβλίων.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Δημήτρης

Ύστερα από πολλά χρόνια διάβασα το ''Στάσου Πλάι μου''.

Και ήταν ακριβώς όπως το θυμόμουν, υπέροχο. Λυπητερό σαν βροχερό απόγευμα και τον θάνατο ενός μακρινά ιδωμένου πλην όμως αγαπημένου φίλου. Και γλυκό σαν παγωτό φράουλα και τις θύμησες της παιδικής μας ηλικίας. Ούτε τα εκατοντάδες βιβλία στο ενδιάμεσο έπαιξαν ρόλο με τον αναπόφευκτο κορεσμό ούτε τίποτα. Απλώς υπέροχο, όπως ακριβώς και την πρώτη φορά. Ακόμη μία απόδειξη ότι τα αριστουργήματα δεν χρειάζεται ντε και καλά να είναι μεγαλεπήβολα με extreme καταστάσεις. Μπορούν κάλλιστα να είναι τέτοια και με μικρά, απλά, καθημερινά πράγματα. Προτείνεται σε όλους τους μεγάλους που δεν έχουν ξεχάσει ότι κάποτε υπήρξαν παιδιά.

Διάβασα και ''Το Παζάρι των Κακών Ονείρων'', ξεχώρισα αυτά:

- ''Ο Μπάτμαν και ο Ρόμπιν μπλέκονται σε καυγά'': Πως είναι άραγε να βλέπουμε άνθρωπο μας να κατρακυλά στην άβυσσο του Αλτσχάιμερ; Δύσκολο, πολύ δύσκολο. Πρέπει να έχεις ανά πάσα στιγμή τα μάτια στραμμένα πάνω τους, ουσιαστικά δεν διαφέρουν σε τίποτα από μωρά. Κατάσταση κουραστική όσο και τραγική. Που καμία φορά όμως μπορεί να έχει και κωμικές προεκτάσεις :)

- ''Το Κακό αγοράκι'': Θάνατος στους δολοφόνους παιδιών, σωστά; Λάθος! Τουλάχιστον όχι πριν ακούσουμε για ποιο λόγο το έκαναν αυτό. Το ότι φέρει μακρινό απόηχο από το αγαπημένο μου ''Άφετε τα παιδία'' σαφώς και βοήθησε στο να μου αρέσει μία φορά παραπάνω.  

- ''Ηθική'': Που μπορεί να φτάσει κανείς όταν νιώθει τα πάντα γύρω του να καταρρέουν; Όταν η καθημερινότητα του έχει γίνει ένας (οικονομικός και όχι μόνο) Γολγοθάς; Τι είναι διατεθειμένος να κάνει για να αποτινάξει τα βάρη; Οτιδήποτε, ακόμη και αν αυτό σημαίνει να χάσει την υπόσταση του και να υποβιβαστεί στο επίπεδο του ζώου; Δυνατή. Όχι η καλύτερη του αλλά δυνατή. Και μάλλον η καλύτερη της συλλογής. 

- ''Ουρ'': Αν και μου αρέσουν περισσότερο τα χάρτινα βιβλία και θέλω να διαβάσω πρώτα αυτά που έχω (μαζί με αυτά που αγοράζω θα μου πάρει πολλλλλά χρόνια όμως άλλο θέμα αυτό), δεν έχω σταματήσει ωστόσο να σκέφτομαι ότι κάποια στιγμή πρέπει να αγοράσω ένα Kindle. Αυτό θα έπρεπε ίσως να με προϊδεάσει θετικά αλλά μάλλον πέτυχε το αντίθετο. Τι στην ευχή δηλαδή; Τι σόι ιστορία είναι αυτή που περιστρέφεται γύρω από ένα Kindle; Και όμως δούλεψε καλά. Αγωνιώδης και με χιούμορ. Έφυγε όχι απνευστί, αλλά εύκολα και ευχάριστα. 

- ''Νεκρολογίες'': Πως θα ήταν αν μία ωραία πρωία ανακάλυπτε κανείς ότι έχει την δυνατότητα να αποσύρει ανθρώπους απλά γράφοντας τις νεκρολογίες τους; Ενοχλητικό, μάλλον θα τέσταρε τις αντοχές του στο να αντισταθεί στον πειρασμό να βουτήξει το δάχτυλο στο βάζο με το μέλι. Τι γίνεται όμως αν οι άμυνες καταρρεύσουν και υπάρξουν παράπλευρες απώλειες;

- ''Μεθυσμένα Πυροτεχνήματα'': Τα πυροτεχνήματα δεν θα έλεγα ότι μου αρέσουν. Τουλάχιστον όταν δεν βρίσκομαι σε απόσταση ασφαλείας, φοβάμαι μην μου καρφωθεί κάνα ξέμπαρκο στη μάπα. Ή ίσως και κάπου αλλού :p

Ωραία ήταν. Όχι τόσο καλή όσο το ''Σκοτάδι βαθύ δίχως άστρα'', ενώ έχει πολύ καιρό που διάβασα ''Εφιάλτες και Ονειρότοποι'' και ''Νυχτερινή Βάρδια'' για να κάνω συγκρίσεις. Όμως ναι, ήταν ωραία. Η αναλογία καλών ιστοριών σε σχέση με το σύνολο ικανοποιητική και παράλληλα όλες μου άρεσαν έστω και λίγο. Προτείνεται. 

Edited by Δημήτρης
  • Like 5

Share this post


Link to post
Share on other sites
Dimion

Α! το καλυτερο μου..

Το πρωτο βιβλιο του stephen king που διαβασα ήταν το Αυτο, πισω στο λυκειο, αν θυμαμαι. Τα χρονια εκείνα δυσκολα μπορουσα να καταλάβω τι ακριβως προσπαθουσε να πει. Αλλα μενοντας και εγω σε μια μικρη πολη, αντιλαμβανομαι την σκοτεινη καρδια στις ψυχες των ανθρωπων, και το τερας κατω απο τη ληθη της συλλογικης συνειδησης.

Αγαπησα τη Λαμψη, σαν μια πραγματεια πανω στην τρελα, και τη Νυχτερινη Βαρδια, ειδικα το πρωτο διηγημα, το Τζερουσαλεμς Λοτ, απο το οποιο δεν σηκωθηκα απο τον καναπε μεχρι να το τελειωσω.

Τα χρονια περασαν και αλλα βιβλια προστεθηκαν, με τελευταιο το Κορακι. Θα με ρωτησετε γιατι αφησα τοσα χρονια να περιμενει το αριστουργημα του. Δεν ξερω, αλλά πλεον, στα 37 το εκτιμω περισσοτερο.

Τι κανει ο king που ισως λιγοι αλλοι να μπορουν να κανουν. Το ανεφερα στην αρχη. Μιλαει για το σκοτεινο κομματι του νου. Δεν είναι τοσο γκροτεσκα αισθησιακος, οπως ο barker, η απαισιοδοξος οπως ο lovecraft. Υπαρχει μια μεταφυσικη διασταση με προεκτασεις, και πηγαζει απο μια ικανοτητα παρατηρησης του κοσμου μοναδικη. 

Δεν θα ξεχασω ποτε την περιγραφη -στο Νεκροταφειο Ζωων- της καθοδου του πρωταγωνιστη στην τρελα, εξαιτιας του θανατου του μωρου του(spoiler αλλα τι να κανω). Τοσο πειστικο που σε κανει να αναρωτιεσαι πως το φανταστηκε, χωρις ο ιδιος να το εχει ζησει. 

Ο king ειναι οτι ηταν ο ποε την βικτωριανη περιοδο και ο lovecraft την ποτοαπαγορευση, και ισως η καλυτερη αρχη για το συγκεκριμενο λογοτεχνικο ειδος.

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
terry283

Πατας το κουμπακι spoiler (αυτο με το ματι) και εκει μεσα γραφεις το κειμενο που θελεις να μη φαινεται ωστε να μην κανεις spoiler. Ετσι, οποιος θελει το διαβαζει κι οποιος δε θελει, το προσπερναει.

 

Φιλικα. 🥃

  • Like 1
  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

Το σκυλί της Πολαρόιντ

Τεσσαρακοστό πέμπτο βιβλίο του Στίβεν Κινγκ που διαβάζω, μόλις το δεύτερο φέτος. Σίγουρα δεν είναι και από τις πιο δυνατές στιγμές του Βασιλιά, αλλά, μεταξύ μας τώρα, ακόμα και τα πιο αδύναμα βιβλία του νομίζω ότι τα βάζουν άνετα με τα καλύτερα άλλων συγγραφέων. Τέλος πάντων, πρόκειται φυσικά για ένα πολύ καλογραμμένο και εθιστικό μυθιστόρημα (ή μεγάλη νουβέλα), με πλοκή που κρατάει τον αναγνώστη από την αρχή μέχρι το δυνατό φινάλε, αλλά και με σούπερ ατμόσφαιρα. Ο άτιμος ο θείος Στίβεν κατάφερε μέσα σε λίγες σελίδες να με κάνει να ενδιαφερθώ για τους χαρακτήρες και τα βάσανά τους, ενώ επίσης με περισσή ευκολία με βύθισε στον αρκετά ανατριχιαστικό κόσμο τους. Εντάξει, με τόσα βιβλία του συγγραφέα που έχω διαβάσει όλα αυτά τα χρόνια, δεν θα έπρεπε να με εκπλήσσει το συγκεκριμένο γεγονός, αλλά τα καλά πάντα πρέπει να λέγονται. Όπως και να'χει, είναι μια ωραία και αρκετά ανατριχιαστική ιστορία, με ιντριγκαδόρικη κεντρική ιδέα και κάμποσα άλλα καλούδια, απλά μην περιμένετε ποιοτικά να είναι στο ίδιο επίπεδο με τα αριστουργήματά του συγγραφέα.

8/10

Edited by BladeRunner
  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Steel Guardian

Pet Sematary/Νεκρωταφίο Ζώων (Εκδόσεις Bell)
Τέταρτο βιβλίο του King που διαβάζω. Μου άρεσε πολύ, αλλά είχε και (τα γνωστά) προβλήματα. Αυτό σημαίνει ότι θα προτιμούσα το βιβλίο να ήταν αρκετά μικρότερο από ότι είναι και να μην φλυαρεί/τρενάρει την υπόθεση τόσο πολύ, ειδικά προς το τέλος. Ακόμα κατάλαβα ότι κάτι που δεν μου αρέσει σε κανένα από τα βιβλία του King που έχω διαβάσει μέχρι τώρα είναι ο τρόπος μου προσεγγίζει τόσο αυτός, όσο και οι χαρακτήρες του κάθε βιβλίου το υπερφυσικό.
Όμως για να λέμε και τα καλά, σίγουρα είναι το λιγότερο φλύαρο βιβλίο του που έχω διαβάσει και οι χαρακτήρες είναι, ως συνήθως, πολύ καλοδουλεμένοι και ζωντανοί. Η γλώσσα είναι όπως σε όλα τα βιβλία του King που έχω διαβάσει καλή, απλή (με την καλή έννοια) και ευκολοδιάβαστη, βοηθώντας πολύ στο να κυλάει αβίαστα το βιβλίο.
Τα πιο καλά (και πιο "τρομακτικά" θα έλεγα) σημεία στο βιβλίο έχουν πάντα να κάνουν με τους απλούς ανθρώπους και την ζωή τους και όχι με το υπερφυσικό, αλλά και η βασική τρομο-ιδέα είναι πολύ καλή.
Κατά πάσα πιθανότητα όταν ξαναδιαβάσω κάτι δικό του θα είναι είτε διηγήματα, είτε κάτι που δεν είναι horror, για να δω αν τα προβλήματα που φαίνεται να έχω συνήθως με τα βιβλία του θα φύγουν ή όχι. Πάντως ακόμα κι έτσι γενικά μου αρέσει αρκετά η δουλειά του King.

Βαθμολογία: 7.5/10

Edited by Steel Guardian
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Spyrex

Διάβασα το πολύ ωραίο Μίζερι. Ο Κινγκ σε μία από τις καλύτερές του στιγμές. Καταφέρνει να περάσει την αγωνία και τον τρόμο με ένα τόσο απλό θέμα. Ο Κινγκ πλατιάζει και σε αυτό το βιβλίο χαρακτηριστικά, κάτι που προσωπικά δεν με ενοχλεί καθόλου. Το γράψιμό του είναι όπως πάντα καταπληκτικό, κάτι που συμβάλλει στο να απολαμβάνω τις ατελείωτες περιγραφές χώρων/σκέψεων. 

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..