Jump to content
Sign in to follow this  
RaspK

Απάντηση στον Άμλετ

Recommended Posts

RaspK

Μια νεαρός βρίσκεται έξω από το σπίτι λίγο πριν την αυγή. Είναι άνοιξη, μόλις που έχει τελειώσει ο Απρίλης. Στα χέρια του κρατάει ένα τριαντάφυλλο, μικρό ακόμα λόγω καιρού και εποχής.

 

 

Ακόμα θυμάμαι τη μέρα εκείνη...

 

Καθόσουν πάνω στον άσπρο βράχο τις γκρίζες ώρες της αυγής. Ο ήλιος ότι απαλά είχε γύρει στο χλωμό σου πρόσωπο* και 'συ ατάραχος σήκωσες το βλέμμα σου στον ουρανό, και κάγχασες πικρά σαν καρακάξα:

 

«Ω ψέμμα ποταπό και βδελυρό που ξεστομίζουν χείλια μύρια στους αιώνες: πως είναι τάχα'τες μικρότερη η αγάπη σαν απ' τα στήθια κόρης θε' να βγει, ενώ τ' ανδρός το πάθος ειλικρινές κι ανδρείο, κι αλλίμονο σ' όποιον τ' αρνηθεί! Μα την πίστη μου, καλοί είμαστε οι αχρείοι, αφού μόνο μεσ' από δόλο μπορούμε νά 'χουμε ανθρώπινη μορφή. Γιατί, δεν είμαστε διάολοι, αν μέσα στην αλήθεια δεν μπορούμε να χαρούμε την αυγή;»

 

Τα μάτια σφαλιστά από πόνο κι από σκέψεις και τον ήλιο πιο ψηλά να σηκώνεται σε πέρατα επουράνια, σκύβεις, το βλέμμα να φυλάξεις, μα και το δάκρυ που κυλά καρτερικά από το μάγουλο στο χώμα. Και όταν θε' να ξανανοίξεις τα κρούσταλλα στο φως να ξαναδείξεις, τότε γλυκά-πικρά μειδίασες, βαριά-κοφτά απεκρίθης:

 

«Κι ενώ το αίμα Του έδωκε εμάς για να ξεπλήνει, το δικό μας κάθε μερά χύνουμε για να τονέ μολύνει.»

 

 

 

Θα ήθελα ν' ακούσω την άποψη σας. Το ξέρω ότι το κείμενο είναι και σύντομο και περίεργο, αλλά μου αρέσει.

Edited by RaspK FOG

Share this post


Link to post
Share on other sites
Βάρδος

Χμ. Είναι περισσότερο σαν ποίημα, οπότε δεν ξέρω τι ακριβώς να κριτικάρω. Μόνο κάτι ορθογραφικά που μπάνισα θα επισημάνω: το "μειδίασες" θέλει "ει" και το "απεκρίθης" θέλει με "η" (απεκρίθην, απεκρίθης, απεκρίθη κτλ).

Share this post


Link to post
Share on other sites
RObiN-HoOD

Ωραίο. Εμένα τα ποιητικά μου αρέσουν και τα εκτιμώ ιδιαίτερα.

Share this post


Link to post
Share on other sites
RaspK

Για ν' απαντήσω, το κείμενο ακολουθεί περισσότερο τη λογική των θεατρικών μονολόγων της εποχής του Shakespeare, όπου ο λόγος ήταν λυρικός (είχε ποιητικό ύφος).

 

Το κείμενο μου ήρθε σαν έμπνευση από διάφορα γεγονότα και την ενθύμηση των λόγων του Άμλετ στην Οφύλεια (συγγνώμη άμα γράφω λάθος τα ονόματα), όπου της λέει πόσο ψευδής είναι η αγάπη της γυναίκας.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Elsanor

Πολύ όμορφο ύφος! Ειλικρινά τέτοιου είδους απαγγελία μου αρέσει πολύ και μέχρι στιγμής την έχω βρει μόνο σε Αγγλικά γραπτά. Η μεταφορά της στα Ελληνικά είναι εξίσου ωραία!

 

Και το περιεχόμενο πολύ καλό. Το ότι είναι μικρό δε λέει κάτι. Ίσα-ίσα που είναι περιεκτικό και λέει πολλά. :cool2:

Share this post


Link to post
Share on other sites
RaspK

:) :) :) :) :) Me feels GOOOOOD!

 

Μην ανησυχείτε, απλά ένιωσα ευχάριστα επειδή είναι απάντηση μετά από κάποιες μέρες... :p

Share this post


Link to post
Share on other sites
RaspK

Η εικόνα που είχα αρχικά ήταν κάποιου φροντιστή του παλατιού που παρακολούθησε τη συζήτηση μεταξύ Άμλετ και Οφηλίας. Μία φίλη όμως μου είπε πόσο χαρακτηριστικά θα ταίριαζε να τα έλεγε αυτά η Οφηλία.

 

Όσο για την αναφορά στο Χριστό, γίνεται επειδή εκείνη την περίοδο συνηθιζόταν στα ανώτερα κοινωνικά στρώματα να γίνονται πολλές αναφορές στους ολύμπιους θεούς, με πολύ χαρακτηριστική περίπτωση τα έργα του Σαίξπηρ (μιλάμε για την Αναγέννηση, όχι την εποχή του συγγραφέα ακριβώς).

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now
Sign in to follow this  

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..