King_Volsung Posted March 28, 2006 Share Posted March 28, 2006 πάρτε και ένα ποίημά μου, πρόσφατο... μαύρα κλαδιά, μαύροι κορμοί πεθαμένα πάντα εκεί φαντάσματα και ξωτικά τριγυρνάνε μυστικά σκοτεινιά, ομίχλη και σαπίλα παγωνιά, βρωμιά κι ανατριχίλα σαν σκηνή τρελού θεάτρου ειν' το δάσος του θανάτου βλέπεις κάποιον που σου μοιάζει βιαστικά σε πλησιάζει με λουλούδια και γλυκά στο χέρι παράξενα γι αυτά τα μέρη να σε σφίξει στην αγκαλιά του με τα χέρια του θανάτου νυχτοπούλια που πετάνε κρώξιμο τρελό' γελάνε ήχοι σου τρυπούν τ'αυτιά τρόμος άγνωστος' ξυπνάς σε μια νύχτα μαγική είχες αυτό ονειρευτεί μνήμες όνειρου φευγάτου ειν'το δάσος του θανάτου μα εκείνος πάντα περιμένει με λουλούδια και γλυκά στο χέρι να σε σφίξει στην αγκαλιά του μες τα χέρια του θανάτου Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Nienna Posted March 28, 2006 Share Posted March 28, 2006 Δυστυχώς δεν μου έδωσε τίποτε. Έχεις γράψει πράγματα που τους έδωσα poetry highlight... Γιατί αυτό τώρα; Γιατί η παιδική ομοιοκαταληξία; Γιατί αυτή η επιλογή μέτρου [την οποία την σπας κιόλας, προς το τέλος! - εκεί, στα λουλούδια και στα γλυκά]; Αν θέλεις να δώσεις μια τρελλή, θανατερή ατμόσφαιρα στον αναγνώστη, πρέπει να βρεις έναν άλλο τρόπο, αυτές οι ομοιοκαταληξίες δεν βοηθούν, ούτε η επανάληψη της λέξης 'θάνατος'. Είναι βασικός νόμος αυτός. Αν θέλεις να δώσεις σε κάποιον μια ατμόσφαιρα, δεν του την πετάς στα μούτρα έτσι. Είναι περίπου σαν να πηγαίνεις και να λες στο αντικείμενο του πόθου σου "γεια σου! θέλω να με θέλεις κι εσύ, επειδή σε θέλω, και να κάνουμε σεξ, και να τα φτιάξουμε!". Όλοι έχουμε κάνει κάποια παρόμοια βλακεία, κάποτε, - καλά, όχι και τόσο blunt βλακεία - και δεν πέτυχε, προφανώς. Φάγαμε χυλόπιττα. :tongue: Νο offense, ε; Με ξέρεις και σε ξέρω. Quote Link to comment Share on other sites More sharing options...
Recommended Posts
Join the conversation
You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.