Jump to content
Sign in to follow this  
Elsanor

Ερωτήσεις σχετικά με την Ελληνική γλώσσα

Recommended Posts

Elsanor

Επειδή έχω παρατηρήσει πολλές φορές να γίνονται συζητήσεις σχετικά με τη σωστή χρησιμοποίηση της γλώσσας μας, σκέφτηκα να κάνω αυτό το topic ώστε όσοι έχουν μία ερώτηση σε οποιοδήποτε θέμα γραφής να μπορούν να ρωτάνε και όσοι γνωρίζουν να απαντάνε. :) :book:

 

Μακάρι να γνωρίζαμε καλύτερα τη γλώσσα μας... Κι εγώ δε μπορώ να πω ότι την παίζω στα δάχτυλα, αλλά τουλάχιστον προσπαθώ να βελτιωθώ, πράγμα που δυστυχώς δε βλέπω να γίνεται γενικότερα. Ίσως μετράει πολύ ο τρόπος που έγινε η διδασκαλία της, γιατί όταν ο καθηγητής σου επιβάλλει να γράφεις σωστά τότε και από αντίδραση μόνο μπορείς να πεις όταν τελειώσεις το σχολείο "Δε γ*****αι, θα μιλάω όπως γουστάρω κι ας είναι όλα λάθος". :chinese:

 

Ξεκινάω λοιπόν με δύο ερωτήσεις.

 

Γνωρίζετε με τι σύμφωνο πρέπει να ξεκινάει η επόμενη λέξη ώστε στο τέλος της προηγούμενης να βάζουμε "ν"; Για παράδειγμα ξέρω ότι λέμε "τον Νίκο", "στον προβληματισμό", "στο ρυάκι" κτλ. Συνεπώς τα γράμματα "π", "ν" είναι μέσα.

 

Συμφωνείτε με την πορεία που έχει λάβει η Ελληνική γλώσσα (γαμώτο δεν ξέρω καν αν πρέπει το "Ελληνική" σε αυτό το σημείο να το γράφω με κεφαλαίο...); Θα προτιμούσατε να χρησιμοποιούσαμε ακόμα την πολυτονική γραφή, ή είστε υπέρ της απλοποίησής της; Προσωπικά είμαι υπέρ της εξέλιξης, αλλά όχι υπέρ της λανθασμένης εξέλιξης. Και όταν λέω "λανθασμένης", εννοώ για παράδειγμα την "ακουστική" (έτσι λέγεται αν δεν κάνω λάθος) γραφή, όπου τα πάντα γράφονται με τον απλούστερο δυνατό τρόπο. Για παράδειγμα:

 

"Ι απλοπιισι τις ελινικίς γραφίς ίνε σίγουρο ότι θα σιντελέσι στιν καταστροφί τις." (Για να ρίξω και τη μπηχτή μου :p)

Edited by Elsanor

Share this post


Link to post
Share on other sites
Iced-Archon

η χρήση του ν που λές στην πρώτη σου ερώτηση αν θύμαμε καλα΄βαζουμε ν όταν η επομενη λέξη είναι αρχίζει απο φώνηεν αν θύμαμε καλα΄τώρα που το σκεφτόμαι δεν είμαι και σίγουρος. οπότε κάποιος ελπίζω να μας πεί B)

 

στό δεύτερο που λες είμαι υπέρ του πολύφώνικου συστήματος γίατι βλέπω ότι δυστήχως όταν μια γλώσσα την κάνουν πιο απλή αργότερα η εξέληξη της είναι καταστραφική ήδη το λεξιλόγιο που χρησημοποιουμε καθήμερηνα έχει μειώθει. αν δεί κάποιος κείμενα με πόλυτώνικο σύστημα υπάρχουν λέξεις που όυτε καν γ΄νωρίζε οτι υπάρχουν.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Elsanor

Ναι, με φωνήεν ισχύει, αλλά ισχύει και με κάποια σύμφωνα. Αυτά είναι που δε θυμάμαι, και δυστυχώς δε θυμάμαι πού έχω βάλει το Συντακτικό μου. :unsure:

Share this post


Link to post
Share on other sites
D-MAD

Αν τα λέω καλά τελικό 'ν' μπαίνει αν η επόμενη λέξη αρχίζει από:

 

- Φωνήεν

- Τα κ,π,τ

- Τα δίψηφα ξ,ψ

- και τα συμπλέγματα των δίφθογγων "γκ","μπ","ντ" και δυο τρεις ακόμη....

 

... και εξακολουθεί να είναι το πιο εκνευριστικό λάθος που διορθώνω κατ' επανάληψη σε δεκάδες συντάκτες και εξωτερικούς συνεργάτες του HACK & SLASH που ρίχνουν ν κατά βούληση πριν απο άφωνα σύμφωνα όπως χειλικά 'χ΄ ενώ κόβουν ν όταν λέξεις αρχίζουν από φωνήεν "το έκοψε στα δύο" (τον Πίκτη αγριάντρα) ... :bangin:

Share this post


Link to post
Share on other sites
Elsanor

Χμ, οπότε λάθος νόμιζα για το "ν". <_<

 

Ευχαριστώ πολύ D-MAD. :)

 

Αν σας έρχεται κανένα άλλο συνηθιζόμενο λάθος πείτε το. Ένα που μου ήρθε τώρα είναι το πότε βάζουμε -ε και -αι στο τέλος μίας λέξης. Εκεί γίνονται πάρα πολλά λάθη, αλλά τις περισσότερες φορές από τη βιασύνη του γράφοντος.

Share this post


Link to post
Share on other sites
RaspK

Θα κάνω κάποιες διορθώσεις:

  • Τελικό «ν» έχουμε στις εξείς περιπτώσεις:
    • Όταν ακολουθεί λέξη της οποίας πρώτο γράμμα είναι ένα από τα προαναφερθέντα.
    • Όταν η λέξη την οποία εξετάζουμε είναι αντωνυμία και όχι άρθρο. Π.χ. λέμε «ο αστυνόμος», «είδε τον αστυνόμο», ενώ λέμε «ο φύλακας», «είδε το φύλακα», αλλά και στις δύο περιπτώσεις λέμε «τον είδε».

    [*]Οποτεδήποτε δεν αναφερόμαστε σ' εθνικότητα/τόπο καταγωγής ατόμου ή σε χώρα, δε γράφουμε κεφαλαίο το πρώτο γράμμα του τοπικού επιθέτου, π.χ. Ελλάδα, Έλληνας, αλλά ελληνικός.

    [*]Iced Archon! κακό παιδί!!!

    [*]Δε θα σχολιάσω την εξαπλούστευση της γλώσσας μας. Είναι απλώς απαράδεκτη, εν αντιθέση με τη βάση την του λαού συνειδήσεως μεθεξέλιξη.

Κάτι ακόμα: όσοι από εσάς ακούσετε ονόματα όπως «Θέτις», εξηγήστε στον κόσμο ότι κλείνονται ως εξής: η Θέτις/-ιδα, της Θέτιδος/-ιδας, τη Θέτιδα, (ω) Θέτις/-ιδα

Edited by RaspK FOG

Share this post


Link to post
Share on other sites
Iced-Archon
Iced Archon! κακό παιδί!!!

 

 

γιατί όμως?? :rolleyes:

Share this post


Link to post
Share on other sites
zoyki

Ola ta fwnhenta opws proanafer8hke

Oses lekseis arxizoyn apo k,p,t,3,ps

Oses lekseis arxizoyn apo ta gk,mp,nt,tz,ts

 

(prepei na arxisw na anhsyxw poy 8ymamai akoma aytoysio ton kanona apo thn pempth dhmotikoy? :blink: giatre moy boh8eiste me)

Share this post


Link to post
Share on other sites
RaspK
γιατί όμως?? :rolleyes:

 

Δες την προηγούμενη δημοσίευση σου και τα λέμε... :devil2:

Share this post


Link to post
Share on other sites
Iced-Archon
:rolleyes: ναι αμα βίαζομαι να γράψω πετάω και κανα λάθος B)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Βάρδος
Ξεκινάω λοιπόν με δύο ερωτήσεις.

 

Γνωρίζετε με τι σύμφωνο πρέπει να ξεκινάει η επόμενη λέξη ώστε στο τέλος της προηγούμενης να βάζουμε "ν"; Για παράδειγμα ξέρω ότι λέμε "τον Νίκο", "στον προβληματισμό", "στο ρυάκι" κτλ. Συνεπώς τα γράμματα "π", "ν" είναι μέσα.

 

Ποτέ δε θυμάμαι απέξω τον κανόνα. Υπάρχει πάντα στην τελευταία σελίδα του λεξικού μου και, όποτε θέλω, γυρίζω και τον κοιτάζω. ;) Αλλά, ρε παιδιά, είναι απλό να καταλάβεις πότε μπαίνει "ν" και πότε όχι. Σκεφτείτε πώς θα το λέγατε!

 

Εκτός από όσα είπαν ο D-MaD και η Zoyki, εγώ να πω ότι το "ν" πρέπει, επίσης, να διατηρείται όταν υπάρχουν πολλά επίθετα πριν από το ουσιαστικό, ώστε να μη χάνεται το γένος.

 

Πχ, ο Γιάγκος σκότωσε το γενναίο, αμείλικτο πολεμιστή. <--Λάθος. Ο Γιάγκος σκότωσε ΤΟΝ γενναίο, αμείλικτο πολεμιστή. <--Σωστότερο.

 

Ουσιαστικά, βέβαια, κανένα από τα δύο δεν είναι λάθος. Απλά, το δεύτερο διευκρινίζει αμέσως ότι ο Γιάγκος σκότωσε κάτι το αρσενικό, όχι το ουδέτερο.

 

Και, γενικά, ακόμα και να ΒΑΛΕΙΣ το "ν" εκεί όπου δεν χρειάζεται, δεν είναι απαραίτητα λάθος. Έχει συνηθιστεί να παραλείπεται επειδή συνέχεια προσπαθούμε να κάνουμε το γραπτό μας λόγο πιο πολύ σαν τον προφορικό. Έτσι, τα "ν" πάνε περιπάτο σε συγκεκριμένα σημεία: εκεί όπου θα τα κόβαμε και όταν μιλούσαμε.

 

Όμως δεν θεωρώ τόσο λάθος το να υπάρχει το "ν" όσο το να μην υπάρχει εκεί όπου θα έπρεπε.

 

Πχ, αγαπούσε πολύ τη κόρη μου. <-- Τραγικό λάθος. Παραπέμπει σε Δοτική.

 

ΕΝΩ,

 

αγαπούσε πολύ την γυναίκα του. <-- Δεν έχει πρόβλημα, αν και θα μπορούσε να είχε γραφτεί και έτσι: "Αγαπούσε πολύ τη γυναίκα του."

 

Συμφωνείτε με την πορεία που έχει λάβει η Ελληνική γλώσσα (γαμώτο δεν ξέρω καν αν πρέπει το "Ελληνική" σε αυτό το σημείο να το γράφω με κεφαλαίο...);

 

Όπως είπαν και άλλοι, το επισήμως σωστό είναι με μικρό το πρώτο. Ωστόσο, φαίνεται πως είμαστε η μόνη γλώσσα που υποστηρίζει αυτή τη γραφή. Σε άλλες γλώσσες μπαίνει με κεφαλαίο. Πχ, στα αγγλικά, "Greek wine" είναι το σωστό, ενώ στα ελληνικά, το σωστό είναι "ελληνικό κρασί".

 

Αυτά για μένα είναι γλωσσικές συμβάσεις. Μια συγκεκριμένη περίοδο μπορεί να γράφονται έτσι, την άλλη αλλιώς. Ή ο ένας συγγραφέας να χρησιμοποιεί κάτι έτσι, ο άλλος αλλιώς. Πχ, τελευταία σε εφημερίδες ή περιοδικά, μπορεί να δεις να γράφουν, ας πούμε, "Ελληνική παιδία" αντί για "ελληνική παιδία".

 

 

Θα προτιμούσατε να χρησιμοποιούσαμε ακόμα την πολυτονική γραφή, ή είστε υπέρ της απλοποίησής της; Προσωπικά είμαι υπέρ της εξέλιξης, αλλά όχι υπέρ της λανθασμένης εξέλιξης. Και όταν λέω "λανθασμένης", εννοώ για παράδειγμα την "ακουστική" (έτσι λέγεται αν δεν κάνω λάθος) γραφή, όπου τα πάντα γράφονται με τον απλούστερο δυνατό τρόπο. Για παράδειγμα:

 

"Ι απλοπιισι τις ελινικίς γραφίς ίνε σίγουρο ότι θα σιντελέσι στιν καταστροφί τις." (Για να ρίξω και τη μπηχτή μου :p)

 

 

Απεχθάνομαι το πολυτονικό σύστημα. Και αυτό το λέει κάποιος που λατρεύει τη Δοτική και τους Αορίστους Β. Γιατί απεχθάνομαι το πολυτονικό; Επειδή δεν έχει καμία ουσία, πλέον. Ούτε την ορθογραφία αλλάζει, ούτε την προφορά. Και μην ξεχνάμε ότι άρχισε να χρησιμοποιείται ΚΥΡΙΩΣ για την προφορά και, μάλιστα, στους Βυζαντινούς Χρόνους. Οι αρχαίοι δεν είχαν πολυτονικό σύστημα, αλλά είχαν προφορά ανάλογα με το αν το γράμμα ήταν βραχύ ή μακρό.

 

Σήμερα, για μένα, έχει αξία μόνο να θυμάσαι τα δασινόμενα, γιατί εκεί αλλάζει η λέξη. Πχ, ξέρετε γιατί η εφημερίδα γράφεται όπως γράφεται; Ουσιαστικά, είναι επί ημερίδα, δηλαδή κάτι που βγαίνει κάθε μέρα. Έτσι, γίνεται επ'ημερίδα. Αλλά το "η" στην ημέρα δασίνεται, επομένως το "π" γίνεται "φ", και έχουμε την εφημερίδα.

Υπάρχουν κι άλλα παρόμοια παραδείγματα, όπως "Εφ'ολης της ύλης (Επί όλης της ύλης)."

Share this post


Link to post
Share on other sites
Bardoulas©
Εκτός από όσα είπαν ο D-MaD και η Zoyki, εγώ να πω ότι το "ν" πρέπει, επίσης, να διατηρείται όταν υπάρχουν πολλά επίθετα πριν από το ουσιαστικό, ώστε να μη χάνεται το γένος.

 

Πχ, ο Γιάγκος σκότωσε το γενναίο, αμείλικτο πολεμιστή. <--Λάθος. Ο Γιάγκος σκότωσε ΤΟΝ γενναίο, αμείλικτο πολεμιστή. <--Σωστότερο.

 

Ουσιαστικά, βέβαια, κανένα από τα δύο δεν είναι λάθος. Απλά, το δεύτερο διευκρινίζει αμέσως ότι ο Γιάγκος σκότωσε κάτι το αρσενικό, όχι το ουδέτερο.

 

Έχει ένα μικρό μπλέξιμο. Αν το έγραφες σε έκθεση, ο καθηγητής θα στο διόρθωνε σαν συντακτικό και όχι σαν γραματικό λάθος.

 

Είχα σπαταλήσει αρκετές φορές διδακτικές ώρες σε σχολείο και φροντιστήριο ρωτώντας τέτοια. Πχ πότε τα επιρρήματα παίρνουν "ω" και πότε "ο", και άλλα τέτοια. Το κακό είναι ότι τη γραμματική και το συντακτικό τα μάθαμε σε μικρή ηλικία και είτε δε δώσαμε αρκετή σημασία είτε ξεχάσαμε τα περισσότερα. Πιστεύω πως πιο πολύ κινδυνεύει η ελληνική γλώσσα από την παραποίησή της παρά από την άσκοπη χρήση της αγγλικής (εξακολουθώ να μισώ τα greeklish)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Βάρδος
Έχει ένα μικρό μπλέξιμο. Αν το έγραφες σε έκθεση, ο καθηγητής θα στο διόρθωνε σαν συντακτικό και όχι σαν γραματικό λάθος.

 

Αν έγραφα έκθεση, θα μου σβήναν και όλα τα κόμματα πριν από το και, γιατί στο εγκόλπιό τους λέει πως πριν από το και δεν μπαίνει ποτέ κόμμα. Επίσης, θα μου σβήνανε κι όλες τις άνω τελείες, γιατί δεν ξέρουν ούτε οι ίδιοι πού μπαίνουν οι άνω τελείες.

 

Φαίνεται ότι μισώ την έκθεση και τους φιλολόγους; (Οι τυχόν παρόντες φιλόλογοι εξαιρούνται, φυσικά. ;) Καθώς και οι τυχόν παρούσες εκθέσεις. :-Ρ)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Iced-Archon

μιας και λέμε για άνω τελείες ποτε τις βαζουμε και πως τισ χρησημοποιούμε?

 

 

 

 

Υ.Γ αυρίο την κάνω για τάς εξοχάς οποτε καλές διακοπές, τα λέμε :guitar: :guitar:

Share this post


Link to post
Share on other sites
Bardoulas©

Καλά άσε αυτό το θέμα Βάρδε. Λίγοι φιλόλογοι είναι ανοιχτόμυαλοι. Οι περισσότεροι, θέλωντας να κόψουν βάθμούς, βγάζουν από τη μύγα ξύγκι. Όσο για την άνω τελεία, χρησιμοποιήται όταν θέλεις να κάνεις μια μικρή παύση χωρίς να αλάξεις πρόταση. Διαφέρει από το κόμα γιατί το κόμα διαχωρίζει κύριες από δευτερεύουσες, εισάγει νέες κύριες κλπ. Αν θυμάμαι καλά. Το βιβλίο της γραμματικής το πέταξε η μητέρα μου μόλις τέλειωσα το Λύκειο. Τώρα που το σκέφτομαι, θα ακούσει ένα κήρυγμα περί ελληνικής γλώσσας αύριο :devil2:

Share this post


Link to post
Share on other sites
Βάρδος
μιας και λέμε για άνω τελείες ποτε τις βαζουμε και πως τισ χρησημοποιούμε?

 

Αυτό που είπε το παραπάνω παλικάρι.

 

Αλλά, γενικά, είναι δύσκολο να σου πουν απλά πού χρησιμοποιείται η άνω τελεία. Είναι σαν να ρωτάς "Πού μπαίνει η τελεία;" Θα σου πουν ότι μπαίνει εκεί όπου ολοκληρώνεται μια πρόταση ή ένα νόημα. Αλλά τι είναι ακρίβως η πρόταση, και τι σημαίνει ολοκληρώνεται ένα νόημα; Σε μεγάλο βαθμό είναι υποκειμενικό, όμως είναι και θέμα τριβής. Κυρίως, δες πού χρησιμοποιούν οι άλλοι τις άνω τελείες και θα καταλάβεις, μετά, πού πρέπει να μπαίνουν.

Share this post


Link to post
Share on other sites
RaspK

Η άνω τελεία εκπληρώνει το σκοπό του να χωρίζει δύο προτάσεις χωρίς να τερματίζει τη ροή του λόγου. Για παράδειγμα, το κόμα όντως χωρίζει όπως έλεγε και ο Βάρδουλας© κύριες από δευτερεύουσες προτάσεις, αλλά η τελεία χωρίζει το λόγο σε λογικά μέρη. Αντίθετα, ή μάλλον ως συνδιασμός και των δύο αυτών σημείων στοίξης, η άνω τελεία αποσκοπεί στο να δώσει τέλος σε μία πρόταση χωρίς να την χωρίσει πλήρως από την επόμενη.

 

Είναι σαν τις παύλες και τις παρενθέσεις: οι παύλες δείχνουν ότι το κείμενο που ακολουθεί είναι επεξήγηση, ενώ οι παρενθέσεις δείχνουν απλή παράθεση στοιχείων.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Rikochet

Και μιας και πιάσαμε κουβέντα για την άνω τελεία, -την χρησιμοποιώ όταν γράφω με το χέρι-, να σας ρωτήσω κάτι: Πως μπορώ να εισάγω το συγκεκριμένο σημείο στίξης σε κείμενο που γράφω στο Word? (Κάπου είχα διαβάσει πως γίνεται, σε ένα παλαιό τεύχος του RAM νομίζω, αλλα τώρα το έχω ξεχάσει :unsure: .)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Βάρδος

Insert --> Symbol

Share this post


Link to post
Share on other sites
RaspK

Κάτσε ρε συ, Βάρδε, που την είδες; Αν εννοείς τα «ανώ-τελειο-φερή» ( :p ) σύμβολα που υπάρχουν, λυπάμαι αλλά δε θα πάρω...

 

Παρεμπιπτόντως, για όσους από εσάς δε θέλουν να έχουν πρόβλημα με το Word όταν γράφουν κάποιο φωνήεν με διαλυτικά και τονισμό (χαρακτηριστικότερη περίπτωση το ΐ), απλά πατήστε Shift + W όταν έχετε το πληκτρολόγιο ρυθμισμένο στα ελληνικά και γράψτε το ανάλογο φωνήεν: αν χρησιμοποιήσετε σύμβολο, το πρόγραμμα θα το δει και ως σύμβολο και θα σας ειδοποιεί πως η λέξη είναι ανορθόγραφη.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Βάρδος
Κάτσε ρε συ, Βάρδε, που την είδες; Αν εννοείς τα «ανώ-τελειο-φερή» ( :p ) σύμβολα που υπάρχουν, λυπάμαι αλλά δε θα πάρω...

 

 

Αυτό -- · -- το σύμβολο δε σου μοιάζει για άνω τελεία; Από κλασική Times New Roman.

Share this post


Link to post
Share on other sites
RaspK

Να σου πω, τόσο καιρό, ο κόπανος, το συνέκρινα από την εμφάνιση που έχει όταν το βάζεις μαζί με το κείμενο και όχι από την Προεπισκόπηση· στην Προεπισκόπηση φαίνεται καθαρά ότι έχει το ίδιο ακριβώς μέγεθος με την τελεία, εν αντιθέση με αυτώ που δείχνει το αναθεματισμένο το πρόγραμμα όταν γράφεις κείμενο!

 

Τι κωδικό έχει; Μπορείς να μας πεις για να μην το ψάχνουμε στον Πίνακα Χαρακτήρων;

 

EDIT: Άσε, το βρήκα - σε Unicode, αμέσως κάτω από το "3/8".

Edited by RaspK FOG

Share this post


Link to post
Share on other sites
Bardoulas©

Και μιας και το'φερε η κουβέντα, και για να έχουμε καλό ρώτημα....

ΓΙΑΤΙ ΔΕ ΓΡΑΦΕΤΕ ΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΣΤΟ mirc?

Άντε.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Μελδόκιος
Και μιας και το'φερε η κουβέντα, και για να έχουμε καλό ρώτημα....

ΓΙΑΤΙ ΔΕ ΓΡΑΦΕΤΕ ΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΣΤΟ mirc?

Άντε.

 

Υπάρχουν μερικά άτομα που δεν διαβάζουν/γράφουν ελληνικά στο pc τους. Είτε λόγο τεχνικών προβλημάτων, είτε ξένοι. Επίσης, είναι σπαστικό να αλλάζεις συνεχώς γλώσσες, ειδικά όταν σερφάρεις.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Βάρδος

Δείτε ένα παράξενο γλωσσικό πρόβλημα που εντόπισα τον τελευταίο χρόνο.

 

Πώς διαχωρίζουμε κάποιο "ι" (ι, η, ει, υ) από το ακόλουθο φωνήεν (α, ο, ω), ώστε να ακούγονται ως δύο ξεχωριστά και όχι ως ένα; Δηλαδή, να ακούγονται όπως το "μία" και όχι όπως το "μιά".

 

Χμμμ. Απλό, θα πείτε. Άλλαξε τον τόνο!

 

Κάπου, όμως, γίνεται πιο πολύπλοκο. Πχ, παλιά, ο ήλιος ήταν ήλ-ι-ος, ενώ σήμερα είναι ήλ-ιος. Αν δεν σου έχουν πει για τη διαφορά προφοράς, δεν μπορείς να την ξέρεις.

 

Και ερχόμαστε στα φανταστικά ονόματα... Ας πάρουμε το όνομα "Μιάνη". Πώς θα το προφέρεις; Μιά-νη (κατά το μιά) ή Μι-άνη (κατά το μία); Αν δε σου πει ο συγγραφέας, δεν μπορείς να ξέρεις!

 

Παρόμοιες ελληνικές λέξεις με παράξενη προφορά είναι, πχ, το λυόμενο (γιατί λυ-όμενο και όχι λυο-μενο;), το επιτόκιο (γιατί επιτόκ-ι-ο και όχι επιτόκ-ιο, όπως τα πανωτόκια;), και άλλα.

 

Φυσικά, σε όλες αυτές τις λέξεις πρέπει να ξέρεις την προφορά' δεν μπορείς να τη συμπεράνεις. Δηλαδή, καταντάμε όπως στα αγγλικά, όπου πρέπει να σου έχουν πει την προφορά ή να έχεις καταφέρει κάπως να την αποκωδικοποιήσεις από λεξικό που έχει αναφορές στην προφορά. Γιαυτό κιόλας βλέπεις και πολλούς αγγλόφωνους συγγραφείς φαντασίας να έχουν στο τέλος ή στην αρχή των βιβλίων τους παράρτημα με το πώς προφέρονται κάποια δικά τους ονόματα.

 

Με την ελληνική γλώσσα, όμως, ρε γαμώτο, υποτίθεται ότι μπορείς να προφέρεις το οτιδήποτε πολύ εύκολα! Ποιο είναι το πρόβλημα, λοιπόν; Γιατί να μην υπάρχει ένα σημείο στίξης που να διαχωρίζει τα γράμματα; Θα μπορούσε, για παράδειγμα, να χρησιμοποιηθούν τα διαλυτικά (που το βρίσκω και λογικότερο). Έτσι, το Μιάνη προφέρεται Μιά-νη (κατά το μιά) και το Μϊάνη προφέρεται Μι-άνη (κατά το μία).

 

 

Ποια η απόψή σας πάνω στο θέμα;

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
Sign in to follow this  

×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..