Jump to content
Sign in to follow this  
Nienna

Απόπειρα έξω απ' το χώρο και το χρόνο

Recommended Posts

Nienna

Καιρό είχα να ανεβάσω πεζό. Ορίστε, ένα μικρό πεζούλι [όχι απ' αυτό που κάθεται κανείς, απ' το άλλο :tongue:].

 

Edit: Διόρθωσα μια περιττή επανάληψη της λέξης 'γειτονιά', γι αυτό ανέβασα το διορθωμένο αρχείο. Ευχαριστώ Rikochet.

 

Edit [ξανά]: Διόρθωσα μερικά ακόμα πράγματα. Ευχαριστώ Ραψωδία, δεν το είχα προσέξει.

 

Ξαναματαedit: Κιάρα, διόρθωσα αυτά με τα οποία συμφωνώ, σου απαντώ αναλυτικά στο post από κάτω.

_το__ώρο_και_το__ρόνο.doc

Edited by Nienna

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nienor

Είναι μια πολύ όμορφη ιστοριούλα αυτή εδώ. Από αυτές που σου δίνουν την εντύπωση πως είναι αληθινές, φόρος τιμής σε έναν τέτοιο άνθρωπο για να μην τον ξεχάσεις ποτέ. Ακόμα όμως κι αν δεν είναι αληθινή είναι αυτό που λες μέσα για εκείνον: δε μας νοιάζει, δεν έχει σημασία, την έχεις ζήσει σίγουρα με όλα της τα χρώματα και μας τη διηγήσε με αυτά. Ελάχιστοι από εμάς (τους Αθηναίους τουλάχιστον) έχουμε προλάβει γειτονιά και το κειμενάκι έχει να πει κάτι σε όλους μας, αλλά μπορεί να δώσει μια ιδέα, η μια μυρουδιά "εκείνης της σκονισμένης γειτονιάς" και σε αυτούς τους άλλους που δεν είχαν την πολυτέλειά της.

 

Έχει μερικά λαθάκια μέσα, αυτό που θυμάμαι είναι ένα τύπο στην πρώτη γραμμή της δεύτερης παράγραφου: "το βράδυα" και μερικές φρασούλες που θέλουνε λίγο ξεκαθάρισμα. Περίεργο για σένα αυτό, ποτέ δεν έχεις λάθη.

 

Μην αργείς τόσο να μας δίνεις μικρά, ποιητικά πεζά :)

Share this post


Link to post
Share on other sites
heiron

Η ιστορια του περιεργου καλου σε ενα κοσμο που εχει γινει γκρι "κακος".

 

"Ήταν μια γωνιά που ‘χε παράδοξα ξεμείνει, τούτη η γειτονιά, ξεχασμένη, πεταμένη σε μιαν άκρη της πόλης"

 

Γιατι παραδοξα?Υπαρχουν ακομη γειτονιες ξερεις.Παντως αυτο με την πεταμενη ειναι ωραιο.

 

"Ήταν περίεργο να διαλέγει κάποιος τον μοναδικό μεγαλούτσικο δρόμο αυτής της παραμελημένης γειτονιάς για να βγει απ’ την πόλη"

Και παλι σε πληροφορω οτι δεν ειναι περιεργο να βλεπεις ξενα αμαξια σε γειτονιες.

 

Τελος παντων,απο τεχνικης αποψεως μια χαρα ειναι.Και πιστευω τα "ορθογραφκα" τα εχεις κανει επιτηδες.Αν και ειναι ψιλοπεριεργο που μας πετας τον αφηγητη στην τελευταια παραγραφο...

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nienna

Ναι, τα "ορθογραφικά" είναι επίτηδες Κιάρα και Heiron. Είναι είτε παλιά ορθογραφία, είτε εμμονές, και υπάρχουν και μέσα στα ποιήματα, όχι μόνο μέσα στα πεζά. :tongue:

Ευχαριστώ για τα σχόλια.

 

[Κιάρα, μήπως μπορείς να βρεις αυτές τις φρασούλες που αναφέρεις; Θέλω να δω τι εννοείς, να διορθώσω τίποτε κτλ. Διόρθωσα ήδη το "το βράδυα", και το "αποθηκεύτηκε στην μέσα μας". :tongue:. Είχα γράψει "στην ψυχή μας", αρχικά, αλλά μετά δεν το ήθελα πια, το έκανα "μέσα μας", απλά ξέχασα το "στην".]

Edited by Nienna

Share this post


Link to post
Share on other sites
Rhapsody

Τι ωραία ιστοριούλα… Παρά το νεαρό της ηλικίας μου, έχω προλάβει να ζήσω σε μια παρόμοια γειτονιά στο σπίτι της γιαγιάς μου, όπου ο δρόμος ήταν (και δεν ξέρω αν είναι ακόμη) χωμάτινος (ναι, στο κέντρο της Αθήνας αυτό παρακαλώ! B) ). Θυμάμαι να μας μαζεύουν απ το δρόμο αργά το βράδυ πανικόβλητες μάνες και γιαγιάδες...

Μια μικρογραφία ίσως του κόσμου σήμερα. Οι άνθρωποι έχουν γίνει σκληροί δυστυχώς, με τη διαφορά ότι σήμερα πολλές φορές μπορούμε να το δούμε μέχρι και στα ίδια τα παιδιά... κατά τα πρότυπα των γονέων πάντα!

Μου άρεσε πολύ τα συμβάν με το πράσινο αμάξι, αρκετά παράδοξο και σε αφήνει με αυτή την αίσθηση του κενού “και τώρα τι;” (όχι με την έννοια της έλλειψης νοήματος βέβαια). Αναρωτιέμαι που να βρίσκεται τώρα ο σπουδαγμένος...

Να γράψεις κι άλλα τέτοια! :wub:

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nienor

Λοιπόν, εγώ θα στις βάλω εδώ, αλλά είναι πολύ νωρίς ακόμα για να τις "δεις" γιατί δεν ξέρω κατά πόσον έχεις προλάβει να αποστασιοποιηθείς από αυτές.

 

Οι υπόλοιποι άνθρωποι δεν τον καταλάβαιναν, κι ίσως και να το ΄νοιωθε μέσα του παράπονο που ήταν ο τρελλός της γειτονιάς γι αρκετούς από δαύτους.

 

"Τό 'νιωθε", ή καταργείς και την απόστροφο και τον τόνο στην προηγούμενη ή κανένα από τα δύο. Επίσης για να συνδέσεις τις φράσεις ή κόμμα ή "και": υπάρχει συνεχώς αυτό και είναι λιγάκι... ξέρεις, δε θα μπορούσα να το πω στυλ. Επίσης "παράπονο, που" εκεί έχεις πάλι αλλαγή φράσης.

 

Ήταν περίεργο να διαλέγει κάποιος τον μοναδικό μεγαλούτσικο δρόμο αυτής της παραμελημένης γειτονιάς για να βγει απ’ την πόλη, είχε τόσες λεωφόρους, παραπέρα, που χρησιμοποιούνταν γι αυτήν ακριβώς τη δουλειά.

 

Τελεία στην πόλη κι αν ξεκινήσεις την επόμενη φράση με το "παραπέρα" θα γίνει γραπτός λόγος κι οχι προφορικός.

 

Τα παιδιά στάθηκαν ακίνητα και το παρακολουθούσαν καθώς περνούσε βαρύ και σκοτεινό μέσα απ’ τα σκηνικά των καθημερινών παιχνιδιών τους.

 

"Βαρύ και σκοτεινό" ανάμεσα σε κόμματα.

 

Και, ξαφνικά, αγνοώντας τις σκιές και το μαύρο της νύχτας – μιας και το λιγοστό φως που έδινε στ’ αμάξι το χρώμα του θα κατέληγε σε λίγα μέτρα σε απόλυτο σκοτάδι, ο σπουδαγμένος άρχισε να τρέχει σαν τρελλός πίσω απ’ τις ρόδες του.

 

Έχεις ξεχάσει να κλείσεις τις παύλες, κλείνουν είτε με τελεία είτε με άλλη παύλα. Διαφορετικά η αρχική πρόταση δεν είναι πρόταση (δεν έχει ρήμα).

 

Την άλλη μέρα κανείς δεν συζήτησε γι αυτό, όλοι μιλούσαν για κάτι άλλο, δήθεν σημαντικό, μ’ από μέσα τους αναρωτιόντουσαν γιατί – δεν κοιτούσαν ό ένας τον άλλον στα μάτια, κι έψαχναν μες στο κεφάλι τους να βρουν την αιτία της φυγής του.

 

Κι εδώ το ίδιο σχεδόν, ή, καλύτερα δεν καταλαβαίνω γιατί παύλα κι όχι άλλη πρόταση. Απλά το μπλέκεις και δεν υπάρχει λόγος.

 

Πέρασε σαν όνειρο απ’ τη ζωή μας, και σαν πολύχρωμες ζωηρές εικόνες αποθηκεύτηκε στη μέσα μας.

 

"Και" και κόμμα.

 

Στα στενά δρομάκια της σπάνια σφύριζαν τ’ αμάξια, και τα παιδιά παίζαν ακόμα στους δρόμους.

 

Το ίδιο.

 

Παραμύθια, γεγονότα αληθινα, εγκλήματα κι ερμηνείες για ένα σωρό παράξενα του κόσμου έβγαιναν απ’ τα χείλη του κάθε βράδυ, μπλεγμένα, θαρρείς, όλα μαζί σ’ ένα μυρωδάτο παχύ κουβάρι φτιαγμένο από διαφορετικές κλωστές δεμένες μεταξύ τους.

 

"μυρωδάτο, παχύ" δύο προσδιορισμοί του ίδιου πράγματος. Επίσης, η μία φράση είναι "μπλεγμένα στο κουβάρι" και η άλλη "φτιαγμένα από διαφορετικές κλωστές", θέλεις άλλο ένα κόμμα για να τις χωρίσεις. Κι άλλο ένα: το "αληθινά" θέλει τόνο αν ακι δε μου πολυαρέσει μετά από όλη εκείνη την εισήγηση για το κατά πόσο μας ενδιαφέρει η αλήθεια στις ιστορίες του.

 

Πίστεύω πάντως πως όλοι θα τον θυμούνται.

 

Και το "πάντως", θέλει κόμμα, πριν και μετά. Το "πιστεύω" θέλει έναν τόνο.

 

Τα δυο μεγαλύτερα πήραν μερικά τενεκεδάκια ανεξίτιλη μπογιά

 

Εντάξει το "βράδυ", κι εμένα μ'αρέσει έτσι, και το "τρελλός" δε διαφωνώ καθόλου γιατί δείχνει όμορφο. Το "ανεξίτιλος" όμως είναι "ανεξίτηλος" και δε γραφόταν ποτέ αλλιώς και δεν είναι κι όμορφο.

 

 

 

Ξέρω πως τα περισσότερα από αυτά είναι ηθελημένα, όμως το κειμενάκι είναι μικρό και υπέροχο και δεν του χρειάζονται ρε παιδί μου, καταλαβαίνεις? Δεν του προσθέτουν κάτι δηλαδή, ίσα ίσα που του αφαιρούν. Ταύτα. Κάνε ότι θες. Το λατρεύω και χωρίς να το πειράξεις :friends:

Edited by Nienor

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nienna

Ραψωδία, μικ.

 

Κιάρα, τα περισσότερα απ' αυτά είναι όντως ηθελημένα. :blush-anim-cl:

Το "και" μ' αρέσει πάρα πολύ μαζί με κόμμα... Το κάνω συνέχεια και στα ποιήματα, μάλιστα κάνω αλλαγή στίχου, κόμμα, και 'και' ταυτόχρονα, πώς δεν μου έχεις πει εκεί κάτι;

Για το "τό 'νοιωθε" έχεις δίκιο, θα το τονίσω, το είχα απλώς ξεχάσει. Η φράση με το "παραπέρα" μου αρέσει έτσι, δεν θέλω να τη σπάσω σε δυο προτάσεις, κι ας προφορικίζει. Το "βαρύ και σκοτεινό" τυπικά θα ήθελες κόμμες, αλλά νομίζω πως θα διαβαζόταν λίγο υπερβολικά προσποιητά αν τις έβαζα. Δεν είμαι ακόμα σίγουρη, όμως.

 

Εγώ και οι παύλες έχουμε μια περίεργη σχέση [και πάλι, είναι κάτι που το χρησιμοποιώ έτσι και στα ποιήματα - εκεί απλά το συγχωρείς επειδή είναι ποίηση, ή δεν το έχεις προσέξει;], δεν τις χρησιμοποιώ πάντα με τον κλασσικό τρόπο, μάλλον τις χρησιμοποιώ αιρετικά. :tongue:

Πάντως, η πρώτη παύλα που αναφέρεις θέλει όντως κλείσιμο, πάω να την κλείσω. Η δεύτερη παύλα κάνει ακριβώς αυτό που θέλω, παριστάνει κάτι ανάμεσα σε τελεία και άνω τελεία, κάνει αυτό που κάνει και στα ποιήματα όταν δεν έχει άλλη παύλα να την κλείσει, δηλαδή.

 

Αυτό με το μυρωδάτο παχύ κουβάρι με προβληματίζει. Αν έρθεις msn θα σου διαβάσω πώς θα το διάβαζα με κόμμα, και πώς θα το διάβαζα χωρίς, και θα καταλάβεις. Έπειτα, δεν είναι "φτιαγμένα", είναι "φτιαγμένο". Το κουβάρι είναι φτιαγμένο. Αν ήταν "φτιαγμένα" τα παράξενα, θα ήταν αλλοιώς η κατάσταση. Το θέμα με το "πάντως" είναι ακριβώς ίδιο με αυτό με το "βαρύ και σκοτεινό", αν μπουν οι κόμμες μου βγάζει ένα pretentiousness, αλλά δεν ξέρω ακόμα προς τα πού κλίνω.

 

Το "ανεξίτιλη" είναι μια τεράστια, μεγάλη, χοντρή, αντιαισθητική λαθάρα απροσεξίας. Βγάζει μάτι!

 

Σ' ευχαριστώ πολύ-πολύ-πολύ για τη βοήθεια!

 

^_^

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nienor

Μα ναι, το έχω δει στα ποιήματα, γιαυτό και ξέρω πάνω κάτω τι ήθελες να είναι έτσι και τι είναι απροσεξία ή κάτι που δεν είδες. Απλά στην ποίηση βρίσκω το νόημα της χρήσης τους γιατί βλέπω που εξυπηρετούν: στο χρωμάτισμα της απαγγελίας. Ενώ εδώ, που είναι πεζό, δε μπορώ να το σκεφτώ ακριβώς έτσι, ή τουλάχιστον δε βρίσκω το λόγο τους γιατί ο "ήχος" διαβάζοντας το είναι διαφορετικός από αυτόν ενός ποιήματος.

 

Όπως σου είπα και στο προηγούμενο όμως: Διορθωσε ότι θέλεις, άσε ότι θες, βάλτου εκατό και με κόμματα ακόμα, δε με ενδιαφέρει. Μ' αρέσει πάρα πολύ για να τα προσέχω. :)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nihilio

Στα έλεγα και εχθές: Ως ιστορία απλά :bow: Έχει αυτή την περίεργη σκοτεινή αύρα και μια αοριστία που την κάνει να ακροβατεί μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας (υπερεαλισμός;). Μου θυμίζει πολύ τις ταινίες εκείνες του Lynch (πχ Μπλε Βελούδο), που δεν έχουν μεν φανταστικά στοιχεία, αλλά δεν μπορείς να τις πεις και ρεαλιστικές.

Αλλά στο θέμα γραφή... εκεί δεν τα πάς τόσο καλά. Δεν είναι ότι δεν γράφεις καλά, αλλά αφήνεις τις εμμονές σου να γράφουν αντί για εσένα. Παλιά ορθογραφία (που δεν λέω, έχει τη γοητεία της και που κι εγώ δεν την έχω αποβάλει ακριβώς) που δεν νομίζω ότι θα ταίριαζε σε άτομο κάτω των 40, προσωπική στίξη, έννοιες κουβαριασμένες στην ίδια πρόταση, επεξηγήσεις που σπάνε τη διήγηση, ένα κείμενο που δεν αναπνέει ακριβώς.

Την πρώτη φορά που το διάβαζα το μάτι μου σκάλωνε σε κάθε γραμμή για να κατανοήσει τί ακριβώς έλεγες. Τη δεύτερη πέρασε κάπως πιο γρήγορα. Την τρίτη (και σημερινή) αρκετά πιο εύκολα. Θέλει γερό χτένισμα για να γίνει ένα στρωτό κείμενο και το ξέρεις, όπως ξέρεις ότι μπορείς να γράψεις πολύ καλά, αρκεί να βάλεις την ανάγκη για επικοινωνία με τον αναγνώστη πάνω από την ανάγκη για έκφραση της ποιήτριας που κρύβεις μέσα σου. Αυτή έχει τόσα ποιήματα να εκφραστεί και το κάνει πολύ καλά εκεί, άσε λοιπόν την πεζογράφο να αναλάβει τα πεζά.

Share this post


Link to post
Share on other sites
LeMirage

Αν μου επιτρέπεις, προσωπικά εχω αρκετές αντιρρήσεις για την ιστορία:

 

- Η συναρπαστική εισαγωγή, που κάνει τον αναγνώστη να περιμένει να δει την πηγή του φόβου για το σκοτάδι (ή τα αποτελέσματά του) μένει ξεκρέμαστη σε όλο σχεδόν το υπόλοιπο διήγημα. Κι όχι μόνο αυτό,

αλλά στο τέλος ο ήρωας τον τσακίζει αυτό το φόβο, χωρίς δισταγμό και χωρίς καμμία εξήγηση. Η εισαγωγή

μοιάζει σαν να είναι από άλλο διήγημα!

- Το παρατσούκλι "Σπουδαγμένος" είναι κάτι που θα το απέδιδαν σε κάποιον σε ένα χωριό, πριν τη δεκαετία του '50, όταν οι σπουδαγμένοι ήταν λίγοι. Η ιστορία διαδραματίζεται σε μια γειτονιά μιας μεγάλης πόλης, με αυτοκίνητα.

- Σε κάποιον που αρκετοί τον θεωρούν τρελλό, η εκκεντρικό δεν του αποδίδουν τέτοια παρατσούκλια. Ο κόσμος είναι αλύπητος μ'αυτούς, και ειδικά τα παιδιά. Τον παράξενο/τρελλό/εκκεντρικό του χωριού τον φοβούνται, τον κοροιδεύουν, του πετούν πέτρες. Και οι γονείς δεν αφήνουν τα παιδιά κοντά του! Μεγάλωσα σε τέτοια ακριβώς γειτονιά, τη δεκαετία του '70. Κι είχαμε τέτοιους τύπους...

- Η ικανότητα του ήρωα να πλάθει ιστορίες έρχεται κι αυτή αναπάντεχα! Πως, γιατί;;

- ( ασήμαντο τεχνικό) Η αφήγηση περνάει από τρίτο πρόσωπο σε πρώτο, στο τέλος. Εσκεμμένα;

 

Γενικά, η ιστορία αποτελείται απο μερικά αρκετά καλά, ατμοσφαιρικά κομμάτια. Το σύνολο όμως, κατά την προσωπική μου γνώμη πάντα, δεν δένει! Χρειάζεται δουλειά και σελίδες.Η προσωπικότητα του ήρωα, παρόλο που προφανώς ο αφηγητής πέρασε αρκετό καιρό κοντά του, μένει ελαχιστα αναπτυγμένη και με πολλά κενά (και δεν εννοώ τα εσκεμμένα κενά που καλύπτουν τη ζωή κάποιου μυστηριώδους ανθρώπου! Εννοώ κενά αφήγησης.) Εχει επίσης πολλές εγγενείς αντιθέσεις (που ανέφερα) που την εμποδίζουν να γίνει πειστική. Της λείπει όγκος και βάθος, ή "σώμα", αν θέλεις.

 

Φιλικά,

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nienna

Σας ευχαριστώ για τα σχόλια, παιδιά [Nihilio & Le Mirage]. Είναι πολύ ενδιαφέροντα, και θα τα λάβω υπ' όψιν μου όταν το κείμενο 'κρυώσει', αν έχω την όρεξη να ξαναασχοληθώ μαζί του. Τώρα δεν έχει νόημα να ασχολούμαι, είναι ακόμα πολύ πρόσφατο, κι έτσι 'διαφωνώ' σχεδόν με όλα όσα λέτε [αν και μου φαίνονται όντως ενδιαφέροντα], πράγμα που μου φαίνεται ύποπτο, άρα θ' αφήσω το χρόνο να ξεκαθαρίσει μερικά πράγματα για μένα. Εξ άλλου δεν ξέρω καν αν θέλω ν' ασχοληθώ με το πεζό [ασχολούμαι κυρίως με την ποίηση, Le Mirage], απλώς καμμιά φορά ξεφυτρώνει μες στο μυαλό μου κανένα πεζούλι και το λυπάμαι να τ' αφήσω εκεί μέσα. :tongue:

Edited by Nienna

Share this post


Link to post
Share on other sites
RaspK

Δε θα εμμείνω στο θέμα της γραφής, αφού νοιώθω πως η Κιάρα είπε όλα όσα εμείς θα πασχίζουμε να επαναλάβουμε - απλά άκου τα ήδη ειπωμένα, κι αυτό θα μου αρκέσει.

 

Ως προς την ίδια την ιστορία, όμως, μπορώ να πω ότι είναι μία από τις καλύτερες ιστορίες που έχω διαβάσει. Θεματικά, αλλά και σαν απόδοση της ίδιας αυτής της θεματικής, το έργο καταφέρνει, όπως διακρίνω, ν' αγγίξει όλους όσους ζήσαμε το σοκάκι, αλλά κι ακόμα να δώσει αυτό το τόσο φευγαλέο: να δώσει κάτι στον καθένα, να τον αγγίξει προσωπικά - εμένα μου θύμησε τον Danny που έρφυγε και πώς νοιώσαμε όλοι όσοι τον ξέραμε, σε άλλους θα πατήσει σε κάποιο άλλο κουμπί, πιστεύω.

 

Απλά πανέμορφο. Διόρθωσε τα προς διόρθωση, και θα έχεις κάτι που θ' αξίζει να το διαβάσει οιοσδήποτε.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nienna

Όσα απ' αυτά που ανέφερε η Κιάρα ήταν λάθη τα διόρθωσα, Rasp.

Αυτά που λένε ο Nihilio και ο Le Mirage είναι άλλα πράγματα, στην ουσία. Του Nih έχουν σχέση με αυτά της Κιάρας, του Le Mirage όχι, είναι κυρίως παρατηρήσεις επί του νοήματος [και θα τα λάβω υπ' όψιν μου στο επόμενο χτένισμα, αν υπάρξει τέτοιο].

Σ'ευχαριστώ για το σχολιάκι!

 

^_^

 

Μ' αρέσει που σ' αρέσει. [αυτονόητο]

Edited by Nienna

Share this post


Link to post
Share on other sites
month

όμορφη ιστορία, άντε μακάρι να δούμε και άλλες, όταν μεστώσουν. (Η πνευματική εικόνα, του μέρους του μυαλού της Νιένα που ασχολείται με τα πεζά, να περνάει τον χρόνο του πετώντας τάπες περιμένωντας το να μεστώσει, νομίζω μπορεί να εμφανιστεί σε όλους ε;)

Share this post


Link to post
Share on other sites
RaspK

Μικρή Ιστορία, πιθανότατα, και δεν το σχολίασα... Το ύφος που θα ήθελα πολύ να βγει στο επόμενο Ονείρων Σκιές το έχει. Αλίνα;

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nienna

Μπορείς να το βάλεις όπου θέλεις. ^_^

[Ωχ, αυτό ακούστηκε σαν μπινελίκι! Δεν είναι όμως.]

Share this post


Link to post
Share on other sites
RaspK

Εσύ αν θέλεις να μπει είναι το ζήτημα, οπότε βάλε το όπου εσύ θες· θα περιμένω (ισχύουν όσα είπε και η Αλίνα πιο πάνω :tongue:).

Share this post


Link to post
Share on other sites
Sonya

Χαριτωμένο. Γλυκό και μελαγχολικό, θυμίζει μια γενιά που πρόλαβα στα πολύ τελειώματά της. Μου φάνηκε σαν φλασάκι, μια εικόνα που απλά ένιωσες την ανάγκη να περιγράψεις. Δεν θα σταθώ στα νοηματικά κενά (τα περιέγραψε πολύ όμορφα ο LeMirage). Θα σταθώ σ' ένα "γιατί" που μου γεννάει όλο το κείμενο.

 

Ρέει όμορφα και απλά, αλλά το μάτι αποζητά την αιτία του. Μπορεί να είναι εσκεμμένο αυτό, να θέλεις να αφήσεις τον κάθε αναγνώστη να φανταστεί απαντήσεις για όλα αυτά τα γιατί, οπότε δεν τρέχει τίποτα. Αν, όμως, αυτό δεν ισχύει, δεν σου ζητώ να το αλλάξεις/εμπλουτίσεις/βελτιώσεις, είναι πολύ όμορφο έτσι όπως είναι, απλά μπες στον κόπο να γράψεις ένα πρίκουελ (πρίκουελ, όχι σήκουελ Κιάρα, μη βαράς :bleh: ) για τους ξανθούς σου φίλους. :bleh:

Share this post


Link to post
Share on other sites
Naroualis

Το κείμενο έχει συζητηθεί εκτενώς πιο πάνω, οπότε εγώ μάλλον προσπαθώ να σε εκβιάσω να το ξαναδείς…

 

Αστειεύομαι άκομψα βεβαίως, όμως πιστεύω κι εγώ ότι πρέπει να ξανακοιταχτεί. Αξίζει τον κόπο, γιατί είναι γλυκό, μελαγχολικό, πολύ-πολύ σκοτεινό και εξίσου ενδιαφέρον. Θα σου πρότεινα να κοιτάξεις πάλι τη μετάβαση από τον ένα τύπο διήγησης (οπτική γωνία του σπουδαγμένου) στον άλλο (οπτική γωνία των παιδιών). Η τρίτη μετάβαση (οπτική γωνία παιδιών προς οπτική γωνία αφηγητή) δεν είναι καθόλου κακή, αντίθετα, τοποθετεί το όλο κείμενο σε ένα άλλο επίπεδο, πιο προσωπικό, που μεταλαμπαδεύει τη θλίψη και τη νοσταλγία από τα παιδιά στον ίδιο τον αναγνώστη.

 

Και κάτι ακόμη. Δε νομίζω ότι αναφέρεται πουθενά η χρονολογία, ούτε κάποιο σημάδι που να τοποθετεί το κείμενο στο ’50, το ’60 ή το 2010. Οπότε μπορώ κάλλιστα να δεχτώ τη γειτονιά που έχει ξεχαστεί από την υπόλοιπη πόλη, τον τρελό της γειτονιάς και το ξένο αμάξι που προκαλεί την έκπληξη.

Αυτά.

 

 

[This is a return review!]

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now
Sign in to follow this  

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..