Jump to content

Recommended Posts

Ivan Gig Nth Yuk

Όνομα Συγγραφέα: Απόστολος (Guardian of the RuneRing #2)

Είδος: Επιστημονική Φαντασία

Αριθμός Λέξεων: 811

Αυτοτελής: Ναι

 

 

1.080.000.000

 

Και ο ήλιος έσβησε. Σκοτάδι απλώθηκε παντού στον κόσμο. Ποιόν κόσμο; Πουθενά. Σ’ αυτήν την μπάλα που οι άνθρωποι καλούσαν γη. Και όχι ακόμα. Πρέπει να φύγω, να τα’ αφήσω όλα πίσω. Έμεινα τελευταίος. Δεν πρέπει να αργήσω· δεν μπορώ άλλωστε, είναι η μοίρα μου. Είμαι παιδί του θεού, μέσα μου ρέει η απόλυτη αλήθεια, μα δεν είμαι ελεύθερος. Τουλάχιστον το ξέρω, αντίθετα με τους θνητούς που ζούσανε σ’ αυτόν εκεί τον βράχο.

 

Συνέχεια τους άκουγες να καυχιούνται για το πόσο ελεύθεροι είναι, πως είναι το τελειότερο ον. Βέβαια υπήρχαν πάντα και μηδενιστές. Αυτοί ανίκανοι ν’ αγαπήσουν την ίδια τη ζωή μισούσανε πεισματικά το ίδιο τους το είναι. Δε μπορούσαν ν’ αναγνωρίσουν την ομορφιά αυτού που ‘λεγαν φύση. Έτσι πεθαίνανε συνήθως μόνοι. Ποτέ δεν τους κατάλαβα, αλλά ευτυχώς ήταν λίγοι, γιατί αλλιώς δε θα διασκεδάζαμε με τα καμώματά του είδους τους· τα πάθη τους, τους φόβους τους, την εικόνα που είχαν για τον κόσμο.

 

Στην αρχή, λάτρευαν, οι άνθρωποι, ό,τι έβρισκαν μπροστά τους. Τα ‘βουνά’, τις ‘θάλασσες’, τα πάντα. Μα καθώς τα χρόνια περνούσαν τους έβλεπες να κάνουν ολόκληρη την πλάση κήπο τους, να καλύπτει τις ατέλειωτες τους ανάγκες. Βρήκανε τρόπο να αφήσουνε το είναι τους σε πλάκες και πάνω σ’ αυτές βάζανε των παιδιών τους· ν’ αγγίξουν θέλανε τον ουρανό. Και έτσι, σιγά-σιγά, γνωρίσανε τη σκέψη, αντιλήφθηκαν πως όλα είναι ένα, πως το ένα είναι το άπειρο. Έγινε αυτό το είναι τους και έμεινε πάνω στις πλάκες που υψώνονταν όλο και πιο ψηλά.

 

Μετά ήρθανε τα χρόνια της μη-σκέψης. Γεννήθηκαν άνθρωποι που ζητούσαν απ’ τους άλλους να σκέφτονται, και εκείνοι, χωρίς σκέψη, τους υπάκουαν τυφλά. Πόσο γελούσαμε κοιτώντας τους. Στα χρόνια αυτά γκρεμίστηκε ο πύργος που έφτιαχναν οι πλάκες. Τον ‘ριξαν, λέει, γιατί ήταν λάθος να ζητάς ν’ αγγίξεις τον ουρανό. Ρίχτηκαν μόνοι τους, λοιπόν, στ’ απύθμενα βάθη με μόνο φως τις ιστορίες που θέλανε να ‘ναι αλήθεια.

 

Και μέσα απ’ αυτές ξεπήδησε μια φωνή που είπε πως ήταν λάθος πάνω σε πέτρες να χτίζουνε, γιατί πολύ νωρίς θα φτάνανε τον ουρανό και πως δεν πρέπει. Και έτσι ο καθένας άφηνε το είναι του σ’ ένα φύλλο, που και ο πιο αδύναμος αέρας παίρνει. Άρχισαν πάλι σχεδόν απ’ την αρχή.

 

Μάθανε ξανά τον κόσμο, τον είδαν σα ποτάμι και αυτοί σα βάρκες αφήνανε το ρεύμα να τους πάρει. Και ο κόσμος από κήπος έγινε σπίτι που άλλαζε συνεχώς και γέμιζε με ό,τι ‘φτιαχναν με τα χέρια τους. Προχωρούσανε μπροστά όλο και πιο γρήγορα. Τότε ‘μαθαν πως νους και πνεύμα είναι ένα, πως σώμα και ψυχή είναι ένα και μ’ αυτά φτιάχνεται το άπειρο. Λίγοι το πίστεψαν, μα ήταν αλήθεια.

 

Και έτσι μας είδανε για πρώτη φορά. Μιλήσανε για την αλήθεια που γεννάμε και πως νικάει το καθετί στον κόσμο. Σύντομα όλο και πιο πολλοί αφήνανε το είναι τους, να στηριχτούν πάνω τα παιδιά τους. Αρχίσανε ν’ αγγίζουν πάλι τον ουρανό, οπότε ‘φτιαξαν μηχανές που μέσα το είναι του καθενός έπιανε πιο λίγο χώρο και από το πιο μικρό φύλλο. Κι έτσι πήγαν οι ίδιοι στον ουρανό, πετάξανε ψηλά, αγγίξανε το φεγγάρι και είδαν τον ήλιο από κοντά. Τώρα που έσβησε, εγώ βλέπω τα’ αστέρια πιο καθαρά απ’ όσο τα είδανε ποτέ αυτοί.

 

Έπειτα άρχισαν να γκρεμίζουνε το ίδιο τους το σπίτι. Αυτό με τη σειρά του έπαιρνε συνέχεια εκδίκηση. Οι άνθρωποι αναπτύσσονταν, εξελίσσονταν, δημιουργούσαν μηχανές πλησίαζαν ξανά τον ουρανό και τότε η ίδια τους η ζωή τους πρόδωσε. Αυτή ήταν η ιστορία της δόξας των ανθρώπων. Η πιο ενδιαφέρουσα.

 

Η ιστορία των παθών τους ανάμεσα στους αιώνες ήταν πάντα η ίδια. Ήταν η φύση τους. Δε μπορούσαν ν’ αγαπήσουν τίποτα, ούτε τους ομοίους τους. Χωρίζονταν συνέχεια σε ομάδες και μάλωναν μεταξύ τους χωρίς λόγο. Στην αρχή οικογένειες, μετά οικισμοί, πόλεις, χώρες, θρησκείες, πάντα ίδια. Σκοτώνανε ο ένας τον άλλον, επειδή απλά ήταν ο άλλος. Δε μάθανε ποτέ τον σεβασμό. Τελικά πήραν τη δόξα και την κάνανε ντροπή. Έφτιάξαν ‘όπλα’. Σκοτώθηκαν. Μικρή και βαρετή αυτή η ιστορία αλλά πάντοτε σπαρμένη μεσ’ τη δόξα.

 

Εκατομμύρια χρόνια, κοιτούσαμε τον έρημο βρόχο να διορθώνει τα λάθη, να ξαναχτίζει προσεχτικά και τελικά σα να ξεχνάει ή να συγχωρεί τα παιδιά του, τους ξαναφτιάχνει. Ήταν αδιανόητο· ήταν μοναδικό, όλα ξανάρχιζαν απ’ την αρχή. Όλα ίδια. Δεν είχαν μάθει απ’ τα λάθη τους, συνέχισαν να πιστεύουν πως όλα υπήρχανε γι’ αυτούς. Είδαμε ξανά την πτώση και την άνοδο, τη δόξα και την ντροπή. Δε συγχωρέθηκαν για δεύτερη φορά, δε γινόταν, είχαν σκοτώσει τον πατέρα τους.

 

Μείναμε, λοιπόν, μονάχοι, να κοιτάμε τα βράχια να γυρίζουν γύρω-γύρω· ήταν η μοίρα τους.

 

Βέβαια εγώ, δεν τα έζησα όλα αυτά. Απλώς τα ξέρω γιατί είμαι παιδί του θεού και ξέρω. Τα ζήσανε τα αδέρφια μου, αυτά που έχουν προπορευτεί. Αυτά έχουν ιστορίες δόξας να διαλαλήσουν, ιστορίες πάθους να διηγηθούν. Εγώ, όμως είμαι νέος, ένα δισεκατομμύριο και ογδόντα εκατομμύρια χιλιόμετρα ζωής, μια ώρα. Εγώ το μόνο που έχω να πω είναι: «Έσβησε ο ήλιος, που φώτιζε αυτές τις ιστορίες.»

Edited by Guardian of the RuneRing #2
Link to post
Share on other sites
  • 4 weeks later...

Στην αρχή μου άρεσε κάπως, μου άρεσαν οι ιδέες, το φιλοσοφικό κομμάτι, αν θες.

Μετά έπαψαν να μου αρέσουν και οι ιδέες και το κείμενο αυτό καθ' αυτό.

Έχεις να πεις κάτι, απλά εδώ δεν μας το λες, τελικά, νομίζω. Θέλει να προσπαθήσεις να μας το δώσεις κάπως αλλοιώς, με κάποιον άλλον τρόπο... Χμμ.

 

[Τη θεώρησα την πιο αδύναμη του διαγωνισμού.]

Link to post
Share on other sites

Απόστολε, όλα αυτά που γράφεις διαβάζονται μονορούφι κι όσο διαβάζεις θέλεις κι άλλο κι άλλο κι άλλο και με το που φτάνεις στο τέλος (με το που έφτασα εγώ δηλαδή) είχα μείνει με μια χαμένη έκφραση να κοιτάζω το κείμενο και να προσπαθώ να καταλάβω "τι είπε τώρα το άτομο?" :p

 

Δεν είμαι και πάρα πολύ σίγουρη για το τι ήθελες να κάνεις εδώ (μαζί σου το παθαίνω αυτό συνήθως έτσι?) αλλά έχεις γράψει εντυπωσιακές ατάκες, αναμεσα τους αλήθειες (εξίσου εντυπωσιακές ασχέτως με το αν τις ξέρουμε ήδη ή όχι), στολισμένες και δεμένες πανέμορφα και.... ? και μετά τι? Μετά απλώς όλα αυτά μας τα λέει ένα ον που παίζει και να είναι θεός και παίζει και να μην είναι, παίζει και να έχουμε "πιάσει" τι εννοεί παίζει και όχι.

 

Επίσης, μου αρέσει πάρα πολύ αυτή η αίσθηση του κύκλου που κάνεις, τη διαγράφεις λίγο βίαια με την πληροφορία ότι "σκοτώσανε τον πατέρα τους" και τη χάνεις στο τέλος. Εντω μεταξύ νομίζω πως εδώ: "Μείναμε, λοιπόν, μονάχοι, να κοιτάμε τα βράχια να γυρίζουν γύρω-γύρω· ήταν η μοίρα τους." κάτι άλλο ήθελες να γράψεις, όχι? Δηλαδή, μάλλον "μείνανε" ε? Και μόνο στην τελευταία παράγραφο αναφέρεσε τελικά στο ον.

 

Άλλο ένα πράγμα που μου άρεσε είναι φυσικά η ατάκα του τέλους. Ίσως να είναι και λίγο προσωπικοί οι λόγοι, πάντως είναι Ατάκα Τέλους (έτσι με κεφαλαία).

 

Πολύ μου τη σπάει που δεν καταλαβαίνω τι ακριβώς θέλεις να πεις με αυτό το κείμενο. Είναι πολύ ωραίο ρε παιδί μου για να το χάνω. Και ουσιαστικά χάνω το νόημα, όχι την αφήγηση, χάνω τη σκοπιά, το από που το βλέπουμε όλο αυτό που συμβαίνει και το τι είναι αυτό που τελικά θίγεις με το αφήγημα. Κι αυτό θα ήθελα πολύ να το δω κάποια στιγμή διορθωμένο. :)

 

 

 

 

 

 

Υ.Γ. ελπίζω να μη σε ενοχλεί η χρήση του ονόματος, όπως είπα και στον αδερφό σου πριν, προσπαθώ να μάθω να σας ξεχωρίζω.

Link to post
Share on other sites

πολύ όμορφο κείμενο, κάπου μπερδεμένο όμως. δηλαδή, είναι αρκετά ξεκάθαρο ως αφήγηση, αλλά έχει κάποια -για μένα- λάθη, κλίμακας κυρίως.

δεν θέλει δούλεμα τόσο ως κείμενο (αν θέλει καθόλου), όσο ως ιδέες. είναι σχεδόν εθιστική η προσέγγιση, αλλά μου το χαλάει αυτή η ασυνέπεια κλίμακας (π.χ. εκεί με τους μηδενιστές.)

παρόλα αυτά, έγραψες την καλύτερη ατάκα που έχω διαβάσει τον τελευταίο καιρό.

 

"Εγώ, όμως είμαι νέος, ένα δισεκατομμύριο και ογδόντα εκατομμύρια χιλιόμετρα ζωής" :thmbup: :thmbup: :thmbup: δεν υπάρχουν λόγια...

Edited by araquel
Link to post
Share on other sites

Όπως έλεγε και ο Hal Jordan, "Fix it". Θέλει πολύ δουλειά ακόμα για να γίνει κάτι το οποίο θα μου αρέσει αρκετά. Προς το παρόν έχει αρκετές τρύπες, πράγμα που μου θυμίζει ελβετικό τυρί (δεν θα έπρεπε να μιλάω για τρύπες, ειδικά εγώ). Θέλει δουλειά ακόμα και φαίνεται.

Link to post
Share on other sites
Ivan Gig Nth Yuk

Λοιπόν, νόμιζα πως ήταν κατανοητό (διαιρείτε την απόσταση με το χρόνο και βρίσκετε την ταχύτητα :bleh:) αλλά παρατήρησα πως δεν είναι. Πρώτα απ' όλα είναι η ιστορία ενός φωτονίου (όχι οποιοδήποτε φωτόνιο αλλά το τελευταίο -ή ένα από τα τελευταία- φωτόνια που εκπέμπει ο ήλιος μας). Γι' αυτό είναι παιδί του θεού και έχει την απόλυτη αλήθεια - την σταθερή ταχύτητα δηλαδή ανεξάρτητα του παρατηρητή, σύμφωνα πάντα με την θεωρία της σχετικότητας-.

 

 

Στη συνέχεια αφού προσπερνάει τη γη βλέπει την ιστορία της στα "σημάδια" που αφήνουν τα φωτόνια που προπορεύονται. Έτσι τα σκέφτεται όλα αυτά (σκέφτεται, δεν διηγείται γιατί δεν είναι δικιά του γνώση). Τα πράγματα που αναφέρει είναι όλα συμβάντα που συνέβησαν στη γη μας προωθώντας αυτό που λέμε ως ανθρώπινο πολιτισμό· απλώς τα λέει με κάπως ρομαντικό τρόπο. (ναι, ξέρω πως δεν είναι μόνο αυτά). Φυσικά όλα αυτά τα βιώνει μαζί με την "ιστορία της ντροπής" απλώς τα σκέφτεται ξεχωριστά.

 

Στην αρχή δεν ήθελα να μιλάει για τη γη αφού δεν την έχει ακόμα φτάσει και τυχαία οδηγήθηκα σ' αυτό με τους μηδενιστές (υπάρχει μεν σχέση αλλά...) και ξέρω πως ξέφυγε λιγάκι.

 

Επίτηδες, πολλές φορές, μπλέκω το "μείναμε" και το "μείνανε" (τα αδέρφια του δηλαδή, τα φωτόνια που εξέπεμπε τότε ο ήλιος, όχι οι άνθρωποι) για να δηλώσω την υπόσταση του φωτός όπως την βιώνουμε εμείς, δηλαδή σαν ένα πράγμα.

 

Τώρα αν θέλετε να βρείτε ένα νόημα στο κείμενο (εδώ κολλάνε και οι μηδενιστές) είναι πως ακόμα και είμαστε αποτέλεσμα τύχης είμαστε σαν τα άστρα που χαζεύουμε από τον ουρανό μας όμορφοι και σημαντικοί (σαν ανθρωπότητα πάντα) ακριβώς γι' αυτό που είμαστε.

 

Αυτά τα ολίγα και επίσης θα ήθελα πολύ ο month και η Nienna να μου πουν λίγο πιο συγκεκριμένα τα προβλήματα και τις τρύπες (δεν το λέω επειδή είμαι υπερόπτης και μόλις τα γράψουν θα τους "τους την πω" αλλά για να ξέρω τα λάθη μου και να δω αν είναι να το διορθώσω το κείμενο).

 

 

Υ.Γ.:Nienor, όχι δεν με πειράζει.

Edited by Guardian of the RuneRing #2
Link to post
Share on other sites

:blink: έλα? ναι, εντάξει έχω πάθει ένα πολιτισμικό σοκ!

 

Ένα πράγμα έχω να προσθέσω: Πιάσε την ιστορία αυτή και δούλεψε την και κάνε όλα αυτά τα υπέροχα που μας λες να φαίνονται και να τα καταλαβαίνουμε και να μπορούμε να τα ευχαριστηθούμε. Μη διανοηθείς να την παρατήσεις όπως είναι δηλαδή γιατί αν σε τσακώσω... θα δεις εσύ! (και τρέχω γρήγορα, θα τα καταφέρω!)

 

Είσαι ένα τεμπελούλης που τα γράφεις για να τα καταλαβαίνεις μόνος σου! Μάλιστα κύριε, και δεν είναι καθόλου σωστό, παίξε μας και εμάς :nonono:

 

Υπέροχο, ρε συ, δηλαδή... ότι και να συμπληρώσω.... υπέροχο :thumbsup:

Link to post
Share on other sites

Εγώ από την άλλη το κατάλαβα το νόημα και μου άρεσε σαν σύλληψη. Άσχετα αν δεν κατάλαβα του αδερφού σου που νοηματικά ήταν μάλλον ποιο βατό :)

Και δεν έκανα καν τον υπολογισμό που αναφέρεις.

 

Σαν κείμενο μάλλον θέλει λίγη δουλειά αλλά δεν έχω ιδέα που και πως. Μάλλον τρέχει μαζί με το φωτόνιο. Θα έλεγα να πατήσεις λίγο φρένο ίσως.

Link to post
Share on other sites

Πιστεύω ότι θα μπορούσες να έχεις κάνει ένα πολύ καλύτερο κείμενο. Πρώτον, πιστεύω ότι η επιλογή του φωτονίου-ταξιδευτή (είμασταν μόνο εγώ και ο lithonis που το καταλάβαμε απ' όσους σχολίασαν;!) είναι λίγο σαθρή, και δε μου προκαλεί, δυστυχώς, θετική εντύπωση, ειδικά όταν το ίδιο άτομο που έγραψε το κείμενο έχει αναφέρει αρνητική στάση απέναντι σ' έργα με την πιθανολόγηση τεχνητής νοημοσύνης... Απλά είναι ένας αρνητικός απόηχος, ας πούμε.

 

Δεύτερον, δεν είναι πολύ μηδενιστικό το κείμενο; Σίγουρα έχει το δυνατό ρυθμό που βρίσκει η Κιάρα, αλλά δε μ' ενθουσιάζει, τουναντίον. Σ' εμένα φέρνει σαν κρεσέντο χωρίς ένταση· υποθέτω ότι η επιλογή του φωτονίου θα με χαλάει εις τον αιώνα τον άπαντα... :(

 

Παραμένει καλή προσπάθεια, όμως, και καλή συνέχεια. ;)

Link to post
Share on other sites

Όχι, δεν είστε οι μόνοι που έπιασαν το φωτόνιο, το έπιασα κι εγώ :).

Αυτή η συγκεκριμένη ιδέα ήταν ειλικρινά πάρα πολύ ωραία - και με ενθουσίασε. Με ενθουσίασε πολύ αργά όμως, γιατί μέχρι να φτάσω σε αυτό το κομμάτι, η όλη ιστορία που είχε απο πίσω δε με ενθουσίασε καθόλου...Είναι νομίζω καθαρά θέμα γούστου (και ίσως και λίγο θέμα παρουσίασης βέβαια) αλλά θεώρησα ότι η συγκεκριμένη ιδέα "χαραμίζεται" έτσι όπως τη δίνεις.

Δηλαδή...δεν ξέρω, θα προτιμούσα ένα μικρότερο κείμενο ίσως, όπου οι "σκέψεις" του τελευταίου αυτού φωτονίου θα ήταν κάπως διαφορετικές - ίσως ενα φωτόνιο - τιμωρός, ή μια πιο ξεκάθαρη αίσθηση θλίψης, αλλά χωρίς να αναλώνεσαι σε "ιστορικές αναδρομές". Ειλικρινά, αυτό το κομμάτι με χάλασε...Νομίζω με ένα μικρότερο κείμενο, με προσεκτικότερη επιλογή των "σκέψεων" θα λειτουργούσε πολύ καλύτερα - ώστε να φτάνεις στο τέλος και να λες "Ουάου!" - αντι να φτάνεις στο τέλος και να λες "Α, αυτό ήθελε να πει;" (όπως έπαθα εγώ).

Δεν έχω να παρατηρήσω κάτι ως προς τη γραφή, η οποία είναι πολύ καλή, όπως είπαν κι άλλοι, νομίζω είναι καθαρα θέμα παρουσίασης και προοπτικής - και σίγουρα θα ήθελα να το δουλέψεις κι άλλο, γιατί η συγκεκριμένη ιδέα είναι ειλικρινά πάρα πολύ καλή και μπορείς να καταφέρεις πολύ καλύτερα αποτελέσματα μ αυτή :).

Link to post
Share on other sites

Λοιπον ας σχολιασω πρωτο αυτο το αμφιλεγομενο κειμενο.

Οσον αφορα την βαθμολογια καπου στη μεση το τοποθετησα.Γιατι μου αρεσε η ιδεα,αλλα ηταν περιργα δοσμενη.Βασικα μοιαζει λιγο και με καποια πραγματα που εχω γραψει οποτε συμπασχω.Μπορω να πω οτι θυμιζει και λιγο Σταπλεντον εδω ο Gotr2.

 

Θα μπορουσες να ειχες κανει πιο σαφη τη φυση του ηλεκτρονιου απο την αρχη αντι του κλασικου τελους "κιντερ εκπληξη".Γιατι αυτοι που ηταν να το πιασουν το ειχαν καταλαβει,οι αλλοι ειχαν χασει την μπαλα.

 

Βασικα με ψιλοενοχλησαν τα πολλα ηθικοκοινωνικο μπλα μπλα λιγακι.Πχ

"Μετά ήρθανε τα χρόνια της μη-σκέψης"

Δηλαδη οι πρωτογονοι σκεφτοταν και μετα σταματησαν να σκεφτονται;

 

Το αλλο με τον σκοτωμο του πατερα;Τι θελει να πει ο ποιητης;

 

Παραδοξως απο πλευρας προζας,γραφης κτλ μολονοτι δεν με ενθουσιασε δεν ειχε καποια χτυπητα αρνητικα σημεια.Γενικα ηταν εμπνευσμενη δουλεια.

Link to post
Share on other sites
Ivan Gig Nth Yuk
... ειδικά όταν το ίδιο άτομο που έγραψε το κείμενο έχει αναφέρει αρνητική στάση απέναντι σ' έργα με την πιθανολόγηση τεχνητής νοημοσύνης... .

 

Δεν καταλαβαίνω τι λες και σε ποιο πράγμα αναφέρεσαι. Μπορείς σε παρακαλώ να το πεις με περισσότερη απλότητα και σαφήνεια;

 

Δηλαδή...δεν ξέρω, θα προτιμούσα ένα μικρότερο κείμενο ίσως, όπου οι "σκέψεις" του τελευταίου αυτού φωτονίου θα ήταν κάπως διαφορετικές - ίσως ενα φωτόνιο - τιμωρός, ή μια πιο ξεκάθαρη αίσθηση θλίψης, αλλά χωρίς να αναλώνεσαι σε "ιστορικές αναδρομές". Ειλικρινά, αυτό το κομμάτι με χάλασε...Νομίζω με ένα μικρότερο κείμενο, με προσεκτικότερη επιλογή των "σκέψεων" θα λειτουργούσε πολύ καλύτερα - ώστε να φτάνεις στο τέλος και να λες "Ουάου!" - αντι να φτάνεις στο τέλος και να λες "Α, αυτό ήθελε να πει;" (όπως έπαθα εγώ).

 

Να πω την αλήθεια να βάλω το φωτόνιο να κρίνει και να τιμωρεί (πέρα απ' την άποψη του για το πόσο βαρετές ή όχι είναι οι ιστορίες των ανθρώπων) δεν είναι κάτι που ήθελα. Και αυτό γιατί το φωτόνιο έχει μέσα του την "απόλυτη αλήθεια" και δεν μπορεί να να δώσει προσωπική χροιά στο λόγο του, είναι αντικειμενικό.

 

Θα μπορουσες να ειχες κανει πιο σαφη τη φυση του ηλεκτρονιου απο την αρχη αντι του κλασικου τελους "κιντερ εκπληξη".Γιατι αυτοι που ηταν να το πιασουν το ειχαν καταλαβει,οι αλλοι ειχαν χασει την μπαλα.

 

Βασικα με ψιλοενοχλησαν τα πολλα ηθικοκοινωνικο μπλα μπλα λιγακι.Πχ

"Μετά ήρθανε τα χρόνια της μη-σκέψης"

Δηλαδη οι πρωτογονοι σκεφτοταν και μετα σταματησαν να σκεφτονται;

 

Το αλλο με τον σκοτωμο του πατερα;Τι θελει να πει ο ποιητης;

 

Παραδοξως απο πλευρας προζας,γραφης κτλ μολονοτι δεν με ενθουσιασε δεν ειχε καποια χτυπητα αρνητικα σημεια.Γενικα ηταν εμπνευσμενη δουλεια.

 

Λοιπόν, στην πραγματικότητα, δεν ήταν "κίντερ έκπληξη". Θεώρησα ότι ο αναγνώστης θα καταλάβει απ' την αρχή του κειμένου περί τίνος πρόκειται. Το τέλος που είχα γράψει στην πρώτη έκδοση ήταν κάπως έτσι:

 

"Βέβαια εγώ, δεν τα έζησα όλα αυτά. Τα ζήσανε τα αδέρφια μου, αυτά που έχουν προπορευτεί. Αυτά έχουν ιστορίες δόξας να διαλαλήσουν, ιστορίες πάθους να διηγηθούν. Εγώ, όμως είμαι νέος. Εγώ το μόνο που έχω να πω είναι: «Έσβησε ο ήλιος, που φώτιζε αυτές τις ιστορίες.»"

 

Μετά όμως σκέφτηκα πως μπορεί κάποιος να μη πιάσει τον τίτλο οπότε πρόσθεσα το: "ένα δισεκατομμύριο και ογδόντα εκατομμύρια χιλιόμετρα ζωής,"

 

Τελικά μου είπε ο αδερφός μου πως κανείς δε θα καταλάβει πως πρόκειται περί μιας ώρας οπότε κατέληξα σ' αυτό που διαβάσατε.

 

Για τα χρόνια της μη-σκέψης αναφέρομαι στον Μεσαίωνα. Οι θρησκείες κερδίζουν δύναμη και δεν αφήνουν τους ανθρώπους να αμφισβητούν και συνεπώς να γεννούν καινούριες ιδέες και σκέψεις. Επίσης στην περίοδο αυτή η μόρφωση ήταν σε πολύ χαμηλά επίπεδα και η γνώση δεν αυξανόταν τότε.

 

Με τον σκοτωμό του πατέρα εννοώ πως κατέστρεψαν τη γη με τέτοιο τρόπο ώστε δεν μπορούσε να αναπλαστεί όπως την πρώτη φορά. (δεν μπήκα σε περισσότερες λεπτομέρειες γιατί δεν έχω ιδέα αν και πως γίνεται αυτό και το άφησα να αιωρείται).

 

Αυτά και ευχαριστώ για τα σχόλια. :)

 

 

Υ.Γ.: Σε καμιά περίπτωση δεν περίμενα να διαιρέσει κάποιος την απόσταση με το χρόνο, να βρει την ταχύτητα του φωτός και να σκεφτεί το μόνο πράγμα που ταξιδεύει με αυτήν την ταχύτητα είναι το φως. Για αστείο το είπα στο προηγούμενο post και εξ ου και η φάτσα που βγάζει την γλώσσα.

Edited by Guardian of the RuneRing #2
Link to post
Share on other sites
  • 1 year later...
tetartos

Νόημα: Μια ακτίνα φωτός(?) διηγείται την αυτοκαταστροφική πορεία του ανθρώπινου γένους

Τι δούλεψε καλά: Μελαγχολικό κλίμα, αφήγηση σαν παραμύθι

Τι δεν δούλεψε καλά: Κανένας ήρωας με τον οποίο να ταυτιστώ

Πρόταση: Θα μπορούσε να υπάρχει κάποιος χαρακτήρας που να επηρεάζεται από αυτά που συμβαίνουν;

 

Υ.Γ. Διαβάζοντας στη συνέχεια τα σχόλια που ακολούθησαν την ιστορία σου: ναι, επειδή δεν καταλάβαινα το νούμερο άρχισα να κάνω διαιρέσεις και κατέληξα στην ταχύτητα του φωτός. Δυστυχώς δεν το κατάλαβα εξαρχής...

Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..