Jump to content
Sign in to follow this  
month

Η Αλεπού κι ο Σκίουρος

Recommended Posts

month

Όνομα Συγγραφέα: Μηνάς, month

Είδος: Φαντασία/κοινωνικό

Βία; Όχι

Σεξ; Όχι

Αριθμός Λέξεων: 2050

Αυτοτελής; Ναι

Σχόλια: Ελπίζω να διασκεδάσετε τόσο διαβάζοντάς το, όσο διασκέδασα εγώ γράφοντάς το.

 

“Μα τις χίλιες κουνελότρυπες! Τι είναι αυτό το πράγμα;” αναφώνησε παραξενεμένος ο Σβεν Αλαφρομάτης. “Μοιάζει λες και περπατάει πάνω σε χιλιάδες πόδια!” Η σύντροφός του, η μάγισσα Τζελαντίνα κοίταξε με κάποια απάθεια. “Μη φοβάσαι Σβεν,” είπε και η φωνή βγήκε κάπως ειρωνική από την μουσούδα της. “Είναι μια από τις εφευρέσεις των ανθρώπων. Αλλά για σκίουρος παραείσαι αλαφροΐσκιωτος!” συνέχισε γελώντας σχεδόν. “Και εσύ κυρα-Τζελαντίνα, δεν πας και πολύ πίσω!” απάντησε ενοχλημένος ο σκίουρος.

Σχεδόν μπορούσε να ακούσει τις προσβολές τους. Ήταν ένα πολύ χαριτωμένο ζευγάρι και χαιρότανε να διαβάζει τις ιστορίες τους, όποτε έβρισκε τα βιβλία τους, αν και ήταν κάπως σπάνιο. Συνέχισε απορροφημένος να διαβάζει, όταν μια βαριά τσάντα έπεσε πάνω στο κεφάλι του. Ξαφνιασμένος γύρισε να αντιμετωπίσει την άδικη και αναίτια επίθεση...

Εντάξει όχι και τόσο αναίτια, σκέφτηκε όταν είδε την Γιάννα να στέκεται, με φωτιά στα μάτια της, μπροστά του. “Γεια σου Γιάννα! Τι κάνεις εδώ; Σε μία ώρα έχουμε ραντεβού!” είπε αδύναμα ο Πέτρος. Μόλις είχε δει το ρολόι που ήταν στον τοίχο. “Δοκίμασε πριν από μισή ώρα! Το ήξερα ότι θα σε έβρισκα πάλι να διαβάζεις! Πολλές φορές αναρωτιέμαι...” άρχισε να λέει αλλά κούνησε βίαια το κεφάλι της λες για να διώξει κάποια περίεργη σκέψη. “Τρέχα ντύσου, έχουμε αργήσει!”. Ο Πέτρος κοίταξε τα φωτεινά πράσινα μάτια της, το όμορφο πρόσωπό της που ήταν λες και βρισκότανε στην μέση μιας πυρκαγιάς, την πυρκαγιά που ήταν τα μαλλιά της. Χαμογέλασε σαν μικρό παιδί και την φίλησε απαλά στο στόμα. Η Γιάννα δεν είπε όχι στο φιλί, αλλά μετά του έριξε ένα γερό χαστούκι. “Τρέχα! Δεν έχουμε ώρα!” του είπε ανυπόμονα, αν και αν ήταν γάτα, τώρα θα χαμογελούσανε και τα μουστάκια της. Ο Πέτρος υποχώρησε γρήγορα προς το δωματιάκι που χρησιμοποιούσανε οι υπάλληλοι και άλλαξε την μπλούζα του. Εμφανίστηκε σε ελάχιστο χρόνο και βρήκε την Γιάννα να διαβάζει το βιβλίο που διάβαζε και αυτός, όταν τον διέκοψε. “Μα καλά, τώρα με ζωάκια άρχισες να διαβάζεις;” του είπε φαινομενικά σοβαρά. “Εμμμ, για να πω την αλήθεια το βρήκα στην βιβλιοθήκη σου.” της είπε, και την κοίταξε πλάγια. Του έφερε το βιβλίο στο κεφάλι.

 

Για άλλη μια φορά ο Σβεν, σκίουρος από την βασιλική οικογένεια των δέντρων, βρήκε τον εαυτό του να σέρνεται από το γερό δεξί χέρι της μάγισσας Τζελαντίνα, της βασιλική αυλής του εδάφους. “Δεν μπορώ να καταλάβω πως ένας ανεύθυνος σαν και σένα επιλέχτηκε για να σώσει το δάσος! Ακούς εκεί, πιάστηκε σε ξόβεργα!” μουρμούριζε και σχεδόν έβγαζε αφρούς. “Θα με αφήσεις επιτέλους κάτω;” διαμαρτυρήθηκε ο Σβεν. “Με σέρνεις τα τελευταία εξήντα δέντρα!” συνέχισε. “Κανονικά θα έπρεπε να σε πιάσω από το αυτί και να σε σέρνω σε όλη την διαδρομή, ανόητε σκίουρε!” Τον άφησε και του γύρισε επιδεικτικά την πλάτη. Η ουρά της, κόκκινη και φουντωτή, ήταν σηκωμένη από το ν εκνευρισμό της και έκανε, που και που, απότομες κινήσεις. Τα αυτάκια της πηγαίνανε πέρα δώθε στον παραμικρό ήχο μέσα στο δάσος, ενώ η μακριά κόκκινη μουσούδα της ήταν σφιχτά κλειστή.

“Θα παρατήσεις καμιά ώρα αυτό το βιβλίο; Σχεδόν φτάσαμε στο σπίτι των γωνιών μου!” φώναξε η Γιάννα εξαγριωμένη, ενώ για άλλη μια φορά τα μάτια της αστράφτανε επικίνδυνα. “Δεν ήταν ιδέα μου να μαζευτούν οι δικοί μου και οι δικοί σου στον ίδιο χώρο, ξέρεις! Αν ήταν στο χέρι μου θα το απέφευγα με οποιονδήποτε τρόπο υπήρχε, αν δεν επέμενες να έρθω!” είπε ενοχλημένος. “Άσε με λοιπόν να διασκεδάσω λίγο πριν μου ορμήσουν όλοι μαζί. Εντάξει;” συνέχισε. Η Γιάννα απλά τον κοίταξε, στενεύοντας λίγο τα μάτια της. “Ξέρεις πολύ καλά γιατί το κάνουμε αυτό! Για να μας αφήσουν ήσυχους!” είπε θυμωμένα. “Δεν πιστεύω ότι θα πάψουν να ασχολιούνται μαζί μας, για να τσακώνονται μεταξύ τους! Σιγά μην αφήσει ο πατέρας σου την μικρή και ανυπεράσπιστη κορούλα του, στα χέρια του κτήνους!” είπε ειρωνικά. “Κύριε, θα πρέπει να σας ενημερώσω ότι φτάνουμε στον προορισμό μας. Ο Κύριός μου ζήτησε όταν σας παρέλαβα να σας πω να βιαστείτε.” ακούστηκε η κρύα και απαθής φωνή του οδηγού. Ο Πέτρος και η Γιάννα βγήκαν από την λιμουζίνα και κοιταχτήκανε στα μάτια. “Έτοιμη για την μάχη;” την ρώτησε. “Έτοιμη.” απάντησε και πιασμένοι χέρι-χέρι, προχωρήσανε προς την είσοδο της έπαυλης.

 

“Σβεν! Πιάσου από την ουρά μου!” φώναξε η μάγισσα στον σκίουρο που τον παρέσερνε το ποτάμι. Ο Σβεν, με μια απελπισμένη κίνηση όρμησε και την έπιασε. Τόσος ήταν ο φόβος του, που παραλίγο να τσακίσει μόνιμα την ουρά της Τζελαντίνα. Η αλεπού, χωρίς να δείξει ίχνος από ενόχληση τράβηξε τον σκίουρο έξω από το νερό. Ο σκίουρος, με το που άγγιξε το έδαφος, έμεινε ξαπλωμένος σαν νεκρός για αρκετή ώρα. Η Τζελαντίνα έκατσε δίπλα του, και με την παχιά της γούνα προσπάθησε να τον ζεστάνει, αφού έτρεμε από το κρύο. Μείνανε στο ίδιο σημείο για αρκετή ώρα, νοιώθοντας την ζεστασιά να επιστρέφει στο σώμα και των δύο.

 

“Και όπως σου είπα Πέτρο, μόνο σήμερα κέρδισα δέκα εκατομμύρια ευρώ! Θα περάσει πολύς καιρός πριν καταφέρει κάποιος και μου την φέρει στο χρηματιστήριο!” φώναξε ο πατέρας της Γιάννας, η τυπική στερεότυπη μορφή, ανθρώπου με χάρισμα και δύναμη. Ο Πέτρος τον άκουγε με απάθεια, το χέρι του σφιχτά μέσα στο χέρι της Γιάννας. Ο πατέρας του από την άλλη συγκρατούσε με δυσκολία τα νεύρα του. Δεν φαινότανε στο πρόσωπό του, αλλά ήξερε ότι ήθελε να εξαφανιστεί από το μέρος εκείνο. Σε αυτό τουλάχιστο συμφωνούσανε. “Αλήθεια; Και πως τα έβγαλες; Καταστρέφοντας και κλέβοντας τα λεφτά του κοσμάκη;” απάντησε με ουδέτερο ύφος. “Στο χρηματιστήριο δεν υπάρχει έλεος! Μόνο...” άρχισε να λέει ο πατέρας της Γιάννας. “Μόνο αδηφάγα τέρατα, που δεν έχουν κάνει τίποτα μόνοι τους! Μόνο να διαχειρίζονται τα λεφτά των άλλων!” ξέσπασε επιτέλους. “Μπαμπά!” φώναξε ο Πέτρος. “Το λες γιατί ζηλεύεις, ανθρωπάκι!” είπε με υπεροψία ο άλλος. “Πατέρα!” φώναξε η Γιάννα. “Άμα σου αμπόξω μια, να καταπιείς δέκα χρονών μύξες, θα σου πω εγώ ποιος ζηλεύει!” είπε κοκκινίζοντας. “Αρκετά!” είπε με δύναμη ο Πέτρος και μπήκε ανάμεσά τους. “Συγγνώμη, αλλά πρέπει να φύγουμε. Θυμήθηκα ότι πρέπει να φτιάξω κάτι με τον πατέρα μου σήμερα.” κοίταξε την Γιάννα, με παραιτημένο ύφος. Της έγνεψε, όπως έκανε και αυτή. “Ευχαριστούμε για την φιλοξενία και την ευγένεια που επιδείξατε. Θα την θυμόμαστε για πολύ καιρό.” Οδήγησε τον πατέρα του και την μάνα του στην έξοδο, με αργά υπολογισμένα βήματα. Η υποχώρηση επιτεύχθηκε με τέτοιο τρόπο ώστε να ενοχλήσει το αντίπαλο στρατόπεδο.

 

“Μα Τζελαντίνα, δεν πρέπει να φύγεις!” αναφώνησε ο σκίουρος. “Πως θα ολοκληρώσω την αποστολή μου χωρίς την βοήθειά σου; Θα με φάνε τα σκυλιά των ανθρώπων, ή χειρότερα!” συνέχισε. “Μόνο για την ζωή σου λοιπόν σκιάζεσαι; Δεν σε ενδιαφέρει τίποτα άλλο αν φύγω;” είπε η αλεπού κοιτάζοντας τον περίεργα. “Τι άλλο να υπάρχει;” ρώτησε ο Σβεν απορημένος. “Αν δεν ξέρεις... άσε το καλύτερα.” είπε λυπημένα η Τζελαντίνα. “Καλύτερα να χωρίσουμε τώρα τους δρόμους μας.” είπε και γύρισε να φύγει. Με μια τελευταία ματιά πίσω της, χάθηκε μέσα στο δάσος. Ο Σβεν έμεινε να κοιτάζει αποχαυνωμένος το μέρος που προηγουμένως στεκότανε η για πολλά ταξίδια σύντροφός του. Ένιωσε μόνος για πρώτη φορά εδώ και καιρό, λες και του είχαν κόψει ένα κομμάτι του.

 

Ο Πέτρος κοίταζε το βιβλίο χωρίς να το διαβάζει. Η σειρές απλά χάνανε το νόημά τους, οι λέξεις αποδιοργανόντουσαν, και οι εικόνες αλλάζανε μορφή. Πέμπτη μέρα σήμερα, μετά από την καταστροφική επίσκεψη στο σπίτι της Γιάννας, και από αυτήν ούτε φωνή, ούτε ακρόαση. Οι φίλοι του τον βλέπανε που δεν έτρωγε δεν έπινε, δεν μίλαγε και ακόμα χειρότερα, δεν διάβαζε. Είχαν ανησυχήσει υπερβολικά. Ο Νίκος ο “νάνος”, προσπαθούσε να τον ξεκολλήσει δελεάζοντάς τον με την μονότομη έκδοση του “Άρχοντα των Δαχτυλιδιών” ένα βιβλίο που ήθελε να διαβάσει χρόνια. Δεν λειτουργούσε ούτε αυτό. Ο έτερος καπαδόκης είχε χαθεί δυο μέρες τώρα. “Ρε μεγάλε ξέχασε το, θα έρθει! Απλά οι δικοί της, της κάνουνε τσιριμόγιες!” είπε ο Νίκος. Ο Πέτρος απλά κοίταζε το υπερπέραν. Ο Τάσος, ο έτερος καπαδόκης, όρμησε στο δωμάτιο. “Τη στέλνουνε Αγγλία, σε εσωτερικό κολέγιο! Σήμερα!” είπε λαχανιασμένος. “Μα είναι εικοσιτεσάρων! Δεν μπορούν να το κάνουνε αυτό!” διαμαρτυρήθηκε ο Νίκος. “Αν έχεις λεφτά, μπορείς και παραμπορείς!” ρουθούνισε ο Τάσος. “Πότε φεύγει το αεροπλάνο;” ρώτησε Νίκος. “Σε δυο ώρες! Πέτρο, ξεκόλλα!” είπε ο Τάσος. “Λοιπόν Λέγκολας, ώρα να μας δείξεις τι κάνουνε τα μάτια σου!” είπε ο Νίκος και έσυρε τον Πέτρο προς την έξοδο. “Ώρα να κάνουμε μπάχαλο το αεροδρόμιο.”

Ο Σβεν ένιωθε χαμένος, μόνος, απελπισμένος. Το μόνο που άκουγε από την τρύπα που είχε χωθεί ήταν το χαρούμενο τιτίβισμα των πουλιών. Που και που αλλάζανε τροπάριο. Κάποια στιγμή άκουσε κάτι που τον έκανε να παγώσει. “Τσριιιιπ! Πιάσανε μια αλεπού σε μια παγίδα για αρκούδες!” είπε ένας σπίνος. “Τσιριριροπ! Τι μου λες; Που;” ρώτησε η κίσσα. “Τσιριπ! Στο μέρος που πάει να κοιμηθεί ο ήλιος!” είπε ξανά ο σπίνος. Ο Σβεν πετάχτηκε και άρχισε να τρέχει δυτικά. Αν πάθαινε τίποτα η Τζελαντίνα, δεν θα συγχωρούσε τον εαυτό του ποτέ. Έτρεχε με καταπληκτική ταχύτητα. Τελικά την είδες μπροστά του, ξαπλωμένη δίπλα στην παγίδα, λες και ήταν νεκρή.

“Εκεί είναι την βλέπω!” είπε ξαφνικά ο Πέτρος. “Που είναι ρε θηρίο;” ρώτησε ο Τάσος. “Για πλάκα νομίζεις ότι τον είπα Λέγκολας; Μπορεί να την δει από χιλιόμετρα μακριά!” είπε γελώντας ο Νίκος. Ορμήσανε προς την Γιάννα και την συνοδεία της. Όταν πλησιάσανε αρκετά, ο Νίκος προχώρησε πρώτος. “Φιλαράκι, μήπως ξέρεις τον δρόμο για την Αλμπουρκέρκη;” ρώτησε. Ο μπράβος τον κοίταξε περίεργα. “Φύγε από εδώ ρε!” του είπε. “Λάθος απάντηση!” είπε ο Νίκος και κλότσησε τον άντρα μπροστά του στο στρατηγικό σημείο ανάμεσα στα πόδια του. Ο Τάσος έπιασε το χέρι του άλλου που προσπάθησε να πιάσει το όπλο του. Με μια ρευστή κίνηση τον πέταξε στο πάτωμα. Ο Πέτρος άρπαξε την Γιάννα και μαζί άρχισαν να τρέχουν προς την έξοδο, οι δύο φίλοι τους, τους ακολουθούσανε από κοντά. “Είστε τελείως παρανοϊκοί το ξέρεις αυτό;” φώναξε η Γιάννα. “Σκάσε και τρέχα!” φώναξε ο Νίκος, ενώ από πίσω τους κυνήγαγε ο μπράβος με την ασφάλεια του αεροδρομίου. Φτάσανε τρέχοντας στην πόρτα, ο Νίκος πρώτος, και τους βγήκανε μπροστά δύο σεκιουριτάδες. Ο Νίκος χωρίς να κόψει φόρα, έσκασε πάνω τους και τους σκόρπισε. Τρέχοντας φτάσανε στο πρώτο ταξί. Ο Τάσος μπήκε στην θέση του συνοδηγού, και έστρεψε το κινητό του προς τον οδηγό. “Έχω κινητό και δεν φοβάμαι να το χρησιμοποιήσω! Φεύγουμε!” ο οδηγός κοίταξε τον Τάσο. “Τάσο;” “κύριε Νικολάου;” “Μπαμπά;” “Πέτρο αγόρι μου;” “Κύριε Νικολάου;” “Γιάννα;” “Παππού;”. Όλοι κοιτάξανε τον Νίκο περίεργα. “Μπορούμε να φύγουμε πριν οι σεκιουριτάδες μας κλείσουν τον δρόμο;” φώναξε ο Νίκος. Ο κύριος Νικολάου έβαλε μπρος και έφυγε με ταχύτητα, ενώ από πίσω τους ο μπράβος έφτανε καταϊδρωμένος στο σημείο που ήταν το ταξί.

 

Ο Σβεν και η Τζελαντίνα τρέχανε να ξεφύγουνε από τα σκυλιά του κυνηγού. Είχαν πιάσει την οσμή τους και του κυνηγάγανε γύρω-γύρω στο δάσος. Ο Σβεν για πρώτη φορά έσερνε την αλεπού, αφού αυτή δεν μπορούσε να περπατήσει καλά. Κοίταξε τριγύρω του και είδε ένα δέντρο που μπορούσε κάποιος να το σκαρφαλώσει εύκολα. Με ταχύτητα την οδήγησε προς τα εκεί, και την βοήθησε να σκαρφαλώσει στο ψηλότερο κλαδί. από κάτω τα σκυλιά τους γαβγίζανε με λύσσα. Κρυφτήκανε καλά. Μέχρι που ήρθε ο κυνηγός.

 

“Παντρεύεται ο δούλος του Θεού Πέτρος, την δούλη του Θεού Ιωάννα, στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.” Η φωνή του Παπά γέμιζε το μικρό ξωκλήσι. Ο Τάσος, ο κουμπάρος άλλαζε τα στέφανα. Ο Νίκος, ακόμα στην αποστολή του δεν είχε φανεί. Ο κύριος Νικολάου κοίταζε τον γιο του χαμογελώντας με καμάρι, ενώ η μάνα του έκλαιγε από την χαρά της, που επιτέλους ο αχαΐρευτος ο γιος της αποφάσισε να νοικοκυρευτεί. Είχαν περάσει τέσσερις εβδομάδες από την απόδρασή τους από το αεροδρόμιο, και αποφάσισαν να τελειώνουν με τις βλακείες των υπολοίπων. Πέρασαν τρεις βδομάδες πριν τα κανονίσουν όλα, και τώρα επιτέλους τελείωνε το παραμύθι για αυτούς. Αλλά όπως είχε πει ο Πέτρος όταν του είπε αυτό το πράγμα η Γιάννα, το τέλος του παραμυθιού δεν τελείωνε, αλλά ξεκινούσε άλλο κεφάλαιο. Η τελετή τελείωσε και βγαίνανε από την εκκλησία όταν έφτασε ο Νίκος με τους γονείς της Γιάννας, και έναν μπράβο κάτω από τον μασχάλη του, σε κεφαλοκλείδωμα. Ο Πέτρος τον κοίταξε ενοχλημένος. “Τράβηξε πιστόλι! Τι να κάνω, να τον αφήσω να μου ρίξει;” είπε ο Νίκος.

Το πανηγύρι που ακολούθησε, όλοι όσοι πήραν μέρος, το θυμόντουσαν για χρόνια. Δεν ήταν συχνό φαινόμενο μια αλεπού να παντρεύεται έναν σκίουρο. Και μάλιστα μετά από τόσες περιπέτειες και περιπλανήσεις. Και το μόνο πια που μπορούμε να πούμε, είναι ζήσανε αυτοί καλά, και εμείς; Καλύτερα.

Edited by month

Share this post


Link to post
Share on other sites
Oberon

Η ιστορία σου Μηνά είναι ένα όμορφο παραμύθι, απολαυστικό και μαγευτικό. Η παραλληλία ανάμεσα στον δικό μας "πραγματικό" κόσμο και στον κόσμο των ζώων έδωσε μια "εσάνς" επιστημονικής φαντασίας στην ιστορία, η οποία επίσης μου άρεσε.

Όπως και σε άλλες ιστορίες σου καταφέρνεις να φτιάξεις ενδιαφέροντες χαρακτήρες, ειδικά τους "furry" πρωταγωνιστές στην εν λόγω ιστορία, και συγχρόνως να έχεις και

το γνωστό σου χιούμορ, ένα "καπριτσιόζικο" χιούμορ που φαίνεται να το χειρίζεσαι πολύ καλά.

Διαβάζοντας την ιστορία περίμενα το αποκορύφωμα που φαινόταν να έρχεται, ειδικά όσον αφορούσε στην παράλληλη ζωή του πρωταγωνιστή. Και εδώ έρχεται το "αλλά" (θα υπήρχε ένα αλλά, ούτως ή άλλως :tongue: ).

Aν επρόκειτο για μια απλή βινιέτα, μια πολύ μικρή ιστορία-στιγμιότυπο, η εξήγηση που θα ήταν μέρος της λύσης και του αποκορυφώματος της ιστορίας δεν θα ήταν απαραίτητη. Όμως εδώ είχες μια ολόκληρη ιστορία, με αρχή μέση και τέλος και κάπου αισθάνθηκα απογοητευμένος που η ιστορία αναλώθηκε περισσότερο στα επί μέρους και όχι σε ένα τόσο κεντρικό θέμα, πάνω στο οποίο βασιζόταν η ιστορία, τη σύνδεση του Σβεν-Πέτρου και της Τζελαντίνα-Γιάννας και των δύο παράλληλων κόσμων.

Δεν μιλάω για κάποια επιστημονικοφανή εξήγηση, αλλά για την πηγή της "μαγείας" που είχε η ιστορία σου και που δεν ήταν άλλη από την παραλληλία αυτή. Περίμενα να ασχοληθείς περισσότερο με αυτό το κομμάτι του διπλού κόσμου που δημιούργησες. Φαινόταν να πηγαίνεις προς τα εκεί, αφού ήταν στο κέντρο της ιστορίας συνεχώς η παραλληλία, αλλά στο τέλος αν και δίνεται η λύση στα επι μέρους, δεν δίνεται τίποτα σε αυτό το κοσμοπλαστικό κομμάτι σαν να μην ήθελες να ασχοληθείς με αυτό. Όμως ήταν τόσο κεντρικό, τόσο σημαντικό που μαγεύτηκα περισσότερο από αυτό παρά από κάμποσα plot points, γι' αυτό και ένιωσα κάποια απογοήτευση σαν να με είχες αφήσεις λίγο στα κρυα του λουτρού στο τέλος της ιστορίας.

Πιο τεχνικά μιλώντας, θα έλεγα πως αν και καλογραμμένη γενικά υπήρχε πρόβλημα στην παραγραφοποίηση, ειδικά των διαλόγων. Αυτό και τα "μπλοκς" των παραγράφων έκαναν την ανάγνωση λίγο κουραστική και μπερδεμένη σε κάποια σημεία.

Εν συνόλω όμως, αν και δεν νομίζω αυτή η ιστορία να είναι καλύτερη από άλλες που έχεις γράψει, ήταν όμορφη και ενδιαφέρουσα και θα ήθελα πάρα, πάρα πολύ να διαβάσω κι άλλες ιστορίες σε αυτόν τον "κόσμο". Τα καταφέρνεις με τα παραμύθια (που προσωπικά θεωρώ πως θα έπρεπε να μπαίνουν στις Ιστορίες Φαντασίας και όχι στις Διάφορες γιατί τα περισσότερα παραμύθια *είναι* φαντασίας και σίγουρα είναι ο πρόγονος της φανταστικής λογοτεχνίας, αλλά είναι επιλογή του κάθε συγγραφέα το που θα ποστάρει την ιστορία του). Τα καταφέρνεις να επικοινωνήσεις και 

μια προσωπική αίσθηση χιούμορ, μέσα από την οποία μπορεί ο αναγνώστης να ταυτιστεί 

με το "νου" του συγγραφέα, κάτι κοινό σε πολλές ιστορίες σου. Είσαι storyteller και με την εξάσκηση και προσοχή σε τεχνικά και άλλα ζητήματα σίγουρα θα γράψεις κάτι καταπληκτικό σύντομα. Όσο καταπληκτικά ξεκίνησε και η ιστορία αυτή.

(Τα τελευταία τα λέω για να τα ακούω και γω και άλλοι συγγραφείς του φόρουμ). ;)

Edited by Dain

Share this post


Link to post
Share on other sites
Sonya

Πρέπει να προλαβαίνω να κάνω σχόλια πριν τον Διονύση! :p

 

Αν και δεν συμμερίζομαι το επιστημονικοφανταστικό κόλλημά του, ωστόσο συμφωνώ στα βασικά σημεία σχολιασμού. Πολύ όμορφη ιστορία, καλά δοσμένη, αλλά όχι τόσο καλά όσο θα της άξιζε. Για δική σου "αυτοβελτίωση", ρίξε της ακόμα μια ματιά και προσπάθησε να δεις πού χωράει βελτιώσεις.

Share this post


Link to post
Share on other sites
lithonis

Ω ναι, διασκέδασα πολύ διαβάζοντάς την. Μου άρεσε πολύ ο παραλληλισμός των δυο κόσμων και θα διαφωνήσω με τον dain όσων αφορά την «εσάνς». Ήταν καθαρά «εσάνς» φαντασίας. Δεν είχε κάτι το επιστημονικό :)

 

Η ιστορία των ζώων φαίνεται σαν να ξεπηδά από παιδικό βιβλίο με εικόνιτσες και μεγάλα ευανάγνωστα γράμματα και είναι εκπληκτικό το πόσο δραματική μπορεί να γίνει η ιστορία αν κάποιος αφαιρέσει όλη την μπογιά και τις μάσκες. Δείχνει πολύ περιγραφικά πόσα μπορεί να κρύβει ένα απλό φαινομενικά παραμύθι και κατ’ επέκταση πόσο χαζός είναι κάποιος που το θεωρεί απλά παιδικό. Δίνει επίσης μια πολύ καλή συμβουλή : «Το βιβλίο εκτός από χαρτί και μελάνι, κρύβει μέσα του έναν ολόκληρο κόσμο. Διάβασέ το, ίσως κάτι σου θυμίσει».

 

Θα πρέπει να προσέξεις την παράγραφοποιησή σου. Μέσα στα επιμέρους μπλοκ της ιστορίας υπάρχουν παράγραφοι και διάλογοι. Διαχώρισέ τα. Τα μπλοκ θεωρώ ότι δούλεψαν καλά αλλά ήταν μια μάζα λέξεων και όχι τα επιμέρους τμήματα της ιστορίας. Μορφοποίησέ τα και η ιστορία θα δείξει πολύ περισσότερο. Είναι κρίμα να κυλά ο λόγος σου και να σκοντάφτει το μάτι.

 

Το τι απογοήτευσε τον Dain δεν το πολυκατάλαβα. Dain, θα ήθελα μερικές επιπλέον εξηγήσεις αν δύνασαι.

Share this post


Link to post
Share on other sites
trillian

Χμμ εδω με κάλυψαν κατα πολύ οι προηγουμενοι :) Πολύ ωραία ιστορια, πολύ ωραία γραμμένη, καλύτερη απο τις δύο προηγούμενες δικές σου :) Σαφής βελτίωση :D. Απολαυστικότατη! Θα συμφωνήσω ως προς τις παραγράφους, ακριβως αυτο που λέει ο lithonis πιο πάνω.

Η μονη αντιρρηση που είχα είναι πανω κατω αυτο που λέει και ο Διονύσης. Δηλαδη, τελείωσα την ιστορια και...δε μου άφησε κάποια γεύση συγκεκριμένη. Ο παραλληλισμός δουλεύει πολύ καλά, προσφέρει όλη τη μαγεία στην ιστορία νομιζω, αλλά περιμενα κι εγώ να το συνδέσεις κάπως περισσότερο στο τέλος...Γιατι έτσι όπως είναι ειναι κατα πολύ δυο ξεχωριστές ιστοριες, που δεν ενώνονται πουθενά, πανε απλα παραλληλα...Δεν ξέρω πώς θα το μπορούσες να το συνδέσεις όμως...Ναι, ειναι ενα βιβλιο που διαβάζει ο Πετρος, αλλά εγώ θα ηθελα και μια παραπάνω συνδεση...ή ίσως να φταιω εγώ και να υπηρχε αυτο το κατι παραπανω, αλλα εγώ να μην το ειδα...

Όπως και να χει όμως, ήταν καλογραμμένη και πολυ ενδιαφέρουσα και, προσωπικά, αν ειχε αυτο το 'κλικ' που ελεγα πιο πανω θα ανεβαινε αμέσως αρκετές κατηγορίες :)

Share this post


Link to post
Share on other sites
RaspK

Ο λόγος που σε αφήνει με μια δίψα για κάτι πιο συγκεκριμένο είναι ότι είναι τόσο προφανής η σύμπτωση που θέλεις να έχει κάτι περισσότερο από πίσω της - ευσεβείς πόθοι, και το κείμενό σου θα ήταν μακράν καλύτερο με κάτι τέτοιο να παρουσιάζεται, Μηνά...

 

Από την άλλη, θα ήταν καλό να μάθεις να βάζεις χωρία ή σκέψεις σε italics - όσο και να μην μπορούμε να μπούμε σε κανάλια σκέψης, μερικές φορές πρέπει.

Share this post


Link to post
Share on other sites
month

Οι ιστορίες παρέρχονται, το συμπέρασμα μένει... Είμαι αισχρός στην μορφοποίηση του κειμένου... Θα διαφωνήσω λίγο με τον Dain, η μαγεία που έχει η ιστορία είναι απο το ότι δεν εξηγείται η παραληλότητα του βιβλίου και της ζωής μας. Θα μπορούσε να είναι μια εναλακτική διάσταση, όπου έχουμε την ιστορία της σε ένα βιβλίο που παρέπεσε. Θα μπορούσε να είναι τα χρονικά της ζωής του συγγραφέα του βιβλίου, αλλά στην furry έκδοση. Θα μπορούσε απλά να είναι ένα βιβλίο που γράφτηκε απο το άσχετο. Η μαγεία του είναι ότι μπορεί και να είναι όλα. Εγώ ξέρω τι ισχύει, και πραγματικά έχω αρχίσει να γράφω για τον Σβεν και την Τζελατινα, αν και μάλλον φόλα θα βγεί η ιστορία. Αν καταφέρω και το φτιάξω σωστά θα μάθετε και άλλα. Ευχαριστώ για τις ψήφους, ευχαριστώ για όλα.

 

 

 

 

(ΖΗΤΕΙΤΑΙ EDITOR, ΜΙΣΘΟς ΛΟΓΙΚΟΣ)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Oberon

Όπως είπα στο σχόλιό μου Μηνά, δεν είναι η "εξήγηση" το ζητούμενο, αλλά η σύνδεση. Η "μαγεία" που λες δεν νομίζω να οφείλεται στην έλλειψη της εξήγησης αλλά στο γεγονός αυτό καθαυτό της παραλληλίας. Η εξήγηση θα μπορούσε να είναι οτιδήποτε, από παράλληλο σύμπαν μέχρι φαντασίωση του Πέτρου. Αλλά *δεν έχει σημασία* αυτό.

Όμως ενώ θέτεις τη βάση, και πολύ προφανή μάλιστα, για μια "λύση" αν θες, που θα μπορούσε να είναι είτε η έκπληξη της αντίληψης αυτού του άλλου παράλληλου κόσμου, είτε η μεταμορφωτική δύναμη που μια τέτοια αντίληψη θα είχε για τους πρωταγωνιστές, δεν το χρησιμοποιείς καθόλου αυτό αφήνοντας εντελώς ακάλυπτη ακριβώς αυτή την πηγή της μαγείας. Σαν να μπορούσες να πεις πολλά, και προς τα κει το πας, και απλά δεν τα λες στην ιστορία αυτή.

Επαναλαμβάνω πως δεν ήταν η εξήγηση το ζήτημα αλλά η έλλειψη εκμετάλευσης της ίδιας της βάσης της ιστορίας σου.

 

Ίσως σε κάποια συνέχεια βέβαια να εκμεταλευτείς όλα αυτά τα ωραία, όλες αυτές τις μαγευτικές πιθανότητες των οποίων μας έδωσες μια μικρή, αλλά όχι αρκετή, γεύση.

Share this post


Link to post
Share on other sites
month

Να σου πώ την αλήθεια, αναρωτήθηκα στην διάρκεια που το έγγραφα αν έπρεπε να πάρει το ένα μέρος το άλλο χαμπάρι... Αλλά είπα όχι. Αναμείνατε στο ακουστικό σας λοιπόν (μάλλον καλύτερα καλέστε σε κάνα δυό χρόνια) για την συνέχεια!

Share this post


Link to post
Share on other sites
Oberon

To να πάρει χαμπάρι η μια πλευρά την άλλη θα είχε ίσως ενδιαφέρον βέβαια, αλλά υπάρχουν κι άλλες πιθανότητες που ίσως μπορεί κάποιος να σκεφτεί. Use the Force (of your imagination), Lu..uhh..Mηνά!

Ελπίζω να δούμε τη συνέχεια συντομότερα και όχι σε κανα δυο χρόνια. :tongue:

Edited by Dain

Share this post


Link to post
Share on other sites
RaspK

Βασικά, εγώ έχω ψηθεί πολύ να γράψει κανονικά τις ιστορίες του Σβεν και της Τζελατίνας (περιττό να πω ότι λάτρεψα τα ονόματα, don't ask)...

Share this post


Link to post
Share on other sites
araquel

ωραία ιστορία.

 

βέβαια, τη μια στιγμή τάσσομαι με αυτούς που ήθελαν ένα 'κλικ' στην ιστορία, μια περισσότερο ξεκαθαρισμένη σχέση ανάμεσα στις δύο ιστορίες και την άλλη πιστεύω ότι καλύτερα έτσι.

 

αυτό στο οποίο είμαι 100% σίγουρος είναι ότι και εγώ λάτρεψα τα ονόματα σβεν-τζελατίνα (raspk ;) ) και αναμένω τις ιστορίες τους.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nienor

Δύο ιστορίες σε μία ή μία ιστορία παιγμένη από δύο διαφορετικές οπτικές?

 

Καλή είναι. Η σύνδεση και πάλι δεν έχει πετύχει ακριβώς, όμως είναι αρκετά δεμένες μεταξύ τους.

 

 

 

Δε θα σου πω όλα αυτά που σου λέω συνήθως, ισχύουν όμως και εδώ. Διόρθωνέ τις. Μην τις αφήνεις όπως πρωτογράφτηκαν. Κάποια στιγμή θα μπορείς να το κάνεις και αυτό, αλλά πρώτα πρέπει να περάσεις πολλές ιστορίες, πολλά χέρια. Να σκεφτείς γιατί έβαλες το κάθε πράγμα εκεί που το έβαλες, να απαντήσεις στις δικές σου ερωτήσεις και να είναι το κάθε πράγμα στη θέση που του πρέπει για πολύ συγκεκριμένο λόγο. Αν το κάνεις μερικές φορές μετά θα γίνεται αυτόματα, αλλά ακόμη φαίνεται πως δεν το κάνεις συστηματικά και πως βγαίνουν στο χαρτί σου οι λέξεις και οι σκηνές χωρίς σκέψη.

 

 

 

Μου άρεσαν κι εμένα πολύ τα ονόματα, δεν είναι απλά όμορφα περιγράφουν κάπως και το είδος των ζώων, ακούγονται αρμονικά σε σχέση με την αλεπού και τον σκίουρο. Θα ήθελα κι εγώ να δω ιστορίες του Σβεν και της Τζελαντίνας, κατά προτίμηση σκέτες, χωρίς να προσπαθείς να τις ταιριάξεις με κάτι άλλο.

Share this post


Link to post
Share on other sites
month

Εδώ είναι κάπως διορθωμένο,

 

 

 

“Μα τις χίλιες κουνελότρυπες! Τι είναι αυτό το πράγμα;” αναφώνησε παραξενεμένος ο Σβεν Αλαφρομάτης.

“Μοιάζει λες και περπατάει πάνω σε χιλιάδες πόδια!” Η σύντροφός του, η μάγισσα Τζελαντίνα κοίταξε με κάποια απάθεια.

“Μη φοβάσαι Σβεν,” είπε και η φωνή βγήκε κάπως ειρωνική από την μουσούδα της.

“Είναι μια από τις εφευρέσεις των ανθρώπων. Αλλά για σκίουρος παραείσαι αλαφροΐσκιωτος!” συνέχισε γελώντας σχεδόν.

“Και εσύ κυρα-Τζελαντίνα, δεν πας και πολύ πίσω!” απάντησε ενοχλημένος ο σκίουρος.

 

 

Σχεδόν μπορούσε να ακούσει τις προσβολές τους. Ήταν ένα πολύ χαριτωμένο ζευγάρι και χαιρότανε να διαβάζει τις ιστορίες τους, όποτε έβρισκε τα βιβλία τους, αν και ήταν κάπως σπάνιο. Συνέχισε απορροφημένος να διαβάζει, όταν μια βαριά τσάντα έπεσε πάνω στο κεφάλι του. Ξαφνιασμένος γύρισε να αντιμετωπίσει την άδικη και αναίτια επίθεση...

Εντάξει όχι και τόσο αναίτια, σκέφτηκε όταν είδε την Γιάννα να στέκεται, με φωτιά στα μάτια της, μπροστά του.

“Γεια σου Γιάννα! Τι κάνεις εδώ; Σε μία ώρα έχουμε ραντεβού!” είπε αδύναμα ο Πέτρος. Μόλις είχε δει το ρολόι που ήταν στον τοίχο.

“Δοκίμασε πριν από μισή ώρα! Το ήξερα ότι θα σε έβρισκα πάλι να διαβάζεις! Πολλές φορές αναρωτιέμαι...” άρχισε να λέει αλλά κούνησε βίαια το κεφάλι της λες για να διώξει κάποια περίεργη σκέψη.

“Τρέχα ντύσου, έχουμε αργήσει!”. Ο Πέτρος κοίταξε τα φωτεινά πράσινα μάτια της, το όμορφο πρόσωπό της που ήταν λες και βρισκότανε στην μέση μιας πυρκαγιάς, την πυρκαγιά που ήταν τα μαλλιά της. Χαμογέλασε σαν μικρό παιδί και την φίλησε απαλά στο στόμα. Η Γιάννα δεν είπε όχι στο φιλί, αλλά μετά του έριξε ένα γερό χαστούκι.

“Τρέχα! Δεν έχουμε ώρα!” του είπε ανυπόμονα, αν και αν ήταν γάτα, τώρα θα χαμογελούσανε και τα μουστάκια της. Ο Πέτρος υποχώρησε γρήγορα προς το δωματιάκι που χρησιμοποιούσανε οι υπάλληλοι και άλλαξε την μπλούζα του. Εμφανίστηκε σε ελάχιστο χρόνο και βρήκε την Γιάννα να διαβάζει το βιβλίο που διάβαζε και αυτός, όταν τον διέκοψε.

“Μα καλά, τώρα με ζωάκια άρχισες να διαβάζεις;” του είπε φαινομενικά σοβαρά.

“Εμμμ, για να πω την αλήθεια το βρήκα στην βιβλιοθήκη σου.” της είπε, και την κοίταξε πλάγια. Του έφερε το βιβλίο στο κεφάλι.

 

 

Για άλλη μια φορά ο Σβεν, σκίουρος από την βασιλική οικογένεια των δέντρων, βρήκε τον εαυτό του να σέρνεται από το γερό δεξί χέρι της μάγισσας Τζελαντίνα, της βασιλική αυλής του εδάφους.

“Δεν μπορώ να καταλάβω πως ένας ανεύθυνος σαν και σένα επιλέχτηκε για να σώσει το δάσος! Ακούς εκεί, πιάστηκε σε ξόβεργα!” μουρμούριζε και σχεδόν έβγαζε αφρούς.

“Θα με αφήσεις επιτέλους κάτω;” διαμαρτυρήθηκε ο Σβεν.

“Με σέρνεις τα τελευταία εξήντα δέντρα!” συνέχισε.

“Κανονικά θα έπρεπε να σε πιάσω από το αυτί και να σε σέρνω σε όλη την διαδρομή, ανόητε σκίουρε!” Τον άφησε και του γύρισε επιδεικτικά την πλάτη. Η ουρά της, κόκκινη και φουντωτή, ήταν σηκωμένη από το ν εκνευρισμό της και έκανε, που και που, απότομες κινήσεις. Τα αυτάκια της πηγαίνανε πέρα δώθε στον παραμικρό ήχο μέσα στο δάσος, ενώ η μακριά κόκκινη μουσούδα της ήταν σφιχτά κλειστή.

 

 

“Θα παρατήσεις καμιά ώρα αυτό το βιβλίο; Σχεδόν φτάσαμε στο σπίτι των γωνιών μου!” φώναξε η Γιάννα εξαγριωμένη, ενώ για άλλη μια φορά τα μάτια της αστράφτανε επικίνδυνα.

“Δεν ήταν ιδέα μου να μαζευτούν οι δικοί μου και οι δικοί σου στον ίδιο χώρο, ξέρεις! Αν ήταν στο χέρι μου θα το απέφευγα με οποιονδήποτε τρόπο υπήρχε, αν δεν επέμενες να έρθω!” είπε ενοχλημένος.

“Άσε με λοιπόν να διασκεδάσω λίγο πριν μου ορμήσουν όλοι μαζί. Εντάξει;” συνέχισε. Η Γιάννα απλά τον κοίταξε, στενεύοντας λίγο τα μάτια της.

“Ξέρεις πολύ καλά γιατί το κάνουμε αυτό! Για να μας αφήσουν ήσυχους!” είπε θυμωμένα.

“Δεν πιστεύω ότι θα πάψουν να ασχολιούνται μαζί μας, για να τσακώνονται μεταξύ τους! Σιγά μην αφήσει ο πατέρας σου την μικρή και ανυπεράσπιστη κορούλα του, στα χέρια του κτήνους!” είπε ειρωνικά.

“Κύριε, θα πρέπει να σας ενημερώσω ότι φτάνουμε στον προορισμό μας. Ο Κύριός μου ζήτησε όταν σας παρέλαβα να σας πω να βιαστείτε.” ακούστηκε η κρύα και απαθής φωνή του οδηγού. Ο Πέτρος και η Γιάννα βγήκαν από την λιμουζίνα και κοιταχτήκανε στα μάτια.

“Έτοιμη για την μάχη;” την ρώτησε.

“Έτοιμη.” απάντησε και πιασμένοι χέρι-χέρι, προχωρήσανε προς την είσοδο της έπαυλης.

 

 

“Σβεν! Πιάσου από την ουρά μου!” φώναξε η μάγισσα στον σκίουρο που τον παρέσερνε το ποτάμι. Ο Σβεν, με μια απελπισμένη κίνηση όρμησε και την έπιασε. Τόσος ήταν ο φόβος του, που παραλίγο να τσακίσει μόνιμα την ουρά της Τζελαντίνα. Η αλεπού, χωρίς να δείξει ίχνος από ενόχληση τράβηξε τον σκίουρο έξω από το νερό. Ο σκίουρος, με το που άγγιξε το έδαφος, έμεινε ξαπλωμένος σαν νεκρός για αρκετή ώρα. Η Τζελαντίνα έκατσε δίπλα του, και με την παχιά της γούνα προσπάθησε να τον ζεστάνει, αφού έτρεμε από το κρύο. Μείνανε στο ίδιο σημείο για αρκετή ώρα, νοιώθοντας την ζεστασιά να επιστρέφει στο σώμα και των δύο.

 

 

“Και όπως σου είπα Πέτρο, μόνο σήμερα κέρδισα δέκα εκατομμύρια ευρώ! Θα περάσει πολύς καιρός πριν καταφέρει κάποιος και μου την φέρει στο χρηματιστήριο!” φώναξε ο πατέρας της Γιάννας, η τυπική στερεότυπη μορφή, ανθρώπου με χάρισμα και δύναμη. Ο Πέτρος τον άκουγε με απάθεια, το χέρι του σφιχτά μέσα στο χέρι της Γιάννας. Ο πατέρας του από την άλλη συγκρατούσε με δυσκολία τα νεύρα του. Δεν φαινότανε στο πρόσωπό του, αλλά ήξερε ότι ήθελε να εξαφανιστεί από το μέρος εκείνο. Σε αυτό τουλάχιστο συμφωνούσανε.

“Αλήθεια; Και πως τα έβγαλες; Καταστρέφοντας και κλέβοντας τα λεφτά του κοσμάκη;” απάντησε με ουδέτερο ύφος.

“Στο χρηματιστήριο δεν υπάρχει έλεος! Μόνο...” άρχισε να λέει ο πατέρας της Γιάννας.

“Μόνο αδηφάγα τέρατα, που δεν έχουν κάνει τίποτα μόνοι τους! Μόνο να διαχειρίζονται τα λεφτά των άλλων!” ξέσπασε επιτέλους.

“Μπαμπά!” φώναξε ο Πέτρος.

“Το λες γιατί ζηλεύεις, ανθρωπάκι!” είπε με υπεροψία ο άλλος.

“Πατέρα!” φώναξε η Γιάννα.

“Άμα σου αμπόξω μια, να καταπιείς δέκα χρονών μύξες, θα σου πω εγώ ποιος ζηλεύει!” είπε κοκκινίζοντας.

“Αρκετά!” είπε με δύναμη ο Πέτρος και μπήκε ανάμεσά τους. “Συγγνώμη, αλλά πρέπει να φύγουμε. Θυμήθηκα ότι πρέπει να φτιάξω κάτι με τον πατέρα μου σήμερα.” κοίταξε την Γιάννα, με παραιτημένο ύφος. Της έγνεψε, όπως έκανε και αυτή.

“Ευχαριστούμε για την φιλοξενία και την ευγένεια που επιδείξατε. Θα την θυμόμαστε για πολύ καιρό.” Οδήγησε τον πατέρα του και την μάνα του στην έξοδο, με αργά υπολογισμένα βήματα. Η υποχώρηση επιτεύχθηκε με τέτοιο τρόπο ώστε να ενοχλήσει το αντίπαλο στρατόπεδο.

 

 

“Μα Τζελαντίνα, δεν πρέπει να φύγεις!” αναφώνησε ο σκίουρος.

“Πως θα ολοκληρώσω την αποστολή μου χωρίς την βοήθειά σου; Θα με φάνε τα σκυλιά των ανθρώπων, ή χειρότερα!” συνέχισε.

“Μόνο για την ζωή σου λοιπόν σκιάζεσαι; Δεν σε ενδιαφέρει τίποτα άλλο αν φύγω;” είπε η αλεπού κοιτάζοντας τον περίεργα.

“Τι άλλο να υπάρχει;” ρώτησε ο Σβεν απορημένος.

“Αν δεν ξέρεις... άσε το καλύτερα.” είπε λυπημένα η Τζελαντίνα.

“Καλύτερα να χωρίσουμε τώρα τους δρόμους μας.” είπε και γύρισε να φύγει. Με μια τελευταία ματιά πίσω της, χάθηκε μέσα στο δάσος. Ο Σβεν έμεινε να κοιτάζει αποχαυνωμένος το μέρος που προηγουμένως στεκότανε η για πολλά ταξίδια σύντροφός του. Ένιωσε μόνος για πρώτη φορά εδώ και καιρό, λες και του είχαν κόψει ένα κομμάτι του.

 

 

Ο Πέτρος κοίταζε το βιβλίο χωρίς να το διαβάζει. Η σειρές απλά χάνανε το νόημά τους, οι λέξεις αποδιοργανόντουσαν, και οι εικόνες αλλάζανε μορφή. Πέμπτη μέρα σήμερα, μετά από την καταστροφική επίσκεψη στο σπίτι της Γιάννας, και από αυτήν ούτε φωνή, ούτε ακρόαση. Οι φίλοι του τον βλέπανε που δεν έτρωγε δεν έπινε, δεν μίλαγε και ακόμα χειρότερα, δεν διάβαζε. Είχαν ανησυχήσει υπερβολικά. Ο Νίκος ο “νάνος”, προσπαθούσε να τον ξεκολλήσει δελεάζοντάς τον με την μονότομη έκδοση του “Άρχοντα των Δαχτυλιδιών” ένα βιβλίο που ήθελε να διαβάσει χρόνια. Δεν λειτουργούσε ούτε αυτό. Ο έτερος καπαδόκης είχε χαθεί δυο μέρες τώρα.

“Ρε μεγάλε ξέχασε το, θα έρθει! Απλά οι δικοί της, της κάνουνε τσιριμόγιες!” είπε ο Νίκος. Ο Πέτρος απλά κοίταζε το υπερπέραν. Ο Τάσος, ο έτερος καπαδόκης, όρμησε στο δωμάτιο.

“Τη στέλνουνε Αγγλία, σε εσωτερικό κολέγιο! Σήμερα!” είπε λαχανιασμένος.

“Μα είναι εικοσιτεσάρων! Δεν μπορούν να το κάνουνε αυτό!” διαμαρτυρήθηκε ο Νίκος.

“Αν έχεις λεφτά, μπορείς και παραμπορείς!” ρουθούνισε ο Τάσος.

“Πότε φεύγει το αεροπλάνο;” ρώτησε Νίκος.

“Σε δυο ώρες! Πέτρο, ξεκόλλα!” είπε ο Τάσος.

“Λοιπόν Λέγκολας, ώρα να μας δείξεις τι κάνουνε τα μάτια σου!” είπε ο Νίκος και έσυρε τον Πέτρο προς την έξοδο. “Ώρα να κάνουμε μπάχαλο το αεροδρόμιο.”

 

 

Ο Σβεν ένιωθε χαμένος, μόνος, απελπισμένος. Το μόνο που άκουγε από την τρύπα που είχε χωθεί ήταν το χαρούμενο τιτίβισμα των πουλιών. Που και που αλλάζανε τροπάριο. Κάποια στιγμή άκουσε κάτι που τον έκανε να παγώσει.

“Τσριιιιπ! Πιάσανε μια αλεπού σε μια παγίδα για αρκούδες!” είπε ένας σπίνος.

“Τσιριριροπ! Τι μου λες; Που;” ρώτησε η κίσσα.

“Τσιριπ! Στο μέρος που πάει να κοιμηθεί ο ήλιος!” είπε ξανά ο σπίνος. Ο Σβεν πετάχτηκε και άρχισε να τρέχει δυτικά. Αν πάθαινε τίποτα η Τζελαντίνα, δεν θα συγχωρούσε τον εαυτό του ποτέ. Έτρεχε με καταπληκτική ταχύτητα. Τελικά την είδες μπροστά του, ξαπλωμένη δίπλα στην παγίδα, λες και ήταν νεκρή.

 

 

“Εκεί είναι την βλέπω!” είπε ξαφνικά ο Πέτρος.

“Που είναι ρε θηρίο;” ρώτησε ο Τάσος.

“Για πλάκα νομίζεις ότι τον είπα Λέγκολας; Μπορεί να την δει από χιλιόμετρα μακριά!” είπε γελώντας ο Νίκος. Ορμήσανε προς την Γιάννα και την συνοδεία της. Όταν πλησιάσανε αρκετά, ο Νίκος προχώρησε πρώτος.

“Φιλαράκι, μήπως ξέρεις τον δρόμο για την Αλμπουρκέρκη;” ρώτησε. Ο μπράβος τον κοίταξε περίεργα.

“Φύγε από εδώ ρε!” του είπε.

“Λάθος απάντηση!” είπε ο Νίκος και κλότσησε τον άντρα μπροστά του στο στρατηγικό σημείο ανάμεσα στα πόδια του. Ο Τάσος έπιασε το χέρι του άλλου που προσπάθησε να πιάσει το όπλο του. Με μια ρευστή κίνηση τον πέταξε στο πάτωμα. Ο Πέτρος άρπαξε την Γιάννα και μαζί άρχισαν να τρέχουν προς την έξοδο, οι δύο φίλοι τους, τους ακολουθούσανε από κοντά.

“Είστε τελείως παρανοϊκοί το ξέρεις αυτό;” φώναξε η Γιάννα.

“Σκάσε και τρέχα!” φώναξε ο Νίκος, ενώ από πίσω τους κυνήγαγε ο μπράβος με την ασφάλεια του αεροδρομίου. Φτάσανε τρέχοντας στην πόρτα, ο Νίκος πρώτος, και τους βγήκανε μπροστά δύο σεκιουριτάδες. Ο Νίκος χωρίς να κόψει φόρα, έσκασε πάνω τους και τους σκόρπισε. Τρέχοντας φτάσανε στο πρώτο ταξί. Ο Τάσος μπήκε στην θέση του συνοδηγού, και έστρεψε το κινητό του προς τον οδηγό.

“Έχω κινητό και δεν φοβάμαι να το χρησιμοποιήσω! Φεύγουμε!” ο οδηγός κοίταξε τον Τάσο.

“Τάσο;”

“Kύριε Νικολάου;”

“Μπαμπά;”

“Πέτρο αγόρι μου;”

“Κύριε Νικολάου;”

“Γιάννα;”

“Παππού;”. Όλοι κοιτάξανε τον Νίκο περίεργα.

“Μπορούμε να φύγουμε πριν οι σεκιουριτάδες μας κλείσουν τον δρόμο;” φώναξε ο Νίκος. Ο κύριος Νικολάου έβαλε μπρος και έφυγε με ταχύτητα, ενώ από πίσω τους ο μπράβος έφτανε καταϊδρωμένος στο σημείο που ήταν το ταξί.

 

 

Ο Σβεν και η Τζελαντίνα τρέχανε να ξεφύγουνε από τα σκυλιά του κυνηγού. Είχαν πιάσει την οσμή τους και του κυνηγάγανε γύρω-γύρω στο δάσος. Ο Σβεν για πρώτη φορά έσερνε την αλεπού, αφού αυτή δεν μπορούσε να περπατήσει καλά. Κοίταξε τριγύρω του και είδε ένα δέντρο που μπορούσε κάποιος να το σκαρφαλώσει εύκολα. Με ταχύτητα την οδήγησε προς τα εκεί, και την βοήθησε να σκαρφαλώσει στο ψηλότερο κλαδί. από κάτω τα σκυλιά τους γαβγίζανε με λύσσα. Κρυφτήκανε καλά. Μέχρι που ήρθε ο κυνηγός.

 

 

“Παντρεύεται ο δούλος του Θεού Πέτρος, την δούλη του Θεού Ιωάννα, στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.” Η φωνή του Παπά γέμιζε το μικρό ξωκλήσι. Ο Τάσος, ο κουμπάρος άλλαζε τα στέφανα, ενώ ο Νίκος ήταν ακόμα στην αποστολή του και δεν είχε φανεί. Ο κύριος Νικολάου κοίταζε τον γιο του χαμογελώντας με καμάρι, ενώ η μάνα του έκλαιγε από την χαρά της που επιτέλους ο αχαΐρευτος ο γιος της αποφάσισε να νοικοκυρευτεί. Είχαν περάσει τέσσερις εβδομάδες από την απόδρασή τους από το αεροδρόμιο, και αποφάσισαν να τελειώνουν με τις βλακείες των υπολοίπων. Πέρασαν τρεις βδομάδες πριν τα κανονίσουν όλα, και τώρα επιτέλους τελείωνε το παραμύθι για αυτούς. Αλλά όπως είχε πει ο Πέτρος όταν του είπε αυτό το πράγμα η Γιάννα, το τέλος του παραμυθιού ήταν ακόμα μακριά, απλά ξεκινούσε ένα καινούργιο κεφάλαιο. Η τελετή τελείωσε και βγαίνανε από την εκκλησία όταν έφτασε ο Νίκος με τους γονείς της Γιάννας, και έναν μπράβο κάτω από τον μασχάλη του, σε κεφαλοκλείδωμα. Ο Πέτρος τον κοίταξε ενοχλημένος.

“Τράβηξε πιστόλι! Τι να κάνω, να τον αφήσω να μου ρίξει;” είπε ο Νίκος.

 

 

Το πανηγύρι που ακολούθησε, όλοι όσοι πήραν μέρος, το θυμόντουσαν για χρόνια. Δεν ήταν συχνό φαινόμενο μια αλεπού να παντρεύεται έναν σκίουρο. Και μάλιστα μετά από τόσες περιπέτειες και περιπλανήσεις. Και το μόνο πια που μπορούμε να πούμε, είναι ζήσανε αυτοί καλά, και εμείς; Καλύτερα.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Naroualis

Το λατρεύω. Το αγαπώ τόσο που δε βλέπω ψεγάδι, θα πρέπει να απευθυνθείς στους υπόλοιπους για να σου πουν τι πρέπει να διορθωθεί. Η τσαχπινιά του, η φρεσκάδα του, ο παραλληλισμός, χωρίς ο ένας κόσμος να αγγίζει τον άλλο, όλα μου άρεσαν, όλα τα αγάπησα. Άργησα πολύ να το διαβάσω και τώρα το μετανιώνω…

 

[This is a return review!]

Share this post


Link to post
Share on other sites
tetartos
Αναμείνατε στο ακουστικό σας λοιπόν (μάλλον καλύτερα καλέστε σε κάνα δυό χρόνια) για την συνέχεια!

Βλέπω το εννοούσες το "δυό χρόνια"!

 

Λοιπόν, αυτή η ιστορία μου άρεσε πάρα πολύ! Θα έπρεπε, βέβαια, ως παραμύθι να είναι στο subforum "Φαντασία".

Μου άρεσε, επίσης, ότι με κάποιον τρόπο από το τι γινόταν στη μια ιστορία καταλάβαινες το τι γίνεται και στην άλλη.

Και, τέλος, η προσωπική μου άποψη είναι ότι όσο περισσότερο οι ιστορίες δεν συνδέονται, τόσο περισσότερο μου αρέσει ο παραλληλισμός τους (γούστα είναι αυτά!)

Share this post


Link to post
Share on other sites
white_unicorn

το διασκέδασα από την 1η γραμμή....

 

ίσως να τέλειωσε νωρίς για τα δικά μου γούστα αλλά ήταν ωραίο!!!! η διορθωμένη έκδοση είναι σαφώς καλύτερη στην μορφοποιησή και εκείνο το "Παππού" ακόμα με μπερδεύει....

 

Ελπίζω να δούμε κάποια συνέχεια ε?

Share this post


Link to post
Share on other sites
month

Ελπίζω να μου κάνεις πλάκα έτσι; Είσαι βαλτός απο τον Anime_overlord έτσι;;;;;

 

Μετά απο δύο χρόνια και κάπυ πέντε αποτυχημένες προσπάθειες, η συνέχεια γράφεται και είναι εδώ http://community.sff.gr/index.php?showtop...mp;#entry122847

Share this post


Link to post
Share on other sites
white_unicorn
Ελπίζω να μου κάνεις πλάκα έτσι; Είσαι βαλτός απο τον Anime_overlord έτσι;;;;;

 

Μετά απο δύο χρόνια και κάπυ πέντε αποτυχημένες προσπάθειες, η συνέχεια γράφεται και είναι εδώ http://community.sff.gr/index.php?showtop...mp;#entry122847

 

*κοίταζει γύρω γύρω ερευνητικά*

ε? σε εμένα αναφέρεσαι?

*ξανακοιτάζει γύρω της*

Μάλλον ε; Ε, να απαντήσω τότε....

*κοιτάζει γύρω άλλη μια φορά αλλά δεν βλέπει κανέναν σε αυτό το χρρονικό διάστημα*

Θα κοιτάξω την συνέχεια αλλά σπάνια με βάζουν άλλοι να κάνω κάτι.... :beerchug:

πολυ συχνά κάνω τα αντίθετα.... :blackcat:

Όντως μου άρεσε και ήθελα λίγο παραπάνω...

Είμαι πολύ περίεργη τελικά ε; :blackcat:

 

*ρίχνει μια τελευταία ματιά γύρω της και προχωράει προς το λίνκ που της έδωσαν*

Edited by white_unicorn

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
Sign in to follow this  

×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..