Jump to content
Sign in to follow this  
Oberon

Εμπειρία στη Δήλο.

Recommended Posts

Oberon

Όνομα Συγγραφέα: Διονύσης (Dain) Τζαβάρας

Είδος: Χρονογράφημα

Βία; Όχι

Σεξ; I wish....

Αριθμός Λέξεων: 2316

Αυτοτελής; Ναι.

Σχόλια: Ένα χρονογράφημα αληθινών γεγονότων που συνέβησαν στη Δήλο φέτος το Σεπτέμβρη.

 

 

 

Δήλος. 2 Σεπτεμβρίου 2006. 12.30 το μεσημέρι.

 

Ο Ήλιος συνεχίζει να με χτυπά. Ο Ήλιος της Δήλου, Απολλώνιος Ήλιος. Κι ας κάθομαι σε σκιερό μέρος.

Κάθομαι εδώ στο ξύλινο παγκάκι. Μπροστά μου πολλά αποτσίγαρα σκορπισμένα στο χώμα. Νιώθω κάποιες ενοχές που καπνίζω στη Δήλο, παρ'όλο που είμαι εκτός του αρχαιολογικού χώρου.

Έχω ένα άδειο πακέτο από τσιγάρα. Θα το χρησιμοποιήσω σαν τασάκι και θα το πάρω μαζί μου να το πετάξω στα σκουπίδια όταν γυρίσουμε στη Μύκονο.

Πίσω μου το μοντέρνο κτίριο του μαγαζιού με τα δώρα, το οποίο όμως δεν είχε τίποτα σχετικό με τη Δήλο. Ε, καλά. Είναι καινούργιο μου είπε η πωλήτρια, άνοιξε μόλις πριν είκοσι μέρες.

Οι τουαλέτες δεν δουλεύουν. Κρατιέμαι όμως ακόμα. Αναρωτιέμαι τι να έγινε η Ναταλί και η Χαρά. Η ώρα κοντεύει μία. Το τελευταίο καραβάκι για τη Μύκονο φεύγει στις τρεις.

Μπροστά μου στα αριστερά ο μικρός μόλος. Και ξεραΐλα. Πολλή ξεραΐλα. Η μαγεία συνεχίζεται όμως και εδώ, έξω από τον αρχαιολογικό χώρο. Παντού φως, παντού αντανακλάσεις χρυσού και γαλάζιου.

Μια μικρή συνάθροιση ανθρώπων κοντά σε ένα από τα καραβάκια. Τι να συμβαίνει άραγε; Κάποιος φωνάζει κάτι. Δεν είμαι σίγουρος ποια γλώσσα μιλά. Ακούω κάτι στα Ελληνικά αλλά είναι πολύ μακριά για να ξεχωρίσω τι λένε. Κάποιος φύλακας της εισόδου πλησιάζει προς τα εκεί. Κάτι συμβαίνει με δυο νεαρούς.

Η μικρή ομάδα διαλύεται, οι νεαροί προχωρούν πιο πέρα και δίπλα σε ένα από τα καραβάκια ξεντύνονται και με τα εσώρουχα πέφτουν στη θάλασσα για μια βουτιά.

 

Ο φύλακας με έναν άλλον πλησιάζουν προς την είσοδο πάλι.

Α! Οι νεαροί, που πρέπει να είναι gay ζευγάρι ήθελαν να κάνουν γυμνοί μπάνιο και έβαλαν τις φωνές όταν τους είπαν πως απαγορεύεται ο γυμνισμός στη Δήλο.

Που να είναι η Ναταλί και η Χαρά; Δεν έχω ούτε καν νερό. Βλακεία μου να μην πάρω ένα μπουκάλι.

Κατά περίεργο τρόπο όμως τόσο η δίψα όσο και η ζέστη και ο ιδρώτας που συνήθως με ενοχλούν τόσο, αυτή τη φορά έχουν πάψει να μου προκαλούν τόση δυσαρέσκεια.

 

Η μαγεία συνεχίζει να δουλεύει. Τι απίστευτο, αλλόκοσμο, εξωπραγματικό μέρος!

Πάλλεται μια ενέργεια εδώ. Ζωντανή, τωρινή, παρούσα, αληθινή. Όχι μόνο ενέργεια αναμνήσεων αλλά ενέργεια…..πώς να την περιγράψω…ποια λέξη να βρω……

Πηγαία! Ναι, πηγαία! Αναβλύζει από κάθε πέτρα, από κάθε κόκκο άμμου, από τον αέρα τον ίδιο. Απερίγραπτη. Βιωματικά μόνο μπορεί να την νιώσει κανείς και μόνο με ψυχικές αισθήσεις, συναισθησιακές αναλαμπές, να την περιγράψει.

Όραση και γεύση, ακοή και αφή, όσφρηση και….διαίσθηση ίσως.

Πέρα από τις τρεις διαστάσεις ζει η Δήλος η άχρονη. Αλλά δεν είναι….ναι, δεν είναι φαντασιακή η ύπαρξή της. Το άχρονο και το έγχρονο, το άχωρο και το έγχωρο είναι ένα και το αυτό εδώ. Ο ουρανός και η Γη ενώνονται στη Δήλο, σε μια διάσταση που θα μπορούσε να είναι επιστημονική φαντασία, επίσταμαι + φαίνω. Γνωρίζω και εκδηλώνω. Αυτό είναι η Δήλος.

Είμαι μόνος κάτω από τον καυτό ήλιο, αλλά δεν νιώθω μόνος. Σαν να πλέω σε μια θάλασσα, μια σταγόνα της που έχει ατομικότητα αλλά δεν είναι διαχωρισμένη, κερματισμένη. Αντανάκλαση ενός καθρέφτη που συνειδητοποίησε πως δεν είναι σπασμένος πια, αλλά ενιαίος. Ναι, αυτή είναι η εμπειρία της Δήλου για μένα.

Αυτή και η κοπέλα εκείνη. Πραγματικότητες και οι δυο η μία μέσα στην άλλη, μέρος αναπόσπαστο του συνόλου.

Ήταν κούκλα. Μακριά μαύρα σγουρά μαλλιά. Πυκνοί βόστρυχοι. Τα χείλη της γεμάτα και ηδονικά. Τα μάτια της αμυγδαλωτά με μακριές βλεφαρίδες και κατάμαυρα. Το δέρμα μαυρισμένο από τον ήλιο. Φορά ένα παντελόνι τζιν και μπλουζάκι. Στα δάχτυλά της κρατά ένα σβησμένο πουράκι. Είναι ήρεμη και χαμογελαστή, σίγουρη για τη δύναμη, την τρομερή δύναμη που κρύβει μέσα της.

Η αληθινή δύναμη δεν έχει ανάγκη από λεονταρισμούς και θεατρινισμούς για να φανεί. Όχι η φανερωμένη, εκ-Δηλο-μένη δύναμη. Δεν είναι σκοτεινή η δύναμη αυτή που εκπέμπει η κοπέλα. Είναι φωτεινή αλλά και αυστηρή μαζί. Ηλιακή! Ήλιος και άγρια φύση. Φύση!

Απόλλων.

Άρτεμις.

Λητώ. Lada. Lady. Η μεγάλη Κυρά.

 

Όταν την είδα ήμασταν μαζί με τη Ναταλί, τη Βελγίδα φίλη μας, και τη Χαρά στον Οίκο της Τρίαινας μέσα στον αρχαιολογικό χώρο της Δήλου. Δεν είχαμε πάει με κάποιο γκρουπ και ξεναγό.

Η Χαρά ήθελε να πάρει ένα πετραδάκι για ενθύμιο. Της θύμισα πως απαγορεύεται αυστηρά η αφαίρεση οποιουδήποτε αντικειμένου από τη Δήλο. Η Ναταλί βρισκόταν κυριολεκτικά σε άλλο κόσμο, ταξιδεύοντας ποιος ξέρει που. Και για εκείνη και για μένα ήταν η πρώτη μας φορά στη Δήλο. Το ίδιο και για τη Χαρά η οποία παραλίγο να τσακωθεί όταν φτάσαμε με έναν από τους ξεναγούς οι οποίοι προσπαθούσαν να φτιάξουν ομάδες, ανάλογα με την εθνικότητα, για ξενάγηση. Ο συγκεκριμμένος ξεναγός - Έλληνας - μάλλον δεν συμπαθούσε και πολύ τους Έλληνες αφού δεν ήταν λίγοι εκείνοι που δεν είχαν ανάγκη ξενάγησης.

Ε, πρέπει να ζήσουν κι αυτοί βέβαια. Η αγένεια όμως με την οποία φέρθηκε στη Χαρά όταν του έκανε μια ερώτηση ήταν απαράδεκτη. Αλλά ας μην μακρυγορώ εδώ και ξεχάσω τι ήθελα να γράψω.

Να πάρει η ευχή, δεν έχω ούτε καν λίγο νερό! Τέλος πάντων.

Η κοπέλα είχε έρθει μαζί με κάποιο γκρουπ, αλλά δεν έφυγε μαζί τους όταν απομακρύνθηκαν. Δεν μου πέρασε από το νου εκείνη τη στιγμή πως μπορεί να μας παρακολουθούσε.

Ένιωσα πως και αυτή είχε έρθει στη Δήλο για "εσωτεριστικούς" λόγους, όπως και εμείς. Η Ναταλί ήταν άφωνη αλλά κατά διαστήματα μουρμούριζε κάτι στα Γαλλικά καθώς περιτριγύριζε στο χώρο. Η Χαρά ήταν καθισμένη σε μια πλάκα δίπλα σε δύο κίονες και "ένιωθε" τις δονήσεις τους. Εγώ κοίταζα τα ψηφιδωτά.

Σε λίγο φύγαμε αλλά η κοπέλα έμεινε εκεί.

Κάναμε βόλτα στα δρομάκια της πόλης. Ήταν πια "πόλη" και όχι ένας αρχαιολογικός χώρος. Αληθινή, απτή πόλη μιας άλλης εποχής. Ένιωθα, βίωνα σχεδόν, τη ζωή της πόλης, τις μέρες και τις νύχτες της, γεμάτες φευγαλέα μυστικά που απορροφημένα από τις πέτρες κέρδισαν την αθανασία φτάνοντας να μπορούν να βιωθούν και σήμερα. Ο δυνατός αέρας μετέφερε λόγια, απόηχους, μια ηχώ συνολική αποτελούμενη από φωνές, χιλιάδες φωνές που έσκιζαν τις μυλόπετρες του χρόνου και παραζαλισμένες αλλά αυτούσιες και αληθινές έφταναν στα αυτιά μου.

Κατεβαίνοντας ένα δρομάκι είδαμε την κοπέλα ακουμπισμένη σε ένα τοίχο. Το σβηστό πουράκι στο ανασηκωμένο χέρι της, η στάση της σαν περίμενε κάτι ή κάποιον, το ύφος της ρεμβαστικό. Ένα ελαφρό μειδίαμα παιχνίδιζε στα χείλη της κρύβοντας και στιγμίαια φανερώνοντας τη δύναμή της. Την εσωτερική θέλησή της.

 

"Αν έχετε πάρει κάτι, αφήστε το" είπε, με ήρεμο τόνο, απευθυνόμενη στη Χαρά "γιατί θα σας ψάξουν στην έξοδο."

Η Χαρά ξαφνιάστηκε. Είπε πως δεν είχε πάρει τίποτα.

"Σας άκουσα πριν" συνέχισε η κοπέλα, πάντα μειδιάζουσα και ήρεμη "και θα σας ψάξουν."

Η Χαρά έβγαλε από την τσέπη της δυο μικρά κοχύλια και ένα πετραδάκι που είχε πάρει από κάποια παραλία, όχι από τη Δήλο, και της τα έδειξε.

"Δεν θα έχετε πρόβλημα με αυτά" δήλωσε.

Δεν ήταν καθόλου εχθρική, αλλά εκείνη τη στιγμή ένιωσα και γω την τεράστια δύναμη που ανέδιδε και ξαφνιάστηκα. Παραξενεύτηκα.

Δεν σκέφτηκα το γιατί δεν απευθύνθηκε και σε μένα, ούτε μου ζήτησω να ανοίξω το σακιδιάκι με το μπλοκ μου, το στυλό, τα τσιγάρα και άλλα "χρειαζούμενα" (εκτός από νερό, το ζωντόβολο. Πω, πω. Κοράκιασα! Που είναι τα κορίτσια, γαμώτο; )

 

Είχε προφανώς ακούσει αυτό που είχα πει στη Χαρά, πως απαγορεύεται να πάρει κάποιος οτιδήποτε, αλλά γιατί να πιστέψει πως δεν θα έπαιρνα και γω κάτι, αφού ήμουν ο μόνος που είχα σακίδιο;

Απομακρυνθήκαμε. Παρά τον δυνατό αέρα ο δυνατότερος ήλιος που μεσουρανούσε πια είχε αρχίσει να με ζαλίζει λίγο. Η Χαρά φώναξε ξαφνικά "ω, ρε πούστη! Μου τη στείλανε! Βαλτή ήτανε!"

Δεν ήμουν σίγουρος σε τι αναφερόταν. Ήξερα πως θα έκανε κάποιο διαλογισμό εκεί, το συζητούσαν με τη Ναταλί, τον Ματίας και τον Ορέστη χτες βράδι στο σπίτι, αλλά δεν άκουσα τι είχαν πει. Αναφερόταν άραγε στην επαφή που ένιωσε πως είχε λίγο πριν στους κίονες στον Οίκο της Τρίαινας; Δεν μπορούσα να σκεφτώ. Ήμουν τελείως αλλού. Σκεφτόμουν την κοπέλα, που εμφανώς ήταν κάποιο είδος φύλακα του χώρου, σκεφτόμουν όλα όσα ένιωθα, και που δεν περιγράφονται με λόγια.

Είπα στα κορίτσια πως θα κατέβω προς την αποβάθρα. Ο ήλιος είχε αρχίσει να με ενοχλεί πολύ και ένιωθα κουρασμένος αλλά και με έντονη την ανάγκη να βρεθώ μόνος μου. Αυτή ήταν και η σιωπηλή συμφωνία με τα κορίτσια. Είμαστε μαζί για όσο θέλουμε, αλλά όταν χρειαστεί να μείνει ο καθένας μόνος του, οι άλλοι δεν θα παρεξηγηθούν. Και χαίρομαι που με αυτή την παρέα, τόσο καινούργια παρέα, συμφωνούμε σε τόσα πράγματα.

 

(Καθώς γράφω αυτές τις λέξεις, εδώ μπροστά μου ένα μικρό σαυράκι ξετρύπωσε και τρώει ένα κομμάτι φρούτου που κάποιος πέταξε. Να και ένα σκουπίδι που χρησιμεύει τόσο σε κάτι, για ένα πλασματάκι).

 

Σταμάτησα να γράφω για λίγο παρακολουθώντας το σαυράκι. Σταμάτησα γιατί ξαφνικά μου ήρθε μια τρελή σκέψη, μια αλλόκοτη αίσθηση καθώς θυμάμαι τι έγινε μετά που απομακρύνθηκα από τα κορίτσια.

Γράφοντάς την τώρα ελπίζω να την κατανοήσω καλύτερα. Αν και το αμφιβάλλω.

Με τύλιξε ξαφνικά μια αίσθηση μαγείας, παλλόμενης αληθινής μαγείας, που όμως δεν είναι κάτι το φαντασιακό. Σαν μουσική που ακούει κανείς λίγο πριν νυχτώσει και προέρχεται από τον ουρανό. Μια μπάσα νότα γεμάτη φως που έκανε όλο το δέρμα μου να ανατριχιάσει. Μα τι είναι αυτό;

Ήταν αληθινή η κοπέλα αυτή; Καλά, έχω αρχίσει να αποτρελένομαι. Ήταν μια Φρουρός της Δήλου. Ανήκε εκεί, σαν να υπήρχε εκεί από πάντα σε δύο κόσμους, δύο εποχές ταυτόχρονα ή και εκτός χρόνου.

Είχα ζαλιστεί και ήθελα να φύγω, αλλά…αλλά….απίστευτο σχεδόν για μένα τέτοιο θάρρος, θέλησα να βρω την κοπέλα και να της μιλήσω. Να της πως αυτό που ένιωσα πως είναι. Κάτι πολύ περισσότερο από μια φύλακας του αρχαιολογικού χώρου ή μια αρχαιολόγος. Έπρεπε να μάθω.

Επέστρεψα στο σημείο που την είχαμε δει όταν μας μίλησε. Δεν ήταν πια εκεί. Πήγα να φύγω, να κατηφορίσω προς την έξοδο αλλά κάτι μου είπε να προχωρήσω λίγο πιο πάνω, εκεί που την είχαμε δει την πρώτη φορά.

Ήταν εκεί! Δίπλα στην είσοδο του Οίκου της Τρίαινας, με το μειδίαμα στα χείλη, τα στιλπνά μαλλιά να αναδεύονται από τον αέρα, το σβησμένο πουράκι στο χέρι.

Της μίλησα!

"Δεσποινίς, έχετε απόλυτο δίκιο να μην επιτρέπετε σε κανέναν να πάρει το παραμικρό από το χώρο της Δήλου".

Με κοίταξε κατάματα για μερικά δευτερόλεπτα.

(Εντάξει. Θα με θεωρήσει άλλο ένα ψώνιο. Αντί να φρικάρω όμως συνέχισα να στέκομαι μπροστά της. Καμάκι της έκανα; Όχι, σίγουρα. Αποτρελάθηκα τελείως).

"Και είστε κάτι πολύ περισσότερο από φύλακας του χώρου" συνέχισα με μια εντελώς ξένη και αλλόκοτη προς εμένα σιγουριά, η οποία μου είχε δώσει ένα ακόμα πιο αλλόκοτο και ασυνήθιστο θάρρος.

(Όχι τόσο αλλόκοτο αν σκεφτώ βέβαια όλα όσα έχουν γίνει αυτές τις τελευταίες μέρες στη Μύκονο.)

"Είναι ωραίο όσα υπάρχουν εδώ, να μένουν εδώ" είπε.

"Πράγματι" συμφώνησα. "Εξ άλλου αν ο καθένας παίρνει και από κάτι θα καταστραφεί το μέρος, όπως έχει συμβεί αλλού" συνέχισα. "Όμως εσείς είστε μέρος του χώρου. Είστε εδώ για πολύ βαθύτερους λόγους από επαγγελματικούς, έτσι δεν είναι;" επέμεινα. Ήξερα πως ήμουν αδιάκριτος ίσως, αλλά ένιωθα πως καταλάβαινε ότι δεν ρωτούσα από απλή περιέργεια, αλλά από επίσης βαυθύτερες αιτίες.

"Ηθελα να ζήσω στη Δήλο και ο μόνος τρόπος για να γίνει αυτό ήταν να δουλέψω εδώ" είπε απλά, και προς μεγάλη μου χαρά χωρίς να φαίνεται ενοχλημένη.

"Έχετε ζήσει εδώ" είπα με σιγουριά που δεν ξέρω από πού πήγαζε. "Και όχι μόνο τώρα. Ίσως δεν πιστεύετε σε προηγούμενες ζωές αλλά εδώ είναι ο τόπος σας" συνέχισα. "Εσωτερικά ο χώρος εδώ είναι δικός σας, κατά κάποιον τρόπο."

Με κοίταξε.

"Είναι υπέροχο μέρος" είπε. "Αλλά γιατί δεν πήγατε στην κορυφή;" ρώτησε δείχνοντας μου το λόφο που λέγεται νομίζω Κύνθος (πρέπει να το ψάξω αυτό) "και είναι πολύ ωραία μέρα σήμερα για τέτοια βόλτα."

Δικαιολογήθηκα λέγοντας πως με είχε ζαλίσει ο ήλιος. Ήταν αλήθεια βέβαια αυτό. Με την κουβέντα μάλιστα είχα αρχίσει να χάνω την αίσθηση του χρόνου.

"Κρίμα" ξαναείπε εκείνη. "Είναι πολύ ωραία μέρα για την κορυφή, με τον αέρα που έχει σήμερα".

"Σας ευχαριστώ" είπα καθώς ετοιμαζόμουν να φύγω."Κάνετε μια πολύ σημαντική δουλειά εδώ, για να μείνει η Δήλος όπως είναι."

Με κοίταξε ξανά. Η αίσθηση της δύναμης που ανέδιδε ήταν απίστευτη. Τα σγουρά μαλλιά της αναδεύτηκαν στον αέρα. Κοίταξε προς την κορυφή για μια στιγμή.

Το βλέμα της στράφηκε πάλι προς εμένα. Ο χρόνος είχε σταματήσει. Άρχισα να αμφισβητώ πάλι αν η κοπέλα ήταν αληθινή, αν αυτό που βίωνα υφίστατο πραγματικά.

Το χαμόγελό της πλάτυνε, καθώς η φωνή της πήρε έναν βαθύτερο τόνο.

"Δεν είναι μόνο αυτό" είπε. "Ο σκοπός δεν είναι να μείνει όπως έχει η Δήλος".

"Αλλά;" ρώτησα.

"Ο σκοπός είναι να ξαναγίνει η Δήλος!"

 

-----------------------------------------------------

 

Η Δήλος με έχει δεχτεί. Γράφοντας τις τελευταίες γραμμές και νιώθοντας όλα όσα νιώθω αυτή τη στιγμή εδώ στο παγκάκι, έχοντας ανατριχιάσει ξανά, αναρωτιέμαι αν θα δημοσιεύσω αυτό το κείμενο στο sff.

Και αν το δημοσιεύσω αναρωτιέμαι αν θα βρεθεί κανένας να ρωτήσει αν τελικά μας έψαξαν στην έξοδο όταν φεύγαμε.

Δεν πρόκειται να λάβει απάντηση από μένα.

Γιατί είναι λανθασμένη η ερώτηση αυτή. Εντελώς λανθασμένη. Και κάθε απάντηση θα ήταν ακόμα περισσότερο λανθασμένη και ανούσια όποια και να ήταν.

 

 

 

--------------------------------------

 

 

Υ.Γ. Μύκονος, 2 Σεπτεμβρίου 2006. 7.45 μ.μ.

 

Καθισμένος στην πολυθρόνα στην αυλή παρακολουθώντας τον ήλιο να πηγαίνει προς την απίστευτη Μυκονιάτικη δύση αναρωτιέμαι. Ο Ορέστης που ζει μόνιμα στη Μύκονο με διαβεβαίωσε πως δεν υπάρχει καμμία φύλακας ή αρχαιολόγος με αυτή την περιγραφή στη Δήλο. Η Ναταλί και η Χαρά έμειναν έκπληκτες από την περιγραφή μου γιατί η κοπέλα που είδαν ήταν γι'αυτές εντελώς διαφορετική από αυτήν που περιέγραψα εγώ.

Όμως εξ ίσου παράξενο που με κάνει να αναρωτιέμαι ακόμη περισσότερο είναι και κάτι άλλο.

Όχι κάτι σχετικό με την εμπειρία αυτή.

Αλλά σχετικό με το μέγεθος της ουρανομήκους βλακείας μου.

Η Ναταλί και η Χαρά ήρθαν εκεί που καθόμουν στο παγκάκι στη Δήλο και ξεροστάλιαζα, πέντε λεπτά πριν φύγει το καραβάκι των 3.

Είχαν κάνει μια μεγάλη βόλτα και μετά πήγαν στο μουσείο της Δήλου. Είδαν τα εκθέματα και ύστερα πέρασαν μια ώρα συζητώντας στην καφετέρια του μουσείου, στη δροσιά του air condition, και πίνοντας καφέ και απανωτές παγωμένες λεμονάδες!

Ε, δεν ήξερα πως είχε καφετέρια το μουσείο, τι να κάνουμε τώρα;

Και μη με ρωτήσει κανείς "Δεν ήξερες! Δε ρώταγες;" γιατί θα τα πάρω!

 

 

 

Copyright 2006 Διονύσης Τζαβάρας (Dain)

Edited by Dain

Share this post


Link to post
Share on other sites
RaspK

Υπέροχο κείμενο. Δεν έχω να προσθέσω τίποτα. Ακόμα κι αυτή η αίσθηση της καταρρακτώδους προσπάθειας αποτύπωσης των γεγονότων μου αρέσει, σα να θέλω να μην το ξεκαθαρίσεις ποτέ περισσότερο. :)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nihilio

Ενδιαφέρουσα δουλειά Διονύση. Ξέρεις όμως τι πρόσεξα; Ότι αν αφαιρέσεις το ημερολογιακό ύφος βγάζεις άνετα μια πολύ καλή weird fiction ιστορία. Ίσως και κάτι το Μυθαστριανό (βρε λες :p )

Share this post


Link to post
Share on other sites
Oberon

Kαι που να σου πω πως γυρνώντας στον Πειραιά λίγες μέρες μετά έγραψα στο πλοίο μερικές αράδες για Μυθαστριακή ιστορία ονόματι "Οι Φύλακες της Δήλου" μια που Δήλος είναι το όνομα ενός από τους "Παλαιούς Κόσμους" στο σύμπαν της Μυθαστρίας που τον είχα φανταστεί πριν αρκετά χρόνια. :tongue:

Edited by Dain

Share this post


Link to post
Share on other sites
tetartos

Χεχε, το πρώτο χρονογράφημα που διαβάζω στο φόρουμ! (ίσως και το μοναδικό που υπάρχει; )

 

Διονύση, πολύ όμορφη η περιγραφή σου. Μου άρεσαν ιδιαίτερα τα ετυμολογικά/λογοπαίγνια (εκ-Δηλο-μένη, Λητώ, όλα τα λεφτά!) αλλά και το επαναλαμβανόμενο μοτίβο του νερού :) Αναρωτιέμαι αν συνειδητοποιείς τη συμβολική του αξία!

 

Θα συμφωνήσω με τον Nihilio και θα σε παρότρυνα (όποτε έχεις χρόνο) να "πειράξεις" λίγο το κείμενο. Να το κάνεις λίγο ημι-βιογραφικό και... make your (and mine, as well) wish come true!

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now
Sign in to follow this  

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..