Βρείτε το βιβλίο

[Darkchilde]

Ενα βιβλίο που πρέπει να ξαναδιαβάσω (μόλις βρώ που στο καλό θαμμένο είναι )

 

Ορίστε και οι πρώτοι δύο παράγραφοι από ένα βιβλίο γνωστής και γενικά αγαπητής σειράς:

 

"This is a story about magic and where it goes and perhaps more importantly where it comes from and why, although it doesn't pretend to answer all or any of these questions.

It may, however, help to explain why Gandalf never got married and why Merlin was a man. Because this is also a story about sex, although probably not in the athletic, tumbling, count-the-legs-and-divide-by-two sense unless the characters get totally beyond the author's control. They might."

[RaspK]

Drat: δε θυμάμαι με τίποτα τον τίτλο!

[white_unicorn]

Ποιο είναι αυτό? και μόνο από την παράγραφο θέλω οπωσδήποτε να το διαβάσω!!!!!

 

 

 

 

 

edit: Το βρήκα, τελικά το Google και το Amazon κάνουν θαύματα.... The Witches Trilogy: A Discworld Omnibus: Equal Rites, Wyrd Sisters, Witches Abroad: "Equal Rites", "Wyrd Sisters", "Witches Abroad" - Terry Pratchet

 

 

Και μόλις μπήκε στην λίστα των "Να αγοραστούν" :unicorn2:

Edited June 26, 2008 by white_unicorn

[Darkchilde]

Βσικά είναι από το Equal Rites.

 

Συνεχίζεις white_unicorn, αν και κανονικά τα αποσπάσματα πρέπει να τα αναγνωρίζει κανείς από μνήμης και όχι μέσω internet search (το οποίο θεωρείται ότι ζαβολιά). Αλλά επειδή το είπες, συνεχίζεις.

[white_unicorn]

ok,sorry....

 

The herdsmen believed that the castle had been built by the Ancient

Ones from the lost lands of Lyonnesse and Ys; on a clear day, so the

fishermen said, their old castles could be seen far out under the

water. But to Igraine they looked like towers of rock, ancient

mountains and hills drowned by the ever encroaching sea that

nibbled away, even now, at the very crags below the castle. Here at the

end of the world, where the sea ate endlessly at the land, it was 'easy

to believe in drowned lands to the west; there were tales of a great fire

mountain which had exploded, far to the south, and engulfed a great

land there. Igraine never knew whether she believed those tales or

not. Yes; surely she could hear voices in the fog. It could not be savage

raiders from over the sea, or from the wild shores of Erin. The time

was long past when she needed to startle at a strange sound or a

shadow. It was not her husband, the Duke; he was far away to the

North, fighting Saxons at the side of Ambrosius Aurelianus, High

King of Britain; he would have sent word if he intended to return.

And she need not fear. If the riders were hostile, the guards and

soldiers in the fort at the landward end of the causeway, stationed

there by Duke Gorlois to guard his wife and child, would have stopped

them. It would take an army to cut through them. And who would

send an army against Tintagel?

 

σχετικά εύκολο νομίζω..... :unicorn2:

[Naroualis]

Mary Stewart, the Crystall Cave?

[white_unicorn]

όχι.... μισό να βρώ κάτι ακόμα....

 

On the eve of Pentecost, Arthur and his queen had bidden those

guests with family ties to the throne to dine with them privately.

Tomorrow would be the usual great banquet for all of Arthur's subject

kings and his Companions, but Gwenhwyfar, dressing herself

carefully, felt that this would be the greater ordeal. She had long

accepted the inevitable. Her husband and lord would by his act

tomorrow make public and irrevocable what had long been known.

Tomorrow, Galahad would be made knight and Companion of the

Round Table. Oh, she had known it for years, yes, but then Galahad

had been only a fair-haired little boy growing up somewhere in King

Pellinore's lands. When she had thought of it, she had even been

pleased; Lancelet's son, by her own cousin Elaine-now dead in

childbed -was a reasonable heir for the King. But now she felt him a

living reproach to an aging queen whose life had been without fruit.

"You are distressed," said Arthur, watching her face as she set the

coronet about her hair. "I am sorry, Gwenhwyfar-I thought it would

be the way to get to know the lad, as I must if he is to have my throne.

Shall I tell them that you are ill? You need not appear-you can meet

him at some other time."

Gwenhwyfar tightened her mouth. "As well now as later."

He took her hand. "I do not see Lancelet very often anymore-it will be

good to speak with him again."

Her mouth moved in something she knew was not the smile she had

intended. "I wonder you will have it so-do you not hate him?"

Arthur smiled uneasily. "We were all so much younger then. It seems

as if it all was in another world, and Lance no more than my dearest

and oldest friend, almost my brother, as much as Cai."

"Cai is your brother too," said Gwenhwyfar, "and his son Arthur is

one of your most loyal knights. It seems to me that he would make a

better heir than Galahad ... ."

 

 

Βοηθάει καθόλου? έχει γίναι και σειρά-ταινία (τουλάχιστον την έδειξαν ως ταινία στην ελληνική TV)

Edited June 26, 2008 by white_unicorn

[dreamwhisperer]

mists of avalon;

[Eroviana]

mists of avalon;

 

Κι εγώ αυτό σκεφτόμουν της Marion Bradley Zimmer. Αν και θυμήθηκα κι άλλα fantasy που έχουν ως θεματική τον Αρθούρο, όπως το Fionavar Tapestry του Guy Gavriel Kay, και The Once and Future King του T.H. White.

[DinMacXanthi]

κατά 99% το mists of Avalon καθώς εκεί όπως θυμάμαι τα ονόματα ήταν Gwenhwyfar και Lancelet (δηλαδή με τον παλιό τρόπο γραφής) αντί για Γκουίνεβιρ και Λάνσελοτ. Αυτή είναι και η δική μου απάντηση αν και εφόσον ισχύει, κερδίζει ο φίλτατος Ονειροψιθυριστής που το έγραψε και πρώτος.

[white_unicorn]

φυσικά και είναι το Mists of Avalon. Sorry τώρα κατάφερα να ξαναμπώ... συνεχίστε.. :D

[dreamwhisperer]

Άντε βάζω κάτι, δεν γράφω απόσπασμα.

 

Σε ποιο βιβλίο η Κύπρος αναφέρεται ως παράδειγμα ανθρωπολογικού πειράματος, όπου εγκαταστήθηκε η ίδια "τάξη" πολιτών και τελικά αλληλοεξοντώθηκαν εξαιτίας της ομοιότητάς της εξυπνάδας τους και των ικανοτήτων τους;

Edited June 26, 2008 by dreamwhisperer

[Darkchilde]

To συγκεκριμένο topic αφορά αποσπάσματα. Υπάρχει άλλο παιχνίδι με ερωτήσεις από βιβλία φαντασίας. Οπότε η ερωτησή σου στο παρόν είναι άκυρη.

 

Επίσης είναι για βιβλία φαντασίας και επιστημονικής φαντασίας, και όχι άλλα βιβλία. Αν το κοιτάξεις θα δείς ότι δεν αναφέρουμε άλλα βιβλία, μιας και η κοινότητα αφορά κυρίως βιβλία φαντασίας και επιστημονικής φαντασίας.

Edited June 26, 2008 by Darkchilde

[dreamwhisperer]

To συγκεκριμένο topic αφορά αποσπάσματα. Υπάρχει άλλο παιχνίδι με ερωτήσεις από βιβλία φαντασίας. Οπότε η ερωτησή σου στο παρόν είναι άκυρη.

 

 

Συγνώμη, παραχωρώ τη σειρά μου. Μάλλον θα είχα δει το άλλο topic και μπερδεύτηκα. Είπα και εγώ τόσο γρήγορα το βρήκες;!;

 

Και το βιβλίο ήταν επιστημονικής φαντασίας (εδώ έπεσα μέσα).

Edited June 26, 2008 by dreamwhisperer

[heiron]

Δε βιαζόμαστε,βάλε μια μικρή χαρακτηριστική παράγραφο και τελείωσες...Βάλε την παράγραφό σου και την άλλη βδομάδα,δεν θα είναι η πρώτη φορα.

[dreamwhisperer]

Δε βιαζόμαστε,βάλε μια μικρή χαρακτηριστική παράγραφο και τελείωσες...Βάλε την παράγραφό σου και την άλλη βδομάδα,δεν θα είναι η πρώτη φορα.

 

 

οκ, νόμιζα ότι πρέπει να γίνει άμεσα. Θα το σκεφτώ και θα το συνεχίσω.

[DinMacXanthi]

πάντως μεταξύ μας, το συγκεκριμένο κομμάτι είναι απο το brave new world του Aldus Huxley, ενα από τα σημαντικότερα science fiction novels. Είχα κάνει εργασία πάνω του στο πανεπιστήμιο, στο μάθημα science fiction. Θεωρείται "άκυρο πήδημα" η απάντηση; :-)

[heiron]

Ναι!Και μολις την "έκαψες" από τις πιθανές ερωτήσεις στο σχετικό τόπικ...

[DinMacXanthi]

Oh well...there goes the last wave of the ocean...

Sorry guys.

[dreamwhisperer]

πάντως μεταξύ μας, το συγκεκριμένο κομμάτι είναι απο το brave new world του Aldus Huxley, ενα από τα σημαντικότερα science fiction novels. Είχα κάνει εργασία πάνω του στο πανεπιστήμιο, στο μάθημα science fiction. Θεωρείται "άκυρο πήδημα" η απάντηση; :-)

 

 

Σωστός και εύστοχος

 

Έστωκαι αν και οι δύο ήμασταν off...

[DinMacXanthi]

Μιας και σαν να ψόφησε λίγο το τόπικ, αφού στο τελευταίο υπήρχε απάντηση, αλλά όχι νέα ερώτηση, ας βάλω εγώ κάτι:

Κάτι αρκετά γνωστό για να κυλήσει το τόπικ:

 

"But soon," he cried, with sad and solemn enthusiasm, "I shall die, and what I now feel be no longer felt. Soon these burning miseries will be extinct. I shall ascend my funeral pile triumphantly, and exult in the agony of the torturing flames. The light of that conflagration will fade away; my ashes will be swept into the sea by the winds. My spirit will sleep in peace; or if it thinks, it will not surely think thus. Farewell."

 

(υπέροχα γραμμένο παρεμπιπτόντως, είναι και ένας λόγος για τον οποίο το έβαλα.)

[white_unicorn]

Μιας και σαν να ψόφησε λίγο το τόπικ, αφού στο τελευταίο υπήρχε απάντηση, αλλά όχι νέα ερώτηση, ας βάλω εγώ κάτι:

Κάτι αρκετά γνωστό για να κυλήσει το τόπικ:

 

"But soon," he cried, with sad and solemn enthusiasm, "I shall die, and what I now feel be no longer felt. Soon these burning miseries will be extinct. I shall ascend my funeral pile triumphantly, and exult in the agony of the torturing flames. The light of that conflagration will fade away; my ashes will be swept into the sea by the winds. My spirit will sleep in peace; or if it thinks, it will not surely think thus. Farewell."

 

(υπέροχα γραμμένο παρεμπιπτόντως, είναι και ένας λόγος για τον οποίο το έβαλα.)

 

μου θυμίζει κάτι από Beowulf (?), αλλά θα μπορούσα να κάνω και λάθος...

Πάντως είναι σίγουρα Norse Mythology (ή από τις Saga....)

Υπέροχα γραμμένο δεν θα πει τπτ...

[DinMacXanthi]

μου θυμίζει κάτι από Beowulf (?), αλλά θα μπορούσα να κάνω και λάθος...

Πάντως είναι σίγουρα Norse Mythology (ή από τις Saga....)

Υπέροχα γραμμένο δεν θα πει τπτ...

 

Χμμ, όχι δεν είναι norse mythology, για να βοηθήσω είναι τα τελευταία λόγια ενός ΠΑΣΙΓΝΩΣΤΟΥ κλασικού χαρακτήρα.

[araquel]

το είχα ξεχάσει αυτό. επειδή στη χθεσινή συνάντηση με τη μαμαζέλα φανή και το μεσιέ δημήτρη, θίχτηκε ο συγκεκριμένος χαρακτήρας και επειδή έκανα αρκετές ερωτήσεις για αυτόν, έφαγα τη φλασιά, και το τσέκαρα.

 

"Αλλά όπου να'ναι" φώναξε με θλιμμένο ενθουσιασμό, "θα πεθάνω και δεν θα νιώθω πια όπως τώρα. Σύντομα, τα πυρωμένα κάρβουνα που έχω μέσα μου θα σβήσουν. Θ'ανέβω στη νεκτική πυρά μου θριαμβευτικά και θα νιώθω αγαλλίαση με το μαρτύριο που θα μου προκαλούν οι φλόγες. Το φως απ΄'το λαμπάδιασμά μου θα σβήσει, οι άνεμοι θα σκορπίσουν τις στάχτες μου στη θάλασσα. Το πνεύμα μου θα αναπαυθεί εν ειρήνη, ή, αν συνεχίσει να σκέφτεται, σίγουρα δεν θα σκέφτεται έτσι. Έχε γεια!"

(εκδ. Παπαδόπουλος, μεταφρ. Ντενίζ Ρώντα)

είναι από το frankenstein or the modern prometheus (βασικά, το πλάσμα που έφτιαξε ο frankenstein).

 

βάζω, ε? :tongue:

[...]Κι έτσι μπόρεσαν να δουν ότι καθώς η γραμμή είχε διασχίσει τον ουρανό, ο γραφίτης που καιγόταν είχε ξεκολλήσει πρώτος, αφήνοντας μια λευκοπυρωμένη διπλή έλικα από διαμάντι να χύνεται επιβλητικά από το σούρουπο.

 

Ήταν ταφόπλακα, φυσικά, οι άνθρωποι εκεί μέσα ήταν πια ήδη νεκροί, καμένοι - μα δύσκολα τους σκεφτόσουν όταν η εικόνα ήταν τόσο αλλόκοτη και πανέμορφη, το όραμα ενός φανταστικού DNA, ενός DNA από κάποιο μακρόκοσμο πλασμένο από αγνό φως, που χωνόταν στο σύμπαν μας για να γονιμοποιήσει έναν άκαρπο πλανήτη.

Edited August 14, 2008 by araquel

[araquel]

δεύτερο απόσπασμα, και με ονομάτα, για βοήθεια... ;)

"Ποιος είσαι;" ξανάπε ο Φρανκ.

Ο άνδρας σήκωσε ένα δάχτυλο. "Την τελευταία φορά που συναντηθήκαμε, γκρέμιζες την πόλη. Απόψε είναι η σειρά μου. Χα!" Έφυγε με μεγάλες δρασκελιές [...]

........................

[...]η οθόνη μαύρισε. Το πάτωμα τρεμούλιασε, και όλοι οι συναγερμοί της πόλης άρχισαν να χτυπούν μαζί. ένα μαζικό ντριννννν! που έκανε την αδρεναλίνη να κυλήσει.

Έπειτα ακολούθησε ένα απότομο τράνταγμα. Οι πόρτες έκλεισαν μ'ένα σφύριγμα - το κτίριο σφραγιζόταν, κι αυτό σήμαινε ότι η πίεση έξω είχε πέσει απότομα. Ο Φρανκ και η Μάγια έτρεξαν στο παράθυρο και κοίταξαν έξω. Η σκηνή πάνω από τη Λευκωσία είχε πέσει, σε μερικά σημεία τεντώνοταν πάνω από τις ψηλότερες στέγες σαν πλαστικό περιτύλλιγμα τροφίμων, σε άλλα τη φυσούσε ο άνεμος. Οι άνθρωποι στο δρόμο χτυπούσαν πόρτες, έτρεχαν, σωριάζονταν κάτω, κουλουριάζονταν σαν τα πτώματα της Πομπηίας.

Ο Φρανκ απομακρύνθηκε, με έναν καυτό πόνο στα δόντια του.

Προφανώς το κτίριο είχε σφραγιστεί δίχως πρόβλημα. Μέσα στο θόρυβο ο Φρανκ μπορούσε να ακούσει ή να νιώσει το βουητό μιας γεννήτριας. Οι οθόνες ήταν άδειες, κι αυτό τους δυσκόλευε να πιστέψουν τη θέα έξω από το παράθυρο. Το πρόσωπο της Μάγιας ήταν αναψοκοκκινισμένο, αλλά κρατούσε την ψυχραιμία της. "Έπεσε η σκηνή!"

"Το ξέρω."

"Μα τι συνέβη;"

Εκείνος δεν απάντησε.

Η Μάγια έπαιξε με τις οθόνες. "Δοκίμασες το ραδιόφωνο;"

"Όχι."

"Λοιπόν;" κραύγασε, αγανακτώντας με τη σιωπή του. "Ξέρεις τι γίνεται;"

"Επανάσταση", είπε.

Edited August 15, 2008 by araquel