champ dineen

[Rikochet]

Ήρεμα τώρα – λίγες ανάσες – ωραία, όλα καλά, όλα καλά, αρχίδια.

 

Σπίτι μετά από δυο μέρες – κρύο / χιόνι / πάγος και όχι μόνο στον καιρό, όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά, και αν δεν είχα αυτό το θέαμα μπροστά μου θα χαρακτήριζα εύκολα τις τελευταίες μέρες γαμημένες – δεν μπορώ – δεν συγκρίνεται – τίποτα δεν συγκρίνεται με αυτό:

 

Χιόνι παντού, ελαφρύ στα αυτοκίνητα, βρώμικο και σκληρό στο δρόμο – πες το αγνό άσπρο – πες το παραπλανητικό. Με μικρά βήματα στην εξώπορτα. Παγωμένα δάχτυλα στην τσέπη – παγωμένο μέταλο, κλειδιά – στάσου – κάτι βρίσκεται μπροστά στην πόρτα. Κάτι: τυλιγμένο σε πλαστικό – πες παλιές τέντες και σίγουρα πιο εύκολες μέρες – τι σκατά τύλιξαν σε τόσο πλαστικό; – μαλλιά, λαιμός – κάτι: πεντακάθαρο, κάτασπρο, να κοιτάξω/να μη κοιτάξω να τρέξω/να μείνω – στα γόνατα, τα μάτια μου κάπου αλλού, τα χέρια στο πλαστικό, ξεδιπλώνουν – ηλίθια σκέψη: ας νοιώσω μια ανάσα – μαλλιά, μαλλιά, αυτά τα μαλλιά τα ξέρω – κοιτάζω/δεν κοιτάζω – τώρα – όχι. Βαρετά καφέ μαλλιά – «έχεις τα πιο βαρετά μαλλιά του κόσμου» και γέλια – λίγο πιο πάνω, μισάνοιχτα χείλη – καμιά ανάσα, φυσικά.

Κόκκινο παντού / πες το άσπρο ήρεμο / καθησυχαστικό / παραπλανητικό – με το πρόσωπο στο χιόνι, στα τέσσερα, μακρυά, μακρυά της, άσπρο καυτό στο μέτωπο και ΦΟΝΟΣ κόκκινο πίσω απ’τα μάτια.

Πάλι πίσω: τα χέρια από μόνα τους, ξεδιπλώνουν, ξετυλίγουν – ακριβώς σα δώρο χριστουγέννων – όχι, η κορδέλα; – «μ’αρέσουν οι εκπλήξεις και το ξέρεις, έλα τώρα μέσα να βρείς τη δική σου» και ένα χαμόγελο πριν γυρίσει η πλάτη – τρεμάμενα χέρια – όχι – όλα υπό έλεγχο – όλα καλά, κάτι – πες: εκείνη – πες: σκληρή, κρύα, άσπρη, κανένα τραύμα, καμιά ενόχληση – πες: κοιμήθηκε – ΟΧΙ.

Πίσω – πρώτες σκέψεις – ποιος/γιατί – σε παρένθεση: που είναι τα δάκρυα; – όχι τώρα – ποιός;

Το όνομα – πες: σα γροθιά στο στομάχι – πες: σα μαχαιριά – μαλακίες, καλύτερα πες: γνωστό, βαρετό, πριν ακόμα τη δώ, γνωστό από πάντα.

 

Στην αγκαλιά μου – στο σπίτι: στον καναπέ. Πρόσωπα – χαμόγελα – βοήθεια – κανείς. Στο τηλέφωνο: κανείς. Στα δωμάτια: δεν είμαι εδώ, δεν είναι εδώ, δεν είναι εδώ, δεν είναι εδώ – άδεια. Πες: μιλώντας για εκείνη σε παρελθοντικό χρόνο. Σκέψου: τέλος;;; κηδεία;;;; συλλυπητήρια;;;;;;;;

Δεν θυμάμαι τι σημαίνουν αυτά / δεν ξέρω / δεν θα έπρεπε.

 

Τώρα: στο τηλέφωνο – μπάτσοι σε πέντε λεπτά εδώ – ήδη καταδικασμένο – την παίρνουν μακρυά μου – πες: καλύτερα έτσι.

 

Οι επόμενες μέρες:

Δικές τους έρευνες: τίποτα – ερωτήσεις: τίποτα – όλα με στυλ, όμως: τίποτα.

Να ψάξω / να λουφάξω / να πενθήσω – όχι, πες: δεν θα σταματήσω – πες: θα σε εκδικηθώ – ξέρεις: μαλακίες – ο παλιός πόνος κι άλλος τόσος – κι άλλος τόσος – μια κούραση σαν κρύο, σαν φωτιά – μη κάθεσαι / να ψάξω – τώρα.

 

Πέντε μέρες: μέσα και έξω απ’την πόλη – δικές μου έρευνες – δικές μου ερωτήσεις – απ’το κακό στο χειρότερο.

Πέντε μέρες: η ίδια φωνή: «θες να το ξανακούσεις; θες να τα ξαναμάθεις;»

Πέντε μέρες: η δικιά μου: ο επόμενος θα πει άλλο όνομα, άλλη ιστορία, θα με οδηγήσει -

Πέντε μέρες: το γνωστό όνομα, η γνωστή ιστορία. Ξανά. Ξανά.

Πέντε μέρες: ξέρεις ποιος είναι – ψάχτον στη φωλιά του:

 

Η μουσική στην πόλη: δεν άκουσες / δεν ξέρεις / δεν ήσουν εκεί – κάτω – πιο κάτω – σκόρπιες νότες και καπνός: παυσίπονο για τα πάντα. Η μουσική στην πόλη: τσούλα / νταβατζής / κουστουμάτος – ίδιος μέρος – διαφορετικές γωνίες – ίδιος ιδρώτας – μάτια: ίδιος στόχος: σκηνή – σαξόφωνο/πιάνο/τύμπανα – η μουσική στην πόλη: δεν άκουσες τίποτα – άκουσες τα πάντα.

 

Στην μουσική: βιαστικά βήματα σε κάθε υπόγειο – λάδωμα στον μπάρμαν – ίδιες ερωτήσεις – είμαι καλός σε αυτό:

 

«Πότε τον είδες τελευταία φορά;»

«Έπαιζε μέχρι τις προάλλες, τα βρόντηξε και έφυγε ξαφνικά» / «Έπαιζε με τα παιδιά εδώ, ρώτα τους, χθες να ‘ρχόσουν θα τον έβλεπες» / «Ποιόν είπες;» / «Δεν τον είδα» / «Ποιόν; Στρίβε τώρα» / «Δεν είχαμε ποτέ τέτοιον εδώ» / «Για μαλάκα με περνάς;»

 

Στην μουσική: Όλοι έπαιξαν κάποτε μαζί του – όλοι τον έχουν ακούσει – κανείς δεν τον ξέρει – δεν είδες τίποτα / δεν άκουσες τίποτα.

 

Τώρα: είναι συνεννοημένοι / με κοροϊδεύουν / συνομωσία; / ξέρω εγώ / αυτός το έκανε / να τον βρώ / να μη τον βρώ / με δουλεύουν / με δουλεύουν γαμώ τη μάνα τους / η αλήθεια -

 

Πες: δεν υπάρχει.

 

Όχι.

 

Μαλακισμένο φρικιό πούστης πρεζάκι αράπης γαμιόλης τρομπετίστας – φτύνω – τον ξέρεις; - δεν είδες τίποτα -

 

ο ίδιος χορός, τα ίδια βήματα, κλείσε την αλήθεια κάπου σκοτεινά και πέτα το κλείδι – συνέχισε να ψάχνεις – συνέχισε να ψάχνεις:

 

Πέντε μέρες: ο θάνατος της – κοινό μυστικό: από στόμα σε στόμα σε ποτήρι σε κώλο σε τσιγάρο – όλοι ξέρουν – όλοι μαθαίνουν – αυτός το έκανε, ναι – κανείς δεν είδε τίποτα.

Προς εμένα: με χαμόγελα / με κατανόηση / με συμπόνοια / με οίκτο.

Προς εμένα: με δούλεμα / μισόλογα / ψέμματα / δικαιολογίες / σιωπή.

 

Ένα ίχνος: «Παίζει ακόμα εδώ, θα παίξει σήμερα βράδυ, έλα να τον δεις» - επιτέλους – οι ώρες: τρέχουν, βράδυ:

 

Εγώ: στο πιο μακρινό τραπέζι – ζεστό κάτουρο-τι-σκατά-μου-σέρβιραν στο ποτήρι – τσιγάρο; γιατί όχι – μάτια μόνο/πάντα/πάνω στη σκηνή.

Αυτός: στη σκηνή, καθαρίζει την τρομπέτα – τα ίδια μάτια – η ίδια υπόσχεση – χαμογελάει σε κάποιον/κάτι – πες: σε εμένα – σκέψου: όχι. Πειράγματα με τον πιανίστα – αστεία με τον μπασίστα. Εδώ: οι πρώτες νότες – σα λαιμός που καθαρίζει – μια ψιλή που μου σπάει τ’αρχίδια / το φλέμμα στο πεζοδρόμιο. Βλέμματα μεταξύ τους – ξεκινούν -

 

η μουσική στην πόλη – στους δρόμους – κάτω απ’τους δρόμους – εδώ:

 

αργά στην αρχή – ζεσταίνονται – βόλτες από δω κι από κει, κανένα θέμα – μια νότα του πιανίστα – εδώ είμαστε – το θέμα, να – ξετυλίγεται – ζεστάθηκαν – η ταχύτητα: ιδρώτας σε μέτωπα και βαριές ανάσες – το θέμα: ξετυλίγεται, σα πλαστικό -

 

εγώ: δάχτυλα στο ποτήρι, άσπρα απ’το σφίξιμο – λίγο ακόμα και θα σπάσει – μάτια πάντα επάνω του – κοίτα τα δάχτυλα του – κλάψε / κοίτα / μην κλαίς – χαμογελάει – σε μένα – σε μένα –ΣΕ ΜΕΝΑ -

 

σκέψου: όρθιος – όχι.

 

Ένα σόλο, κύκλοι στο θέμα, ηρεμία – καταιγίδα πάλι – κοφτές νότες δεν γεμίζουν αρκετά τη σιωπή – πιο γρήγορα – πιο γρήγορα – τα δάχτυλα του στην τρομπέτα – ακριβώς όπως ένας μάγος – σε μένα και εκείνη, τότε: «…πιο πολλά κόλπα απ’όσα φαντάζεστε» - τώρα: η απόδειξη – εκεί: μου χαμογελάει, σε μένα -

 

εδώ: πρόσεχε τα δάχτυλα του, τα δάχτυλα του – σόλο – εγώ: έχω μείνει μαλάκας – ΑΚΡΙΒΩΣ όπως ένας μάγος – πρόσεχε – τα δάχτυλα του – κρεσέντο κιόλας; – σήκω – σήκω – κάτι θα κάνει – τα δάχτυλα του:

 

έφυγε.

 

Το χαμόγελο του κρέμεται για λίγο στη σκηνή – η αλήθεια έφαγε σχεδόν όλη την πόρτα – μια τελευταία προσπάθεια πριν πω τη λέξη:

 

στα παρασκήνια, ερωτήσεις / απαντήσεις: «δεν έχουμε τρομπέτα» - «τρείς είμαστε μάγκα μου, τι κάπνισες;» - «δεν έπαιζε ποτέ μαζί μας αυτός».

 

Έκτη μέρα:

 

Σπίτι – στο γραφείο – βάλε τις λέξεις στη σειρά και άστο να βγει – δεν θα ξεσκίσει – θα βγει – δεν θα τ’αφήσεις – ωραία καινούρια γραφομηχανή / φρέσκο μυρωδάτο χαρτί / η μυρωδιά της – όχι.

Λέξεις σε μια σειρά: πρόσωπα / μέρες / ημερομηνίες, όλα ένα, μόνο αυτό εδώ απέμεινε. Πες: αμνησία. Πες: τρέλα; Ανακουφίσου: σοκ.

 

Όχι.

 

Μαζί με το πτώμα και το πλαστικό – όλα τα χρόνια που δεν θα μάθει ποτέ κανείς – όλα τα χρόνια μόνος – μαζί σου – έμειναν έξι μέρες και αυτές λειψές:

 

φόνος.

 

Φάντασμα; Ήταν εκεί. Εδώ. Πουθενά. Η αλήθεια: όχι, όχι, ΌΧΙ.

 

Η αλήθεια:

 

ερωτήσεις/απαντήσεις ίδιες – ΜΕΓΑΛΟ ΓΙΑΤΙ: είναι εδώ / δεν είναι εδώ, είδαμε / δεν είδαμε, άκουσα / δεν άκουσα, «ΚΑΙ ΓΑΜΩ ΤΙΣ ΤΡΟΜΠΕΤΕΣ», στα παρασκήνια / κάτω / επάνω – πουθενά. Η αλήθεια: ΟΧΙ!!!!!!!!

 

οι λέξεις – μια προσωρινή ανακούφιση – ξανακοίτα τες – κλάψε: ένα επιμύθιο χωρίς συνοχή, χωρίς ιστορία, αυτό είναι το καλύτερο που μπορώ να κάνω για σένα. Το αντίο μου, λίγες λέξεις ακόμα, η αλήθεια:

 

φόνος / με μεγάλα κόκκινα γράμματα, ναι / φονιάς;

 

εδώ – εκεί – ΠΑΝΤΟΥ.

 

Πες: δεν ξέρω, πες: ήταν άλλος, πες: μεταμφίεση, πες: δεν θα μάθω, σκέψου: παντού/πουθενά – κοίτα τη στα μάτια και πες το: δεν υπάρχει. Δεν υπάρχει. Δεν υπάρχει. Όλοι το ξέρουν. Όλοι τον ξέρουν. Το ίδιο όνομα – το ξέραμε από πάντα – «…περισσότερα κόλπα απ’όσα φαντάζεστε…» - τα δάχτυλα του – τα δάχτυλα μου τσακισμένα απ’τη γραφομηχανή-σφυρί.

 

Λέξεις / εδώ / τώρα: σπασμένες, για σένα. Εδώ, για αυτόν. Σε μια υποτυπώδη σειρά: δεν θα μάθω, δεν έμαθες, αυτός ξέρει;

 

Ερωτηματικά. Που είναι η συνοχή; Το χιόνι – πιο ελαφρές μέρες. Ο πάγος – βρώμικος – το τώρα. Οι λέξεις που τελειώνουν – η μουσική στην πόλη: ΟΧΙ – πες: η μουσική ΕΔΩ:

 

στη δισκοθήκη – στη σκόνη – εσύ – ανάμεσα στους δίσκους – έξω απ’τη θήκη – στο πικάπ – ο ήχος της τρομπέτας του απ’τα ηχεία / το χαμόγελο του ίδιο με το δικό σου / τα δάχτυλα του – μαγεία – με εμποδίζει να θυμηθώ -

 

οι λέξεις: κοίτα τη σελίδα μέχρι να τελειώσει ο δίσκος – το τέλος και δεν έμαθες τίποτα -

 

πες: το τέλος.

[Παρατηρητής]

 

Είναι λίγο τρέλα ή μου φαίνεται;

Τελικά τι συμβαίνει; Κάπου χάθηκα. Help please...!