Jump to content

Recommended Posts

Oberon

Όνομα Συγγραφέα: Διονύσης (Dain) Τζαβάρας

Είδος: Space opera, στην καλύτερη περίπτωση. :atongue2:

Βία; Tυπική.

Σεξ; Αθώο.

Αριθμός Λέξεων: 6145

Αυτοτελής; Ναι.

Σχόλια: Ίσως μετά από "30 χρόνια" να ψάξετε ανάμεσα σε κιτρινισμένα τετράδια, ή έστω κιτρινισμένα cd/dvd, και μέσα στη σκόνη να ανακαλύψετε το πρώτο διήγημα που γράψατε όταν ήσασταν 16 χρόνων.

Αν τότε έχει σημασία ακόμα για σας αυτό, αν ακόμα ενδιαφέρεστε για τη συγγραφή, ίσως θελήσετε να το διαβάσετε ξανά. Και αν το κάνετε μπορεί να νιώσετε την ανάγκη να γελάσετε τρανταχτά βλέποντας όλα τα τεχνικά λάθη, όλα τα κλισέ, όλα τα νοηματικά λάθη, λάθη πλοκής, λάθη characterization, λάθη συγγραφικά γενικώς που σε σημεία κάνουν την ιστορία σας, την πρώτη σας ολοκληρωμένη ιστορία, να φαντάζει τόσο, μα τόσο κωμική.

Αλλά δεν θα γελάσετε, ή αν το κάνετε θα το κάνετε από μέσα σας. Γιατί δεν θα θέλετε να στεναχωρήσετε εκείνο το παιδί που ήσασταν τότε, πριν τριάντα χρόνια, και που αθώα τελείως θέλησε να γράψει μια ιστορία, τόσο αθώα όσο και οι σημερινοί δεκαεξάρηδες - και όχι μόνο -  που δειλά-δειλά βάζουν ένα κειμενάκι τους σε ένα σημερινό "τετράδιο" της μελλοντικής εποχής που ζούμε. Στο φόρουμ μας.

Και δε θα θέλετε να στεναχωρήσετε εκείνο το παιδί, όχι για κάποιο συναισθηματικό λόγο μόνο, αλλά γιατί παρ'όλα τα λάθη στην ιστορία του, παρ'όλες τις ατέλειες που τότε δεν ήταν καθόλου εμφανείς στο παιδί εκείνο που πίστευε πως είχε γράψει κάτι καλό και ωραίο, κάτι ήταν στην σωστή του θέση, και ίσως πιο σωστή από τους "σοφιστικέ" ανθρώπους που είστε σήμερα. Το πνεύμα του, ο θαυμασμός για το χώρο της φαντασίας ήταν στη σωστή του θέση! Σε πολύ σωστή θέση!

Και πριν σας πιάσει μια νοσταλγική μελαγχολία που δε θα οδηγήσει πουθενά, ίσως σκεφτείτε πως πάνω σ'αυτό το παιδί και τα όνειρά του, το παιδί που ήσασταν πριν τριάντα χρόνια σαν σήμερα, ήταν που βασιστήκατε και προχωρήσατε σαν αναγνώστες και σαν συγγραφείς. Και τότε δε θα νιώσετε πια ούτε νοσταλγία, ούτε μια καταθλιπτική γκρίζα ομίχλη γύρω σας. Δε θα νιώσετε παρά υπερηφάνια....

 

Η ιστορία αυτή, το πρώτο μου ολοκληρωμένο διήγημα επιστημονικής φαντασίας γράφτηκε τον Αύγουστο του 1978, αλλά πρέπει να ολοκληρώθηκε μερικούς μήνες αργότερα. Παρά τα φοβερά συγγραφικά λάθη που έχει, λάθη που κάνει ο καθένας που πρωτοξεκινά να γράφει νομίζω πως θα ήταν χρήσιμο στους πιο καινούργιους να τα δουν και να τα διαπιστώσουν οι ίδιοι διαβάζοντας την ιστορία αυτή. Αλλά και στους παλιούς για τους λόγους που ανέφερα παραπάνω.

 

Την μετέφερα από το τετράδιο (τετράδιο Αρχαίων Ελληνικών της προηγούμενης σχολικής χρονιάς όπου την είχα γράψει) στον υπολογιστή, και την ποστάρω "τιμής ένεκεν". Όχι φυσικά για να μου υποδειχτούν τα λάθη που έχει (αν και μπορεί να ήταν χρήσιμο τελικά κι αυτό για πολλούς από μας). Και έχει πολλά!

Περισσότερο τη δημοσιεύω για νοσταλγικούς λόγους και λόγω της "επετείου" και για να δείτε τι έγραφα τότε. Ένα συνονθύλευμα με επιροές εμφανέστατες από το Σταρ Τρεκ, το Legion of Super-Heroes, αυτό που ήταν τότε η Μυθαστρία, λίγο από Star Wars (ειδικά στη σκηνή που το Αθηνά '99 ξεπερνά την ταχύτητα του φωτός), λίγο από Space 1999, λίγο από Οδύσσεια 2001 (Νταλ-Χαλ) αλλά ακόμα και από κάποια ρομαντικά διηγήματα που αναγκαστικά σχεδόν είχα διαβάσει, ειδικά στην εντελώς "Άρλεκιν" σκηνή με το φιλί στο τέλος, μια που δεν είχα ιδέα τότε πως να περιγράψω μια ρομαντική σκηνή ανάμεσα σε χαρακτήρες που ήταν έμπειροι, ώρημοι, γεμάτοι αυτοπεποίθηση και κοσμοπολίτες 20άρηδες!

 

Ένα "κουφό" πράγμα που, όταν ξαναδιάβαζα την ιστορία πριν μέρες, μετά από 20-τόσα χρόνια που δεν την είχα διαβάσει, με έκανε να σπάσω το κεφάλι μου να βρω την απάντηση, ήταν το ερώτημα γιατί είχα κάνει τον πλανήτη Κρόνο κατοικημένο και να μοιάζει τόσο με τη Γη, ενώ και τότε - μια που από πάντα με ενδιέφερε η αστρονομία - ήξερα πως ο Κρόνος είναι ένας αεριώδης γίγαντας πλανήτης και σίγουρα όχι γαιώδης όπως τον περιγράφω.

Η λύση ήρθε όταν είδα πως είχα κάνει τους κατοίκους του τηλεπαθητικούς! Το ίδιο ήταν και η Saturn Girl του Legion of Super-Heroes, πριν αλλάξουν το origin της και την κάνουν κάτοικο της Γήινης αποικίας στον Τιτάνα, το δορυφόρο του Κρόνου.

Και αφού στο Legion, στην αρχή τουλάχιστον ο Κρόνος ήταν κατοικημένος από τηλεπαθητικούς ανθρώπους, ποιος ήμουν εγώ να πάω ενάντια σε μια "βίβλο της φαντασίας" μου όπως το Legion ή το Τρεκ?

Mετά αναρωτήθηκα γιατί είχα κάνει τους περισσότερους χαρακτήρες "εξωγήινους" ή Αμερικανούς και δεν είχα βάλει κάποιον Έλληνα. Προφανώς γιατί τότε η ιδέα ενός Ελληνικού πληρώματος σε διαστημόπλοιο στο μέλλον μου φαινόταν χαζή, μια που η κοινωνία γύρω μου που έβλεπα τότε δεν μου έδινε την παραμικρή ελπίδα πως οι Έλληνες ενδιαφέρονταν για το διάστημα, το μέλλον, την τεχνολογία, ή την ε.φ. και το φανταστικό γενικότερα.

Αναρωτιέμαι αν και κατά πόσο έχουν αλλάξει τα πράγματα σήμερα, στο φουτουριστικό 2008....

(Όμως είχα κανα δυο χαρακτήρες που ήταν Ελληνίδες ανάμεσα στους Guardians of the Cosmos που ζωγράφιζα και που αργότερα έγιναν η Μυθαστρία).

Τέλος, μετέφερα την ιστορία αυτούσια όπως ακριβώς την είχα γράψει, αφήνοντας και τα - μάλλον λίγα - ορθογραφικά λάθη μέσα. Μόνες διαφορές το γεγονός πως είχε γραφτεί σε πολυτονικό σύστημα, ενώ η μεταφορά έγινε σε μονοτονικό, μια σχετική παραγραφοποίηση για να γίνει πιο άνετη η ανάγνωση και η τοποθέτηση εισαγωγικών στους διαλόγους.

Θυμάμαι πως την τελείωσα λίγο μετά που είδα το Battlestar Galactica στο σινεμά, και έτσι αν θέλει κάποιος να ακούσει και μια μουσική υπόκρουση ας πάει σ'αυτό το λινκ: http://www.youtube.com/watch?v=kWQ5kDG4hE0 (To βιντεάκι δεν έχει σχέση με την ιστορία βέβαια. Μόνο το Colonial Theme, το θέμα δηλαδή του Galactica). Γι'αυτό και το διαστημόπλοιο "Αθηνά '99" το φαντάζομαι να μοιάζει πολύ περισσότερο με το Galactica παρά με το Enterprise.

Πριν την ιστορία αυτή είχα κάνει μερικές άλλες προσπάθειες, αλλά μόνο κάποια κόμικς είχα ολοκληρώσει. Μια άλλη πρωτύτερη, και ανολοκλήρωτη, ιστορία που μάλλον έχει χαθεί πια ήταν μια περιπέτεια που αν θυμάμαι καλά ήταν με το ίδιο πλήρωμα, αλλά ίσως κάνω λάθος και μόνο ο χαρακτήρας της Μεντόρα Ντάνκαν να ήταν κοινός στις δύο ιστορίες...

Η ιστορία όμως αυτή ταιριάζει κάπου με μια φάση που σχετίζεται με τον Τζον Κάδμο, και από καιρό σκεφτόμουν να χρησιμοποιήσω κάποιους χαρακτήρες της σε ένα επόμενο βιβλίο του Κάδμου.

Όμως μου ήρθε η ιδέα να ξαναγράψω την ιστορία όπως θα την έγραφα σήμερα, με όλες τις τωρινές επιροές μου και έχοντας και το τεράστιο σύμπαν της Μυθαστρίας σαν οδηγό. Και λέω να το κάνω σύντομα. Θα είναι κάτι σαν το νέο Galactica σε σύγκριση με το παλιό!

Ως τότε όμως διαβάστε αν θέλετε, και για όποιο λόγο θέλετε, την παλιά ιστορία μου (στο επόμενο ποστ) που τη βγάζω στο φως σήμερα που κλείνει τα 30 της χρόνια. :)

Α! Ξέχασα! Ανεξάρτητα πόσο καλύτερες είναι πιο καινούργιες ιστορίες που έχω γράψει, αυτή έχει κάτι το εκπληκτικό που λίγες ιστορίες μου έχουν, και γι'αυτό στέκει περήφανα ανάμεσά τους. Έχει αρχή, μέση, ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ! :lol:

Edited by Dain
Link to post
Share on other sites
Oberon

                              ΑΘΗΝΑ '99

                            ---------------

 

Διονύσης Τζαβάρας, 1978, 2008.

 

 

Τα δυο κορίτσια προχωρούσαν στο μεγάλο διάστικτο με μπλε φωτάκια διάδρομο του τεράστιου διαστημοδρόμιου της Ατλάντα στις Η.Π.Α , πάνω στον πλανήτη Γη.

 

"Και πώς λένε το διαστημόπλοιο που σε κατατάξανε Μεντόρα", ρώτησε η μαυρομάλλα κοπέλλα τη φίλη της που περπατούσε δίπλα της.

 

"Αθηνά '99" απάντησε εκείνη.

 

"Θα πρέπει να'ναι καινούργιου τύπου", παρατήρησε αυτή.

 

"Ναι, φτιάχτηκε το 2397, πριν δυό χρόνια δηλαδή, και σήμερα θα γίνει η παρθενική πτήση του."

 

Λέγοντας αυτό η ξανθιά πρασινομάτα κοπέλλα που λεγόταν Μεντόρα ανέβηκε στον αεροδιάδρομο που οδηγούσε στην πόρτα του γιγάντιου διαστημόπλοιου.

Πριν προχωρήσει γύρισε να αποχαιρετήσει την άλλη κοπέλλα που ήταν φανερά στεναχωρημένη που θα αποχωριζόταν τη φίλη της που ήξερε τόσα χρόνια.

 

"Αντίο, Έλσα" είπε, "δε θα σε ξεχάσω και ίσως οι δρόμοι μας ξανασυναντηθούν. Ποιος ξέρει, ο γαλαξίας δεν είναι πια τόσο μεγάλος όσο ήταν κάποτε."

 

"Αντίο, Μεντόρα" είπε η Έλσα με φωνή που έτρεμε λίγο. "Στέλνε μου κανένα γράμμα όταν έχεις καιρό."

 

Γνέφοντας καταφατικά η Μεντόρα, και προσπαθώντας να χαμογελάσει, φίλησε τη μαυρομάλλα κοπέλλα στο μάγουλο και απομακρύνθηκε πάνω στον αερόδρομο.

Σε λίγο έφτασε στο διαστημόπλοιο, έδειξε στο μικρό ηλεκτρονικό εγκέφαλο που ήταν εγκατεστειμένος πάνω στην πόρτα του διαστημοπλοίου τα χαρτιά της και τα αποτυπώματα της φωνής και των εγκεφαλικών της κυμμάτων και μπήκε μέσα.

 

Πήγε στην καμπίνα που της είχαν ορίσει τακτοποίησε τα πράγματά της και φόρεσε τη διαστημοναυτική στολή της που βρήκε μέσα σ'ένα εντοιχισμένο συρτάρι.

Η στολή αποτελούνταν από ένα εφαρμοστό σούπερ-μίνι φόρεμα χωρίς μανίκια του οποίου το ντεκολτέ έφτανε μέχρι τον αφαλό της, και από ένα εφαρμοστό ζευγάρι μπότες πολύ απλές που έφταναν ως το γόνατο. Όλα αυτά είχαν απαλό κίτρινο χρώμα.

 

Ακόμα υπήρχαν μερικά άλλα απαραίτητα αντικείμενα.

Ένα πιστόλι ακτίνων λέηζερ με τριπλή κάνη που μπορούσε να αφανίσει στη στιγμή ακόμα και έναν ελέφαντα της Γης. Μια ασημένια ταινία που θα φόραγε γύρω απ'το λαιμό της γεμάτη με μικροσκοπικά αντικείμενα σε ανάγκη δραπέτευσης και τέλος ένα δαχτυλίδι με μια κίτρινη πέτρα που ήταν συγχρόνως ασύρματος, μετρητής ραδιενέργειας, και μεταφραστής.

 

Όλα αυτά η Μεντόρα τα ήξερε γιατί τα είχε δει πολλές φορές και είχε μάθει τη χρήση τους στη Διαστημική Ακαδημία στη Γη που σπούδαζε πέντε χρόνια τώρα για να γίνει διαστημοπλοηγός.

Αποφοιτώντας από εκεί με άριστα και μάλιστα με το βραβείο του πλανήτη Γιολντάρια, προσελήφθει αμέσως σαν διαστημοπλοηγός στο "Αθηνά '99" που θα εξερευνούσε ένα ηλιακό σύστημα είκοσι πλανητών στο Μικρό Νέφος του Μαγγελάνου, που κανείς από τη Γαλαξιακή Συμμαχία των Πλανητών δεν είχε πάει ποτέ.

 

Η Μεντόρα λοιπόν και το υπόλοιπο πλήρωμα του διαστημόπλοιου……

 

Το υπόλοιπο πλήρωμα, σκέφτηκε η ξανθιά κοπέλλα, πώς θα'ναι άραγε;

 

Είχε ακούσει πως όλοι θα'ταν από διαφορετικούς πλανήτες. Αναρωτιόταν ποιους από τα εκατομύρια είδη λογικών όντων του γαλαξία θα'ταν οι σύντροφοί της.

 

 

 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2

 

Ξαφνικά μια γλυκιά απαλή και βαρύτονη φωνή ακούστηκε στο δωμάτιο.

 

"Ώρα Γης 7.26 μ.μ. Σας μιλά ο ηλεκτρονικός εγκέφαλος του σκάφους Αθηνά '99. Σε 59'. 34" θα απογειωθούμε για τον πλανήτη Κρόνο όπου θα παραλάβουμε τα υπόλοιπα 110 μέλη του πληρώματος του διαστημοπλοίου. Παρακαλούνται τα μέλη του πληρώματος που βρίσκονται ήδη στο σκάφος να έρθουν στην αίθουσα συγκεντρώσεων στο έβδομο επίπεδο."

 

Ακούστηκε ένα κλικ και η φωνή σταμάτησε.

Η Μεντόρα βγήκε γρήγορα από την καμπίνα της και προχώρησε προς τον κύκλο τηλεμεταφοράς. Ο διάδρομος ήταν στρωμένος με ένα είδος πλαστικού που έλαμπε και τον φώτιζε. Η Μεντόρα άκουσε θορύβους πίσω της και γύρισε να δει τι ήταν.

Όπως φυσικά περίμενε είδε καμμιά εικοσαριά όντα τα περισσότερα ανθρωποειδή ντυμένα με παρόμοιες στολές με τη δικιά της αλλά σε πολλά χρώματα και αποχρώσεις.

 

Καθώς προχωρούσε στο διάδρομο που όπως φαίνεται θα είχε περισσότερο από 70 μέτρα μήκος, είδε κι άλλα μέλη του πληρώματος να έρχονται από τους μικρότερους διαδρόμους. Τελικά έφτασαν στον κύκλο τηλεμεταφοράς. Ανέβηκαν όλοι επάνω και στη στιγμή βρέθηκαν να στέκονται τρία επίπεδα πιο ψηλά στην αίθουσα συγκεντρώσεων. Εκεί ήταν πολλά άλλα όντα μερικά ανθρωποειδή άλλα σαν ερπετά άλλα σαν έντομα που συνομιλούσαν μεταξύ τους μέσω των μεταφραστών τους.

 

Το κυκλικό δωμάτιο φωτιζόταν με κρυφό φωτισμό και πάνω στο ταβάνι υπήρχε μια πλάκα πολύ λαμπερή που ήταν μια κάμερα, ένα "μάτι" όπως έλεγαν του εγκεφάλου.

Όταν συγκεντρώθηκαν όλοι ο εγκέφαλος μίλησε πάλι.

 

"Σας μιλά ο ηλ. εγκέφαλος του σκάφους. Ονομάζομαι 'Νταλ-260' και έχω προγραμματιστεί ειδικά στις λειτουργίες αυτού του σκάφους. Σε λίγο θα έρθει ο κυβερνήτης σας. Λέγεται Άλαν Μπλέηντ και κατάγεται από τον πλανήτη Ντβοράνια. Τελείωσε την Διαστημική Ακαδημία πριν 4 χρόνια και έχει κερδίσει πολλά μετάλλια για ηρωικές πράξεις, διασώσεις και….."

 

Μια πόρτα άνοιξε και ένας άντρας με γαλάζιο δέρμα μπήκε μέσα. Σε αντίθεση με το δέρμα του τα μαλλιά του ήταν ξανθά και φόραγε τη στολή του κυβερνήτη μαζί με τα διακριτικά. Είχε μεγάλα και δυνατά μπράτσα και τριγωνικό σώμα.

 

"Δε χρειάζεται Νταλ να λες τόσες λεπτομέρειες", είπε, "έφτανε μόνο το όνομά μου."

 

Όλα τα μέλη του πληρώματος σαν σε μια σιωπηλή συμφωνία χειροκρότησαν το κυβερνήτη ο οποίος χαμογέλασε μετριόφρονα, ήταν όμως φανερό ότι του άρεσε αυτή η επευφήμηση. Όμως το άξιζε. Άλλωστε για να γίνει κανείς κυβερνήτης σε διαστημόπλοιο έπρεπε να σπουδάσει επτά χρόνια στην Ακαδημία, να κάνει θεωρητικά και πρακτικά μαθήματα τόσο πολλά και δύσκολα που μόνο ένα ή δύο άτομα τελείωναν κάθε χρόνο. Οι υπόλοιποι πήγαιναν για διαστημοπλοηγοί στον πέμπτο χρόνο ή για επιστημονικοί σύμβουλοι στον έκτο.

 

"Δε χρειάζονται όλα αυτά", ξανάπε ο Μπλέηντ, "άλλωστε δεν είμαι ανώτερος από το υπόλοιπο πλήρωμα."

 

Αυτό δεν το είπε από μετριοφροσύνη γιατί όλοι μέσα στο διαστημόπλοιο σαν άτομα και άνθρωποι ήταν ίσοι. Άλλο αν είχαν μεγαλύτερο ή μικρότερο αξίωμα. Οπωσδήποτε όμως έπρεπε να τον σέβονται και να τον υπακούν.

 

"Θα παρακαλέσω τα 15 άτομα, που θα εργαστούν στη γέφυρα και που θα ακούσουν τα ονόματά τους να πάνε εκεί όπως και τα έξη της αναπληρωματικής γέφυρας", είπε ο εγγέφαλος πάλι.

 

Η αναπληρωματική γέφυρα βρισκόταν μακριά από την κεντρική στο πίσω μέρος του διαστημοπλοίου και συνδεόταν με το κεντρικό σώμα με ένα εξωτερικό ανελκυστήρα που βρισκόταν μέσα σ'ένας είδος κυλινδρικού σωλήνα. Κάτω απ'αυτήν ήταν το μηχανοστάσιο και πιο πέρα οι γιγάντιες τουρμπίνες γεμάτες με συμπυκνωμένο τριλίθιο μια ένωση του ουρανίου με υδρογόνο και ήλιο που ήταν ικανή να δώσει στο σκάφος μια ταχύτητα 60 φορές πιο μεγάλη από το φως και μπορούσε να μεταφέρει το πλοίο στο υπερδιάστημα ή υποδιάστημα και το έκανε ικανό να διασχίσει από τη μια ως την άλλη άκρη σε μια βδομάδα.

 

"Εκτός από τον κυβερνήτη τα άλλα 14 άτομα της γέφυρας" είπε ο εγκέφαλος, "είναι:

o Σταρ Άβαλ από τη Γκαλάξια σαν επιστημ. σύμβουλος, η Ανντάνα Κάβορ από τον Λεθόριν επί των επικοινωνιών η Τζουλιάντρα Βένομ, η γιατρίνα του σκάφους, από την αποικία της Γης Αρκέζια ο Άνταμ Άτκινς ο χειριστής του κομπιούτερ από τη Γη."

 

Η Μεντόρα ξαφνιάστηκε γιατί δεν περίμενε να βρεθεί κι άλλο άτομο από τη Γη. Τώρα μια κρυφή ανησυχία που είχε για το ποιους θα συναντούσε στο σκάφος της έφυγε. Ήξερε πως ήδη θα είχε ένα φίλο. Βέβαια όλες σχεδόν οι φυλές του γαλαξία εμπιστεύονταν τώρα πια η μια την άλλη με τις συνθήκες που είχαν γίνει πριν έναν αιώνα περίπου, όμως όλοι αισθανόντουσαν πιο άνετα με τις δικές τους φυλές.

 

"Ο γαλαξιολόγος - ο παλιός αστρονόμος - Άλβερ Στέλτον", συνέχισε ο εγκέφαλος, "από την Κοράλικα, ο Αστ Βερ Σακ ο κοινωνικός σύμβουλος από τον Ζντάρον."

 

Αυτός ήταν ένα ον που έμοιαζε λίγο με πίθηκο και είχε τέσσερα χέρια με έξη δάχτυλα το καθένα.

 

'"Η Μεντόρα Ντάνκαν από τη Γη, η διαστημοπλοηγός του σκάφους."

 

Η Μεντόρα ακούγοντας το όνομά της προχώρησε για τη γέφυρα. Λίγο όμως πριν βγει από την αίθουσα ένα χταποδοειδές ον τής είπε με δυσφορία:

 

"Γυναίκα θα έχουμε για διαστημοπλοηγό και μάλιστα Γήινη;"

 

Η Μεντόρα αισθάνθηκε την ανάγκη να του κοπανίσει καμμιά στα μούτρα αλλά επειδή δεν ήξερε πού ακριβώς ήταν κρατήθηκε και συνέχισε το δρόμο της.

 

Σε λίγο ήταν στη γέφυρα όπου ήδη είχαν συγκεντρωθεί μερικά άτομα. Όμως κανείς δεν ήταν γήινος γιατί όλοι είχαν διαφορετικό χρώμα στο δέρμα τους. Δεν υπήρχε θέμα φυλετικών διακρίσεων και στη Μεντόρα άρεσαν πολύ οι υπόλοιποι της γέφυρας. Είδε εκεί τον Σταρ Άβαλ που είχε κάτασπρο χρώμα και γαλάζια μαλλιά και παρατήρησε πως ήταν όμορφος και την Ανντάνα Κάβορ που ήρθε και πήρε τη θέση δίπλα στη Μεντόρα η οποία είχε σκιστά μάτια, κόκκινα μαλλιά κιτρινόχρυσο δέρμα με ραβδώσεις σαν τίγρη.

 

Μοιάζει με όμορφο αλλά διαβολικό λουλούδι, σκέφτηκε η Μεντόρα. Και είχε δίκιο γιατί η στολή της Ανντάνας ήταν κατάμαυρη σε αντίθεση με το δέρμα της.

 

"Ε, κοριτσάκι, εσύ είσαι το γήινο κουκλί που έχουμε μαζί μας;" φώναξε κάποιος από πίσω.

 

Η Μεντόρα γύρισε και είδε το πρόσχαρο πρόσωπο του Άνταμ Άτκινς να την κοιτάει.

 

"Δε μ'αρέσει να με λένε κοριτσάκι, ούτε γήινο κουκλί. Άκουσες…. κούκλε;;;" του φώναξε εκείνη χωρίς όμως θυμό.

 

"Καλά, μη θυμώνεις" της είπε εκείνος, "ήθελα μόνο να σου πω ότι χαίρομαι που είσαι εδώ και που σε… ξαναβλέπω.

 

"Μα, δε σε ξέρω", του είπε παραξενεμένη η Μεντόρα, εξετάζοντας το πρόσωπό του.

 

"Το φαντάστηκα", απάντησε γελώντας εκείνος. "Δε μου λες, όταν πήγαινες στο δημοτικό εδώ στην Ατλάντα ποιος σου τράβαγε τα κοτσίδια, όταν δεν του 'δινες γλυκό και ποιος σε φώναζε πάντα 'κοριτσάκι';"

 

"Ο Άνταμ Άτκινς", φώναξε τότε θριαμβευτικά η Μεντόρα, καθώς σηκωνόταν από τη θέση της και αγκαλιάζοντάς τον, "ή μήπως θα έπρεπε να πω 'η Αρειανή σβούρα'; Έτσι σε λέγανε τότε γιατί δε στεκόσουν σε μια μεριά."

 

"Το βρήκες", της φώναξε αυτός.

 

Στο μεταξύ είχαν έρθει και οι υπόλοιποι στη γέφυρα, εκτός από την κυβερνήτη που όπως φαίνεται θα εξέτασε την πορεία, και είχαν πάρει όλοι τις θέσεις τους.

Η χαρά της Μεντόρας δεν περιγράφεται όταν έμαθε πως ο Άνταμ θα καθόταν δίπλα της. Η γέφυρα ήταν κυκλική και η Μεντόρα καθόταν μπροστά σε μια μεγάλη οθόνη που έδειχνε έξω τους ενενηνταόροφους ουρανοξύστες της Ατλάντα καθώς και τους θόλους και αερόδρομους του διαστημοδρόμιου.

Πάνω από αυτή την οθόνη ήταν μια άλλη που ήταν συγχρόνως και τηλεσκόπιο και έδειχνε το σημείο προορισμού. Την πόλη Έλντοκ πάνω στον Κρόνο. Αριστερά και δεξιά υπήρχαν δυό άλλες οθόνες που έδειχναν το διάστημα. Και φυσικά μπροστά της υπήρχαν ταμπλώ με πίνακες, κουμπιά, μοχλούς σχέδια των κυκλωμάτων που συνδεόντουσαν με το νευρικό σύστημα του εγκεφάλου, καθώς και μικρόφωνα μεταφραστές και ότι άλλο μπορούσε να προσφέρει η υπερ-ανεπτυγμένη τεχνολογία της Γης του 2399 μ.Χ.

Υπήρχαν τρεις θέσεις δεξιά και τρεις αριστερά από τη Μεντόρα που κοίταζαν σε οθόνες. Στο κέντρο της γέφυρας υπήρχε το κουβούκλιο του κυβερνήτη με όργανα οθόνες, μοχλούς και κουμπιά καθώς και ένα σύστημα συναγερμού που συνδεόντουσαν απευθείας με τον εγγέφαλο του σκάφους. Τέλος από την απέναντι πλευρά της γέφυρας υπήρχαν επτά ακόμα θέσεις για τους υπόλοιπους του πληρώματος της γέφυρας.

 

Ο κυβερνήτης μπήκε μέσα, χαιρέτησε τους καινούργιους συντρόφους του. Μπήκε στο κουβούκλιο διέταξε τον εγκέφαλο να κλείσει τις πόρτες του σκάφους, και άρχισε να μιλά στο γενικό κύκλωμα για να τον ακούσουν σ'όλο το πλοίο.

 

"Σας μιλά ο κυβερνήτης Άλαν Μπλέηντ. Πάρτε όλοι τις θέσεις σας. Απογειωνόμαστε για τον Κρόνο. Διαστημοπλοηγέ Μεντόρα, κανονίσατε την πορεία που θ' ακολουθήσουμε;"

 

"Βεβαίως, κυβερνήτα" απάντησε η Μεντόρα, "η ταχύτητα θα είναι 3 δηλαδή 3 φορές πιο μεγάλη από το φως, και θα βρεθούμε στον Κρόνο σε 4 λεπτά της Γης ακριβώς."

 

"Πολύ ωραία", απάντησε ο κυβερνήτης λίγο πριν κλείσει το γενικό κύκλωμα. "Λειτουργούν όλα τα συστήματα στο σκάφος κανονικά; Aναφέρετε αμέσως τυχόντα προβλήματα"

 

Δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα και έτσι ο κυβερνήτης είπε: "Μπορούμε να ξεκινήσουμε"

 

Καλή τύχη, σκέφτηκε η Μεντόρα πατόντας τα κουμπιά εκκίνησης, και τραβόντας το μοχλό ταχύτητας στο τρία. Ένας δυνατός θόρυβος ακούστηκε από τις τουρμπίνες του σκάφους παρ'όλους τους σιγαστήρες που είχαν.

 

"Ταχύτητα απογειώσεως 50.000 χιλιόμετρα το λεπτό", είπε η Μεντόρα. "Μετά τη Σελήνη ταχύτητα 3".

 

Το τέραστιο σκάφος που είχε μήκος οκτακόσια μέτρα απογειώθηκε γρήγορα και σε λίγο τίποτα δε φαινόταν στον ουρανό της Ατλάντα.

 

"Κυβερνήτα, έρχεται ένα σήμα από τη Σελήνη", είπε η Ανντάνα Κάβορ ακούγοντας από το μικροσκοπικό ακουστικόφωνό της.

 

"Τι λέει", ρώτησε ο κυβερνήτης.

 

"Είναι αποχαιρετηστήριο από την πρωτεύουσα του Βορινού ημισφαιρίου Τυχόνια."

 

"Να το ακούσουμε σε γενικό κύκλωμα", της είπε αυτός.

 

Η Ανντάνα πατώντας δύο κουμπιά που ήταν μπροστά της, μετέφερε το μήνυμα στη γενική ισχύ. και από κει στο γενικό κύκλωμα. Αμέσως η φωνή του πρόεδρου της Γης είπε:

 

"Σας εύχομαι προσωπικά καλή επιτυχία αλλά και ο λαός της Ενωμένης Γης όπως και η Ενωμένη Γαλαξιακή Συμμαχία εύχονται σ'όλους εσάς που τώρα θα πάτε στο μικρό νέφος του Μαγγελάνου και που μετά από αυτό θα είσαστε συνέχεια επί μια δεκαετία εδώ στο ίδιο πλοίο, και που θα προσπαθήσετε, και είμαι σίγουρος πως θα φέρετε σε πέρας, όλες τις άλλες αποστολές που θα σας ανατεθούν, καλή τύχη, καλή επιτυχία και συγχαρητήρια προκαταβολικά."

 

Καθώς το σήμα τελείωσε η φωνή σταμάτησε και η Ανντάνα έκλεισε το γενικό κύκλωμα.

 

"Περνάμε τη Σελήνη", είπε η Μεντόρα, "ταχύτητα τρία."

 

Πάτησε το κουμπί λειτουργίας και τότε φάνηκε κάτι το καταπληκτικό.

Τα άστρα τεντώθηκαν σαν να ήταν από λάστιχο για μια στιγμή και μετά αναλύθηκαν σε χιλιάδες γραμμές χρωμάτων, που θάμπωσαν το πλήρωμα της γέφυρας.

Μετά, τίποτα, απόλυτο σκοτάδι, ούτε ένα άστρο δε φαινόταν. Απόδειξη ότι είχαν μπει στο υποδιάστημα που ήταν για κοντινές αποστάσεις.

 

"Είναι καταπληκτικό", είπε η Μεντόρα και μερικοί άλλοι από το πλήρωμα.

 

"Ναι", συμφώνησε και ο κυβερνήτης, "είναι θαυμάσιο και δε σε κουράζει ποτέ."

 

"Το έχετε ξαναδεί, κυβερνήτα;" ρώτησε ο Σταρ Άβαλ ο επιστημονικός σύμβουλος.

 

"Ναι" είπε εκείνος, "πολλές φορές όταν ήμουν τελειόφοιτος. "Κάποτε μάλιστα όταν το εκπαιδευτικό μας διαστημόπλοιο σταμάτησε ακριβώς εδώ στο υποδιάστημα, το βλέπαμε ώρες να επαναλαμβάνεται.

 

"Πλησιάζουμε στον Κρόνο", είπε η Μεντόρα "Θα χαμηλώσω την ταχύτητα στα 50.000 χιλιόμετρα το λεπτό και θα συνεχίσω να τη χαμηλώνω προοδευτικά."

 

Τα χρώματα ξαναφάνηκαν και τότε:

 

"Κυβερνήτα", φώναξε η Ανντάνα "έρχεται σήμα από τον Κρόνο. Λέει να μην πάμε στην πόλη Έλντοκ γιατί υπάρχουν προβλήματα με το διαστημοδρόμιο."

 

"Δεσποινίς Μεντόρα", φώναξε ο κυβερνήτης" αλλάξτε πορεία. Γρήγορα!!!"

 

"Για πού" ρώτησε η Μεντόρα ξαφνιασμένη.

 

"Στην πρωτεύουσα του Κρόνου τη Λέννταρθολ" είπε ο Σταρ Άβαλ.

 

Βιαστικά η Μεντόρα άλλαξε πορεία κάνοντας ολόκληρο το πλοίο να ταρακουνηθεί.

 

"Με - Με συγχωρείτε κυβερνήτα", είπε η Μεντόρα "αλλά…."

 

"Δεν πειράζει" είπε αυτός, "οι Κρόνιοι έπρεπε να στείλουν πιο γρήγορα το σήμα".

Και γυρνώντας προς την Ανντάνα είπε: "Δεσποινίς Ανντάνα, τι ακριβώς έλεγε το σήμα που λάβατε;"

 

"Το έχω ηχογραφήσει, κυβερνήτα, θέλετε να το ακούσετε;" είπε η Ανντάνα.

 

"Ναι, θέλω να δω ακριβώς τι λέει!"

 

Η Ανντάνα πάτησε το κουμπί του ηχητικού συγκροτήματος και μια φωνή είπε:

"Προσοχή, διαστημόπλοιο 'Αθηνά '99', μην προσεδαφιστείτε στην Έλντοκ. Το διαστημοδρόμιο γέμισε ρωγμές. Δυνατοί σεισμοί έγιναν εδώ."

 

"Θεέ μου", φώναξε η Ανντάνα.

 

"Μα….δεν είναι δυνατόν να έγινε σεισμός στον Κρόνο" φώναξε ο γαλαξιολόγος Άλβερ Στέλτον που το δέρμα του ήταν πράσινο, "η περιοχή που βρίσκεται η πόλη Έλντοκ όπως και το Βορειοδυτικό μέρος του Κρόνου είναι απόλυτα συμπαγής βράχος μέχρι βάθος χιλίων χιλιομέτρων. Αποκλείεται να έγινε σεισμός."

 

"Μα το σήμα το ακούσαμε όλοι μας" είπε ο κυβερνήτης, "εκτός αν…. Δεσποινίς Ανντάνα μήπως το σήμα είχε παρεμβολές;"

 

"Όχι κυβερνήτα", απάντησε η Ανντάνα, "από τις πληροφορίες που μπόρεσα να συλλέξω το σήμα έρχεται κατευθείαν από τον Κρόνο από την πόλη Έλντοκ."

 

"Τότε", είπε ο κυβερνήτης, "το σήμα πρέπει να είναι ψεύτικο ή καμμία φάρσα!"

 

"Προσεδαφιζόμαστε στην πόλη Λέννταρθολ," είπε η Μεντόρα.

 

"Διαστημοπλοηγέ, δείξτε παρακαλώ, τη Λέννταρθολ σ'όλες τις οθόνες."

 

Η Μεντόρα το'κανε και φάνηκε τότε η άσπρη πρωτεύουσα του Κρόνου. Οι κάτοικοι του Κρόνου είναι ολόιδιοι με τους Γήινους όμως έχουν τεράστιες τηλεπαθητικές δυνάμεις. Οι δύο φυλές ήταν πάντα φιλικές η μια στην άλλη.

 

"Η πόλη φαίνεται ήσυχη", είπε η Μεντόρα.

 

Ο κυβερνήτης σηκώθηκε από τη θέση του βιαστικά και είπε:

 

"Γαλαξιολόγε Άλβερ Στέλτον και γιατρέ Τζουλιάντρα, ελάτε μαζί μου. Οι άλλοι να μείνουν στις θέσεις τους. Δεσποινίς Ανντάνα, προσπαθήστε να έρθετε ξανά σε επικοινωνία με την Έλντοκ.

 

Κάτω από το διαστημόπλοιο είχαν συγκεντρωθεί μερικοί άνθρωποι. Επιβάτες, υπάλληλοι του διαστημοδρόμιου, αστροσυνοδοί και άλλοι διάφοροι. Ο Άλαν Μπλέηντ με τη γιατρό και το γαλαξιολόγο βγήκαν από το τεράστιο διαστημόπλοιο και ο κόσμος άρχισε να ρωτάει τι είχε γίνει. Πριν προλάβουν να απαντήσουν κάποιος που φαινόταν να'ναι σπουδαίο πρόσωπο γιατί οι άλλοι παραμέρισαν όταν τον είδαν πλησίασε στους τρεις ανθρώπους:

 

"Τι σας συνέβει; Γιατί προσεδαφιστήκατε εδώ; Δεν είχα καμμιά ειδοποίηση για σας από τη Γη. Το διευθυντήριο δεν έλαβε κανένα σήμα."

 

"Αυτό ακριβώς θέλουμε να μάθουμε και μεις" είπε κάπως απότομα ο Μπλέηντ.

 

"Μα, τι ακριβώς έγινε;"

 

"Λάβαμε ένα σήμα", άρχισε να εξηγεί ο Στέλτον, "από την πόλη Έλντοκ, το σημείο του προορισμού μας που έλεγε να μη προσεδαφιστούμε εκεί γιατί το διαστημοδρόμιο γέμισε με ρωγμές από σεισμούς."

 

"Δεν είναι δυνατόν", είπε φωνάζοντας ο διευθυντής, "η Έλντοκ είναι θαυμάσια. Έγιναν πολλές τηλεμεταφορές σήμερα εκεί. Εξ άλλου η Έλντοκ είναι πάνω σε συμπαγή βράχο."

 

Αυτή τη φορά οι τρεις άνθρωποι έδειξαν πολύ μεγάλη έκπληξη, όχι τόσο για το τι συνέβει αλλά γιατί επιβεβαιώθηκε η υποψία του κυβερνήτη ότι το σήμα ήταν ψεύτικο.

 

"Δεν είναι δυνατόν", ξανά'πε ταραγμένος ο διευθυντής. "Αν υπήρχαν ρωγμές στην Έλντοκ θα μας είχαν επιστρέψει όλοι όσοι τηλεμεταφέρθηκαν εκεί."

 

"Τότε" είπε ο κυβερνήτης, "το σήμα είναι ψεύτικο, και κάποιοι εδώ στον πλανήτη σας θέλουν να πετύχουν κάτι στέλνοντας ψεύτικα σήματα, για να μας απομακρύνουν από εκεί."

 

Ξαφνικά οι άνθρωποι που βρισκόντουσαν εκεί μαρμάρωσαν στη θέση τους σαν κάποιος να τους είχε υπνωτίσει. Η γιατρός Τζουλιάντρα Βένομ έβγαλε μια κραυγή και σωριάστηκε λυπόθυμη σαν να την είχε χτυπήσει κεραυνός. Οι δυό άντρες έτρεξαν κοντά της και ο γαλαξιολόγος έβγαλε από τη μικρή τσάντα της Τζουλιάντρα ένα διαγνωστοσκόπιο και ένωσε τη μια άκρη στο μέτωπό του και την άλλη στο μέτωπο της γιατρού. Περίμενε για μια στιγμή, μετά γύρισε προς τον κυβερνήτη και είπε βαριανασαίνοντας:

 

"Ζει, άλλα ο σφυγμός της είναι πολύ αδύνατος πρέπει να την πάω στο πλοίο."

 

"Τι έπαθε", ρώτησε ο κυβερνήτης.

 

"Κάποιο είδος σοκ. Σαν να τη χτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα. Όμως δεν μπορώ να το καταλάβω. Η φυσιολογία των Αρκεζιανών είναι ίδια με των Γήινων αφού όλοι κατάγονται από τη Γη αλλά μια γυναίκα Γήινη δε θα'πρεπε να την πειράξει αυτό το σοκ. Δεν ξέρω τι ακριβώς έγινε."

 

Πριν προλάβει να τελειώσει τη φράση του ένας θόρυβος ακούστηκε από το διαστημόπλοιο και τότε στην πόρτα φάνηκε η Ανντάνα τρομαγμένη:

 

"Kυβερνήτα, πήραμε ένα τηλεπαθητικό μήνυμα από την Έλντοκ. Λένε ότι Ολβιανά διαστημόπλοια κατέλαβαν την Έλντοκ και παράλυσαν με ακτίνες τους περισσότερους κατοίκους της. Τους υπόλοιπους του πληρώματος τους πήραν σε κάποιο από τα διαστημόπλοιο ομήρους."

 

"Τι άλλο έλεγε το σήμα", είπε με φωνή που έτρεμε από θυμό ο κυβερνήτης.

 

"Όχι πολλά πράγματα γιατί τους κυνηγούσαν. Είπαν μόνο ότι σε λίγο οι Ολβιανοί θα βρεθούν στη Λένταρθολ, και ότι θα καταλάβουν ολόκληρο τον Κρόνο. Αυτά μόνο πρόλαβαν να πουν. Μετά θα τους παράλυσαν κι αυτούς φαίνεται."

 

"Γιατί οι Κρόνοι δεν τους αντιστάθηκαν" την ξαναρώτησε ο Μπλέηντ.

 

"Αυτό θα σας το πω εγώ, κυβερνήτα", είπε ο Στέλτον σηκώνοντας τη Τζουλιάντρα στα χέρια του. "Όπως ξέρετε ο Κρόνος έχει πέντε δακτύλιους. Αυτοί οι δακτύλιοι ασκούν ένα ψυχικό δεσμό στους Κρόνιους και τους απαγορεύουν να κάνουν οτιδήποτε που θα βλάψει άλλους ανθρώπους."

 

Χωρίς να πει τίποτα, ο κυβερνήτης έκανε νόημα στο Στέλτον και την Ανντάνα που στεκόταν στην πόρτα του διαστημοπλοίου αμήχανη, να μπουν γρήγορα μέσα.

 

 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3

 

"Διαστημοπλοηγέ Μεντόρα", φώναξε ο κυβερνήτης ορμώντας μέσα στη γέφυρα. "Γρήγορα ξεκινήστε για την Έλντοκ και προσπαθήστε να εντοπίσετε τα πλοία των Ολβιανών. Εσείς, Ανντάνα δοκιμάστε να βρήτε την συχνότητα που εκπέμπουν και εσείς χειριστή Άτκινς βρήτε την ακριβή θέση του πλανήτη των Ολβιανών."

 

Καθώς ο Μπλέηντ έδινε τις διαταγές αυτές, θαυμασμός φάνηκε στα πρόσωπα όλων για τη γρηγοράδα και την ακρίβεια με τις οποίες μίλαγε ο κυβερνήτης τους.

Στο μεταξύ ο Στέλτον είχε μεταφέρει τη γιατρό Τζουλιάντρα στο ιατρικό κέντρο και με τη βοήθεια της νοσοκόμας Άρλα Ντάνχοπ προσπαθούσε να βρει τι είχε προκαλέσει το σοκ στην όμορφη μαυρομάλλα γιατρό.

Αν και δεν ήταν ο ίδιος γιατρός, ήταν υποχρεωμένος από τη δουλειά του να ξέρει τη φυσιολογία όλων σχεδόν των φυλών του γαλαξία όπως και τους πλανήτες τους, τον πολιτισμό τους και στοιχεία από την ιστορία τους. Γι'αυτό άλλωστε και χρειαζόντουσαν δέκα χρόνια εντατικής μελέτης και προσπάθειας για να γίνει κάποιος γαλαξιολόγος.

Όμως αυτή τη φορά τα είχε χαμένα. Τίποτα δεν εξηγούσε το γιατί η γιατρίνα είχε δεχτεί αυτό το σοκ, ούτε και η νοσοκόμα μπορούσε να το εξηγήσει. Άλλοι γιατροί δεν υπήρχαν στο πλοίο εκτός από δύο ακόμα νοσοκόμους αλλά που κι αυτές δεν ήξεραν τίποτα.

 

"Δεν το καταλαβαίνω", είπε ο Στέλτον "σωματικά δεν έχει ούτε τραύματα, ούτε ο εγκέφαλός της έχει τίποτα. Το αναισθησιόμετρο δε δείχνει τίποτα. Κι όμως ο σφυγμός της αδυνατίζει."

 

"Μήπως ο οργανισμός της είχε κανένα μικρόβιο που δε μπόρεσε να εξαφανίσει η επιστήμη." είπε η Άρλα Ντάνχοπ. "Βέβαια οι πιο πολλές αρρώστιες δεν υπάρχουν πια όμως καμμιά φορά…."

 

"Αποκλείεται", την έκοψε ο γαλαξιόλογος "πριν έρθει στο πλοίο πέρασε από εντατικές ιατρικές εξετάσεις όπως όλοι μας, και αν είχε τίποτα δε θα την άφηναν να έρθει στο πλοίο."

 

"Να ρωτήσουμε τον εγγέφαλο για πληροφορίες επί της δεσποινίδας Βένομ", είπε κάποια από τις νοσοκόμες.

 

"Ναι", συμφώνησε η Άρλα Ντάνχοπ. Ο εγγέφαλος ίσως μπορέσει να μας πει κάτι πολύτιμο." Και απευθυνόμενη στον εγγέφαλο είπε:

 

"Παρακαλώ, στείλτε στο ιατρικό κέντρο μόνο, πληροφορίες για τη γιατρό Τζουλιάντρα Βένομ."

 

Πάτησε το κουμπί του ειδικού κυκλώματος του ιατρικού κέντρου και ο εγγέφαλος άρχισε να μιλάει:

 

"Βένομ Τζουλιάντρα, γεννήθηκε το 2377 στην πόλη Νέο Σικάγο του αποικιακού πλανήτη Αρκέζια. Ο πατέρας της λέγεται Σαρ Βένομ και κατάγεται από τη Γη και η μητέρα της Όρνα Έρνταν από τον Κρόνο. Σπούδασε…."

 

"Αυτό είναι", ούρλιαξε η Άρλα κλείνοντας τον εγγέφαλο. "Η μητέρα της είναι Κρόνια, που θα πει ότι μέρος της φυσιολογίας της είναι ίδιο με των Κρόνιων."

 

"Άρα, η ακτίνα που παράλυσε τους Κρόνιους και η οποία ήταν προγραμματισμένη ειδικά για Κρόνιους, αυτούς τους παράλυσε μόνο, ενώ τη Τζουλιάντρα που είναι και γήινη την έκανε να πάθει σοκ."

 

"Τι λέτε ότι μπορεί να γίνει τώρα", ρώτησε η Άρλα το γαλαξιολόγο.

 

"Οι Κρόνιοι θεραπεύουν το σοκ με τη διοχέτευση μικρής έντασης ηλεκτρικού ρεύματος σε διαστήματα, στο σώμα του ασθενή, ώστε να έρθουν οι σφυγμοί στην κανονική τους συχνότητα."

 

"Αυτό θα κάνουμε", είπε η Άρλα, "και ας ελπίσουμε ότι δεν θα έχει τίποτα επιπλοκές από τη γήινη πλευρά της γιατρού."

 

"Εντάξει", είπε ο Στέλτον φεύγοντας για να πάει να ειδοποιήσει τον κυβερνήτη, "θα ξανάρθω να δω τι γίνεται σε λίγο."

 

Όταν έφυγε, η Άρλα Ντάνχοπ με τη βοήθεια των δύο νοσοκόμων και δύο από τα δέκα ιατρικά ρομπότ της τελευταίας σειράς Χ έβαλαν τη γιατρό στον ηλεκτρικό διοχετευτή και σταδιακά της έκαναν τα ηλεκτροσόκ.

Στο μεταξύ ο γαλαξιόλογος έφτασε στη γέφυρα και ανοίγοντας την αυτόματη πόρτα άκουσε τη Μεντόρα να φωνάζει:

 

"Ολβιανά διαστημόπλοια από πάνω και δεξιά μας. Είναι τουλάχιστο δέκα, και έχουν τα ατομοπολυβόλα τους σε θέση πυρός."

 

"Όλοι στις θέσεις μάχης" ούρλιαξε ο Μπλέηντ μέσα από το γενικό σύστημα πατόντας το κουμπί του γενικού συναγερμού.

Ο γαλαξιολόγος έτρεξε προς τη θέση του φωνάζοντας προς τον κυβερνήτη τα νέα για τη γιατρίνα. Ένα στρυγγό σφύριγμα ακούστηκε και ο συναγερμός ειδοποίησε όλους στο πλοίο.

 

"Κυβερνήτα, έκοψαν τις εξωτερικές επικοινωνίες" φώναξε η Ανντάνα κρύβοντας το φόβο της που όμως ήταν έκδηλος γιατί έκανε νευρικές κινήσεις, πάνω στα ταμπλώ.

 

"Προσπαθήστε να πιάσετε τη συχνότητά τους" της φώναξε ο κυβερνήτης, "και εσείς διαστημοπλοηγέ μεταφέρτε την εικόνα των θέσεων των Ολβιανών πλοίων ως προς το δικό μας στην οθόνη μου και εσείς χειριστή, πήρατε πληροφορίες για τον πλανήτη των Ολβιανών;"

 

"Ναι", απάντησε ο Άτκινς, και διαβάζοντας από το τέϊπ που είχε στα χέρια του είπε:

"Πλανήτης Όλβια, 5ος πλανήτης του ήλιου Ρίγγελ, κατοικείται από μια φυλή νοημόνων ερπετών σαν κροκόδειλοι, που είναι πολύ πολεμοχαρείς. Σε αναλογία με το γήινο πολιτισμό είναι σαράντα χρόνια πιο ανεπτυγμένοι."

 

"Θεέ μου", φώναξε η Μεντόρα τρομαγμένη.

 

"Άσχημο αυτό" είπε και ο κυβερνήτης, "μηχανικέ Άλτον Κρόβαν, συντονίστε τα πυρηνικά κανόνια μας στα δύο πλοία που βρίσκονται μπροστά μας αλλά μην πυροβολίσετε ακόμα. Μεντόρα, γρήγορα πορεία προς τα επάνω τριάντα μοίρες!!"

 

"Έρχεται κάποιο σήμα από το κεντρικό πλοίο των Ολβιανών αλλά έχει παράσιτα", είπε η Ανντάνα.

 

"Κυβερνήτα, μας πυροβολούν!" στρίγγλιξε η Μεντόρα καθώς χειριζόταν τα πηδάλια.

 

Πριν όμως προλάβει να τελειώσει μια τρομερή έκρηξη ακούστηκε και ταρακούνησε το πλοίο ενώ ερχόντουσαν σήματα για νεότερες οδηγίες. Το πλοίο έγειρε και ο κυβερνητης μη μπορώντας να κρατήσει την ψυχραιμία του φώναξε μέσα από το γενικό κύκλωμα με όλη τη δύναμη της φωνής του:

 

"Πυροβολήστε με όλα τα κανόνια όσα πλοία βρίσκονται μπροστά μας και πλάγια, όχι όμως το κεντρικό που είναι πίσω μας."

 

Πολυάριθμες τορπίλες εκτοξεύτηκαν και σε λίγο πέντε πλοία των Ολβιανών καταστράφηκαν αφήνοντας μόνο σκόνες και κομμάτια από μέταλλο.

 

"Ο εγγέφαλος λέει", φώναξε ο Άτκινς "ότι δεν υπάρχουν θύματα εκτός από μερικούς μικροτραυματισμούς και επανορθώσιμες ζημιές στην δεύτερη βοηθητική τουρμπίνα."

 

"Ταχύτητα δύο για να μπούμε στο υπερδιάστημα", είπε ο κυβερνήτης στη Μεντόρα.

 

"Μα κυβερνήτα", είπε ο Στέλτον, "υπάρχουν εκατόν δέκα δικοί μας στο κεντρικό πλοίο αν φύγουμε θα….

 

"Μεντόρα, κάνε αυτό που σου είπα", είπε ο Μπλέηντ σφίγγοντας τα δόντια του και τις γροθιές του. "Εσύ μηχανικέ συντόνισε όλα τα κανόνια στο σημείο 65Χ-ΕG 60ο.

Σταρ Άβαλ, από τι είναι φτιαγμένα τα πλοία των Ολβιανών, και έχουν την ικανότητα να μπαίνουν στο υπερδιάστημα;"

 

"Τα πλοία τους είναι από αρκτίνιο, σχετικά εύκολα καταστρεπτό μέταλλο, όμως δε νομίζω να μπορούν να μπουν στο υπερδιάστημα κι ας είναι πιο ανεπτυγμένοι από τους γήινους γιατί το αρκτίνιο δεν αντέχει την πίεση του υπερδιαστήματος", είπε ο ασημόχρομος Γκαλαξιανός.

 

"Μπαίνουμε στο υπερδιάστημα", είπε η Μεντόρα.

 

Τα χρώματα ξαναφάνηκαν και ύστερ τίποτα. Απόλυτο σκοτάδι.

 

"Μεντόρα, πού βρισκόμαστε τώρα", ρώτησε πιο ήρεμος ο κυβερνήτης.

 

"Σύμφωνα με την ταχύτητά μας σε λίγο θα περάσουμε πάνω από τον πλανήτη Ουρανό σε απόσταση πεντακοσίων χιλιάδων χιλιομέτρων."

 

"Θαυμάσια", είπε ο κυβερνήτης, "και τώρα Μεντόρα, πάρε στροφή 360 μοιρών!!!!"

 

Όλοι στη γέφυρα κοίταξαν παραξενεμένοι τον κυβερνήτη τους σαν να πίστευαν πως είχε τρελλαθεί.

Ο Μπλέηντ το κατάλαβε και ξανάπε τη φράση του: "Mεντόρα, πάρε στροφή 360ο, και να είσαι έτοιμη να ξαναμπούμε στο διάστημα όταν σου πω, και μην διακόψεις την εικόνα των θέσεων των Ολβιανών πλοίων."

 

"Κυβερνήτα", είπε η Ανντάνα, "έρχεται σήμα από το κεντρικό Ολβιανό πλοίο, όμως… όμως κανένα πλοίο τους δεν ήρθε εδώ στο υπερδιάστημα."

 

"Η επικοινωνία στο υπερδιάστημα είναι δυνατή είτε και οι δυό πομποί είναι σ'αυτό είτε όχι" είπε ο Σταρ Άβαλ.

 

"Όταν φτάσουμε στο σημείο 65Χ-ΕG 60ο" είπε ο Μπλέηντ απευθυνόμενος στη Μεντόρα, θα βγούμε απ'το υπερδιάστημα, και εσύ μηχανικέ θα πυροβολήσεις με τα κανόνια δύο, επτά, δώδεκα, και είκοσι στις 20, 35, 50 και 90 μοίρες, εκτός αν έχεις νεώτερες οδηγίες."

 

"Κυβερνήτα", είπε η Ανντάνα, "θα δούμε το μήνυμα των Ολβιανών αυτή τη στιγμή."

 

Τότε στην κεντρική οθόνη της γέφυρας φάνηκε το πρόσωπο ενός κροκόδειλου με ένα διαβολικό χαμόγελο, που είχε πράσινο κλειστό χρώμα και ένα κόκκινο κεφαλόδεσμο.

 

"Ώστε εσείς είσαστε που ενοχλείτε την αυτοκρατορία της Όλβια", είπε ο κροκοδειλοειδής άντρας με την ψιλή συριστική φωνή του. "Πώς τολμάτε και μας ενοχλείτε, σκουλίκια;"

 

"Κρατάτε εκατόν δέκα δικούς μας επιτεθήκατε σε πολλές πόλεις του πλανήτη Κρόνου", είπε αγέρωχα ο Μπλέηντ. "ακόμα η γιατρός του πλοίου είναι παράλυτη εξ αιτίας σας και μας κόψατε τις εξωτερικές επικοινωνίες. Αυτό είναι πράξη πολέμου."

 

"Τότε οι δικοί σας", είπε σφυριχτά και βγάζοντας τη διχαλωτή γλώσσα ο Ολβιανός, "είναι αιχμάλωτοι πολέμου. Όσο για την επίθεση στον Κρόνο είναι δίκαια γιατί πρώτα οι Κρόνιοι επιτέθηκαν σε μας. Όσο για σας μην ανακατεύεστε γιατί μετά τον Κρόνο θα έχει σειρά η Γη."

 

"Λέτε ψέματα για τους Κρόνιους", φώναξε ο Άλβερ Στέλτον, "οι Κρόνιοι δεν μπορούν να….

 

Ο Άλαν Μπλέηντ του έκανε νόημα να σωπάσει και απευθύνθηκε πάλι στον Ολβιανό. Είπε:

"Kαι τι σκοπεύετε να κάνετε τώρα;" ρώτησε με φόβο στη φωνή ο κυβερνήτης.

 

"Φοβάσαι, ε;" τον ρώτησε ο Ολβιανός με το διαβολικό χαμόγελό του και ξέσπασε σε ένα σφυριχτό γέλιο, "ωραίο κυβερνήτη διαλέξανε για αυτό το σαράβαλο. Λοιπόν μάθε κωθώνι, πως ή θα του δίνετε από 'δω και θα πάτε στον πλανήτη σας ή θα πεθάνετε όλοι σας."

 

"Θέλω λίγο καιρό να το σκεφτώ", είπε χαμηλόφωνα ο κυβερνήτης.

 

Γελώντας και δείχνωντας τα τρομερά δόντια του ο Ολβιανός είπε: Όσο καιρό θέλεις, κωθώνι και καλύτερα για σας η απάντηση να'ναι ναι."

 

Θεέ μου τι θα κάνει, σκέφτηκε ο Στέλτον ενώ κοίταζε τον κυβερνήτη. Θα παραδωθεί χωρίς ούτε μια μάχη, ούτε μια προσπάθεια;

 

Δεν μπορεί, δεν είναι δυνατόν να είναι τόσο δειλός, σκέφτηκε η Μεντόρα, όχι ο κυβερνήτης μας, όχι!!

 

"Λοιπόν, το σκέφτηκες, σκουλήκι;" είπε ο Ολβιανός σε λίγο.

 

Στο μεταξύ η Μεντόρα είδε ότι είχαν ήδη φτάσει στο σημείο που τους είχε πει ο κυβερνήτης και με χαμηλή φωνή το είπε στον Μπλέηντ.

Τότε εκείνος ξαφνικά σαν να μεταμορφώθηκε τινάχτηκε από τη θέση του και φωνάζοντας είπε:

 

"Μεντόρα, επιστρέφουμε αμέσως στο διάστημα και συ μηχανικέ, πυροβόλησε όπως σου είπα, Γρήγορα!!"

 

"Τ-Τι;" είπε ο Ολβιανός έκπληκτος.

 

Το αποτέλεσμα ήταν αναπάντεχο. Το Αθηνά '99 βγήκε από το υπερδιάστημα και βρέθηκε γύρω από τα τέσσερα μικρά Ολβιανά πλοία. Συγχρόνως ο μηχανικός Άλτον Κρόβαν πυροβολούσε από τα τέσσερα τορπιλικά κανόνια.

Τα Ολβιανά πλοία έγιναν σκόνη αφήνοντας το κεντρικό πλοίο μόνο με το Αθηνά '99.

 

"Σκουλήκι, ύπουλε", ούρλιαξε ο Ολβιανός σφυρίζοντας ενώ τα μάτια του είχαν γίνει δύο κόκκινες μπάλες από φωτιά, "θα πεθάνεις και εσύ και όλοι σας, και αυτοί που βρίσκονται εδώ σ' αυτό το πλοίο. Εσένα θα σε γδάρω ζωντανό με τα ίδια μου τα δόντια. Τώρα αμέσως θα διατάξω τους άντρες μου να κάνουν τους δικούς σου κομματάκια."

 

"Δεν θα κάνεις τίποτα, συχαμερό ερπετό", είπε τώρα ο Μπλέηντ χαμογελώντας σκληρά και δείχοντας τα όμορφα δόντια του, τονίζοντας ακόμα περισσότερο τη διαφορά που είχε από τον κροκοδειλοειδή Ολβιανό, "γιατί τα πενήντα κανόνια του πλοίου μου είναι στραμμένα επάνω σου και θα γίνεις σκόνη πριν το καταλάβεις ακόμα. Ξέρω δε πως εσείς οι Ολβιανοί αγαπάτε πολύ τα τομάρια σας ή μήπως θα'πρεπε να πω, τις φολίδες σας;"

 

H Mεντόρα τον κοίταζε με θαυμασμό όπως και όλοι οι άλλοι, και της φαινόταν τόσο δυνατός και αγέρωχος, σαν κάποιος ημίθεος της αρχαίας εποχής. Τόσο εξώκοσμος και προκλητικός με το γοητευτικό γαλάζιο δέρμα του και τα ξανθά μαλλιά του, και εκείνους τους φοβερούς μυς που ξεχύλιζαν από δύναμη.

Τώρα πια ο απλός σεβασμός που είχε γι'αυτόν η Μεντόρα είχε αρχίσει να μεταμορφώνεται σε κάτι άλλο πιο βαθύ που ούτε η ίδια δεν τολμούσε να το ομολογήσει στον εαυτό της.

 

Ο Ολβιανός γρύλισε, σφύριξε, έδειξε τη γλώσσα του και είπε:

 

"Νίκησες, σκουλήκι. Τι θέλεις από μένα;"

 

O όμορφος Ντβορανιανός κυβερνήτης, γέλασε και με το θρίαμβο στα μάτια του είπε:

 

"Άκου, ερπετό, και άκου καλά γιατί δεν θα το ξαναπώ: Αυτή τη στιγμή θα βάλεις σε ένα διαστημοόχημα τους εκατόν δέκα δικούς μας και χωρίς συνοδεία, θα τους στείλεις εδώ. Όσο για το σκουπιδιάρικό σου θα το πάρεις πίσω.

Μετά θα ξεκινήσεις για τον Κρόνο και θα ελευθερώσεις όλους τους κατοίκους του. Και τέλος θα ελευθερώσεις το σύστημα εξωτερικών επικοινωνιών του πλοίου μας, και θα πεις τον τρόπο που θα θεραπεύσουμε τη γιατρό του πλοίου μας. Μέχρι όμως να κάνεις όλα αυτά τα κανόνια του σκάφους μου θα σε σημαδεύουν."

 

"Και πού ξέρεις εσύ, ότι μόλις τα κάνω αυτά δε θα φύγω για τον Κρόνο με τέτοια ταχύτητα που το πλοίο σου δε μπορεί να αναπτύξει για να μ' ακολουθήσεις, και πάω στον Κρόνο να φέρω τα υπόλοιπα πλοία και έρθω εδώ και σας κάνω όλους κομμάτια!!!"

 

Μόλις οι άνθρωποι της γέφυρας άκουσαν αυτή την απειλή πάγωσαν. Τα μαλλιά της Ανντάνα της κοπέλλας με τα αιλουροειδή χαρακτηριστικά, φάνηκαν να σκληραίνουν, έβγαλε τα νύχια της που ήταν πέντε εκατοστά το καθένα, και έκανε ένα σιγανό "χχχςςς", όπως κάνουν οι γάτες στη Γη όταν θυμώνουν.

 

Ο Άλαν Μπλέηντ όμως κοιτώντας αγέρωχα τον άσχημο Ολβιανό του είπε με μια δόση ειρωνίας:

 

"Δε θα τολμούσες, γιατί θα σε έκανα σκόνη πριν εξαφανιστείς, και εξ άλλου οι κάτοικοι του Κρόνου που ζουν στις περιοχές που δε φαίνεται ο δακτύλιος θα σε περιμένουν σίγουρα τώρα με όλα τα όπλα και τις βόμβες τους έτοιμα."

 

Τότε η γέφυρα ξέσπασε σε χειροκροτήματα και φωνές χαράς ενώ ο Ολβιανός γρύλιζε, σφύριζε, και έδειχνε τη γλώσσα και τα δόντια του.

 

"Γιατί οι Κρόνιοι θα πολεμήσουν; Aυτοί δεν μπορούν ούτε ν'αγγίξουν τα όπλα τους;"

 

"Γιατί, ερπετό, ο δακτύλιος τους αναγκάζει να μην επιτίθενται ή να αμύνονται", είπε πάλι ο Μπλέηντ, "όμως όσοι ζουν στις περιοχές που δε φαίνεται, ξέρουν να αμύνονται και πολύ καλά μάλιστα."

 

Ο Ολβιανός είχε σχεδόν σπάσει, αλλά όπως όλα τα ερπετά έχουν σκληρό χαρακτήρα έκανε ακόμα μια απελπισμένη προσππάθεια:

 

"Ο στόλος μας θα έχει υπνωτίσει τους Κρόνιους τώρα και θα είναι κύριος του πλανήτη."

 

Ο Μπλέηντ ήρεμα αυτή τη φορά είπε:

 

"Θα χρειαστείτε μια δεκαετία για να τους υπνωτίσετε όλους. Ο Κρόνος είναι γιγαντιαίος πλανήτης και έχει πληθυσμό εβδομήντα δισσεκατομμύρια χωρίς να υπολογίσουμε τους δορυφόρους του! Βλέπω πως είσαι σκληρό καρύδι. Αλλά έχεις κι άλλες τέτοιες βλακείες να μου πεις;!!"

 

Ο Ολβιανός έσπασε. Σφυρίζοντας και βγάζοντας αφρούς έκλεισε την οθόνη.

Σε λίγο υποδεχόντουσαν τους εκατόν δέκα αιχμάλωτους, και ενώ οι επικοινωνίες είχαν επανέλθει ήρθε το νέο ότι η γιατρός Τζουλιάντρα Βένομ ήταν εντάξει, από τα ηλεκτροσόκ που της είχαν κάνει, και ότι σε λίγες. ώρες θα μπορούσε να έρθει πάλι στη θέση της.

Ενώ επέστρεφαν στον Κρόνο μαζί με το Ολβιανό διαστημόπλοιο ήρθε ένα μήνυμα που έλεγε ότι οι Κρόνιοι που δεν είχαν υπνωτιστεί ένωσαν τις τηλεπαθητικές τους δυνάμεις και νίκησαν τους Ολβιανούς.

Έτσι το 'Αθηνά '99' μπορούσε να συνεχίσει την πορεία του ενώ κατακλυζόταν από συγχαρητήρια από τους Κρόνιους, επειδή νίκησαν το κεντρικό πλοίο που θα μπορούσε να'χε φέρει ενισχύσεις από την Όλβια και τότε ο Κρόνος θα την είχε άσχημα.

 

"Μα, δεν θα πολεμούσαν οι κάτοικοι των αδακτυλίων περιοχών όπως τις είπατε, τους Ολβιανούς", ρώτησε παραξενεμένη η Ανντάνα, εξ αιτίας του μηνύματος.

 

Ο Μπλέηντ και ο Στέλτον άρχισαν να γελούν και ο κυβερνήτης της είπε:

 

"Όχι, γιατί ο δακτύλιος του Κρόνου είναι τόσο μεγάλος που φαίνετα από όλες τις περιοχές του πλανήτη, και αδακτύλιες περιοχές δεν υπάρχουν."

 

"Δηλαδή", ξαναρώτησε η Ανντάνα, "δηλαδή μπλοφάρατε;"

 

"Ναι", της είπε ο Μπλέηντ, "δε μπορούσα να κάνω τίποτε άλλο."

 

Η γέφυρα άρχισε πάλι να χειροκροτεί και να επευφημεί το γαλάζιο κυβερνήτη. Η Μεντόρα όμως μην αντέχοντας άλλο είπε:

 

"A - Άλαν, ήσασταν - ήσουν υπέροχος."

 

"Και συ ήσουν υπέροχη 'κοριτσάκι'" της είπε ο Άνταμ Άτκινς από τη διπλανή θέση.

 

"Ναι", είπε ο Άλαν, "και εσύ ήσουν υπέροχη Μεντόρα και όλοι σας επίσης. Δε θα'θελα να έχω ποτέ άλλους συντρόφους εκτός από σας!"

 

"Και εμείς το ίδιο κυβερνήτη Άλαν" είπαν με μια φωνή όλοι στη γέφυρα.

 

 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 4

 

Εκείνο το βράδυ όλο σχεδόν το πλήρωμα του πλοίου περισσότερα δηλαδή από τριακόσια άτομα είχαν πάει στα δωμάτιά τους για να κοιμηθούν.

Μόνο λίγα ρομπότ υπήρχαν στους διαδρόμους και στη γέφυρα, ενώ ο αυτόματος πιλότος οδηγούσε το πλοίο προς την πρώτη του στάση το άστρο "61 του Κύκνου" με τους οκτώ παραδεισένιους πλανήτες.

 

Ο Άλαν Μπλέηντ καθόταν σε μια κυκλική μαγνητική πολυθρόνα στο δωμάτιό του διαβάζοντας ένα βιβλίο, φορώντας μια μακριά εφαρμοστή άσπρη φόρμα που δε χρειαζόταν μπότες με μεγάλο στρογγυλό γιακά, όταν χτύπησε η πόρτα.

Αφήνοντας το βιβλίο στο στήθος τους ρώτησε ποιος ήταν. Στη μικρή οθόνη μπροστά στην πόρτα φάνηκε το όμορφο πρόσωπο της Μεντόρα, και λίγο διστακτικά ρώτησε:

 

"Είμαι εγώ, η Μεντόρα, κυβερνήτα, δηλαδή…. Άλαν, μπορώ να μπω;"

 

"Φυσικά", της είπε ο Άλαν.

 

Μπαίνοντας μέσα η Μεντόρα κοντοστάθηκε για μια στιγμή, και τότε ο κυβερνήτης σήκωσε τα μάτια του και την κοίταξε. Στην αρχή νόμισε πως είδε κάποια από τις ονειρικές μορφές της Ροζίλια, του πλανήτη των ονείρων.

Ήταν ντυμένη με ένα μακρύ φόρεμα λαμέ κίτρινο, με αποχρώσεις μωβ που σκέπαζε το στήθος μόνο με δύο κομμάτια ύφασμα που έδεναν πίσω από το λαιμό και είχε δύο κοψίματα στα πλάγια μέχρι τη μέση της, τα οποία άφηναν να φαίνονται οι καλλίγραμμες καμπυλες της και τα κομψά πόδια της στα οποία φορούσε μικρά ασσορτί γοβάκια.

Το φοβισμένο ύφος της έκανε το Άλαν να χαμογελάσει και με θαυμασμό της είπε:

 

"Μεντόρα, είσαι υπέροχη. Δεν ήξερα ότι υπήρχε μια κούκλα σαν και σένα στο πλήρωμά μου."

 

"Ευχαριστώ", είπε αυτή, "μ - με συγχωρείς που σε λέω Άλαν, όμως…."

 

"Δεν πειράζει καθόλου", της είπε ο Ντβορανιανός "αφού εγώ σε λέω Μεντόρα, θέλω κι εσύ να λες Άλαν, ποτέ ξανά κυβερνήτη. Όμως αυτό ήθελες να μου πεις;", την ξαναρώτησε ενώ σηκωνόταν από την πολυθρόνα του, και την πλησίαζε.

 

"Ο - όχι, όμως δ - δεν μ - μπορώ να…"

 

Σταμάτησε. Ο Άλαν τη είχε πλησιάσει πολύ και την κοίταζε στα μάτια. Τον κοίταξε κι αυτή. Κοίταξε τα γαλάζια μάτια του και θυμήθηκε τις καταγάλανες θάλασσες της Γης. Τότε σαν μια αμοιβαία συμφωνία εκείνη έσπρωξε το κεφάλι της προς το δικό του και εκείνος προς το δικό της και…. τα χείλη τους ενώθηκαν.

Έκλεισε τα μάτια της και αφέθηκε στα στιβαρά του χέρια. Αισθάνθηκε να φεύγη και να πηγαίνει σε άλλους κόσμους μακρυνούς που μόνο στη φαντασία της μπορούσε μέχρι τώρα να πλάσει.

Ήταν ευτυχισμένη.

Τότε ο Άλαν χώρισε τα χείλη του απ' τα δικά της και τη ρώτησε:

 

"Μεντόρα, τι ήθελες να μου πεις;"

 

Η Μεντόρα τίναξε τα ξανθά μακριά μαλλιά της που έπεφταν πλούσια στους ώμους της, κοίταξε τον Άλαν για μια στιγμή και ύστερα του είπε:

 

"Aυτό", και ένωσε πάλι τα χείλη της με τα δικά του ενώ ο Άλαν την έσφιξε δυνατά στην αγκαλιά του, και τη φίλησε ξανά.

 

 

Το διαστημόπλοιο 'Αθηνά '99' συνέχιζε την πορεία του. Το πλήρωμά του θα περνούσε πολλές περιπέτειες σ'αυτή την αποστολή στο μικρό Νέφος του Μαγγελάνου αλλά και σ' όλες τις άλλες που θα τους ανέθεταν αυτά τα δέκα χρόνια που θα'ταν μαζί, όμως δυό ιδιαίτερους ανθρώπους μέσα στο πλοίο αυτό δεν τους ανησυχούσε καθόλου γιατί τώρα πια είχαν βρει τη λύση για το κάθε τι.

Την αγάπη που ένοιωθε ο ένας για τον άλλο.

 

ΤΕΛΟΣ

Edited by Dain
Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi
"Ε, κοριτσάκι, εσύ είσαι το γήινο κουκλί που έχουμε μαζί μας;" φώναξε κάποιος από πίσω.

 

Η Μεντόρα γύρισε και είδε το πρόσχαρο πρόσωπο του Άνταμ Άτκινς να την κοιτάει.

 

"Δε μ'αρέσει να με λένε κοριτσάκι, ούτε γήινο κουκλί. Άκουσες…. κούκλε;;;" του φώναξε εκείνη χωρίς όμως θυμό.

 

.............................

 

"Μεντόρα, είσαι υπέροχη. Δεν ήξερα ότι υπήρχε μια κούκλα σαν και σένα στο πλήρωμά μου."

 

"Ευχαριστώ", είπε αυτή, "μ - με συγχωρείς που σε λέω Άλαν, όμως…."

 

"Δεν πειράζει καθόλου", της είπε ο Ντβορανιανός "αφού εγώ σε λέω Μεντόρα, θέλω κι εσύ να λες Άλαν, ποτέ ξανά κυβερνήτη. Όμως αυτό ήθελες να μου πεις;", την ξαναρώτησε ενώ σηκωνόταν από την πολυθρόνα του, και την πλησίαζε.

 

"Ο - όχι, όμως δ - δεν μ - μπορώ να…"

 

Σταμάτησε. Ο Άλαν τη είχε πλησιάσει πολύ και την κοίταζε στα μάτια. Τον κοίταξε κι αυτή. Κοίταξε τα γαλάζια μάτια του και θυμήθηκε τις καταγάλανες θάλασσες της Γης. Τότε σαν μια αμοιβαία συμφωνία εκείνη έσπρωξε το κεφάλι της προς το δικό του και εκείνος προς το δικό της και…. τα χείλη τους ενώθηκαν.

Έκλεισε τα μάτια της και αφέθηκε στα στιβαρά του χέρια. Αισθάνθηκε να φεύγη και να πηγαίνει σε άλλους κόσμους μακρυνούς που μόνο στη φαντασία της μπορούσε μέχρι τώρα να πλάσει.

Ήταν ευτυχισμένη.

Τότε ο Άλαν χώρισε τα χείλη του απ' τα δικά της και τη ρώτησε:

 

"Μεντόρα, τι ήθελες να μου πεις;"

 

Η Μεντόρα τίναξε τα ξανθά μακριά μαλλιά της που έπεφταν πλούσια στους ώμους της, κοίταξε τον Άλαν για μια στιγμή και ύστερα του είπε:

 

"Aυτό", και ένωσε πάλι τα χείλη της με τα δικά του ενώ ο Άλαν την έσφιξε δυνατά στην αγκαλιά του, και τη φίλησε ξανά.

 

Oh, you smoothy, Lando Carlissian you! :alaugh:

 

Διονύση, σε ευχαριστώ γι αυτό το σπέσιαλ δώρο. Άρχισα να το διαβάζω με μια "χε-χε" διάθεση, μόλις όμως συνήθισα τη "γλώσσα" απορροφήθηκα από την ιστορία. Κι αν ήσουν ικανός να το κάνεις από τότε...ε; Διασκέδασα ειδικά με την Kirk μανούβρα του Μπλέηντ.

 

Να ρωτήσω κάτι. Είναι μια απορία που μου γεννήθηκε πρώτα διαβάζοντας τα "Κάδμος" και τώρα στις περιγραφές του παρόντος διηγήματος. Χωρίς ειρωνεία και διάθεση παρεξηγήσεως, είχες ποτέ μια τάση να κάνεις καριέρα στον κόσμο της μόδας; Οι περιγραφές κοστουμιών, και τα σκίτσα που κάνεις, θυμίζουν μοδιστρικά προσχέδια που έτσι και υλοποιούνταν...θα έσκιζαν! :awink:

Link to post
Share on other sites
Oberon

Χε-χε-χε. Κι εγώ σ'ευχαριστώ, Ντίνο. :)

 

Τα περί μόδας - και καμμιά παρεξήγηση. Γιατί να παρεξηγηθώ; - εξηγούνται επειδή ακόμα και σήμερα, όταν γράφω ή σκέφτομαι βλέπω τα πάντα σαν "εικόνες". Υποθέτω λόγω της μανίας μου με τα κόμικς. Βλέπω τι φοράει ο κάθε χαρακτήρας, πώς είναι τα χαρακτηριστικά του κλπ. Με ενδιαφέρει το sci-fi design σίγουρα, και ειδικά τα φουτουριστικά ρούχα και κτίρια που προσωπικά μου λένε πολλά για αυτό που διαβάζω ή βλέπω. Όμως το ενδιαφέρον μου για τη μόδα περιορίζεται εκεί. Στη sci-fi και στη fantasy αν και πού και πού αν τύχει κοιτάω σχέδια μεγάλων μόδιστρων που είναι γνωστοί για τις futuristic τάσεις τους. Αν μπορούσα κάποτε, αν γινόταν που δεν γίνεται πια, να έκανα καριέρα εκεί και να σχεδίαζα τα κοστούμια και τα κτίρια σε ταινίες ε.φ. θα ήμουν πολύ ευτυχής.

 

Όσο για το κοστούμι που φορά η Μεντόρα στο τέλος; Όταν περιγράφω ή σχεδιάζω σέξυ κοστούμια για γυναίκες, ειδικά σε πιο παλιές ιστορίες ή σχέδια, "cherchez la L?gion Des Super-H?ros!" ;)

 

Ιδού. Ένα νυχτικό που φόρεσε κάποτε η Dream Girl του Legion σχεδιασμένο από το Mike Grell και που το περιέγραψα, αν και με άλλο χρώμα και λίγο διαφορετικές λεπτομέρειες, σαν το φόρεμα της Μεντόρα στην ιστορία:

 

NuraNegligee.jpg

Edited by Dain
Link to post
Share on other sites
tetartos

Γλυκιά και περιπετειώδης, αθώα αλλά σέξυ, θά 'θελα να είχα γράψει και εγώ μια τέτοια ιστορία, όταν ήμουν μικρός.

Τώρα μπορώ να λέω ότι συμπαθούσα τον Διονύση από τότε που ήταν 16 χρονών!

Link to post
Share on other sites
Oberon
Γλυκιά και περιπετειώδης, αθώα αλλά σέξυ, θά 'θελα να είχα γράψει και εγώ μια τέτοια ιστορία, όταν ήμουν μικρός.

Τώρα μπορώ να λέω ότι συμπαθούσα τον Διονύση από τότε που ήταν 16 χρονών!

 

:D ;) Αφού είμαστε φανς της ε.φ. ο γραμμικός χρόνος δεν είναι αναγκαία συνθήκη, και τα ταξίδια στο χρόνο όπως και η timelss επικοινωνία σε κάθε επίπεδο είναι "bread and butter", no? ;) Θα παίζαμε όμορφα μαζί, αν είχαμε γνωριστεί τότε και ήμασταν ίδιας πάνω-κάτω ηλικίας, ε?

 

Η ιστορία μόνο ως pulp και πολύ παλιό μάλιστα θα μπορούσε να "σταθεί" (και με πολλέεεες διορθώσεις κιόλας), αν εξαιρέσεις πως εκεί γυναίκες δεν υπήρχαν, ειδικά σε πρωταγωνιστικούς ρόλους όπως πλοηγού, και δη ερωτιάρες! :atongue2:

 

Να και το πώς περίπου είχα φανταστεί το φόρεμα της Μεντόρα. Αν και παραποιώ το σχέδιο του Grell, αφού έχω βάλει το original μαζί με το credit και είναι μόνο για "illustrative purposes" μάλλον συγχωρούμαι...

 

post-59-1218123554_thumb.jpg

 

Όσο για τον Άλαν, φανταστείτε τον σαν ένα νεαρό Clint Eastwood με μπλε δέρμα και χωρίς καουμπόικο καπέλο! :lol:

Edited by Dain
Link to post
Share on other sites
Oberon

Έμπνευση τρελή από χτες. Δεν κατανοώ ακριβώς το γιατί. Γιατί αυτή η αρχαία ιστορία ξεκλείδωσε κάτι μέσα μου; Βοήθησαν σίγουρα τα δύο σχόλιά σας μια που λειτουργησαν κάπως σαν καταλύτες.

 

Όταν τελειώσα το quotient (ας πούμε) της μετάφρασης που κάνω στον Conan, ξενυχτησα να γράφω. Βγαίνει κάτι! Δεν ξέρω αν είναι καλό ή οχι. Βγαίνει κάτι που εξελίσσεται σε novelette η και μυθιστόρημα. To τρίτο βιβλίο του Κάδμου ίσως? Ροή. Liquidity....

 

Πάρτε μερικά μικρά teasers.

 

ΑΣΤΡΟΒΑΣΗ LAING D'ARTHUL

 

ΤΙΤΑΝΑΣ, ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΟΥ ΚΡΟΝΟΥ

 

7 Αυγούστου 2312.

 

 

Στο μπαρ της αστροβάσης όλοι ήσαν συγκεντρωμένοι στην οθόνη περιμένοντας το δελτίο ειδήσεων. Με τα χέρια, ή ό,τι άλλο διέθεταν, να σφίγγουν τα ποτήρια τους σαν να ένιωθαν κάποια ασφάλεια στο γνώριμο και σταθερό υλικό τους, σε ένα σύστημα όπου κάθε μέρα γινόταν και πιο ανασφαλής, περίμεναν να ακούσουν τα νέα από το παγκόσμιο μέτωπο.

 

Από τη Γη---

 

"Θα είναι άσχημα" είπε κάποιος.

 

"Πάντα είναι αυτές τις μέρες. Το ερώτημα είναι μόνο πόσο άσχημα" απάντησε κάποιος άλλος.

 

"Πόσο πιο άσχημα μπορεί να είναι; Η Νέα Υόρκη-- νεκρή. Το Παρίσι---βομβαρδισμένο---το Τόκυο---πλημμυρισμένο---" ανταπάντησε κάποιος τρίτος.

 

Σιωπή.

 

Η οθόνη ακόμα γεμάτη παράσιτα. Θα έμεναν λίγα λεπτά ακόμα ώσπου να φτάσει το σήμα με την ταχύτητα του φωτός από τους πομπούς της Σελήνης - τους μόνους πομπούς συστημικής μετάδωσης που λειτουργούσαν πια πάνω ή κοντά στη Γη.

 

"Δεν είναι μόνο η Νέα Υόρκη και το Παρίσι η 'Γη'" είπε ένας μαυρομάλλης άντρας που ως τώρα κοιτούσε σιωπηλά τα βάθη του χρυσού υγρού μέσα στο ποτήρι του.

 

"Σωστά. Έι, Άνντον! Πιάσε άλλο ένα!"

 

"Ανντάνα, διάβολε! Τώρα είμαι Ανντάνα!" είπε ο μπάρμαν, η μπαργούμαν μάλλον, γυρνώντας και κοιτώντας άγρια το θαμώνα που είχε μιλήσει. "Ταιριάζουν αυτά τα δυό σε 'Άνντον';" τον ρώτησε δείχνοντας και κουνώντας τα μεγάλα στήθη της.

 

"Α! Είσαι σε φάση 'Ανντάνα' τώρα, ε; Αλλάζεις φύλο κάθε λίγους μήνες, και μα την αλήθεια Ανντάνα, αν δεν ήταν το κόκκινο δέρμα και οι ρίγες σου, δε θα μπορούσα να σε ξεχωρίσω όποτε παίρνεις αυτό το δηλητήριο "Λεθόριν" για να---"

 

"Σκάστε! Αρχίζει η μετάδοση!" είπε η Ανντάνα και κλείνοντας το μάτι προς το ταβάνι διέκοψε τη μουσική. Το μπαρ σώπασε ολόκληρο.

 

Τhis is--- GNN. The Galactic News Network......

 

 

Ο μαυρομάλλης άντρας που κοίταζε πριν το ποτό του έσφιξε τόσο το ποτήρι που το έσπασε. Ο κρότος έκανε τους άλλους να πεταχτούν.

 

"Σιωπή" είπε κάποιος. "Αθηναίος θα είναι. Έι, άνθρωπε. Αθηναίος είσαι;"

 

"Είμαι--- ήμουν--- οι γονείς μου ήταν Έλληνες" είπε εκείνος.

 

"Καλά, οκ. Και γω είχα μια προ-προ-γιαγιά στο Σαιντ Λούις αλλά δεν σπάω ποτήρια."

 

"Σκασμός, Άνταμ!" σφύριξε η Ανντάνα αγριεμένη, με τα μαύρα μαλλιά της να ανορθώνονται σαν της γάτας, και όλοι σώπασαν. Έδωσε ένα ρολό γάζας και μια αντισηπτική ταινία στον άντρα για να περιποιηθεί το ματωμένο χέρι του, και συνέχισε να παρακολουθεί τη μετάδοση απορροφώντας συγχρόνως με μια μίνι σκούπα τα γυαλιά και το χυμένο υγρό.

 

Δεν έχουμε δυστυχώς βιντεοκάλυψη από τον άγριο βομβαρδισμό της Αθήνας, συνέχισε ο παρουσιαστής...

 

 

 

Παλαιό Ολυμπιακό Στάδιο, ΜΑΡΟΥΣΙ, ΑΘΗΝΑ,

 

ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΠΑΡΧΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

 

ΓΗ

 

7 Αυγούστου 2312, 9.14 π.μ. τοπική ώρα.

 

"Εμπρός! Εμπρός! Εμπρός! Φορέστε τις μάσκες και καταπιείτε τα τέσσερα χάπια! Μην καθυστερείτε!"

 

"Έι, Μιντόρι! Μιντόρι, κι άλλα πακέτα επιβίωσης έχουμε; Tελειώνουν! Που να πάρει ο διάβολος, ούτε αυτούς που μαζεύτηκαν εδώ δεν θα μπορέσουμε να μεταφέρουμε, αν---"

 

"Έλσα! Γαμώτο! Δεν ξέρω! Δεν μπορώ να δω τίποτα μ'αυτή τη σκόνη! Έχουν ρίξει 'πυρήνες" ή όχι ακόμα;"

 

"Aν είχαν ρίξει πυρήνες θα το ξέραμε, ή μάλλον δεν θα ήμασταν εδώ για να το μάθουμε!"

 

"Γιατρέ! Που είναι η δόκτωρ 'Δηλητήριο';"

 

Mια έκρηξη ακόμα έκανε τις δυό γυναίκες να αναπηδήσουν. Ο κόσμος που αποτρελαμένος και πανικκόβλητος είχε μαζευτεί στο παλαιό Ολυμπιακό Στάδιο ενώ ολόκληρο το λεκανοπέδιο της Αττικής συγκλονιζόταν από αλλεπάλληλες βόμβες που έπεφταν από τις τροχιακές βάσεις ασταμάτητα, προσπαθούσε να στριμωχτεί στα δύο μικρά σωστικά πλοία "Αθηνά 98" και "Αθηνά 99" που είχαν προσεδαφιστεί στο στάδιο.

 

'Κάποιος να κλείσει τις πόρτες του σταδίου! Δεν μπορούμε να πάρουμε άλλους" φώναξε η Μιντόρι Ντανιτζιάν, η Αρμενοιαπωνίδα πλοηγός του εμπορικού αστρόπλοιου "Αθηνά" που βρισκόταν σε τροχιά γύρω από τη Λούνα. Μαζί με εκατοντάδες άλλα πλοία, ιδιωτικά και εμπορικά, είχαν μαζευτεί εκεί στην προσπάθεια να σώσουν όσους περισσότερους μπορούσαν από τους επιζώντες του πλανήτη που είχε αποδεκαστεί από τους βομβαρδισμούς και τις άλλες επιθέσεις εβδομάδες τώρα με ό,τι φρικτότερο όπλο μπορούσε να φανταστεί η ανθρωπότητα.

 

Με μικρές και γρήγορες αποστολές, σχεδόν αυτοκτονίας θα έλεγαν αργότερα, προσπερνούσαν το τροχιακό μπλοκάρισμα του πλανήτη και προσεδαφίζονταν όπου μπορούσαν, προσπαθώντας να σώσουν όσους μπορούσαν, όσο πιο γρήγορα μπορούσαν, και να φύγουν ακόμα γρηγορότερα.

Μερικά πλοιάρια δεν τα κατάφερναν για δεύτερη φορά να ξεφύγουν, και έπεφταν σαν διάπυροι μετεωρίτες ξανά στην ατμόσφαιρα της Γης.

Αρκετά όμως τα κατάφερναν, μια που η Λούνα ήταν ακόμα ελεύθερη και εκεί είχε μεταφερθεί έκτακτα η Παγκόσμια Κυβέρνηση και ο Πρόεδρος, όπως και όσα τοπικά συμβούλια μπόρεσαν να ξεφύγουν μετά την καταστροφή τόσων πόλεων, τόσων περιοχών, τόσων ζωών---

Κι από κεί έμπαιναν στα μεγάλα πλοία και έφευγαν για τις βάσεις στο Δία και τον Κρόνο, αλλά και για το διαστρικό διάστημα....

 

 

"Α! Ορίστε! Κατάφερα και έστειλα τρία τεραμπάιτς δεδομένων πριν χαθεί το σήμα. Θα φτάσει σε 1-2 δευτερόλεπτα στη Λούνα---Η παλιά, καλή, κρυσταλλοτρονική τεχνολογία της Γκαλάξια. Άτρωτη σε ιούς και αδιάκριτες τεχνητές νοημοσύνες!"

 

"Αν ο πλανήτης σας, κύριε Σταρ Άβαλ, είχε δώσει αυτή την τεχνολογία στη Γη όταν είχε ζητηθεί, και όπως, σημειωτέον, είχε υποχρέωση να δώσει" είπε το χταποδοειδές ον, "ίσως να είχε αποφευχθεί ο πόλεμος και η σφαγή!"

 

"Ή θα είχε πέσει στα χέρια των στασιαστών και της Τ.Ν. που τους στηρίζει, ή ακόμα χειρότερα, στα νύχια των Όλβιων - που, 'σημειωτέον', είναι επίσης Γήινης καταγωγής - και θα γινόταν η ίδια σφαγή αλλά σε συστημική - το λιγότερο - κλίμακα"---

 

 

 

"Άρλα, είναι το μωρό καλά; Ωραία. Δώστο μου να το πάω στο πλοίο και περιποιήσου την--- πώς σε λένε;" ρώτησε την ανδροειδή.

 

"Ι - Ιμοτζίν, νομίζω. Κάτι δε λειτουργεί καλά στη μνήμη μου---"

 

 

 

..."Ακολουθήστε το κίτρινο φως! Ακολουθείστε με!" φώναξε με όλη τη δύναμη της φωνής της προς τον πανικόβλητο κόσμο που έτρεχε από δω κι από κει προσπαθώντας να βρει τα δύο πλοία. Η σκόνη έκανε ήδη την ορατότητα όλο και λιγότερη. Δεν μπορούσε να δει πάνω από δυό μέτρα μπροστά.

Κάποιος την έσπρωξε. Έσπρωξε και κείνη και ούρλιαξε πάλι να την ακολουθήσουν.

 

Σε λίγες στιγμές που όμως φάνηκαν βασανιστικά επιμηκημένες, [η Μιντόρι] έφτασε στην πόρτα του πλοίου και μπήκε. Το χταποδοειδές πλάσμα προσπαθούσε ακόμα να συγκρατήσει τον πανικόβλητο κόσμο που φύρδην-μύγδην έμπαινε σπρώχνοντας και φωνάζοντας στο πλοίο.

 

"Σταρ! Σταρ, πού είναι η Έλσα και οι άλλοι; Πρέπει να φύγουμε τώρα!" φώναξε.

 

Ο Γκαλαξιανός αιωρούνταν λίγα μέτρα πάνω από τη ράμπα που βρισκόταν μπροστά στην πόρτα και παρακολουθούσε ακόμα με τα κυάλια του. Σφύριξε με "δέος". "Μα από τι φτιάχνουν τους ουρανοξύστες στη Γη και πέφτουν έτσι σαν--- σαν πλακάκια του ντόμινο; Γνωρίζουν από αρκολογική βιοτεκτονική ή όχι; Κοίτα τι γίνεται στο Χαλάνδρι τώρα. Πάει---"

 

"Σταρ! Άντε γαμήσου και συ και οι ουρανοξύστες! Κατέβα κάτω και μπες στο πλοίο! Πού στο διάολο είναι η Έλσα; Ειδοποίησε και τα δύο πληρώματα πως σε τρία λεπτά, μετρώντας από τώρα, φεύγουμε!"

 

H "Mιντόρι Ντανιτζιάν" του 2008, δεν είναι βέβαια παρά η "Μεντόρα Ντάνκαν" του 1978. Και όχι τόσο αθώα πια. Όχι σ'αυτη τη φάση τουλάχιστον. :atongue2:

Edited by Dain
Link to post
Share on other sites
Oberon

Το εξελιγμένο και οπωσδήποτε επεκταμένο *μυθιστόρημα* που βασίζεται στην παραπάνω παμπάλαια ιστορία -  αποσπάσματα του οποίου έβαλα στο προηγούμενο ποστ -  άρχισα να το δημοσιεύω στο παρακάτω τόπικ: Ε.Γ.Σ. "ΑΘΗΝΑ ΑΣΤΡΑΙΑ" - ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΗ

 

Μεγάλη η απόσταση που χωρίζει το παλιό από το νέο, όσο μεγάλος είναι και ο χρόνος που πέρασε από το 78 ως σήμερα, και οι διαφορές είναι τεράστιες. Όμως κάπου υπάρχουν και κοινά, μια που τελικά όσο και να μεγαλώνουμε, μερικοί απλά... μένουμε κάπου και οι ίδιοι. ;)

Edited by Dain
Link to post
Share on other sites

Αποδεικνύεται λοιπόν ότι συγγραφέας γεννιέσαι δεν γίνεσαι. Για το 1978 θα πρέπει να ήταν απίστευτα πρωτοποριακό το διήγημά σου Διονύση. Και σήμερα διαβάζεται ευχάριστα.

 

Αυτό το φόρεμα της Μεντόρα που θα το βρώ; :tongue:

Link to post
Share on other sites
Oberon
Αποδεικνύεται λοιπόν ότι συγγραφέας γεννιέσαι δεν γίνεσαι. Για το 1978 θα πρέπει να ήταν απίστευτα πρωτοποριακό το διήγημά σου Διονύση. Και σήμερα διαβάζεται ευχάριστα.

 

Αυτό το φόρεμα της Μεντόρα που θα το βρώ; :tongue:

 

Ηey, σ'ευχαριστώ για τα καλά λογια, Mariposa! :D

Αν και ούτε για την εποχή που γράφτηκε ήταν πρωτότυπο, εποχή που το "new wave" στην ε.φ. ήταν στις δόξες του ακόμα, αλλά μάλλον για τη δεκαετία του 30 ή του 40, χαίρομαι που το διάβασες ευχάριστα!!!

 

Για το φόρεμα της Μεντόρα τώρα, δεν ξέρω μεν που μπορεί να βρεθεί αλλά νομίζω πως είναι της μόδας, ή ήταν πριν λίγα χρόνια, κάτι τέτοια "σκιστά" και σέξι, και τα λέγανε νομίζω "piercies".

Αν πάντως βρεις και φορέσεις κανένα παρόμοιο, πολύ θα ήθελα να δω μια εικόνα στο φόρουμ! :lol: (Με όλο το θάρρος αυτό, χωρίς παρεξήγηση, και φυσικά αστειεύομαι). :atongue2:

 

Στα παλιά μου μπλοκ ζωγραφικής που σχεδιάζα τους χαρακτήρες μου έχω άπειρα τέτοια σχέδια, που σήμερα θα φάνταζαν πολύ σεξιστικά ακόμα και για σούπερ-ηρωίδες, αλλά τι να κάνω? Έχω το κόλλημα με τα φουτουριστικά κοστούμια, ειδικά αν τα φοράνε όμορφα εξωγήινα, ή και Γήινα, κορίτσια. :eek:

Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..