Jump to content
Sign in to follow this  
Naroualis

Κοριτσάκι στο δάσος

Recommended Posts

Naroualis

Όνομα Συγγραφέα: Ευθυμία Δεσποτάκη (aka Naroualis)

Είδος: φαντασία προς το παραμύθι

Βία; Όχι

Σεξ; Όχι

Αριθμός Λέξεων: 2800 + 60 η επεξήγηση

Αυτοτελής; Πιθανόν

Σχόλια: Μεγάλο μου όνειρο είναι να γράψω ένα φάνταζυ βιβλίο με setting την Μικρασιατική Καταστροφή. Οι ιστορίες που ξέρω είναι τόσες που το κεφάλι μου πονάει (βλέπετε είμαι προσφυγάκι κατά τα 3/4). Αυτή είναι η πιο συγκινητική και η πιο εύκολη να γραφτεί, απλά δεν ξέρω (κι εδώ κολλάει κι η ασάφεια σχετικά με το αν είναι αυτοτελής) αν θα είναι μία νουβέλα ή συλλογή από διηγήματα.

 

 

 

Υπάρχει μια δοξασία ανάμεσα στους άντρες του Ηρόστρατου που κάνει το πόλεμο ακόμη πιο εύκολο για τους Ωκεάνιους. Λένε ότι οι Ωκεάνιοι έχουν ζευγαρώσει τους ανιχνευτές τους με γάτες, ώστε να μπορούν να βλέπουν στο σκοτάδι. Η αλήθεια είναι ότι όλοι οι ιχνηλάτες τους ανήκουν στην ίδια οικογένεια, τους Λυγκίδες, που θα πει «εκείνοι με το διαπεραστικό βλέμμα» κι ίσως να φταίει η συγγένεια αυτή, που έχουν όλοι πολύ δυνατή όραση. Κάποιοι απ' αυτούς είναι τόσο καλοί, που στ' αλήθεια είναι σα να βλέπουν και τη νύχτα πεντακάθαρα. Οι Ωκεάνιοι όμως γελούν όταν ακούν αυτήν την ιστορία. Γιατί οι Ωκεάνιοι κι ειδικά εκείνοι που κατάγονται από τις Ελεύθερες Γαίες, στη δυτική ακτή του Πελάγους, δεν πολυπιστεύουν τους θρύλους και τις δοξασίες.

 

Ένας τέτοιος ιχνηλάτης, Λυγκίδας κι αυτός και δύσπιστος στο θαυμαστό, ήταν κι ο Χαιρέας, που βάδιζε σκυφτός μέσα στο άγνωστο γι' αυτόν δάσος, την έκτη μέρα του μήνα Ηρακλείου. Τα μεσάνυχτα είχαν περάσει προ πολλού, αλλά το φεγγάρι είχε μια τέτοια λάμψη που βάδιζες άνετα. Άνοιξη κι οι αγριόγατοι ούρλιαζαν δοκιμάζοντας τις ηδονές, εκστατικά νιαουρίσματα οργασμού. Αλλά ο Χαιρέας δεν έδινε σημασία. Το καθήκον του ήταν επιτακτικό: έπρεπε να βρει πέρασμα.

 

Πίσω του, δυτικά της πόλης Κασσιοπείας, κι όχι μακρυά από την ακτή, ο στρατηγός τον είχε αποχαιρετήσει με μία και μόνη εντολή: Να βρει τρόπο να περάσουν το δάσος χωρίς να γίνουν αντιληπτοί. Η πιο αδύναμη πλευρά των τειχών της πόλης ακουμπούσε στο δάσος αυτό κι ο στρατηγός είχε σκεφτεί πως αν κατάφερναν να φτάσουν ως εκεί απαρατήρητοι, τότε θα μπορούσαν να καταλάβουν το τείχος του άστεως χωρίς μεγάλη αιματοχυσία. Έτσι και την Κασσιοπεία θα όριζαν -που ήταν πολύ σημαντική για την κυριαρχία του κάμπου της Χίμαιρας- και θα έβαζαν και το κυρίως σώμα των αντρών του Ηρόστρατου ανάμεσα στη δικιά τους στρατιά και τη θάλασσα, απ' όπου ερχόταν παθιασμένος για μάχη ο Αμινίας με εκατόν είκοσι δρόμωνες.

 

Οι πρώτοι ανιχνευτές -ο ένας μακρινός ανιψιός του Χαιρέα κι ο άλλος δεύτερός του ξάδελφος- είχαν γυρίσει πίσω με μικρή επιτυχία. Είχαν δει μόνο ενδείξεις ενός μονοπατιού, σκουπίδια καταυλισμών και πέτρες στημένες για φωτιά, αλλά ήταν εγκαταλελειμμένα από χρόνια, ίσως και πριν την έναρξη του πολέμου. Ο Χαιρέας, σαν μεγαλύτερος και πιο έμπειρος, ήταν ο μόνος που μπορούσε να βρει το ίδιο το μονοπάτι. Αλλά η ώρα περνούσε, η νύχτα διάβαινε κι ο ανιχνευτής είχε φτάσει στα όρια της απελπισίας.

 

Ξαφνικά, στους ήχους του δάσους ήρθε να προστεθεί κι ένας ακόμη, σαν κάποιος να σιγοτραγουδούσε ανάμεσα στα δέντρα. Ο Χαιρέας κοκάλωσε, προσπαθώντας να καταλάβει από πού ερχόταν το τραγούδι. Αθόρυβος σα γάτος, πλησίασε τη φωνή και κρυμμένος πίσω από μια βάτο, έριξε το διαπεραστικό του βλέμμα προς την κατεύθυνση της φωνής.

 

Ήταν ένα κοριτσάκι, όχι μεγαλύτερο από δέκα χρονών. Φορούσε ένα λευκό φουστάνι, με μια ζώνη πορτοκαλί στη μέση του και έπαιζε με τα πετραδάκια και τις πευκοβελόνες, καθισμένο στις ρίζες ενός δέντρου. Τα μαλλιά του ήταν καστανά και κομμένα κοντά, όπως των προσφυγόπουλων στον Πρώτο Ξεριζωμό και στο αριστερό της μάγουλο είχε ένα σημάδι, σα λεκέ, μεγάλο όσο ο καρπός της κουμαριάς. Το φεγγαρόφωτο ήταν δυνατό κι έπαιζε με το πρόσωπό της και τις σκιές των φύλλων.

 

-Θα 'ρθει η μάνα και θα δει, θα 'ρθει κι η αδελφή μου, θα 'ρθει κι ο καλοκύρης μου να με γλυκοφιλήσει...

 

Το τραγουδάκι της ήταν καθάριο και μελένιο, με τη φωνή εκείνη την ουράνια που έχουν τα μικρά κορίτσια. Στο πρόσωπό της καθρεφτιζόταν η πιο γλυκειά σκανταλιά του κόσμου αλλά και κάτι ακόμη, κάτι πιο σκοτεινό, σαν κι εκείνο το κάτι που ο Χαιρέας είχε δει στα μάτια μιας μικρής προσφυγοπούλας και τον είχε κάνει να την αγαπήσει. Ήταν μια σβησμένη λάμψη, σαν ένα πλάσμα χαρούμενο που είχε αναγκαστεί να σκοτώσει τη χαρά του.

 

Προφανώς ήταν Ωκεάνια, γιατί και το τραγούδι και το πρόσωπό του κοριτσιού έμοιαζαν με εκείνα των κοριτσιών της Ωκεανίας. Μάλιστα δεν ήταν πολύ μελαχροινή, αλλά πιο ανοιχτόχρωμη κι ο Χαιρέας σκέφτηκε ότι μπορεί να ήταν παιδί κάποιου στρατιώτη της Στρατιάς των Ελεύθερων Γαιών. Πολλοί στρατιώτες είχαν μείνει πίσω, ερωτευμένοι με τις μαργιόλες προσφυγοπούλες κι είχαν μπολιάσει τη σκοτεινή ομορφιά των γυναικών του τόπου με ξανθά και καστανά χρώματα.

 

Ο Χαιρέας σκέφτηκε ότι το κορίτσι μπορεί να έμενε εκεί κοντά και να είχε χαθεί στο δάσος και το λυπήθηκε. Αλλά μετά από λίγες στιγμές του πέρασε από το μυαλό ότι μπορεί να ήξερε να του δείξει και προς τα πού ήταν οι εχθροί. Για κάποιο λόγο που θα τον καταλάβαινε αργότερα, δε σκέφτηκε ότι ήταν πολύ αργά μέσα στη νύχτα κι ότι ένα παιδάκι τέτοια ώρα και σε τέτοιο μέρος θα έκλαιγε γοερά και θα έτρεμε από το φόβο του.

 

Έκανε ένα βήμα μπροστά, στο ξέφωτο, κι άφησε το κορίτσι να τον δει. Εκείνο δεν έδειξε να τρομάζει ούτε να ξαφνιάζεται, μόνο τον χαιρέτησε με την τραγουδιστή προφορά των Κασσιοπέων.

 

-Καλησπερούδια, καλοκύρη μου, κι ούτε μέρμηγκας στο δρόμο σου.

 

-Γεια σου κι εσένα, λυγερό, έκανε ο ανιχνευτής γλυκά. Τι κάνεις εδώ, τέτοια ώρα της νυχτός; Πού 'ναι η μάνα σου;

 

-Φύγανε, ουουου, πέρα, με τον κύρη μου και τους παππούδες, τους κυνηγάγανε ο άλλοι. Εγώ με τη μεγάλη μου αδερφή μείναμε πίσω. Αλλά μας βρήκε ένας κύρης από τους άλλους και μας έβαλε στο κάρο του μαζί με άλλα παιδιά και μας πήγαινε κι εμάς πέρα. Αλλά εμένα μ' έπιασε η κοιλιά μου στο δρόμο και όλο σταματούσαμε και μια βολά νόμισε ότι ανέβηκα στο κάρο, αλλά εγώ δεν είχα ανεβεί, ακόμη πίσω από το δέντρο ήμανε κι έκανα της κοιλίτσας μου το χατίρι. Και φύγανε με το κάρο και περιμένω, η αδερφή μου θα τόνε φέρει πίσω τον κύρη, να με πάρει, να με πάει κι εμένα πέρα με τη μάνα και τον κύρη μου.

 

-Και πότε γίνανε αυτά, λυγερό μου; Τώρα κοντά;

 

-Όχι, να σε χαρώ. Πάνε μέρες και νύχτες, ουουου, πολλές. Αλλά το πρωί που ξύπνησα είδα όνειρο, ότι απόψε λέει θα 'ρθει η αδερφή μου με το κάρο να με πάρει κι άλλο δε θα περιμένω εδωνά.

 

Η ιστορία του κοριτσιού δεν τον τάραξε όσο περίμενε. Ο πόλεμος κάνει τους ανθρώπους σκληρούς κι όταν η αγαπημένη σου σού διηγιέται πράγματα πιο φριχτά να της έχουν συμβεί, ατσαλώνεσαι κι απλά να βοηθήσεις προσπαθείς, όλοι στον ίδιο πόλεμο πολεμούσαν, όλοι τις απώλειές τους είχαν. Η αποστολή του γύρισε στο μυαλό του και έκανε άλλο ένα βήμα προς το κορίτσι.

 

-Δεν έρχεσαι μαζί μου, λυγερό, να σε πάω ως την πόλη; Εκεί θα έρθει σίγουρα η μάνα σου κι ο κύρης να σε βρούνε.

 

-Και τι, να φύγω από δω; Κι άμα γυρίσει η αδερφή μου και δε με βρει και τρομάξει;

 

-Μη σκιάζεσαι, να, πες μου, η αδερφή σου γράμματα ξέρει;

 

-Ουουου, ένα σωρό γιώτες και κουλούρες, είναι μεγάλη κοπέλα, δεκατριώ χρονώ, του χρόνου είπε η μάνα θα της φέρει τα προξενήματα, ώρα της είναι, λέει.

 

-Να, τότε δες, θα χαράξω εδώ στο δέντρο ότι είσαι μαζί μου κι ότι πάμε πίσω στην πόλη κι εκείνη θα 'ρθει στο κατόπι μας. Από πού ήρθατε με το κάρο, από ποιο μονοπάτι; Να παίρναμε το ίδιο, μην κι έρθει πίσω γρήγορα και μας προλάβει στο δρόμο.

Το κορίτσι έδειξε να της αρέσει η ιδέα. Ο Χαιρέας τράβηξε το μαχαίρι του και πήρε να χαράζει τη φλούδα του δέντρου.

 

-Για πες λοιπόν, πώς σε λένε και πώς λένε την αδερφή σου; Να της γράψω τη γραφή;

 

-Μελιτινή και την αδερφή μου Ανθία. Έχει κι αυτή ένα σημαδάκι, να σαν το δικό μου εδώ στο μάγουλό της.

 

-Εμένα με λένε Χαιρέα.

 

-Για πες τι γράφεις εκειδά;

 

-Γράφω «Ανθία, η Μελιτινή πηγαίνει στην πόλη από το μονοπάτι. Η έκτη μέρα του μηνός Ηρακλείου ήταν η τελευταία νύχτα που σε περίμενε εδώ.»

 

Το κοριτσάκι έδειξε ικανοποιημένο. Ο ανιχνευτής σκάλισε τον κορμό του δέντρου σιωπηλός για λίγο, αλλά κάτι τριγυρνούσε στη σκέψη του, κάτι που ήθελε οπωσδήποτε να το πει.

 

-Και δε μου λες Μελιτινή, άμα δεν έρθει η αδερφή σου με το κάρο να σε πάρει, τι θα κάνεις; Θες να 'ρθεις μαζί μου στις Ελεύθερες Γαίες, να βρούμε τη μάνα και τον κύρη σου;

 

Το κοριτσάκι έμεινε για λίγο παράξενα σκεφτικό. Ύστερα έφερε το δαχτυλάκι της στο σημάδι που είχε στο μάγουλο και το ακούμπησε εκεί περισπούδαστα.

 

-Καλοκύρη μου Χαιρέα, η μάνα μου άμα θύμωνε ο πατέρας με τον σιτέμπορα που τον έκλεβε στο ζύγι, του έλεγε, «άσε να βγάλει ο θεός τον ήλιο». Κι έλεγε, την καλύτερη απόφαση θα πάρεις άμα κοιμηθείς και το πρωί με το κεφάλι καθαρό αποφασίσεις. Τη μάνα μου εγώ την ακούω κι όπως έλεγε εκείνη θα κάνω, το πρωί με το καλό, να βγάλει ο θεός τον ήλιο και το αποφασίζω. Συμπάθα με, να χαρείς.

 

Κάτι στη φωνή του κοριτσιού δεν άρεσε του Χαιρέα. Ήταν σαν ξαφνικά να μη μιλούσε σε κορίτσι δέκα χρονών αλλά σε γυναίκα μεγάλη, που σκέφτεται συνετά. Δεν ήταν μόνο τα λόγια της που δεν ταίριαζαν στο στοματάκι της, ήταν κι η φωνή της, μια κάποια ηχώ έκρυβε πίσω της που τον έκανε να την κοιτάζει συνεχώς μήπως ανακαλύψει κρυμμένο κάποιο μυστικό φρικτό. Πριν όμως προλάβει να συνειδητοποιήσει τι ήταν το στραβό με τη φωνή της μικρής, εκείνη τον πήρε από το χέρι και τον τράβηξε προς ένα σημείο του δάσους που σε τίποτε δε διέφερε από τα άλλα.

 

-Να, από δω, καλοκύρη μου. Βάλε με το νου σου, είναι παλιό το μονοπάτι, μόνο οι άλλοι το ξέρανε, που ζούσανε μαζί μας στο χωρίο έξω από την πόλη, αλλά τώρα εκείνοι οι άλλοι είναι πεθαμένοι, στη σφαγή τη μεγάλη πεθάνανε και τώρα δεν είναι κανείς από τους άλλους να θυμάται το μονοπάτι. Ο κύρης που μας πήρε στο κάρο, που ήτανε από τους άλλους, έλεγέ μας ότι ατός του έμεινε να το ξέρει πια.

 

Ο Χαιρέας ζύγισε την κατάσταση, όσο περπατούσε δίπλα της. Αν οι άντρες του Ηρόστρατου δεν έπιαναν το συμπατριώτη τους με το κάρο, δε θα μπορούσαν να ξέρουν ότι είναι ευάλωτοι στα νώτα τους. Αλλά εκείνος πήγαινε κατά τα φαινόμενα ίσα πάνω στις γραμμές των δικών μας. Άρα οι άλλοι θα είχαν περισσότερη φρουρά μπροστά, να κοιτάει τα περάσματα του κάμπου της Χίμαιρας. Περπατώντας σημάδευε το μονοπάτι στη μνήμη του όπως ήξερε μόνο αυτός να κάνει. Ένα σπασμένο κλαδάκι, ένας θάμνος με μισοφαγωμένα μούρα, μια φωλιά σκίουρου, ένα δέντρο με έντονη την οσμή από τα ούρα μιας αλεπούς.

 

-Κι από τους δικούς μας; ρώτησε. Έχει δικούς μας μέσα στην πόλη, ξέρεις; Που να ξέρουνε το μονοπάτι;

 

-Μπα. Οι δικοί μας μες την πόλη ποτέ δε μάθανε ότι έχει μονοπάτι εδώ στο δάσος. Τι τους κόφτει; Αυτοί πάνε με τις άμαξες και τα λούσα τους από τη δημοσιά, ίσα μέσα στον κάμπο, πλούσιοι κάνουν ότι είναι...

 

Και πάλι του Χαιρέα αυτό του φάνηκε παράξενο, αλλά δεν το σχολίασε. Όταν μια πόλη έχει το πιο αδύναμο μέρος των τειχών της δίπλα σε ένα δάσος, ο στρατηγός που έχει το νου του, φροντίζει να οχυρώσει την πόλη του, βάζοντας τους στρατιώτες του να περιπολούν συχνά μέσα στο δάσος. Πώς ήταν δυνατόν να έχουν κάνει τέτοια παράληψη οι στρατηγοί της Κασσιοπείας; Να αγνοούν δηλαδή το μονοπάτι; Ύστερα όμως το καλοσκέφτηκε και συμπέρανε ότι ένα κοριτσάκι ούτε δέκα χρονών δε θα μπορούσε να ξέρει τα επιτελικά σχέδια των στρατηγών. Απλά παπαγάλιζε ότι άκουγε από τη μάνα και τον πατέρα της.

 

Περπάτησαν έτσι περίπου για μια ώρα κι ύστερα η μικρή σταμάτησε και του έδειξε κάτι που ξάσπριζε ανάμεσα στα δέντρα.

 

-Καλοκύρη μου, ας μην πάμε παρακεί. Νομίζω ότι ακούω τραγούδια των άλλων και δε θέλω να με δούνε. Του λόγου τους μικρά κορίτσια σαν κι εμένα παντρεύονται και τα χαλάνε, κι ύστερα τα παραπετάνε. Φοβούμαι, μη με χαλάσουνε και με παραπετάξουνε κι εμένα πριν με βρει η αδερφή μου κι ύστερα ο κύρης μου θα τη μαλώσει που δε με πρόσεχε...

 

Ο ανιχνευτής δε χρειαζόταν όμως να δει περισσότερα. Η δική του προικισμένη όραση, παρόμοια με του λύγκα είχε τρυπήσει το σκοτάδι κι έβλεπε τα τείχη της Κασσιοπείας να υψώνονται λίγο ψηλότερα από τα πεύκα. Ήδη έκανε τους υπολογισμούς του, μετρώντας μέσα στο σκοτάδι σκοπούς στις επάλξεις και την απόσταση από το δικό μας στρατόπεδο στην άλλη άκρη του δάσους. Έβαλε τη μικρή να τον περιμένει και πλησίασε, να δει όσα περισσότερα μπορούσε. Όταν γύρισε μια ώρα αργότερα ικανοποιημένος από τις παρατηρήσεις του, το κοριτσάκι είχε εξαφανιστεί.

 

Σάστισε προς στιγμήν. Ύστερα υπερίσχυσε ο στρατιώτης μέσα του, η σκληράδα κι η προσήλωση στο καθήκον. Έκανε έναν γύρο, μήπως βρει τα ίχνη της, αλλά ήταν σαν να την είχε αρπάξει ο θεός με το άρμα του να την πάει στα χρυσά του παλάτια. Έπειτα σκέφτηκε ότι αν παρέδιδε τις πληροφορίες του, θα μάζευε το θάρρος του να ζητήσει από το στρατηγό να του επιτρέψει να γυρίσει και να την ψάξει. Πού αλλού θα μπορούσε να έχει πάει, παρ' εκτός από το ξέφωτο όπου την είχε πρωτοδεί;

 

Γύρισε στο στρατόπεδο βιαστικά, τρεις ώρες πριν την αυγή. Ο στρατηγός ήταν τόσο σίγουρος για την επιτυχία του Χαιρέα, που είχε έτοιμο ήδη ένα απόσπασμα με εκατό άντρες, χωρίς ασπίδες ή μεταλλικές πανοπλίες. Ο ανιχνευτής τους οδήγησε -με τον ίδιο το στρατηγό επικεφαλής, σπουδαίος άντρας ήταν, αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία- ως τα τείχη κι εκεί με την ελάχιστη αντίσταση που βρήκαν κι όντας στα νώτα των υπόλοιπων αντρών του Ηρόστρατου, κατάφεραν να μπουν την Κασσιοπεία, σφάζοντας αθόρυβα τη φρουρά.

 

Το ξημέρωμα βρήκε τον Χαιρέα στις επάλξεις μαζί με έναν στρατιώτη να φυλάνε σκοπιά. Η υπόλοιπη στρατιά τώρα περνούσε το δάσος κι έπρεπε να φτάσουν πριν τους αντιληφθούν οι άλλοι, γιατί η φρουρά των τειχών δεν ήταν και η μόνη στρατιωτική δύναμη στην πόλη κι η κατάληψή της έπρεπε να είναι ολοκληρωτική. Αν και ήταν σχεδόν στα μέσα της άνοιξης, το κρύο ήταν διαπεραστικό κι οι δυο άντρες είχαν τυλιχτεί σφιχτά στους μανδύες τους. Ειδικά ο στρατιώτης είχε κουκουλωθεί μέχρι τα μάτια και τουρτούριζε, κρατώντας ένα ακόντιο, λάφυρο από τους άλλους. Ο Χαιρέας ένιωσε ένοχος. Φαντάστηκε πόσο θα κρύωνε η μικρή με το λευκό της φουστανάκι μέσα στην υγρασία του δάσους.

 

-Ξέρεις, η καταγωγή μου είναι από 'δω, μουρμούρισε ο στρατιώτης προσπαθώντας να του πιάσει κουβέντα. Η γιαγιά μου ήταν Κασσιόπεια, κι είχε και μια ιστορία, ν' ανατριχιάσεις.

 

-Α, ναι; έκανε αφηρημένα ο ανιχνευτής.

 

-Ναι, πολύ άγρια πράγματα. Στην πρώτη άλωση της Κασσιοπείας ήτανε. Τους γονείς και τα αδέρφια της τους περάσανε όλους από λεπίδι, αλλά η γιαγιά μου κατάφερε και κρύφτηκε με τη μικρή της αδερφή σε ένα κάρο με άχυρο. Έτυχε κι ο άνθρωπος που είχε το κάρο ήταν από τους άλλους, αλλά τα πόνεσε τα κοριτσάκια και τα έκρυψε κι ύστερα μάζεψε κι άλλα παιδιά δικά μας που είχανε μείνει ορφανά και πήρε να περάσει με το κάρο από το δάσος, να τα πάει στην ακτή, που ήταν τα καράβια με τους πρόσφυγες, να τα περάσουνε απέναντι. Αλλά την αδερφή της γιαγιάς μου την έπιασε κόψιμο κι όλο ήθελε να κατεβαίνει και να πηγαίνει για το χοντρό της. Και τελικά ο άνθρωπος φοβήθηκε ότι θα τον πιάσουν οι δικοί του, κι έφυγε και το άφησε το κορίτσι μέσα στο δάσος, ποιος ξέρει πώς να πέθανε το κακόμοιρο, η κυρα-Ανθία κάθε φορά που την έλεγε αυτήν την ιστορία έκλαιγε...

 

Ο στρατιώτης δεν είχε προσέξει πόσο είχε ταραχτεί ο Χαιρέας από τα λόγια του. Προσπαθούσε να τυλιχτεί καλύτερα στο μανδύα του κι όπως αναγκάστηκε να τον κατεβάσει λιγάκι, ο ανιχνευτής είδε στο μάγουλό του ένα σημαδάκι σαν λεκέ, μεγάλο όσο ο καρπός της κουμαριάς. Δε ρώτησε, δεν χρειάστηκε να μάθει ότι αυτό το σημαδάκι το είχανε στην οικογένειά τους όλοι κι ότι το είχε κι η γιαγιά του κι η αδερφή της, που ξέμεινε στο δάσος πριν από τόσα χρόνια. Μονάχα όταν του είπαν αν ήθελε να αναλάβει μια άλλη αποστολή, πιο επικίνδυνη, να βρει το πέρασμα στο βουνό στ' ανατολικά απ' όπου πέρασαν τελικά οι Ωκεάνιοι και κέρδισαν τη μάχη της Αλακάτας, ούτε καν έκατσε να ξεκουραστεί, μόνο έφυγε για το βουνό αλαφιασμένος. Κι οι συστρατιώτες του έλεγαν ότι από τη νύχτα εκείνη στο δάσος κάτι τον βάραινε κι ότι καλά θα ήταν να έλεγαν του στρατηγού να τον στείλει πίσω στις Ελεύθερες Γαίες για λίγο, γιατί θα τρελαινόταν και θα τον χάνανε, τον καλύτερό τους ανιχνευτή.

 

Όταν υπογράφηκε η Μικρή Ανακωχή, μερικούς μήνες μετά, ο Χαιρέας ήταν στην Αλακάτα κι ο στρατηγός τον υποχρέωσε να πάρει άδεια και να γυρίσει στο σπίτι του, στις Ελεύθερες Γαίες. Ανέβηκε σε ένα κάρο με τραυματίες από τη μάχη και πήγε ως την Κασσιοπεία, όπου ήταν το επιτελείο των ανιχνευτών. Όταν τελείωσε με τα διαδικαστικά και πριν παρουσιαστεί στους Θυρσοφόρους για τη μεταφορά, ξέκλεψε μερικές ώρες και χώθηκε στο δάσος.

 

Τώρα το μονοπάτι ήταν φαρδύ και περιποιημένο και ξεχώριζε εύκολα ακόμη και στο καθάριο φως του μεσημεριού. Βρήκε εύκολα το ξέφωτο, το πεύκο όπου τη συνάντησε, τα πετραδάκια που την είχε δει να παίζει, στάθηκε μπροστά στον κορμό όπου είχε χαράξει τα γράμματά του. «Ανθία», είχε γράψει, «η Μελιτινή πηγαίνει στην πόλη από το μονοπάτι. Η έκτη μέρα του μηνός Ηρακλείου ήταν η τελευταία νύχτα που σε περίμενε εδώ.»

 

[Βασισμένο στην πραγματική ιστορία μιας προσφυγοπούλας που πέθανε πριν μερικά χρόνια σε βαθιά γεράματα στη Βόρεια Ελλάδα. Ακόμη και λίγα λεπτά πριν από το θάνατό της, περίμενε, μέσα στην γεροντική της άνοια, να την πάνε πίσω με το κάρο σ' εκείνο το δάσος, να βρει την αδελφή της που την περιμένει, πίσω από ένα δέντρο, γιατί την πονούσε η κοιλίτσα της.]

Edited by Dain
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi

Δεν μπορώ να πω πολλά. Δηλαδή τι να πω; Δεν το κάνεις αυτό. Απλά δεν το κάνεις. Αν σκεφτώ ποτέ κάτι παρόμοιο δεν το γράφω γιατί αδυνατώ. Θα διαλυθώ πάνω στο πληκτρολόγιο. "Αναγνώστης" δεν θα πει άνθρωπος από πέτρα. Από σάρκα και αίμα είμαι. Τρεις είστε οι Άρπυιες στο φόρουμ, Nienor, Sonya και Naroualis και πως να σας εκδικηθεί κανείς όταν είσαστε οι μάστορες της ανελέητης αφήγησης. Και αν μαζεύεστε γύρω από μια φωτιά της νύχτες για να δείτε ποια ξεπερνάει την άλλη, εδώ πρώτευσες Ευθυμία.

 

Ό,τι χρειαζόμουν πριν πάω για ύπνο. Όχι δεν θα σου πω πως ήταν καλό ή υπέροχο.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest roriconfan

Μαγευτικό όπως πάντα σε γραφή αλλά από πιστευτότητα... Χμμμ... Ο ανιχνευτής θα είχε άικιου 80 για να το εμπιστευθεί και να πιάσει και συζήτηση για την ιστορία της ζωής του άουτ οφ τηε μπλου μέσα σε ... πόσο, δύο λεπτά; Δε θα αναφέρω καν για την βολική "από το πουθενά" εξήγηση της ιστορίας του κοριτσιού στο τέλος.

Share this post


Link to post
Share on other sites
nefertiti

δε μπορώ να φανταστώ πιο μαγευτικό τρόπο να αποδώσει κάποιος ένα προσωπικό -κοινωνικό δράμα σε ένα εναλλακτικό τρυφερό κείμενο. δεδομένου ότι είμαι ιδιαίτερα ευαίσθητη λόγω καταγωγής σε θέματα ξεριζωμού όπως επίσης και συναισθηματικά δεμένη με τη μεγαλύτερη αδερφούλα μου, διαβάζοντας την πηγή της έμπνευσης με δυσκολία δεν δάκρυσα... να σαι καλά, μου θύμησες πολλά που λόγω συνθηκών βρίσκονται μακρυά μου. :rolleyes:

Share this post


Link to post
Share on other sites
Glowleaf

**

Edited by Glowleaf

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest roriconfan
Αμα κρινω και απο τον "κορακα" καποιο γονιδιο πρεπει να μου λειπει, γιατι η ιστορια δεν με αγγιξε καθολου. Η γραφη ειναι πολυ ομορφη, αλλα δεν θα σχολιασω τιποτα αλλο γιατι δεν μπορω να ειμαι αντικειμενικος.

Welcome to the club. Πάρα πολλά διηγήματα στο φόρουμ δε μου κάνουνε την παραμικρή αίσθηση αλλά οι περισσότεροι βρίσκουνε τα απίστευτα να πούνε για αυτά.

Κάτι ότι πρέπει να είσαι αισθηματικός τύπος για να καταλάβεις τι νόημα παίζει. Εγώ κοιτάω την ιστορία και την τεχνική στην πλοκή, τα κρυφά νοήματα και την ανάπτυξη της βασικής ιδέας, άλλοι προσέχουνε περισσότερο τις ρομαντικές / νοσταλγικές εικόνες που δημιουργεί.

Edited by roriconfan

Share this post


Link to post
Share on other sites
Glowleaf

**

Edited by Glowleaf

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi
Αυτο ειναι ενα μεγαλο, αποτομο infodump.

 

Δεν συμφωνώ. Εμένα με εισάγει στην παραμυθένια φύση της ιστορίας. Είναι μια πινελιά που χρωματίζει τον κόσμο μέσα στον οποίο θα κινηθώ. (Είναι κυρίως ένα τρικ για να σου ανοίγει την όρεξη, κάτι στο οποίο η Naroualis είναι πολύ καλή.) Δεν έχω ανάγκη τον γέρο αφηγητή, ή την γριά αφηγήτρια, για ποιο λόγο; Την συγγραφέα-αφηγήτρια που μου λέει την ιστορία τι την έχω; Όλο το διήγημα μια αφήγηση δεν είναι;

Share this post


Link to post
Share on other sites
Glowleaf

**

Edited by Glowleaf

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi
Λες ξενα ονοματα, στην ιδια προταση και περιμενεις τον αναγνωστη να βγαλει ακρη.

 

Μα συγνώμη, πρώτη φορά διαβάζεις αυτό το είδος; Προφανώς ο συγγραφέας έχει μια συγκεκριμένη γεωγραφία κατά νου, δικής του έμπνευσης, και μάλλον αγχώνεσαι χωρίς λόγο.

 

Να σε πάω αλλού, κάτι που είναι και σαν ανέκδοτο. Στον κόσμο του Star Trek, συχνά, πάνω σε κάποιο διάλογο κάποιος θα έλεγε "Έχοντας διαβάσει τα έργα του Πλάτωνα, του Νίτσε και του Άφγκαρθ, θα μπορούσα να συμπεράνω πως..." Θα κάθεσαι τώρα να χτυπιέσαι και να φωνάζεις για το ποιος είναι αυτός ο Άφγκαρθ; Ίσως είναι φιλόσοφος των Κλίγκον. Δεν έχει σημασία. Τονίζει τον κόσμο του Star Trek.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest roriconfan

Glowleaf, δεν υπάρχει χώρος για ανάπτυξη σε μικρά διηγήματα. Θεωρητικά, όλα αυτά τα εξηγεί πέρα από το διήγημα η συγγραφέας. Είναι teaser η ιστορία για να διαβάσεις περισσότερο.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Glowleaf

**

Edited by Glowleaf

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi
Ε, αυτο, εγω το βλεπω να βγαζει ματι.

Η διόρθωση του όμως δεν είναι βελτίωση. Και δεν είναι εφεύρεση του φόρουμ αλλά του είδους.

 

Π.χ. μήπως ξέρεις κατά που, σε σχέση με την γεωγραφία του πλανήτη μας, πέφτει το Σάιρ; Ή που ακριβώς είναι η Μέση Γη; Μήπως ο Τόλκιν έπρεπε να πει πως είκοσι μίλια βόρεια του Λονδίνου έπεφτε η Γκόντορ για να ηρεμήσεις;

Share this post


Link to post
Share on other sites
Glowleaf

Δεν ξερω γιατι σου εδωσα την εντυπωση οτι εχω αναστατωθει :)

Μια χαρα ηρεμος ειμαι. Απλη συζητηση κανω. Αλλα ξεφυγε τελειως, και δεν εχει νοημα να την συνεχισουμε.

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi

Βάση αυτού:

Το εχω δει και σε αλλες ιστοριες στην βιβλιοθηκη, δεν δινετε μια αγκυρα στον αναγνωστη να προσανατολιστει.

Μοιάζεις να αγχώνεσαι σαν αναγνώστης. Αυτό εννοούσα με το "ηρεμήσεις." Να διαβάσεις κάτι και να το δεις πιο κατανοητά.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Solonor

Οκ, να σχολιάσω και' γω με την σειρά μου!

Κατ' αρχήν Ευθυμία πιστεύω πως αν έχεις τόσες ιστορίες από τη καταστροφή θα ήταν καλή ιδέα να κάτσεις να τις γράψεις και να τις στείλεις σε κανέναν εκδοτικό. Για πολλούς λόγους.

Όσον αφορά την ιστορία μου άρεσε. Το μόνο σημείο που με δεν μου έκατσε και τόσο καλά ήταν όταν ο άλλος φρουρός του είπε την ιστορία, τόσο σύντομα, από μόνος του. Αν θες να το κρατήσεις έτσι θα πρότεινα το

 

"Ξέρεις, η καταγωγή μου είναι από 'δω, μουρμούρισε ο στρατιώτης προσπαθώντας να του πιάσει κουβέντα. Η γιαγιά μου ήταν Κασσιόπεια, κι είχε και μια ιστορία, ν' ανατριχιάσεις."

 

Ν' αντικαθιστούνταν από ξεκίνημα συζήτησης του ανιχνευτή. Πάντως η τελευταία παράγραφος με ξανάφερε στα ίσια μου.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Naroualis

Ευχαριστώ για τα σχόλιά σας, αν και προσωπικά δε θα σας τα ανταποδώσω πριν λήξει η ψηφοφορία. Glowleaf, αν έχεις την καλοσύνη, ανέβασε τα σχόλιά σου ξανά. Νιώθω άσχημα να ξέρω ότι κάτι ειπώθηκε για μένα και για την ιστορία μου κι εγώ δεν το άκουσα. Αν δε θες να τα σηκώσεις δημοσίως, στείλε μου τουλάχιστον ένα πμ. Μη με κρατάς στην άγνοια...

Share this post


Link to post
Share on other sites
Sonya

Ευθυμία μου, παραμυθένια ιστορία. Με χτυπάει το γεγονός ότι είναι "αφήγηση" μιας γριάς στα τελευταία της που γύρευε την αδερφή της. Επίσης μ' αρέσει που περνάει τόσο έμμεσα το θέμα του διαγωνισμού μόνο απ' την χαραγματιά στο δέντρο.

 

Για το ύφος και την γλώσσα που χρησιμοποιείς δεν θα π λέξη. Ξέρεις πολύ καλά πως έχεις τη δύναμη να βάζεις τις σωστές λέξεις στις σωστές στιγμές και τις διαλέκτους και τα ιδιώματα που χρειάζονται για να κάνεις μια πολύ καλή ιστορία εξαιρετική. Είναι η ιστορία που θα ήθελα να μου έλεγε η γιαγιά μου πριν πέσω στο κρεβάτι. Αλλά επειδή δεν έχω ουδεμία επαφή με Ανατολή, στερήθηκα τις ιστορίες της προσφυγιάς.

 

Συνέχισέ το. Αξίζει τον κόπο τέτοιες ιστορίες, έστω και πλεγμένες με νήματα φαντασίας, να σώζονται και να γίνονται θρύλοι και παραμύθια.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nienor

:flowers: :worshippy:

 

Μου πήρε πάρα πολύ ώρα να βρω κατάλληλα εμότικον για να σου πω αυτά που δε μπορώ να εκφράσω. Για άλλη μια φορά, απλά τη λατρεύω και παρόλο που δεν είμαι ουδέτερη όσο αφορά τη γραφή σου γενικά, εδώ μπορώ να πιστέψω πως και τίποτα δικό σου να μην είχα διαβάσει ξανά, θα έβλεπα το πόσο καλή είσαι σε αυτό που κάνεις ρίχνοντας απλά μια δεύτερη ματιά στον τρόπο με τον οποίο έχεις χτίσει αυτό το διαμαντάκι. Είχα ρίγη σχεδόν σε ολόκληρη την αφήγηση...

 

 

 

edit: Επίσης, αυτό με τη γριά που ψάχνει τη μικρή της αδερφή ήταν κι εμένα το έναυσμα για να ξεκινήσω την ιστορία που έγραφα για το νανορίμο. Νομίζω είναι η πρώτη φορά που την ίδια περίοδο είμαι κοντά σου θεματολογικά.

Edited by Nienor

Share this post


Link to post
Share on other sites
Tiessa

Κατ' αρχήν υποκλίνομαι στην ευχέρεια με την οποία βγάζεις τόσο αχαλίνωτη φαντασία:

Λένε ότι οι Ωκεάνιοι έχουν ζευγαρώσει τους ανιχνευτές τους με γάτες, ώστε να μπορούν να βλέπουν στο σκοτάδι.
. Παρόλο που το αναιρείς άμεσα:
Η αλήθεια είναι ότι όλοι οι ιχνηλάτες τους ανήκουν στην ίδια οικογένεια, τους Λυγκίδες
, εμένα με έχεις ήδη φτιάξει να διαβάσω παρακάτω. Από την πρώτη στιγμή έχω μπει μέσα στο μαγικό κόσμο και βυθίζομαι.

 

Η ιστορία ήταν σαφώς πολύ όμορφα γραμμένη. Είχε πολύ γοητευτική ατμόσφαιρα, τόσο που το δράμα που περνάει από μέσα της, σε αγγίζει λεπτά και σε ξεσκίζει με το μαλακό. Το κρατάς και το γεύεσαι και πικραίνεσαι και δεν αισθάνεσει την ανάγκη να το φτύσεις για να πας παρακάτω. Γράφω τα σχόλιά μου έχοντας τελειώσει τη δεύτερη ανάγνωση, πολλές μέρες μετά την πρώτη που έγινε λιγο μετά που ανέβηκε η ιστορία για το διαγωνισμό, και το συναίσθημα της πρώτης φοράς παραμένει το ίδιο.

 

Αυτά ήταν τα καλά νέα.

 

Πάμε τώρα και στα διφορούμενα: Τα τόσα πολλά ονόματα και τοποθεσίες δείχνουν έναν εξαιρετικά πλούσιο κόσμο, που ταιριάζει υπέροχα σε μυθιστόρημα, αλλά σ' ένα τόσο μικρό κείμενο με δυσκόλεψαν λίγο. Υπήρχαν στιγμές που δεν ήμουνα σίγουρη ποιοι ήταν οι μεν και ποιοι οι δε, ποιοι είχαν πάρει το κορίτσι, αν εκεί που τον οδηγούσε ήταν πίσω στις εχθρικές γι αυτό γραμμές και άλλα παρόμοια. Αυτό αισθάνθηκα ότι βλάπτει το συγκεκριμένο κείμενο, γιατί αντί να δώσω έμφαση στο συναίσθημα, όπως υποθέτω ότι θα ήθελες, σπαταλούσα ενέργεια για να καταλάβω το ρόλο και τη θέση του καθενός. Μπορεί να είναι μόνο δικό μου πρόβλημα, φυσικά, και δεν το αντιμετωπίζω μόνο εδώ, με απασχολεί συχνά σε διηγήματα φάντασυ.

Μερικά προβλήματα αληθοφάνειας: Δεν είχα πρόβλημα με το στρατιώτη που αναφέρει στα γρήγορα την ιστορία της γιαγιάς του στο τέλος, όπως είπαν άλλοι. Οι νύχτες που συμβαίνουν κοσμοϊστορικά γεγονότα, όπως ήταν η κατάληψη της πόλης, ευνοούν τις παράξενες διηγήσεις. Εξάλλου αυτό με μια δυο προτάσεις φτιάχνεται.

Έχω όμως πρόβλημα με το δάσος και τα αδύναμα τείχη, επειδή εκεί βασίζεται η ιστορία της άλωσης. Το έχεις κι εσύ, γι αυτό και το αναφέρεις ως προβληματισμό του Χαιρέα. Αυτό θα έπρεπε κάπως να λυθεί. Η αποψίλωση ηταν τεχνική πανάρχαια, δεν μπορεί να μην την είχαν εφαρμόσει. Και μια νύχτα που το φεγγάρι λάμπει, είναι δύσκολο να κρυφτούν οι εισβολείς. Δεν μπορώ να φανταστώ ότι σε οποιαδήποτε αρχαία πόλη θα ήταν στα καλά τους ν' αφήνουν τα δέντρα να ακουμπάνε στα τείχη.

Μήπως αν δεν ανέφερες καν ότι η πόλη είναι ευάλωτη σ' εκείνο το σημείο; Μήπως, αν τόνιζες λίγο περισότερο ότι είχαν αλλού στραμμένη την προσοχή τους; Μήπως αν η μικρή τού αποκάλυπτε όχι απλώς το μονοπάτι αλλά κάποιο αδύναμο σημείο, κάποιο πέρασμα π.χ. παλιό λαγούμι ή υπόνομο, που ήξερε από κουβέντες, παιχνίδια σ' έναν πιο ειρηνικό καιρό ή ό,τι άλλο. (Συγνώμη, δεν θέλω να επέμβω στην ιστορία, αλλά επειδή είναι όμορφη, της αξίζει να μην έχει τεχνικές ελλείψεις).

 

Τέλος, και δεν ξέρω αν αυτό είναι καλό ή κακό: Δεν βλέπω γιατί να μη σταθεί αυτό το διήγημα μόνο του ή στον φανταστικό κόσμο όπου εκτυλίσσεται και πρέπει να δεθεί με την Μικρασιατική Καταστροφή. Είναι εξίσου συγκινητικό σε κάθε ανθρώπινο κόσμο. Επειδή έχω κι εγώ καταγωγή από Μ. Ασία κι έχω ακούσει πολλές ιστορίες προσφυγιάς, δεν εντόπισα το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό που θα μπορούσε να το δένει με το συγκεκριμένο θέμα. Το κοριτσάκι που απόμεινε πίσω μπορεί να είναι υλικό οποιουδήποτε ανά την ιστορία περιστατικού προσφυγιάς. Κι όταν έγραψες στα σχόλια στην αρχή ότι έχει σχέση με τη Μ.Ασία πήγε σε εντελώς διαφορετικό setup το μυαλό μου. Φαντάστηκα πως θα έγραφες για το συγκεκριμένο θέμα, προσθέτοντάς του φανταστικό περιεχόμενο.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest roriconfan

Το γενικώς ύφος της ιστορίας είναι ότι πρέπει να έχεις διαβάσει πολύ από τον κόσμο της συγγραφέως, που εγώ δεν έχω κι έτσι όλα αυτά τα ονόματα και τις ορολογίες τα βρήκα νεκρό χρόνο. Για μικρή ιστορία πραγματικά κουράζει και μπερδεύει τον αναγνώστη γιατί είναι σαν άνοστο ντρέσινγκ. Πέρα από αυτά, πραγματικά, χαζοί ήταν οι κάτοικοι της πόλης να αφήσουνε αδύνατο σημείο; Ή ακόμα έρχεται και το ερώτημα πως και τόσα χρόνια που το κοριτσάκι ήταν φάντασμα, η κατάσταση της πόλης δεν άλλαξε καθόλου παρόλο που βρίσκονται σε πόλεμο; Και ναι, ένα κοριτσάκι στο δάσος θα εμπιστευόταν σαν έγγυρη πηγή; Ναι, το ψειρίζω κι αυτό πολύ αλλά η αιτιολόγηση είναι που κάνει την διαφορά για εμένα. Αν μένω με ερωτηματικά μετά το πέρας της ιστορίας, τότε χαλιέμαι.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Glowleaf
Πάμε τώρα και στα διφορούμενα: Τα τόσα πολλά ονόματα και τοποθεσίες δείχνουν έναν εξαιρετικά πλούσιο κόσμο, που ταιριάζει υπέροχα σε μυθιστόρημα, αλλά σ' ένα τόσο μικρό κείμενο με δυσκόλεψαν λίγο. Υπήρχαν στιγμές που δεν ήμουνα σίγουρη ποιοι ήταν οι μεν και ποιοι οι δε, ποιοι είχαν πάρει το κορίτσι, αν εκεί που τον οδηγούσε ήταν πίσω στις εχθρικές γι αυτό γραμμές και άλλα παρόμοια. Αυτό αισθάνθηκα ότι βλάπτει το συγκεκριμένο κείμενο, γιατί αντί να δώσω έμφαση στο συναίσθημα, όπως υποθέτω ότι θα ήθελες, σπαταλούσα ενέργεια για να καταλάβω το ρόλο και τη θέση του καθενός. Μπορεί να είναι μόνο δικό μου πρόβλημα, φυσικά, και δεν το αντιμετωπίζω μόνο εδώ, με απασχολεί συχνά σε διηγήματα φάντασυ.

 

Οταν το λεω εγω μου θυμωνετε! Αυτο ειναι nitpicking δηλαδη ρε Dinosxanthi που κανει η Tiessa? Τι το διαφορετικο εχει η αποψη μου? Εγω απλα ειπα που ακριβως σε ξενιζει το θεμα (τρεις πρωτες παραγραφους). Οριστε, εδω ηθελα να καταληξω. Αντι να ασχολειται ο αναγνωστης με την ιστορια, προσπαθει να ξεμπλεξει το layout. Και το επισημαινω, γιατι ειναι πραγματικα ομορφη ιστορια αλλα χαλαει την εμπειρια με το αποτομο infodump στην αρχη.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nihilio

Και για εμένα δε δούλεψε, και ας το διάβασα δύο φορές. Αν και γραμματικά/συντακτικά/ελφραστικά είναι εξαιρετικό, το διήγημα είναι πολύ πλαδαρό για να δουλέψει. Αν και έχει κάποια κατεύθυνση και έναν μύθο, ο τρόπος με τον οποίο είναι γραμμένο μπερδεύει τον αναγνώστη, με τα νοήματα να κάνουν σβούρες και τον άμοιρο που διαβάζει να ψάχνει τη μπάλα (γιατί νομίζεις ότι το διάβασα και δεύτερη φορά πριν γράψω όλα αυτά). Έχουμε έναν ανιχνευτή που μιλάει με ένα κορίτσι που του αποκαλύπτει ως deus ex machina τη λύση στο πρόβλημά του και μετά την αποκάλυψη της ταυτότητάς του και έναν τοπικό θρύλο και όλα αυτά με κερασάκι στην τούρτα μια ιστορία από τη Μικρασία που όχι μόνο είναι περιττή, αλλά αποσπά από το κείμενο. Θέλει επειγόντως κόψιμο-ράψιμο και τράβηγμα σε σημεία για να γίνει πιο στιβαρό, πιο αποτελεσματικό, όπως του αξίζει.

Και χωρίς τη Μικρασία. Δε χρειάζεται τέτοια gimmics για να πείσει.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Tiessa
Οταν το λεω εγω μου θυμωνετε! Αυτο ειναι nitpicking δηλαδη ρε Dinosxanthi που κανει η Tiessa? Τι το διαφορετικο εχει η αποψη μου?

 

Εγώ πάντως δεν ξέρω τι είχες γράψει. Εκείνο το βράδυ που υπήρξε η διαμαρτυρία δεν ήμουνα στον υπολογιστή και το επόμενο πρωί είχαν σβηστεί τα σχόλια...

Share this post


Link to post
Share on other sites
khar

Το κοριτσάκι στο δάσος: Πολύ καλή γραφή, σε απορροφάει αλλά μου θύμισε αρκετές ιστορίες με κάποιο πεθαμένο πρόσωπο που στοιχειώνει τον τόπο του θανάτου. Η αφέλεια του ανιχνευτή δείχνει υπερβολική και αφαιρεί λίγο από την «αληθοφάνεια» του παραμυθιού.

Κοριτσάκι_στο_δάσος_σ_ολια.doc

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
Sign in to follow this  

×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..