Jump to content

Δέκατο τρίτο φεγγάρι


Recommended Posts

Πυθαρίων

Όνομα Συγγραφέα: Πυθαρίων

Είδος: Ε.Φ.

Βία; Όχι

Σεξ; Όχι

Αριθμός Λέξεων:1543

Αυτοτελής; Ναι. ( Συντόμευση λίγο μεγαλύτερου για πιο γρήγορη ανάγνωση )

Σχόλια: Ένα ποίημα πασπαλισμένο με αστρόσκονη.

 

 

 

‘‘Είναι μικρή η αγάπη για ταξίδια

στις θάλασσες των μπλε ματιών σου.’’

 

Αν σου αφιερώσουν ένα ποίημα, ζεις για πάντα. Σ’ έναν κόσμο φτιαγμένο από όνειρα. Αρκεί να το αποστηθίσεις. Κι όταν το ψιθυρίζεις, να μην λες ποτέ τον τελευταίο στίχο.

Τα ευλύγιστα και επιδέξια δάκτυλά της, ακούμπησαν χαϊδευτικά τα παλμοοπτικά πλήκτρα της εικονικής προβολής του πιάνου, που είχαν υποκαταστήσει στο ταμπλό τις ενδείξεις των λειτουργιών του αστροσκάφους και τα χειριστήρια της manual πλοήγησης.

Οι εσωτερικές επενδύσεις από iso-kevlar των τοιχωμάτων της καμπίνας ελέγχου, λειτούργησαν σαν μεμβρανικά ηχεία, διαχέοντας στον χώρο τον μαγευτικό ήχο. Απομάκρυνε τα χέρια της από τα πλήκτρα. Το πιάνο συνέχισε να παίζει το ίδιο μοτίβο: ‘

. Μια αγαπημένη παμπάλαια σύνθεση, από την ‘‘Αμελί ’’, ένα συμπαθέστατο δημιούργημα της εποχής του κινηματογράφου, μιας τεχνικής απεικόνισης διακοσίων και πλέον χρόνων παλιάς, που σχετιζόταν με την τέχνη της υποκριτικής. Είχε προλάβει να ζήσει τις τελευταίες δεκαετίες εκείνης της περιόδου. Στην συλλογή της από χιλιάδες δείγματα, είχε κι εκείνη την ταινία, που την ανακύκλωνε κατά αραιά χρονικά διαστήματα, αναβαθμισμένη βέβαια μέσω της 3d -senseplus προβολικής αναπαραγωγής. Έβρισκε επίσης εξαιρετική την συναίσθηση του αρώματος του γιασεμιού και του αιθέριου έλαιου εσπεριδοειδών, καθώς και τη γεύση αγριοκέρασου από τα χείλια της Αμελί, που είχαν επιλέξει οι ψηφιακοί αναβαθμιστές παλιών ντοκουμέντων να συνδυάσουν - οπωσδήποτε πολύ ταιριαστά - με την ταινία. Και το μουσικό κομμάτι με το πιάνο ήταν εξαίσιο, εκπληκτικό. Απλό κι απέραντα βαθύ ταυτόχρονα. Άγγιζε την ψυχή της σαν πουπουλένιο μελαγχολικό χάδι και την έστελνε στους πιο μακρινούς γαλαξίες.

 

Μαύρο βελούδινο διάστημα, νεφελώματα και αστερισμοί, πύκνωσαν γύρω της στον χώρο της καμπίνας, σε μια ακριβή μικρογραφική αναπαράσταση του εξωτερικού διαστήματος, όπως οι περισκοπικοί - τηλεσκοπικοί καταγραφείς το αποτύπωναν. Έτεινε απαλά το αριστερό της χέρι με τα δάκτυλά της ν’ ακουμπούν τον Περσέα και την Ανδρομέδα, που αντέδρασαν με παλμικούς σπινθηρισμούς κι απόθεσε στη δεξιά της χούφτα το πολύχρωμο φωτεινό νεφέλωμα του Ωρίωνα.

 

‘‘Παίρνω αλμύρα απ’ της θλίψης σου το δάκρυ,

βάζω το φως απ’ τη λευκή σου τη μορφή,

χρώμα λιωμένο απ’ του ονείρου σου την άκρη,

ζυμώνω κόσμους με νερό από βροχή,

ρουμπίνια ήλιους και αστέρια από αχάτη

και τ’ αποθέτω στων χεριών σου την αφή…’’

 

Αν σου αφιερώσουν ένα ποίημα, ζεις για πάντα. Σ’ έναν κόσμο φτιαγμένο από όνειρα. Αρκεί να το αποστηθίσεις. Κι όταν το ψιθυρίζεις, να μην λες ποτέ τον τελευταίο στίχο.

 

«Τώρα, μπορούμε να μιλήσουμε», αποφάσισε φωναχτά.

Το πολύχρωμο φωτεινό νεφέλωμα του Ωρίωνα, διαλύθηκε στη δόνηση της φωνής της, σκορπώντας ανταύγειες με τα χρώματα της ίριδας στο σκοτεινό σύμπαν της καμπίνας ελέγχου. Οι Πλειάδες συστράφηκαν και ενώθηκαν με τον Βοώτη, την Κασσιόπη και τον Κηφέα. Η Λύρα κι ο Πήγασος έλαμψαν έντονα και παρατεταμένα, σαν πυροτεχνήματα. Το πιάνο συνέχισε σ’ ένα άλλο μοτίβο. Τώρα, πλαισιώθηκε από απαλούς ήχους πνευστών και έγχορδων. Οι συγχορδίες έφτιαχναν pulsars κάπου στο υποτιθέμενο υπερδιάστημα. Η μουσική των σφαιρών, ο ήχος του σύμπαντος, λειτούργησε σαν ψυχοτρόπος ενισχυτής, φέρνοντας έντονες αναμνήσεις στο νού της και μια υγρή θαμπάδα στα μάτια της.

«Τώρα μπορούμε να μιλήσουμε» είπε πάλι.

«Να μιλήσουμε γλυκιά μου», θα απαντούσε. Αν ήταν εκεί. Εκείνος πάντα έλεγε πως έτσι είναι δίκαιο. Αυτός που γεννιέται πρώτος, να φεύγει πρώτος. Έτσι είχε γίνει. Δεν πρόλαβε. Εκείνη είχε προλάβει. Τις καλλιέργειες βλαστικών κυττάρων για ανακατασκευή του μυοκαρδικού ιστού, των ζωτικών οργάνων και των αγγειακών τοιχωμάτων, την δερματική ανάπλαση με ιοντικές θεραπείες γονιδιακής ανανέωσης, την τεχνολογία τροφίμων καθαρής ενέργειας: Μια έκρηξη της Ιατρικής και της βιοτεχνολογίας, λίγα χρόνια μετά. Υπόσχεση για μια ζωή που θα χωρούσε τα όνειρά του. Μα δεν πρόλαβε. Εκείνη, είχε κι άλλη αγάπη για κίνητρο: Την κόρη της. Και τ’ αποφάσισε.

 

«Φαντάσου μια αγάπη που ζει αιώνια» του είχε πει εκείνο το βράδυ του Δεκέμβρη. Ένα ολόγιομο γαλάζιο φεγγάρι είχε μόλις ανατείλει. Επτά φορές στα δεκαεννιά χρόνια, ανατέλλει ένα τέτοιο φεγγάρι. Δεν είναι βέβαια κυριολεκτικά γαλάζιο. Είναι ένας ευφημισμός, για την δέκατη τρίτη πανσέληνο στο ίδιο ημερολογιακό έτος. Εκείνη τη βραδιά όμως ήταν. Ήταν γαλάζιο γιατί, του κρατούσε το χέρι και στο φως του δεν πρόσεχε τις βαθιές του ρυτίδες, δεν έβλεπε πως ήταν πια γέρος. Γιατί, καθώς της μιλούσε, η χροιά της φωνής του, θύμιζε τη φωνή του πριν από πολλές δεκαετίες και μιλούσε με τις ίδιες λέξεις, στους ίδιους αβρούς τόνους. Γιατί, σαν τα χείλια του ακούμπησαν τρυφερά τον γυμνό λαιμό της, ήταν το ίδιο απαλά με εκείνα τα χείλια που πρωτοφίλησαν τότε τα δικά της, ένα δειλινό κάποιου Αυγούστου, σε μια έρημη ακροθαλασσιά. Και κυρίως γιατί, η απαλή αύρα έφερνε εκείνη την ίδια ευωδιά από κέδρο, πεύκα και κρινάκια της άμμου.

 

‘‘Πεύκο και κέδρο στάζει το φιλί σου

και καλοκαίρια που περάσαμε μαζί.

Σε μια κρυφή γωνιά του παραδείσου

η αγάπη μου θα ήθελε να ζει,

μικρός θεός, να πλάθει το κορμί σου,

με άσπρη άμμο και με κόκκινο κρασί.’’

 

Αν σου αφιερώσουν ένα ποίημα, ζεις για πάντα. Σ’ έναν κόσμο φτιαγμένο από όνειρα. Αρκεί να το αποστηθίσεις. Κι όταν το ψιθυρίζεις, να μην λες ποτέ τον τελευταίο στίχο.

 

 

«Πόσο μου λείπουν αυτοί οι στίχοι που μου έφτιαχνες τότε» είπε.

«Έλα τώρα, σπάνια τους διάβαζες. Μπορεί και να τους θεωρούσες αδέξιους, σαχλορομαντικούς και αφελείς» θα απαντούσε εκείνος.

«Ακόμα κι αν ήταν έτσι, δεν έπαυαν να περιέχουν για μένα την πολύτιμη επιβεβαίωση της αγάπης σου» απάντησε πάλι εκείνη, ανίκανη να συγκρατήσει δυο σταγόνες υγρής ανάμνησης που εμφανίστηκαν στις άκρες των ματιών της «και, βλέπεις, τους αποστήθισα κιόλας» συμπλήρωσε.

«Σου πήρε πάνω από εκατό χρόνια» θα παρατηρούσε εκείνος, χαμογελώντας πειραχτικά. Μάλλον μετά, θα έπαιρνε στα δυο του χέρια απαλά το πρόσωπό της και με λατρεία οι αντίχειρές του θα σκούπιζαν προσεκτικά τα δάκρυά της.

«Έλα, πάνε εβδομήντα επτά χρόνια από τότε κι έχεις και την κόρη μας παρέα» θα της έλεγε, στην προσπάθειά του να την χαλαρώσει.

«Δεν την βλέπω πιά» είπε εκείνη. «Είμαι Νομάδας.»

«Νομάδας;»

«Με το πρόβλημα του υπερπληθυσμού στη Γη και την απουσία θέσεων στη Σελήνη, όσοι είμαστε πάνω από εκατόν είκοσι ετών, υποχρεωθήκαμε να επιλέξουμε ανάμεσα στο να γίνουμε Νομάδες - περιφερόμενοι σε αποστολές κοινής ωφέλειας - και στην ευθανασία. Αποστολές κοινής ωφέλειας θα πει, κοντινές παρατηρήσεις φαινομένων στο ηλιακό σύστημα και αναφορές για λήψη μέτρων ασφάλειας. Δεν ήμουν έτοιμη ακόμα. Διάλεξα Νομάδας.»

«Μωρό μου, ταλαιπωρία;» θα ανησυχούσε.

«Ίσως, με συναρπαστικό αντίκρυσμα, πάντως. Είδα πράγματα που θα’ θελες να έχεις δει. Και θέλω να σου μιλήσω γι’ αυτά.» Του είπε.

«Πές μου λοιπόν, γλυκιά μου» θα της έλεγε με ενδιαφέρον.

 

«Είδα τις τρικυμίες, από τους σφοδρούς ανέμους και τους κυκλώνες, στις θάλασσες του παγωμένου μεθανίου στον γαλανό Ποσειδώνα. Τις κρυσταλένιες νιφάδες διαμαντιών να πέφτουν σαν χιόνι στην επιφάνειά του. Ταξίδεψα μετά στα όρια των νανοπλανητών, στον Πλούτωνα, την Έριδα και την Δυσνομία, τον δορυφόρο της. Έζησα δέκα χρόνια στην Δήμητρα, στη ζώνη των αστεροειδών, στέλνοντας αναφορές για τα χαοτικά φαινόμενα του ηλιακού συστήματος. Ξέρεις, απρόβλεπτες εκτροπές από τροχιές, απειλούμενες προσκρούσεις με την Γη. Αγνάντεψα βροχές διαττόντων στην Τηθύ και την Ρέα, τους δορυφόρους του Κρόνου. Είδα να αναπτύσσονται καινούργιες αποικίες στον πορτοκαλί Τιτάνα. Είμαστε πια είκοσι δισεκατομμύρια ψυχές.»

 

«Τις νιώθω σχεδόν», θ’ απαντούσε μάλλον εκείνος γελαστά και θα της θύμιζε αυτό που της έλεγε πάντα, ότι, δηλαδή, η τετραδιάστατη υπόσταση μιας οντότητας δεν αποτελεί παρά μια αντανάκλαση στον απατηλό καθρέφτη του χωροχρόνου, μια όψη από τις πολλές -πολλές όψεις της ύπαρξης. Και πως η ίδια οντότητα απλώνεται και πλέκεται σαν άδηλος ιστός και σ’ όλες τις άλλες διαστάσεις. Και ότι αυτό ακριβώς είναι η ψυχή. Και πως έτσι όλες οι ψυχές κρατιούνται χέρι-χέρι στον αχρονικό χορό του σύμπαντος, όταν η ψευδαίσθηση του βιοχρόνου καταρρεύσει.

Θα της μιλούσε για τη “φυλακή μέσα στη φυλακή”, τη φυλακή δηλαδή των πέντε - περιορισμένων κι αυτών έτσι κι αλλιώς - αισθήσεων, μέσα στη μεγαλύτερη φυλακή των τεσσάρων διαστάσεων.

Θα κατέληγε, όπως πάντα, όταν αναφερόταν στην παραπλανητική φαινομενικότητα, στους δεσμώτες της σπηλιάς του Πλάτωνα.

 

«Αλλά, υπάρχουν στιγμές, σημεία, ή συγκυρίες, όπου οι διαστάσεις μοιάζουν να διασταυρώνονται, να αποκτούν επαφή, να ξεχύνονται η μια μέσα στην άλλη. Απαιτείται τότε ένας φυσικός συντονισμός και μια κατάσταση διευρυμένης συνείδησης, για να μπορεί κανείς να γίνει αποδέκτης μιας άλλης εκδοχής της πραγματικότητας, ασύλληπτης και μαγικής».

 

Ο φωτισμός της αίθουσας ελέγχου τρεμόπαιξε έντονα, εναλλάσσοντας χρωματικούς προειδοποιητικούς τόνους.

 

«Θαρρώ πως πλησιάζω την συγκυρία», αναφώνησε εκείνη με ενθουσιασμό.

 

Το σκάφος κλονίστηκε βίαια, εκείνη έχασε την ισορροπία της, το πιάνο σιώπησε, το σύμπαν χάθηκε από την καμπίνα ελέγχου. Ο εξομοιωτής άμεσου περιβάλλοντος, πρόβαλλε το εγγύς διάστημα.

Ο Υπερίων και η Διώνη, είχαν χαθεί. Το φεγγάρι του Κρόνου που είχε τ’ όνομά της, τρεμόπαιζε κι αυτό στα όρια της εξαφάνισης.

 

«Γλυκιά μου, είσαι καλά;» Θα ρωτούσε εκείνος με σχετική αγωνία.

«Θαυμάσια, εκπληκτικά», απάντησε εκείνη, «επαληθεύονται οι παρατηρήσεις», συνέχισε με διέγερση, «για τα ρεύματα ταχυονίων που δημιούργησαν αναταραχές στο ηλιακό σύστημα.»

Ήξερε πως εκείνος θα καταλάβαινε τι εννοούσε. Και χαμογέλασε με κρυφή ευχαρίστηση.

Το αυτόματο σύστημα πλοήγησης, αποφάσισε έκτακτη επείγουσα προσεδάφιση στον Ιαπετό.

 

Το σκάφος τραντάχτηκε έντονα πάλι αλλά μετά από λίγο σταθεροποιήθηκε. Ο εξομοιωτής περιβάλλοντος, πρόβαλλε βράχια και κρατήρες. Αλλά ύστερα έδειξε δέντρα και λουλούδια και νερά. Ο αέρας μύρισε χορτάρι. Και λεμονανθούς.

«Τα ταχυόνια, γλυκιά μου, έχεις δίκιο, κινούνται με ταχύτητες μεγαλύτερες εκείνης του φωτός. Και ταξιδεύουν στον χρόνο. Δημιουργούν ζητήματα στο κατεστημένο ανθρώπινο σύμπαν» .

Εκείνη χαμογέλασε θριαμβευτικά. Αυτός ήταν ο λόγος άλλωστε που είχε επιλέξει την συγκεκριμένη αποστολή.

Μια σκιά άρχισε να παίρνει μορφή, κάπου ανάμεσα στα ρυάκια και την πυκνή βλάστηση. Η καρδιά της χτύπησε σε ρυθμούς κολπικής μαρμαρυγής..

 

«Είσαι εσύ;» Ρώτησε με έξαψη.

 

Δώδεκα από τα φεγγάρια του Κρόνου, φαίνονταν καθαρά στον βαθύ μπλέ ουρανό.

Το δέκατο τρίτο, που είχε τ’ όνομά της, τρεμόπαιζε στα όρια της εξαφάνισης.

Τα δέντρα σκίρτησαν σε μια απαλή αύρα. Άρωμα από πεύκο, κέδρο και κρινάκια της άμμου διαχύθηκε στον αέρα.

Οι αστερισμοί φάνηκαν πάλι καθαρά, πίσω από τα φεγγάρια του Κρόνου.

Η κοντινή Τελεστώ, σαν ένα κοσμικό πετράδι, αντανακλούσε έντονα το ηλιακό φως και έλουζε με ρευστό ασήμι τα μαλιά της. Το δέκατο τρίτο φεγγάρι, που είχε τ’ όνομά της, έγινε γαλάζιο κι ύστερα χάθηκε.

 

Αν σου αφιερώσουν ένα ποίημα, ζεις για πάντα. Σ’ έναν κόσμο φτιαγμένο από όνειρα. Αρκεί να το αποστηθίσεις. Κι όταν το ψιθυρίζεις, να μην λες ποτέ τον τελευταίο στίχο.

Αλλά πάλι, ποιός θα ’θελε να τριγυρνά για πάντα μοναχός στα παγωμένα μονοπάτια των άστρων;

Έκλεισε τα βλέφαρά της και ψιθύρισε τους τελευταίους στίχους:

 

‘‘Θα σκύψω μια βραδιά που θα κοιμάσαι

στου φεγγαριού λουσμένη τ’ ασημί

και λέξεις που σου είχα πει, θυμάσαι,

θα ψιθυρίσω πάλι απ’ την αρχή:

« Είναι μικρή η αγάπη για ταξίδια

στις θάλασσες των μπλε ματιών σου»

Και θ’ ακουμπήσω το φιλί μου

πάνω στις άκρες των χειλιών σου…’’

Edited by Mesmer
Αλλαγές από συγγραφέα
  • Like 1
Link to post
Share on other sites

Παράξενο που δεν το σχολίασε κανείς μέχρι τώρα τούτο εδώ!

 

Ένα πολύ όμορφο, ρομαντικό και ποιητικό κείμενο. Ένας μεγάλος (διαχρονικός!) έρωτας. Οι περιγραφές σου είναι πλούσιες και λυρικές. Το εύρημα της συζήτησης (θα απαντούσε αν ήταν εδώ) μου άρεσε, αν και η τηλεγραφική συζήτηση μου φάνηκε κάπως άγαρμπη (δεν εξηγείς τηλεγραφικά σε πλάσματα της μνήμης/φαντασίας σου). Μου άρεσαν πολύ οι αντιστοιχίες των φεγγαριών του Κρόνου και των πανσελήνων της Γης καθώς και η πλούσια αστρονομική περιγραφή που κάνεις. Δεν με έπεισε η "αύρα βαρυονίων" και η ανάμειξή τους με τα ταχυόνια. Δεν είμαι σίγουρος ότι κατάλαβα τι έγινε στο τέλος ή αν έπρεπε να καταλάβω. Ομοίως δεν είμαι σίγουρος γιατί δεν πρέπει να πεις τους τελευταίους στίχους και τι γίνεται όταν τους είπε. Από την άλλη μεριά, αυτές μου οι αβεβαιότητες τόνισαν την ευχάριστα ομιχλώδη εικόνα που μου δημιούργησε η ιστορία σου. Well done!

Link to post
Share on other sites
Πυθαρίων

Γιώργο, Τέταρτε, 1) Τροποποίησα την επίμαχη 'τηλεγραφική' φράση. Είχες δίκιο.

2) Η ασάφεια είναι μέρος και πνεύμα της ιστορίας.

3) Γενικά, ένα τελικό συμπέρασμα θα μπορούσε να είναι πως το δέλεαρ της αθανασίας ή της μακροβιότητας, δεν υπερβαίνει το βαθύ ανθρώπινο συναίσθημα.

4) Ίσως προβώ και σε άλλες μικροδιορθώσεις. Χθες ήδη είχα ζητήσει από τον Dain να μου υποδείξει τον τρόπο να το κάνω. Π.χ. από παραδρομή έγραψα βαρυόνια αντί για βαρυτόνια, αν κι αυτά κατά την άποψή μου δεν ήταν αταίριαστα. Διάβασα πρόσφατα για το πώς το κοσμικό (συμπαντικό) αλλά και το άμεσο φυσικό περιβάλλον επιδρά καταλυτικά στις μορφές και τα χαρακτηριστικά των έμβιων σχηματισμών. Απέμεινε σε μένα να βάλλω τις ευφάνταστες συνδυαστικές σκέψεις που η Ε.Φ. απαιτεί.

 

Άν δεν βαριέσαι, ρίξε μια ματιά στα παρακάτω:

 

«Πραγματικά ή όχι τα ταχυόνια κάνουν τους επιστήμονες να αισθάνονται άβολα επειδή αυτά παραβιάζουν τους κανόνες του αιτίου και του αιτιατού. Από την δική μας προοπτική, αυτά τα σωματίδια - που κινούνται πιο γρήγορα από το φως - εμφανίζονται να κινούνται προς τα πίσω στον χρόνο.

 

Ένα ταχυόνιο από το παρόν θα μπορούσε να αλληλεπιδρά με ένα σωματίδιο στο παρελθόν, οδηγώντας σε παράξενα σενάρια "από το παρελθόν προς το μέλλον". Δηλαδή σενάρια για παράλληλα σύμπαντα.»

 

http://www.physics4u.gr/faq/tachyons.html

 

 

 

«β. Κάθετο βαρυτόνιο. Όταν ένα βαρυτόνιο κινείται προς ή από μια βράνη, ευθυγραμμίζει ή πολώνει τα εικονικά σωματίδια. Τα πολωμένα εικονικά σωματίδια γεννούν μια βαρυτική δύναμη, η οποία αντιτίθεται στην κίνηση του βαρυτονίου.»

 

http://www.physics4u.gr/articles/2004/outofdarkness2.html

Edited by Πυθαρίων
Link to post
Share on other sites

Θα συμφωνήσω με τον Γιώργο. Πραγματικά πολύ γλυκό διήγημα. Βέβαια για να είμαι ειλικρινής το απογύμνωσα από τις πολλές επιστημονικές αναφορές (εστίασα σε αυτές που απαντούν βασικά ερωτήματα) και κράτησα τα όμορφα ποιήματα, την λαχτάρα των ερωτευμένων που δεν χάνεται με το πέρασμα των χρόνων, την απώλεια του αγαπημένου και τις όμορφες περιγραφές.

Η επάναληψη της φράσης (αλλά και η ίδια) "Αν σου αφιερώσουν ένα ποίημα, ζεις για πάντα..." είναι πολύ δυνατό κομμάτι της ιστορίας.

Το τέλος όντως ομιχλώδες και ασαφές. Μπορεί να ερμηνευτεί με πολλούς τρόπους. Αφού όμως αυτός ήταν ο σκοπός τον πέτυχες!

Link to post
Share on other sites
lizbeth_covenant

Αυτό το διήγημα ήταν καταπληκτικό. Εμένα μου άρεσε πάρα πολύ πάντως. Ήταν τόσο ποιητικό, τόσο δυνατό συναισθηματικά ειδικά σε κάποια σημεία. Πολύ καλογραμμένο! Τα ποιήματα που έχεις μέσα είναι πολύ ωραία και μαζί με τη φράση που επαναλαμβάνεται δημιουργούν πολύ όμορφη ατμόσφαιρα. Εννοείται πως δεν κατάλαβα τι έγινε, αλλά δεν με πείραξε καθόλου αυτή η ασάφεια που υπήρχε. Καλύτερα να υποψιάζεσαι η να φαντάζεσαι παρά να στο δίνουν στο πιάτο. Λίγο σ' ένα κομμάτι, εκεί που αυτή του εξηγεί κάποια πράγματα, να βγήκα απ' την κατάσταση. Δεν τα πολυ πάω αυτά τα περίεργα της αστρονομίας κι εκεί που τα έβαλες μου χαλούσαν λίγο τη γλυκιά συζήτηση που είχαν αρχίσει. Όμως σου λέω, μου φάνηκε υπέροχο έτσι κι αλλιώς! :D

Link to post
Share on other sites
Πυθαρίων

Mariposa, lizbeth_covenant και φυσικά Τέταρτε, σας ευχαριστώ για τα σχόλιά σας. Οι άνθρωποι έχουν κοινά σημεία, που συνδυάζονται σε προσωπικές ισορροπίες. Συχνά παγιδευόμαστε στις επιταγές των καιρών και τα επίκαιρα πρότυπα, προβάλλοντας τα "δυναμικά" στοιχεία μας και το πιο σκληρό - δήθεν κυριαρχικό - μας προφίλ. Έτσι, νιώθω ιδιαίτερη εκτίμηση σ' εκείνους που δεν αποτάσσουν τις ευαισθησίες τους και δεν αποσιωπούν τον ρομαντισμό τους. Αυτό για μένα είναι ένα είδος ευθύτητας που απαιτεί χαρακτήρα. Κι εγώ λοιπόν με τη σειρά μου, σας δηλώνω την ευχαρίστησή μου. Να χαίρεστε αυτό που είσαστε.

Link to post
Share on other sites

Πραγματικά, πανέμορφο μέσα στην ασάφεια του, ενώ, αν και έχω ελαφρές ενστάσεις ως προς τα επιστημονικά κομμάτια, αυτά του χαρίζουν τον ιδιαίτερο σφ του αέρα.

Μπράβο!

 

Βασικά, για κάποιο λόγο μου έφερε στο μυαλό δύο ταινίες. Το Fountain και το καταπληκτικό - ύμνος στην αγάπη σε ένα μελλοντικό κόσμο που καταρρέει- It's all about love, με Sean Penn, Joaquin Phoenix και Clair Dense.

 

Και πάλι, μπράβο!

Link to post
Share on other sites

Κι εμένα μου άρεσε πάρα πολύ το διήγημα.

Στην αρχή αναρωτήθηκα τι να σήμαινε το σχόλιό σου:

Ένα ποίημα πασπαλισμένο με αστρόσκονη

[\quote]

 

αλλά διαβάζοντας κατάλαβα ότι είναι αλήθεια και με το παραπάνω.

Ήταν πανέμορφες οι περιγραφές, πολύ γοητευτική η ιστορία αγάπης, ωραιότατος ο παραλληλισμός με την πανσέληνο και τα 13 φεγγάρια του Κρόνου (το είπε και ο Τέταρτος).

Επίσης μου άρεσε η αναφορά στη μουσική του Αμελί και στην ταινία την ίδια επειδή σε κάποιες σκηνές της με είχε πραγματικά πάρα πολύ συγκινήσει.

Link to post
Share on other sites
Πυθαρίων

mman, Sileon, Τiessa, καλησπέρα. Ευχαριστώ για τα σχόλιά σας. Sileon, δεν έχω δει το it' s all about love. Θα το αναζητήσω. Το fountain ήταν όντως ένα κινηματογραφικό ποίημα.

Link to post
Share on other sites
Εεε... ναι. Το σχόλιό μου:

!! :thmbup: !!

Ώπα! Για μισό λεπτό! Τώρα βρήκα την τρύπα που καταρρίπτει όλο το διήγημα! Το νέο μου (διορθωμένο) σχόλιο:

!! :thmbup: !!

Link to post
Share on other sites
Πυθαρίων
Ώπα! Για μισό λεπτό! Τώρα βρήκα την τρύπα που καταρρίπτει όλο το διήγημα! Το νέο μου (διορθωμένο) σχόλιο:

!! :thmbup: !!

 

;;; Τι; Ρεύματα ταχυονίων, χαοτικά φαινόμενα και τροχιακές εκτροπές; Μέσα στο sff; mman, είσαι ακόμα σ' αυτή την διάσταση; Ανησυχώ.

( Κι αν θέλεις εξήγησέ μου, απ' όποια διάσταση και να 'σαι γιατί είμαι γρήγορος σαν χελώνα και σπιθάτος σαν σβησμένο κάρβουνο. )

Link to post
Share on other sites

Τίποτα. Εννοώ, ότι ενώ το διήγημα πιθανότατα μπάζει από πλευράς αληθοφάνειας για περισσότερους από έναν λόγους, είμαι τρελά πρόθυμος να τα αγνοήσω και να τα συγχωρήσω όλα αν η ατμόσφαιρα που δημιουργεί ο συγγραφέας με μεθάει και με παρασέρνει.

Κι αυτό ακριβώς συνέβη εδώ.

Κοινώς, μπράβο!

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
  • 3 months later...
Βρασίδας

Διαβασα ενα διηγημα τρομου του φιλου Πυθαρίωνα και ... μου αρεσε... Πολυ θα ελεγα. Μετα ειδα οτι το εγραψε, παρ' οτι οπως λεει ο ιδιος δεν τον ελκύει η συγκεκριμενη κατηγορία. Και ετσι εψαξα ενα αλλο διηγημα να δω ποιες κατηγοριες τον ελκυουν και τι θα μπορουσε να γραψει σ' αυτες.

 

Λοιπον δεν ξερω αν διαβασα μια ιστορια επιστημονικής φαντασιας οπως λεει ο τιτλος του φορουμ ή όχι. Δεν πηρα χαμπαρι τι ειναι τα ταχυονια, και τα διαφορα αλλα τέτοια... Τιποτα λεμε... Ασε που προτιμω τον τρομο και το παραδοξο απο την επιστημονικη φαντασια (που παρ' ολα αυτα εχει κι αυτη τις παραδοξότητες της). Αλλωστε ολοι οι "τεχνικοί" όροι αναφέρονται ως "de facto" γνωστοί.

 

Ομως αυτο δεν εχει καμια απολύτως σημασια.

 

Διαβασα πολυ ανετα την ιστορια απλα για να διαπιστωσω οτι ειναι ενας απίστευτος ύμνος στην αγάπη. Και αν σκεφτεις οτι δε μου αρεσουν αυτου του τυπου τα αναγνώσματα... μαγεύτηκα. Ναι ειναι ωραια η περιγραφή, πληρης, σε "τραβαει" αλλα δεν ξερω τι απ' ολα αυτα με εκανε να αισθάνομαι οτι ειμαι εγώ σε αυτο το διαστημόπλοιο/σταθμο/οτιδήποτε...

 

Συγκινήθηκα και ... συγκινήθηκα. Δεν ξερω αν ειναι καλο αυτο για την ... επιστημονικη φαντασια, ήταν σίγουρα καλό για μένα που το διαβασα.

Απλως ευχαριστώ για το χρονο που ξόδεψες για να διαβάσω εγώ αυτη την ιστορία.

 

Υ.Γ. Μα γιατι, ΓΙΑΤΙ το συντομεψες; :D

Edited by Βρασίδας
Link to post
Share on other sites
Tiessa
Συγκινήθηκα και ... συγκινήθηκα. Δεν ξερω αν ειναι καλο αυτο για την ... επιστημονικη φαντασια, ήταν σίγουρα καλό για μένα που το διαβασα.

 

Μα φυσικά και είναι καλή η συγκίνηση για την επιστημονική φαντασία!

Οι καιροί που ε.φ. σήμαινε τράβω το λέιζερ και καθαρίζω το τέρας με τα σώμα από βράχο και τα εικοσιτρία μάτια, αισιοδοξούμε ότι έχουν περάσει.

Link to post
Share on other sites
  • 2 months later...
Martin Ocelotl

Η ίδια η ιστορία μου άρεσε, ενστάσεις έχω για την επιστημονική της αρτιότητα όσο και για τις αχρείαστες επιστημονικοφανείς υπερβολές.

Αν πάντως ειναι απαραίτητες τέτοιες υπερβατικές προσεγγίσεις της φυσικής θα πρότεινα στον συγγραφέα να ασχοληθεί λίγο με τη θεωρία "Μ", τις υπερχορδές και τους βρόχους γενικότερα.

Link to post
Share on other sites
Πυθαρίων

@ Martin_D.

 

Σ’ ευχαριστώ που το διάβασες, σ’ ευχαριστώ που σχολίασες. Μένω ικανοποιημένος ότι σου άρεσε μ’ έναν γενικό τρόπο.

 

Πίστευα πως το στοιχείο της ε.φ. σ’ αυτή την ιστορία δεν φαινόταν να είναι κεντρικό θέμα της, παρά χρησιμοποιήθηκε για να εξυπηρετήσει το τέλος της, που μοιάζει να είναι πιο πολύ ονειρικό, μεταφυσικό. Ούτως ή άλλως, γράφτηκε με κεντρικό άξονα ένα ποίημα.

 

 

Νομίζω πάντως πως η ε.φ. γενικά δεν αποτολμά να συμπληρώσει τα κενά ή τα άγνωστα πεδία της επιστήμης, πολύ περισσότερο δεν την απειλεί. Απλά επιχειρεί να στηρίξει την πλοκή της σε φανταστικές προεκτάσεις της, με την ελπίδα να γίνουν αυτές αβασάνιστα αποδεκτές στα μάτια του (μέσου) αναγνώστη. Με λίγα λόγια η ε.φ. δεν εισηγείται επιστημονικές προτάσεις (ασφαλώς ούτε κι εγώ). Αλλά, ας μην θεωρήσεις ότι με την επίκληση αυτής της αλήθειας ψάχνω άσυλο και δικαιολογία, γιατί από την άλλη μεριά, βρίσκω λογικό και αιτιολογημένο αναγνώστες με επιστημονική κατάρτιση να την κρίνουν λίγο πιο αυστηρά. Αναπόφευκτο και αποδεκτό.

 

Σ’ ευχαριστώ επίσης για την προτροπή σου (που δείχνει ίσως και τις προτιμήσεις σου) να ασχοληθώ με τη θεωρία “Μ” και τις υπερχορδές. Παρεπιπτόντως, μια επιδερμική και εξίσου ασαφής και χονδροειδής αναφορά στις χορδές περιέχεται στην πρώτη ιστορία που ποστάρησα στο forum, την “Ονειρολόγο”, έκθετη φαντάζομαι κι εκείνη σε αυστηρές επιστημονικές κριτικές.

 

Επειδή πάντα τα σχόλια των φίλων με κινητοποιούν να ανασκοπώ τα σημεία στα οποία αναφέρονται, μου έδωσες με τη σειρά σου την ευκαιρία να πετύχω, ψάχνοντας στο διαδίκτυο, το εξής ενδιαφέρον:

 

«Έχει προταθεί πως τα ταχυόνια παράγονται στις κοσμικές ακτίνες, και πως ακόμη θα μπορούσαν να αποτελούν αυτή τη μυστήρια σκοτεινή ύλη. Επίσης, παίζουν ένα ρόλο στη θεωρία χορδών, η οποία τα έχει φέρει πάλι στο προσκήνιο.»

 

http://www.physics4u...q/tachyons.html

 

Και:

 

Τα ταχυόνια αναφύονται σε ορισμένες αναπόδεικτες φυσικές θεωρίες, όπως είναι ορισμένες εκδόσεις της θεωρίας χορδών.

 

http://www.physics4u...scnews3710.html

 

 

Μια συνάφεια δηλαδή των ταχυονίων με τις χορδές!

 

Σ’ ευχαριστώ και πάλι.

Edited by Πυθαρίων
Link to post
Share on other sites
Martin Ocelotl
Μια συνάφεια δηλαδή των ταχυονίων με τις χορδές!

 

 

Ήταν ο λόγος που σε κατεύθυνα στη "Μ". Αν ψάξεις βαθύτερα, θα βρεις περισσότερα, πολλά περισσότερα.

 

Νομίζω πάντως πως η ε.φ. γενικά δεν αποτολμά να συμπληρώσει τα κενά ήτα άγνωστα πεδία της επιστήμης, πολύ περισσότερο δεν την απειλεί. Απλάεπιχειρεί να στηρίξει την πλοκή της σε φανταστικές προεκτάσεις της, μετην ελπίδα να γίνουν αυτές αβασάνιστα αποδεκτές στα μάτια του (μέσου)αναγνώστη. Με λίγα λόγια η ε.φ. δεν εισηγείται επιστημονικές προτάσεις(ασφαλώς ούτε κι εγώ). Αλλά, ας μην θεωρήσεις ότι με την επίκληση αυτήςτης αλήθειας ψάχνω άσυλο και δικαιολογία, γιατί από την άλλη μεριά,βρίσκω λογικό και αιτιολογημένο αναγνώστες με επιστημονική κατάρτιση νατην κρίνουν λίγο πιο αυστηρά. Αναπόφευκτο και αποδεκτό

 

Πραγματικά θέλω να πιστεύω ότι ανάμεσα στους Science Fiction Writers υπάρχουν γενναίες ψυχές που θα δώσουν το λάκτισμα της έναρξης της επόμενης σκέψης, του επόμενου προβλήματος, της επόμενης λύσης. Η σφεντόνα του Ασίμοφ δούλεψε, γιατί όχι και η επόμενη ιδέα σου;

 

Μπορεί καμιά φορά να μοιάζω επικριτικός και στομφώδης, άλλα η αλήθεια είναι ότι θεωρώ την Ε.Φ γόνιμο έδαφος για τις επερχόμενες επιστήμες και τις φρέσκες ιδέες που ζουν μέσα μας.

Σε ένα τέτοιο έδαφος η ποικιλομορφία της πανίδας είναι απαραίτητη για την επιβίωση των αντιλήψεων και των πόθων μας...

 

Συνηθίζω να λέω ότι αν πατάς το ένα σου πόδι σταθερά στη γη, το άλλο μπορείς να το χώσεις βαθιά στα πισινά του σύμπαντος.

 

Αν μπορώ να προσφέρω την παραμικρή βοήθεια σε σένα ή οποιονδήποτε την θελήσει, θα το κάνω άμεσα και αγόγγυστα. Αλλα θα συνεχίσω να είμαι (ίσως υπέρ του δέοντος) απαιτητικός, με όσους μπορούν να γενήσουν κόσμους και αρκούνται στους κομήτες.

 

Δείξε μου λοιπόν τους κόσμους σου και θα γονατίσω μπροστά σου.

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
  • 7 months later...

Aυτό το διήγημα είναι καταπληκτικό...οι εικόνες που δίνεις είναι μαγικές Γιώργο και με κάνουν να ξεπερνάω (άλλο που δεν ήθελα ο κουμπούρας των Φυσικών Επιστημών) ό,τι είναι αυτό που δεν καταλαβαίνω. Γιατί με κάνεις να νιώσω!

thmbup.gif

Link to post
Share on other sites
Πυθαρίων

Adicto,,

που δεν γνωρίζω το όνομά σου για να σε προσφωνήσω με αυτό ( επιστρέφοντας την φιλική ευγένεια ), σε ευχαριστώ.

Οι δικές μου λέξεις βέβαια δεν είναι παρά το πρόσχημά σου. Τα συναισθήματα είναι από τα δικά σου αποθέματα.

Link to post
Share on other sites
  • 2 years later...
Λιμβρός

Πυθαρίων, εξαιρετικά ρομαντικό και όμορφο! :good:

Link to post
Share on other sites
  • 5 years later...
Morfeas

Πυθαρίωνα, διάβασα το διήγημά σου, συνοδεία της μελωδίας της Αμελί, και γενικά με ρούφηξε. Η ιστορία σου με ταξίδεψε, χάρη στην όμορφη ατμόσφαιρα, τις εντυπωσιακές εικόνες, τη λυρική γραφή που έδενε άψογα την ποίηση με το hard sci-fi (κι ας μην τα έπιασα όλα τα τεχνικά). Γενικά δεν έχω παράπονα, ούτε ερωτηματικά (που να ήθελε να απαντηθούν, έστω), το μόνο σημείο που με πέταξε εκτός ήταν η εξήγηση της ηρωίδας περί νομάδων (ίσως επειδή σ' εκείνο το σημείο μοιάζει μετέωρη, σαν να ειπώθηκε για να τη μάθει ο αναγνώστης κι όχι επειδή ήθελε να δώσει εξηγήσεις σε μια φαινομενικά ανύπαρκτη παρουσία, ειδικά τόσο πεζά), παρόλο που ως αναγνώστης χάρηκα που μου το μετέφερες, απλώς ίσως ήθελα να είναι περισσότερο στο ύφος του υπόλοιπου κειμένου.

Πολύ όμορφο και, αν και δύσκολο εγχείρημα, κατά τη γνώμη μου πετυχημένο.

  • Like 2
Link to post
Share on other sites
Disco_Volante

Γιώργο καλησπέρα,

Αν και διάβασα τρεις φορές το διήγημά σου ακόμα δεν μπορώ να πω με σιγουριά ότι έχω καταλάβει πλήρως τις ακριβώς διαδραματίζεται στην ιστορία. Ειδικά το τέλος είναι πολύ αινιγματικό. Υποθέτω βέβαια πως όλο αυτό το επεδίωξες.

Η αλήθεια είναι πως αν και πιο προτιμώ πιο straight-forward ιστορίες η δική σου με κέντρισε από τις πρώτες γραμμές. Κυρίως λόγω των επιστημονικών όρων, που δείχνουν πως έχεις κάνει μια σοβαρή έρευνα, και φυσικά λόγω της σύνδεσης με την Αστρονομία, που είναι και το αντικείμενο της έρευνάς μου.

Εν ολίγοις, μου άρεσε αρκετά το κείμενό σου και σίγουρα θα ήθελα να διαβάσω μια συνέχεια αυτού.

Υ.Γ.: Όσα αναφέρεις σχετικά με τα βαρυτόνια και ταχυόνια είναι επιστημονικώς ορθά. Η τουλάχιστον είναι σωστά, σύμφωνα με τις τωρινές ισχύουσες θεωρίες!

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Πυθαρίων

 

Υποθέτω ότι το αποψινό γαλάζιο φεγγάρι 

( http://news247.gr/eidiseis/epistimi/apopse-to-souper-mple-matwmeno-feggari-tria-fainomena-se-ena-meta-apo-152-xronia.5053074.html?utm_source=Sport24&utm_medium=BestofNetwork_article&utm_campaign=24MediaWidget&utm_term=Pos7 )

σας έδωσε την αφορμή να επαναφέρετε στα σχόλια αυτό το μικρό διήγημα, μετά από πολλά χρόνια.

Είμαστε στην τελευταία μέρα υποβολής διηγημάτων για τον 47ο διαγωνισμό Ε.Φ. και κοντά στην έναρξη των σχολίων και για να μην διαταράξω το κλίμα και την ατμόσφαιρα, αποφεύγω όποια εκτενή απάντηση.

Ευχαριστώ πάντως για την ανάγνωση και την καλή σας διάθεση, Νικόλα και Ευάγγελε.

  • Like 3
Link to post
Share on other sites
  • 3 years later...
Nick V.

Πολύ ωραίο διήγημα. Είναι πραγματικά αυτό που λες κι εσύ στο σχόλιό σου: ένα ποίημα πασπαλισμένο με αστρόσκονη!

Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..