Jump to content

Χαρακιά Και Χούφτ’ Αλάτι


Recommended Posts

Naroualis

Όνομα Συγγραφέα: Ευθυμία Δεσποτάκη (a.k.a. Naroualis)

Είδος: φαντασία

Βία; Ναι. Οι άντρες να το διαβάσουν με δική τους ευθύνη

Σεξ; Ναι, αν και όχι αυτό που θα περίμεναν οι περισσότεροι.

Αριθμός Λέξεων: ~1650

Αυτοτελής; Ναι, αν και κινείται στα πλαίσια του κόσμου της Σαρκεσμέχ, όπως και η Ζαχαρένια Πύλη

Σχόλια: Στο write-off είχαμε πει με τη Σόνυα και τη Νίενορ ότι θα γράφαμε ιστορίες που να έχουν σεξ και να κάνουν τον ΝτίνοΧατζ να κλάψει. Η έμπνευσή μου δε με άφησε να κάνω ούτε το ένα ούτε το άλλο. Είπα λοιπόν να ανεβάσω αυτήν την ιστορία για να πατσίσω τα σχετικά με το σεξ. Η ιστορία δεν έχει και πολύ κλάμα βέβαια, εκτός αν μετρήσει κανείς τα δάκρυα πόνου που μπορεί να αναβλύσουν στα μάτια των αρσενικών αναγνωστών. Επίσης παραδέχομαι ότι δεν είναι μια ιστορία που θα τη διάβαζε κανείς πρωί-πρωί και Κυριακάτικα, αλλά τώρα μου ήρθε να την ξανακοιτάξω κι αν την αφήσω μπορεί και να την ξεχάσω.

 

 

Ξαπλωμένος ραχατλίδικα στον καναπέ του σπιτιού του, αν και κάπως αγχωμένος, ο Μαλόζε έφερνε στο νου αυτά που ήξερε για τη Χαρακιά και τη Χουφταλάτη, όσα δηλαδή του είχε πει ο υπάλληλός του, που του τις σύστησε. Ότι ήταν αδελφές κι ότι δούλευαν στο «σπίτι» της Ζουζούς. Ότι ειδικεύονταν σε περίεργους κι απαιτητικούς πελάτες. Κι ότι τη Χαρακιά την έλεγαν έτσι επειδή ήταν πολύ ψηλή κι αδύνατη, σα χάρακας και τη Χουφταλάτη την έλεγαν έτσι, επειδή ήταν στρουμπουλή και μικροκαμωμένη, τόσο που έμοιαζε να χωράει στη μια σου χούφτα.

 

Ήπιε μια γουλιά από το κρασί του κι έγλυψε τα χείλη του ευχάριστα ταραγμένος. Είχε προετοιμαστεί όσο περισσότερο μπορούσε γι’ αυτό που επρόκειτο να επακολουθήσει: είχε διώξει όλους τους υπηρέτες, είχε αμπαρώσει το σπίτι από παντού να μην ακούγονται φωνές, είχε δώσει ένα γενναίο ποσό στην Ζουζού να στείλει τα κορίτσια στο σπίτι του κι είχε μόνος του μεταφέρει όλα τα χρειαζούμενα στο σαλόνι.

 

Όλα τα χρειαζούμενα; Ε, ναι. Ο Μαλόζε ήταν πολύ προβλέψιμος στη σεξουαλική του ζωή, τόσο που η μόνιμη επιλογή του ήταν μια βαρετή κοπέλα, που κάθε φορά έκανε ακριβώς τα ίδια πράγματα. Όμως είχε ακούσει από κάποιον υπάλληλό του στο μαγειρείο πολύ ερεθιστικές ιστορίες για τις δυο αδελφές και έπεισε τον εαυτό του ότι ήθελε να δοκιμάσει. Κι έτσι, μετά από τόσο σχεδιασμό, η Χαρακιά κι η Χουφταλάτη ήταν τώρα μπροστά του και του μαγείρευαν χοιρινό λεμονάτο, γυμνές, ολόγυμνες, όπως τις γέννησε η μάνα τους.

 

Αυτό ήταν η διαστροφή του υπαλλήλου του. Ήθελε πριν το κρεβάτι οι κοπέλες να του μαγειρεύουν. Κι επειδή ο Μαλόζε ήταν από πάντα ένας άνθρωπος που αγαπούσε το φαγητό όσο και το σεξ, θέλησε να δοκιμάσει αυτή τη διαστροφή. Κι ίσως ήταν ο μόνος από τους μαγείρους της πόλης του που δεν είχε πάει ακόμη με τις δύο αδελφές και σκέφτηκε να εκμεταλλευτεί την περίσταση με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

 

Και να τον τώρα, ξαπλωμένος σαν βασιλιάς στις μαξιλάρες του καναπέ του, μ’ ένα σχεδόν αμήχανο χαμόγελο λαγνείας στα χείλη κι ένα ποτήρι με καλό κόκκινο κρασί στο χέρι. Η Χαρακιά του έριξε ένα βλέμμα όλο νόημα, ανακατεύοντας με μια ξύλινη κουτάλα το χοιρινό που ευωδίαζε στην κατσαρόλα. Η Χουφταλάτη με τη σειρά της, χάιδευε ένα καρότο όλο υπονοούμενα. Τα χαρακτηριστικά τους ήταν παρόμοια, αν και φαινόταν ότι η Χαρακιά ήταν πάνω από πέντε χρόνια μεγαλύτερη. Ο Μαλόζε αναρωτήθηκε γιατί η Ζουζού κρατούσε τη Χαρακιά στο «σπίτι» της. Η Ζουζού ήταν διαβόητη για τις πολύ νεαρές της κοπέλες, καμιά δεν ήταν μεγαλύτερη από εικοσιπέντε. Ίσως όμως να την κρατούσε για να διατηρήσει το ντουέτο της με τη Χουφταλάτη, παρ’ όλο που ήταν κοντά στα τριάντα. Αλλά πάλι, ποιος θα μπορούσε να αντισταθεί στο ηδυπαθές βλέμμα της Χαρακιάς;

 

-Το πιο σημαντικό στο χοιρινό είναι το ψήσιμο, τους είπε κάποια στιγμή κομπιάζοντας ελαφρά και για να σπάσει τη σιωπή. Πρέπει να σιγοψήνεται πολύ ώρα, για να βγάλει τη γλύκα του και να λειώνει στο στόμα. Ένας μεγάλος μάγειρας που κάποτε δουλέψαμε μαζί έλεγε ότι το ψήσιμο του χοιρινού πρέπει να είναι τόσο αργό όσο κι η εκδίκηση…

 

-Α, δεν έχεις δίκιο, αφέντη μου, χαμογέλασε η Χουφταλάτη. Το πιο σημαντικό στο χοιρινό είναι το μαχαίρι που θα το κόψει. Πρέπει οι μερίδες να έχουν το σωστό μέγεθος και σχήμα για να μπορέσει και να ψηθεί σωστά και να ρουφήξει τα αρώματα από τα μπαχάρια…

 

-Μπα, ούτε αυτό είναι, τη διέκοψε απαλά η Χαρακιά. Το αλάτι είναι το παν στο χοιρινό. Το έλεγε κι η μητέρα μας αυτό. Ήταν κι αυτή πόρνη. Αλλά πριν γίνει πόρνη ήταν κόρη μάγειρα στη Σαρκεσμέχ. Έχεις πάει ποτέ στη Σαρκεσμέχ, αφέντη μου;

 

Ο Μαλόζε χαμογέλασε νοσταλγικά. Αυτός και δε θα είχε πάει στη Σαρκεσμέχ; Στην πόλη όπου υπήρχε η μεγαλύτερη σχολή μαγειρικής του κόσμου; Τι κι αν δεν κατάφερε ποτέ να γίνει μάγειρας κι αναγκάστηκε να εμπορεύεται την τέχνη άλλων μαγείρων; Τα δυο χρόνια που πέρασε στη Σαρκεσμέχ ήταν τα πιο ευτυχισμένα της ζωής του.

 

Κι ήταν κι εκείνη η στρουμπουλή μαγειροπούλα που το ‘σκαγε από το μαγειρείο του πατέρα της για να τον συναντήσει κάτω από το γεφυράκι, πίσω από τους στάβλους της σχολής… Πώς την έλεγαν; Ερντένενε; Εμπέλενε; Δε θυμόταν πια. Θυμόταν μόνο τον έρωτά της, το χαμόγελό της και το κλάμα της, όταν της είπε ότι έπρεπε να φύγει για την πατρίδα του και δε θα την ξανάβλεπε ποτέ. Στην ουσία, του είχε μείνει μόνο η ανάμνηση της ευτυχίας που ένιωθε τότε. Τι μέρες…

 

-Ναι, είπε χαμογελώντας, έζησα δύο καλοκαίρια στη Σαρκεσμέχ. Αλλά πάει πολύς καιρός από τότε, ίσως και τριάντα χρόνια. Δεν ήξερα ότι είναι η καταγωγή σας από ‘κει.

 

Οι κοπέλες χαμογέλασαν κι αυτές, όμως υπήρχε κάτι περίεργο στο χαμόγελό τους, μια αδιόρατη πινελιά διαφορετικότητας, σαν να ήξεραν κάτι που εκείνος δεν ήξερε. Φυσικά ο Μαλόζε δεν κατάλαβε τίποτε. Ακόμη κι αν το μυαλό του δεν ήταν απασχολημένο με τις καμπύλες των κοριτσιών και τις αναμνήσεις του από τη Σαρκεσμέχ, πάλι δεν θα καταλάβαινε. Η αντίληψή του όσον αφορά τα συναισθήματα των άλλων ήταν εξαιρετικά περιορισμένη. Ήπιε μια γουλιά κρασί.

 

-Το φαγητό θα είναι έτοιμο σε μισή ώρα, είπε τότε η Χαρακιά. Ως τότε, θέλεις να σου χορέψουμε το χορό του μαχαιριού και του αλατιού, αφέντη μου;

 

Ο Μαλόζε δεν είχε ξανακούσει αυτό το χορό. Δίστασε για μια στιγμή, καθώς δεν ήταν άνθρωπος που του άρεσε το καινούργιο, παρά προτιμούσε το παραδοσιακό.

 

-Δεν έχω ξανακούσει αυτό το χορό, είπε επιφυλακτικά.

 

-Ω, μα γιατί τον προετοιμάσαμε μόνο για σένα αφέντη, είπε ναζιάρικα η Χουφταλάτη. Αλίμονο, πρώτη φορά σε έχουμε πελάτη. Να μην φτιάξουμε έναν καινούργιο χορό για να γιορτάσουμε το γεγονός;

 

-Σκεφτήκαμε: αφού θα χορέψουμε μπροστά στον άνθρωπο με το μεγαλύτερο μαγειρείο στην πόλη, ε, πρέπει ο χορός μας να μιλάει για φαγητό…

 

Ο Μαλόζε δίστασε για λίγες μόνο στιγμές ακόμα. «Δε βαριέσαι,» σκέφτηκε τελικά. «Αφού σήμερα δοκιμάζουμε καινούργιες διαστροφές, ας τις δοκιμάσουμε μέχρι το τέλος.» Και έδωσε την άδειά του.

 

Ο χορός ήταν υπέροχος, κι ας μην υπήρχε άλλη μουσική, από εκείνη των βημάτων τους πάνω στο παχύ χαλί. Η Χαρακιά, μ’ όλη τη γυμνή της λιγνάδα, κρατούσε ένα μαχαίρι και έκανε μικρά κοφτά βήματα, παριστάνοντας την κίνηση του μαχαιριού, που κόβει φαγητό. Η Χουφταλάτη με τη σειρά της, στροβιλιζόταν γύρω από την αδελφή της, κρατώντας όσο αλάτι χωρούσε στις χούφτες της, με τις καμπύλες της να ταλαντεύονται λαχταριστά, όλο νοστιμιά, μιμούμενη το αλάτι και την κίνησή του από τα δάχτυλα ως την κατσαρόλα. Και λίγο-λίγο πλησίαζαν κοντά του, η γύμνια τους έφτανε φευγαλέα ως τις χούφτες του Μαλόζε, που παρακολουθούσε τον υπέροχο χορό τους, η αφή του είχε μικρές ηλεκτρισμένες επαφές πότε με το γοφό της Χουφταλάτης, πότε με τα μικρά στήθη της Χαρακιάς. Όλο και πιο κοντά του, όλο και πιο κοντά του, μέχρι που βρέθηκαν κι οι δυο καθισμένες δίπλα του, στις μαξιλάρες του καναπέ, τυχερέ Μαλόζε, δυο όμορφα κορίτσια ολόγυμνα καθισμένα πλάι σου και το χοιρινό να μοσχομυρίζει στην κατσαρόλα και το κρασί ν’ αστράφτει σα ρουμπίνι στο ποτήρι και τα χείλη της Χουφτάλατης ολόγλυκα στα δικά σου και το χέρι της Χαρακιάς απαλό και ζεστό να σου ξεκουμπώνει την περισκελίδα, να σε γυμνώνει κι εσένα, αχ, τι γλύκες θα επακολουθήσουν, Μαλόζε, τι απολαύσεις και τι ηδονές σε περιμένουν τώρα που αφήνεσαι σε αυτό το απαλό χεράκι;

 

Καμιά απόλαυση, καμιά ηδονή. Καμιά γλύκα. Μόνο ένα ρίγος, καθώς το κρύο μαχαίρι ακουμπάει στο όργανό του κι αμέσως μετά ένας απίστευτος πόνος, ένας πόνος που τον κάνει να παραλύει, πρώτα από έκπληξη, ύστερα από δυσφορία και τέλος από φρίκη, ανοίγει τα μάτια του, η Χαρακιά χαμογελάει κι η άλλη χαρακιά χαμογελάει κι αυτή, αυτή που το μαχαίρι έχει χαράξει στο υπογάστριο του, τι είναι όλο αυτό το αίμα, τι κρατάει η Χαρακιά στα χέρια της, τι αποτρόπαιο κομμάτι κρέας βρήκε να κόψει;

 

Ο Μαλόζε ούρλιαξε όπως δεν έχει ουρλιάξει ποτέ κανείς. Κι ύστερα ούρλιαξε και δεύτερη φορά, πιο δυνατά, γιατί η Χουφταλάτη έριξε το αλάτι που κρατούσε πάνω στην πληγή του. Μια σπλαχνική λιποθυμία τον σαβάνωσε, αλλά όχι για πολύ, οι δυο σατανικές αδελφές βρήκαν τρόπο να τον κάνουν να συνέλθει. Δεν είχαν αλλάξει θέση, ήταν ακόμη καθισμένες δίπλα του, τα στήθη τους ακουμπούσαν πάνω του, αλλά εκείνος δε μπορούσε να το αντιληφθεί, το θολό του βλέμμα έβλεπε μόνο τα ποτάμια του αίματος που πεταγόταν με πίεση προς τα πέρα, σαν κόκκινο σπέρμα από ένα πέος που δεν υπήρχε πια.

 

-Αυτό είναι ένα φαγητό που το μαγειρεύαμε τριάντα χρόνια μόνο για σένα, γουργούρισε σατανικά ευτυχισμένη η Χαρακιά, με τα χείλη της να του χαϊδεύουν το αυτί. Το ξεκίνησε η μητέρα μας. Την έλεγαν Ερέντελε. Τη θυμάσαι την Ερέντελε, αφέντη μου;

 

Ο Μαλόζε δεν άκουγε, πώς θα μπορούσε να ακούει; Τα μάτια του ήταν δε μπορούσαν να εστιάσουν καλά, κολυμπούσαν στις κόγχες τους ως στην πληγή του που άφριζε από το αλάτι, μια ματωμένη κηλίδα εκεί που κάποτε βρισκόταν η απόδειξη ότι ήταν άντρας. Η Χαρακιά δεν έδειξε να πτοείται από το χαμένο του ύφος, συνέχισε να μιλάει, τρίβοντας τα στήθη της πάνω του.

 

-Η μικρή, αθώα Ερέντελε, που την αποπλάνησες κάτω από το γεφυράκι, πίσω από τους στάβλους στη σχολή μαγειρικής στη Σαρκεσμέχ. Που όταν σηκώθηκες κι έφυγες κι οι γονείς της ανακάλυψαν ότι είχε χάσει την παρθενιά της, τη διαπόμπευσαν και την έκλεισαν σ’ ένα πορνείο για όλη της τη ζωή. Τη θυμάσαι την Ερέντελε, ε, αφέντη μου;

 

Ερέντελε! Το όνομα κατάφερε από τ’ αυτιά του να φτάσει στο νου του, η Ερέντελε! Η μαγειροπούλα. Το μαχαίρι. Το αλάτι. Το κορμί του…

 

-Κι εμείς, είπε η Χουφταλάτη, επειδή αγαπούσαμε πολύ τη μητέρα μας αποφασίσαμε να σε ταΐσουμε αυτό το εξαίσιο φαγητό, που θέλει τόσα πολλά χρόνια να σιγομαγειρεύεται ώσπου να φτάσει η κατάλληλη στιγμή να σερβιριστεί… Είχε δίκιο ο μάγειράς σου, αφέντη μου. Το μυστικό για να μαγειρέψεις ένα γουρούνι δεν είναι ούτε στο μαχαίρι (η Χαρακιά του έδειξε το ματωμένο της μαχαίρι) ούτε στο αλάτι (η Χουφταλάτη έσπρωξε λίγους κόκκους αλάτι στο στόμα του). Είναι στο καλό ψήσιμο. Πρέπει να σιγομαγειρεύεται για ώρες, ώσπου να το γευτούν αυτοί που αξίζουν ένα τέτοιο υπέροχο γεύμα…

 

Κι ύστερα ο Μαλόζε ξανάχασε τις αισθήσεις του.

Link to post
Share on other sites
DinMacXanthi

Ευθυμία, είσαι ένα must-read στο φόρουμ και πάντα διαβάζω τις ιστορίες σου, ασχετα που συνήθως δεν αφήνω σχόλια (άλλωστε η κριτική είναι για να σε κάνει καλύτερη, και δεν ξέρω τι μπορώ να πω εγώ για να σε κάνω καλύτερη σε αυτό που αγαπάς να κάνεις).

Είπα να αλλάξω τροπάρι σήμερα, και να ξεκινήσω με το πως διάβασα την ιστορία σου. Στην αρχή όταν διάβασα τον τίτλο κατάλαβα: "Χαρακιά και μια χούφτα από ΣΚΛΗΡΟ αλάτι", ξέρετε αυτό που in retrospect δεν αποκαλούμε σκληρό αλλά χοντρό. (Εκείνη την ώρα δεν το σκέφτηκα,) οπότε νόμιζα ότι ο σχολιασμός για το αλάτι ήταν ένα κωμικό στοιχείο (Χαρακιά και αλάτι. Σκληρό.)

Όπως αντιλαμβάνεσαι δεν διάβασα τα σχόλια σου, (έτσι φαντάζομαι θα γίνει όταν δω και ένα βιβλίο με το όνομα Ευθυμία Δεσποτάκη σε κάποιο βιβλιοπωλείο, πιθανότατα δεν θα διαβάσω καν τον τίτλο, απλά θα το ξεκινήσω και θα το τελειώσω, δίχως spoilers δίχως οπισθόφυλλα και πάει λέγοντας) και χάθηκα στην ιστορία.

Είδα κι έναν μάγειρο, κανα 2 κοπέλες να κουνιούνται, λέω "άντε ωραία ανάλαφρο είναι". Βέβαια μετά από λίγο κάτι δεν μύριζε καλά (σίγουρα όχι το χοιρινό :-p) Για να μην τα πολυλογώ, φτάνουμε και στο επίμαχο σημείο (έχω ξεσκιστεί στα λογοπαίγνια και τις πολυσημείες από χθες το βράδυ, μάλλον η γρίπη θα φταίει)

Ε λοιπόν, ευχαριστούμε πολύ για τo mental image. Μας άνοιξες την όρεξη πρωι πρωί! To μόνο που έλειπε ήταν οι κοφτές νότες του βιολιού από τον Χίτσχοκ!

Φυσικά, διαβάζοντας μετά τον παραπάνω σχολιασμό.. εντάξει, το λάθος δικό μου. Οποιοσδήποτε άντρας θα βουρκώσει in sympathy όχι γι' αυτο το γουρούνι (pun intended) που μαχαιρώθηκε όσο για την ανατομική επιλογή. Αλλά μπήκα ξυπόλητος μέσα στην ιστορία. Και τα πλακάκια ήταν φτιαγμένα από τσουκνίδες. Μπορείς να πεις ότι έτσι πέτυχε και με το παραπάνω τον σκοπό της.

 

Α must-read όπως και να' χει.Και όπως έχουμε συνηθίσει.

Link to post
Share on other sites
constantinos

Άουτς!!!

 

Αμάν ρε Ευθυμία, πρωί, πρωί κι εσύ!

 

Τύφλα να ‘χει ο Όσιμα δηλαδή.

Link to post
Share on other sites
Naroualis
Άουτς!!!

 

Αμάν ρε Ευθυμία, πρωί, πρωί κι εσύ!

 

Τύφλα να ‘χει ο Όσιμα δηλαδή.

Εσύ ειδικά δεν κάνει να έχεις παράπονα, γιατί την άκουσες την προηγούμενη Κυριακή την ιστορία, προορικά κι live. Τι διαμαρτύρεσαι τώρα; :whistling:

Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Η ιστορία κυλάει παραπλανητικά, ευτυχώς διάβασα τα σχόλια στην αρχή όμως και ήμουν προετοιμασμένη!

 

Δυστυχώς, δεν κατάφερε η εξήγηση της κοπέλας να μου μεταφέρει την πολύχρονη δίψα των δυο αδερφών για εκδίκηση. Ούτε ένιωσα οίκτο για τον Μαλόζε. Ενώ το θέμα ήταν ιδιαίτερα δυνατό και σκληρό, γράφτηκε πολύ ψυχρά, κοφτά και... άνοστα, καλή μου Naroualis. :closedeyes: (Παρά το γεναιόδωρο αλάτισμα...)

 

Το καταλαβαίνω ότι έτσι ήθελες να το δώσεις (ξέρω ότι δεν γράφεις στην τύχη, αναπτύσεις το κείμενό σου όπως ακριβώς το θέλεις) και μου αρέσει η κοφτή γραφή χωρίς πολλά "στολίδια", αλλά από αυτή την ιστορία κάτι μου έλειψε.

Edited by Cassandra Gotha
Link to post
Share on other sites
Guest roriconfan

 

Σαν κόκκινο σπέρμα από πέος που δεν υπήρχε πια;;;

 

Παναγιά μου! Και το χοιρινό βρωμάει για εμένα. Τα όργια του Καλιγούλα ένιωθα ότι διάβαζα.

Καλή ιστορία αν και ένοιωθα ότι το να περιμένουνε τόσο μόνο για αυτό το γεγονός ήταν κάπως...

Και γιατί είπαμε η τσατσά τις κρατουσε; Ή πως ήταν σίγουρες ότι βέβαια ότι θα πήγαινε σε αυτές;

Link to post
Share on other sites
lizbeth_covenant

Λοιπόν... μου άρεσε πολύ! Δεν ξέρω για τους άλλους, εγώ τον λυπήθηκα τον Μαλόζε. Σιγά τι έκανε ο καημένος για να αξίζει κάτι τέτοιο. Μου άρεσε επίσης το γεγονός ότι τα πιο ευτυχισμένα χρόνια του ήρωα έγιναν η αιτία για όλο αυτό. Εκεί που τα σκεφτόταν νοσταλγικά, μετά έρχεται η εκδίκηση για κάτι που έκανε τότε... Άλλος ένας λόγος που τον λυπήθηκα. Και η όλη διαδικασία με το φαγητό, έξυπνη κι ευχάριστη!

 

Δεν είχα διαβάσει τα σχόλια των υπολοίπων νωρίτερα αλλά τα δικά σου σχόλια οπότε ήμουν προετοιμασμένη για κάτι παρόμοιο αλλά με τίποτα τόσο ακραίο! Για κυριακή απόγευμα μια χαρά ήταν πάντως...

Link to post
Share on other sites
constantinos
Εσύ ειδικά δεν κάνει να έχεις παράπονα, γιατί την άκουσες την προηγούμενη Κυριακή την ιστορία, προορικά κι live. Τι διαμαρτύρεσαι τώρα; :whistling:

 

Την είπες στα γρήγορα, χωρίς τα συνήθη μπαχαρικά σου, άσε που έπινα ούζο κι όχι καφέ! :tongue:

Link to post
Share on other sites

Θαυμάσια ἱστορία, Naroualis - ὅπως πάντα. Ἀρκούντως ἀνατριχιαστική, παρ' ὅτι εἶχα μαντέψει τὸ φινάλε. Καὶ ἦταν καὶ ἀναγνωρίσιμη ἡ γραφή σου - τὰ ὀνόματα, οἱ ἐξωτικὲς μυρωδιές, τὸ ὕφος κλπ. Ὡστόσο, δὲν θὰ τὴν κατέτασσα ἀπολύτως στὸ εἶδος τοῦ τρόμου. Κι ἐξηγῶ: ὑπάρχει διάχυτη αὐτὴ ἡ παραμυθένια ἀτμόσφαιρα ποὺ ἔχεις χτίσει τόσα χρόνια, ὥστε τελικὰ θὰ ταίριαζε πολύ - ἂν καὶ διεστραμμένη κατὰ βάση - στὸ "Μέσα ἀπ' τὸ γυαλί". Ὁ γνήσιος τρόμος χρειάζεται ἕνα ὅσο τὸ δυνατὸν πιὸ ρεαλιστικὸ περιβάλλον γιὰ νὰ λειτουργήσει· κι ἐδῶ αὐτὴ ἡ συνθήκη δὲν ὑπάρχει. Ὥστε πιὸ σωστὸ θὰ ἦταν νὰ λέγαμε ὅτι πρόκειται γιὰ "τρομαχτικὸ παραμύθι ἐκδίκησης" παρὰ γιὰ διήγημα τρόμου. Ὅπως καὶ νά'χει ὅμως, αἰσθάνθηκα ἕνα ρίγος στὴν σπονδυλική μου στήλη - θὲς ἡ λαγνεία στὸν ἀέρα, θὲς οἱ μυρωδιὲς ποὺ μοῦ ἔσπασαν τὴν μύτη, ὅλ' αὐτὰ ἦλθαν σὲ ἀπόλυτη ἀντίθεση μὲ τὴν μακάβρια ἀνατροπή -, ὁπότε τὸ ἐγχείρημά σου εἶναι ἐν πολλοῖς πετυχημένο.

Link to post
Share on other sites

Καλό αν και φαινόταν από νωρίς η κατάληξη. Ειδικά η αλλαγή από την γκ..α του τύπου στην φρίκη ήταν άψογη από κάθε άποψη. Α βρήκα και ηθικό δίδαγμα υπέρ της χρήσης των προφυλακτικών!

Link to post
Share on other sites

Εντάξει, δεν είμαι άντρας, άλλά ένα άουτς!!! ομολογώ ότι μου ξέφυγε.

Παρόλο που το περίμενα και από τον τίτλο και από τα σχόλια, όλο το μυστικό ήταν αυτό που λέει και ο Constantinos, τα μπαχαρικά!

Link to post
Share on other sites
Παρατηρητής

Είχα την τιμή να μάθω για αυτήν την ιστορία λίγες μέρες πριν γραφτεί. Και ναι, ίσως η συγγραφέας να θυμάται τη γριμάτσα μου μόλις αποκάλυψε τα τελευταία γεγονότα. Τώρα που είδα την ιστορία γραμμένη, έχω να πω ότι δεν χάνει καθόλου σε σχέση με την αφήγηση (η Ευθυμία είναι εξίσου καλή στα προφορικά!).

Και ας το πω άλλη μια φορά. Άουτς.

 

Χιντ (ρουφιανιλίκι): Υποτίθεται ότι αυτή ήταν ιστορία τρόμου :scared:

Link to post
Share on other sites
Καλή ιστορία αν και ένοιωθα ότι το να περιμένουνε τόσο μόνο για αυτό το γεγονός ήταν κάπως...

Και γιατί είπαμε η τσατσά τις κρατουσε; Ή πως ήταν σίγουρες ότι βέβαια ότι θα πήγαινε σε αυτές;

Θα συμφωνήσω με τα παραπάνω. Επίσης, αν και είναι προφανές ότι η έκπληξη δεν έιναι ο αυτοσκοπός σου, τα ονόματα των κοριτσιών (και μάλιστα στον τίτλο -χώρια το "Σκληρό" σχόλιο που δεν θα υπάρχει σε περίπτωση δημοσίευσης) spoilerιάζουν σημαντικά το πράγμα. Θα προτιμούσα να φάω την (αναγνωστική) μαχαιριά χωρίς καμιά προειδοποίηση. Τότε πραγματικά θα πόναγα, και κάθε (αναγνωστικός) πόνος είναι πάντα ευπρόσδεκτος όταν σερβίρεται σωστά.

Φυσικά, τα ονόματα είναι θέμα γούστου. Έχουν το προφανές πλεονέκτημα του ότι το όλο σκηνικό γίνεται και παρουσιάζεται με στυλ και χάρη (μπρρ...). Πάντως, προσωπικά θα προτιμούσα τον αιφνιδιασμό του αναγνώστη. Την επόμενη φορά μη μας προειδοποιήσεις, ούτε στα σχόλια. Χτύπα γερά. Αντέχουμε -ή τουλάχιστον έτσι λέμε.

 

Υ.Γ. Πω πω, πώς με τρων τα δαχτυλάκια μου τώρααα! Έχω ένα σκληρό διήγημα-απάντηση σ' αυτό, αλλά δυστυχώς δεν μπορώ να το ανεβάσω.

Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi

Classic!!

 

Πολύ καλό Ευθυμία. Λίγο βιαστικό από τον χορό στο κόψιμο, ήθελε όμως μια κάποια παραπλανητική παράταση των ηδονών πριν το "χρατς".

 

Κακό που μάντεψα τι θα ακολουθήσει μαθαίνοντας την καταγωγή των κοριτσιών. Αν μπορούσες να το μοντάρεις λίγο αλλιώς για να πιαστεί απροετοίμαστος και ο πιο ψαγμένος αναγνώστης.

 

Έχω μια απορία, για μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα: Η συνταγή απαιτούσε προσθήκη λουκάνικου μόνο ή και τα αμελέτητα; :eat:

Link to post
Share on other sites
Naroualis

Τίποτε από τα δύο. Το γουρούνι που μαγείρευόταν ήταν αρκετό...

Link to post
Share on other sites
  • 2 weeks later...

ΟΤΑΝ ΕΚΛΑΨΕ Ο ΝΤΙΝΟΣ

 

Ok, ok!!!! Είμεθα όλοι γουρούνια, ενίοτε ιπτάμενα....

Πάντως εγώ το είχα πει: όταν πρόκειται για άγνωστα κορίτσια, οι χειροπέδες είναι απαραίτητες...,

αλλά, εσείς με κατηγορήσατε ως φετιχιστή...!!!

Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..