Jump to content
Sign in to follow this  
vkarg

Η απόδραση

Recommended Posts

vkarg

Όνομα Συγγραφέα: Καργιώτου Βιβή

Είδος:Κοινωνικό

Βία:Ναι

Σεξ:Όχι

Αριθμός Λέξεων:2060

Αυτοτελής:Ναι

 

 

 

 

 

Η απόδραση

 

 

 

 

 

 

Δε ξέρω αν είμαι καλή σ’ αυτό που κάνω. Μάλλον δεν είμαι. Διάλεξα αυτή τη δουλειά γιατί κάπως έπρεπε να ζήσω. Καμία καινούρια αρχή δεν είναι εύκολη, πόσο μάλλον όταν αποτελεί απόδραση από μια πραγματικότητα που δεν αντέχεται πια. Είμαι δημοσιογράφος. Όχι από αυτούς τους δημοσιογράφους που βγαίνουν στα παράθυρα της τηλεόρασης, ή που γράφουν μακροσκελή άρθρα σε σημαντικές εφημερίδες. Καμία σχέση.

 

Δουλεύω σε ένα παρακμιακό κανάλι, μιας πόλης εξήντα χιλιάδων κατοίκων. Πληρώνομαι οικτρά, αυτά που παίρνω δεν αντικατοπτρίζουν ούτε κατά το ήμισυ τον κόπο που βάζω για να καταφέρω όσα μου ζητούν. Ηλίθια θέματα με καμία προοπτική ύπαρξης. Κι όλα αυτά όχι γιατί μου αρέσει αυτό που κάνω, ή γιατί με γεμίζει να φιλάω κατουρημένες ποδιές για την ολοκλήρωση ενός γελοίου θέματος. Όλα αυτά γιατί πρέπει να μείνω σ’ αυτήν τη πλευρά, την πλευρά της λογικής και να μη ξαναγυρίσω στον προσωπικό μου πάτο.

 

Ίσως αυτές οι σκέψεις δεν είναι πρέπουσες όταν βρίσκεσαι πάνω από έναν νεκρό και τον κοιτάζεις στα μάτια. Μάτια γυάλινα και απόκοσμα. Δεν είναι οποιοσδήποτε νεκρός. Είναι ο άνθρωπος που έζησε δίπλα μου στις χειρότερες μέρες της ζωής μου. Εγώ προχώρησα παραπέρα, ενώ αυτός όχι. Προφανώς.

 

Είναι γυμνός και κείτεται σ’ έναν μεταλλικό κυλιόμενο πάγκο. Με μια σπρωξιά και μπαίνει στο ψυγείο. Ανατριχιαστική σκέψη. Κάποτε ήταν πολύ όμορφος, ένας άντρας που τα είχε όλα. Ήταν ψηλός και αρχοντικός, τώρα είχε συρρικνωθεί. Είχε φωτεινά μάτια, τώρα το γαλάζιο τους ήταν θολό. Κάποτε τα μαλλιά του ήταν μαύρα, στιλπνά. Μπροστά μου είχα πια έναν άντρα με ψαρά μαλλιά.

 

Είναι πραγματικά αξιοπερίεργο το πόσο σε γερνάει η ηρωίνη.

 

Ήμουν ερωτευμένη μαζί του. Δεν έχω νιώσει έτσι για κανέναν άλλο άντρα. Ακόμα και μέσα από το παραμορφωτικό πρίσμα των ναρκωτικών, η εικόνα του ήταν ξεκάθαρη για μένα. Πολύ πιο ξεκάθαρη από αυτήν που έχω για τους άντρες που περνάνε από την ζωή μου τώρα που είμαι καθαρή. Ο ιατροδικαστής στέκεται απέναντι μου και τον κοιτάει με απέχθεια. Σε αντίθεση με εμένα που ακόμα και μετά από όλα αυτά μπορώ να διακρίνω την χαμένη ομορφιά, και μέσα μου πονάω. Πως γίνεται να αγαπάς και να μισείς κάποιον με την ίδια ένταση; Πως γίνεται να έχουν περάσει τόσα χρόνια κι ακόμα να νιώθεις το ίδιο χαμένη στην ίδια δύνη που θα ορκιζόσουν πως έχεις ξεχάσει; Είμαστε περίεργα όντα. Μαζοχιστικά.

 

Κάποιος μου μιλάει, τον ακούω λες και βρίσκεται μέτρα μακριά.

 

‘Βρέθηκε πριν κάποιες ώρες σε ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι στην οδό Δημοσθένους. Ήταν σε άθλια κατάσταση, ρακένδυτος και βρώμικος. Δεν είχε ούτε ταυτότητα ούτε κανένα άλλο χαρτί πάνω του για να γίνει αναγνώριση. Το μόνο που βρέθηκε ήταν το γράμμα που σας δείξαμε με το όνομα σας στο φάκελο’ είπε ο άντρας δίπλα στον ιατροδικαστή. Μπάτσος.

 

Πήρα με δυσκολία τα μάτια μου από πάνω του και κοίταξα τον αστυνομικό.

 

‘Λέγεται Γιάννης Ψαράς.’

 

‘Το γράμμα γράφτηκε πριν 7 χρόνια. Εσείς το γράψατε κυρία Ελευθερίου;’

 

‘Όχι’ του είπα και ξανακοίταξα τον Γιάννη. Πως μπορούσε να μην αναπνέει;

 

‘Υπάρχει κάποιος συγγενής του που θα έπρεπε να ενημερωθεί;’

 

‘Όσοι θα νοιάζονταν είναι νεκροί, κι όσοι ζουν μάλλον θα χαρούν. Καλύτερα να μην μπείτε στον κόπο’

 

‘Ξέρετε υπάρχουν κάποια έξοδα που πρέπει να καλυφθούν’

 

‘Θα τα καλύψω εγώ’

 

‘Δεν είναι μικρό το ποσό…’

 

‘Θα τα καλύψω εγώ’

 

Ένιωθα την περιφρόνηση του στον αέρα. Μπορούσα σχεδόν να την μυρίσω.

 

‘Ποιος του το έκανε αυτό;’ είπα και έδειξα τις πληγές στο στέρνο του. Ακόμα και χωρίς τις πληγές έδειχνε εξαιρετικά εύθραυστο. Τα ναρκωτικά των είχαν αδυνατήσει τρομερά.

 

‘Εφτά μαχαιριές. Δεν γνωρίζουμε ακόμη κάτι σίγουρο. Αλλά θα γίνουν έρευνες’

 

Αν είχα την δύναμη, θα γελούσα. Ποιος θα καθόταν να ασχοληθεί με το φόνο ενός χρήστη, που μάλλον δεν είχε και πολύ καιρό μπροστά του ανεξαρτήτως φόνου;

 

‘Ξέρεται την ηλικία του;’ ρώτησε ο ιατροδικαστής περισσότερο από επαγγελματική περιέργεια, παρά γιατί ήταν σημαντικό να το μάθει άμεσα. Τα στοιχεία του έτσι κι αλλιώς θα τα είχαν τις επόμενες ώρες.

 

‘Τον Μάρτιο θα γινόταν 38’ είπα και του χάιδεψα απαλά το πρόσωπο. Του έκλεισα τα μάτια και αναστέναξα.

 

‘Δείχνει τουλάχιστον 50’ σχολίασε ο αστυνομικός.

 

‘Τα ναρκωτικά’ του θύμισε ο ιατροδικαστής.

 

‘Τι θα γίνει από δω και πέρα;’ ρώτησα.

 

‘Μπορείτε να πάτε σπίτι σας για απόψε. Αύριο θα καλέσουμε ένα γραφείο για να τον ετοιμάσουν και τις επόμενες μέρες μπορεί να γίνει η κηδεία. Εμείς δεν τον χρειαζόμαστε άλλο’

 

‘Εντάξει’ είπα και δεν πήρα τα μάτια μου από πάνω του μέχρι και την στιγμή που ο ιατροδικαστής τον έσπρωξε μέσα στο ψυχρό κουτί. Σχεδόν δεν ένιωσα τα χέρια του αστυνομικού που με έσπρωξαν απαλά μέχρι την έξοδο. Ανεβήκαμε κάποια σκαλιά, και μετά βγήκαμε από το κτίριο.

 

‘Θέλετε να σας πάω στο σπίτι σας; Δε μου φαίνεστε πολύ καλά’ μου είπε ο αστυνόμος.

 

‘Θέλω να περπατήσω’ του απάντησα και άρχισα ήδη να απομακρύνομαι.

 

‘Μα είναι αργά!’ μου φώναξε αλλά δεν του απάντησα και συνέχισα να απομακρύνομαι. Ευτυχώς δε με ακολούθησε.

 

Είχε πολύ κρύο αν και ο χειμώνας έφτανε σιγά σιγά στο τέλος του. Κούμπωσα καλύτερα το παλτό μου και σήκωσα τον γιακά. Σε καμιά ώρα θα ξημέρωνε. Οι δρόμοι ήταν άδειοι αλλά μόνο για το κοινό μάτι. Για κάποιον που είχε ζήσει σ’ αυτούς τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Μπορούσα να αισθανθώ γύρω μου μάτια να με κοιτάνε. Πίσω από τους κάδους, στα σκοτάδια, σε κάποια γωνία. Άνθρωποι παραπεταμένοι που τα πρωινά κοιμόταν και τριγυρνούσαν το βράδυ, όχι για κάποιον ζοφερό λόγο, απλά γιατί το βράδυ είχε τόσο κρύο που θα πέθαιναν αν έμεναν ακίνητοι και απροστάτευτοι από αυτό. Δε τους φοβόμουν. Οι περισσότεροι ήταν χαμένοι στον δικό τους κόσμο. Υπήρχαν και οι επικίνδυνοι, όμως εκείνη την στιγμή επέλεξα να μην τους σκέφτομαι.

 

Συνέχισα να περπατάω μέχρι που έφτασα στην οδό Δημοσθένους. Υπήρξε το λημέρι μας για δύο χρόνια. Έζησα εκεί, μέχρι που αποφάσισα ότι ή θα ξέφευγα ή θα πέθαινα. Μετά από μια πολύ μεγάλη δόση βρέθηκα στο νοσοκομείο σχεδόν νεκρή. Τότε είδα τους γονείς μου για πρώτη φορά μετά από δύο χρόνια. Η μάνα μου μού ζήτησε κλαίγοντας να μπω στην απεξάρτηση, να ξεχάσω την ζωή που έκανα. Στην αρχή δε μπορούσα να το διανοηθώ, αλλά μετά κατάλαβα πως μόνο έτσι θα επιβίωνα. Το ένστικτο της αυτοσυντήρησης με έκανε να αφήσω πίσω μου ότι αγαπούσα περισσότερο. Ότι είχα ανάγκη περισσότερο και από τα ναρκωτικά. Εκείνον. Δε γινόταν να κάνω αλλιώς. Τα κατάφερα να ξεφύγω, όμως αυτό το μέρος δεν μπόρεσα να το αποβάλλω ποτέ. Θέλησα πολλές φορές να έρθω να τον βρω, αλλά ήμουν πεπεισμένη ότι στην καλύτερη περίπτωση θα με μισούσε. Τον παράτησα στα δύσκολα, ενώ αυτός πάντα προσπαθούσε να με προστατεύσει. Αν μετανιώνω για κάτι, είναι που δεν επέλεξα να φανώ αντάξιά του.

 

Πλέον μπορούσα να τους δω. Άλλοι καθιστοί να κοιτάνε το άπειρο, άλλοι να τριγυρνούν κοντά στους κάδους για κανένα αποφάη και ορισμένοι, πιο τυχεροί με κάποιο μπουκάλι φτηνό ποτό στο χέρι. Τους προσπέρασα όσο πιο γρήγορα μπορούσα, πριν με αντιληφθούν και τρέξουν κατά πάνω μου για χρήματα. Ήξερα να γίνομαι σκιά. Όποιος έχει ζήσει μέσα σ’ αυτές το καταφέρνει.

 

Έστριψα στην επόμενη γωνία και εμφανίστηκε μπροστά μου ένα πολύ διαφορετικό είδος άστεγων. Τριγύρω υπήρχαν περίπου 30 άτομα, χυμένα σχεδόν στα πεζοδρόμια. Άλλοι είχαν φτιαχτεί ήδη, ενώ κάποιοι βαρούσαν ενέσεις εκείνη τη στιγμή. Κατευθύνθηκα προς ένα παρατημένο νεοκλασικό σπίτι στην άκρη του δρόμου. Δεν φοβόμουν μήπως με δει κάποιος. Ήξερα πως οι μισοί είχαν μάτια μόνο για την σύριγγα και πως οι άλλοι μισοί το μόνο που δεν έβλεπαν, ήμουν εγώ.

 

Όταν έφτασα μπροστά από το σπίτι ένιωσα να μου κόβεται η αναπνοή. Μια κίτρινη κορδέλα κάλυπτε την αυλή αλλά αστυνομικοί δεν υπήρχαν. Δεν είχε και τόσο ενδιαφέρον γι αυτούς ώστε να ξενυχτήσουν. Όλη αυτή την ώρα ήμουν μουδιασμένη. Το μυαλό μου ήταν χαμένο στις σκέψεις του και σχεδόν δεν είχα αντίληψη του τι έκανα. Στη θέα όμως αυτού του σπιτιού βγήκα ξανά στην επιφάνεια. Η εικόνα του έπεσε σα χαστούκι πάνω μου. Προχώρησα στην πίσω μεριά, παίρνοντας βαθιές ανάσες. Η καρδιά μου χτυπούσε σα τρελή και ήταν λες και το στήθος μου δεχόταν σφυριές. Όταν έφτασα εκεί που ήθελα η αναπνοή μου σχεδόν κόπηκε.

 

Ήμουν σε ένα μισοκατεστραμένο καλυβάκι που κάποτε ήταν το σπίτι του κηπουρού. Η μυρωδιά που ερχόταν από μέσα ήταν ανυπόφορη. Προσπάθησα να την ξεχάσω και μπήκα. Στο σκοτάδι μπορούσα να διακρίνω μια σιλουέτα κουλουριασμένη στο πάτωμα.

 

‘Ρόζα….’ ψιθύρισα.

 

Στο άκουσμα της φωνής μου, εκείνο το βουναλάκι από παλιόρουχα σάλεψε. Ήταν η Ρόζα. Μας είχε σταθεί σαν πραγματικός προστάτης τα χρόνια μας εδώ. Ότι διασυνδέσεις είχε, τις χρησιμοποιούσε για να είμαστε εμείς ασφαλείς. Ήμασταν γι αυτήν, ένα ζευγάρι που άξιζε να τα καταφέρει, και αντιπροσωπεύαμε ότι δεν είχε γνωρίσει στην ζωή της από κανέναν. Την αγάπη. Εκείνη μας είχε εξασφαλίσει την στέγη και πολλές φορές την τροφή. Είχε περάσει δεκαετίες στους δρόμους, αρχικά ως πόρνη και μετά ως απλός χρήστης. Πολλές φορές ζητιάνευε για να υπάρχει ένα κομμάτι ψωμί και για να μην χρειαστεί να πουληθώ για την δόση μου. Είναι σίγουρο πως χωρίς αυτήν θα το είχα κάνει. Δεν έχω καμία αμφιβολία.

 

‘Ονειρεύομαι;’ είπε και κοίταξε προς το μέρος μου.

 

Ακόμα και στο σκοτάδι μπορούσα να διακρίνω το πόσο την είχαν γεράσει τα χρόνια που πέρασαν. Ήταν πλέον μια γριά, ενώ την είχα αφήσει μεσήλικη. Δεν είχε πια δόντια στο στόμα της με αποτέλεσμα να δείχνει διαφορετικό το πρόσωπό της. Οι ρυτίδες ήταν ακόμα πιο βαθιές και τα μαλλιά λιγότερα. Ένα ερείπιο πια, που στεκόταν από θαύμα.

 

‘Εγώ είμαι’ της είπα και την πλησίασα. Έσκυψα από πάνω της και την κοίταξα. Τα πράσινα μάτια της, ήταν ότι είχε απομείνει από την γυναίκα που ήξερα.

 

Άρχισε να κλαίει και προσπάθησε να με διώξει με αδύναμες κινήσεις.

 

‘Φύγε από δω… Δεν ανήκεις πια εδώ’ μου είπε και έκανε να ξαπλώσει πάλι.

 

‘Ρόζα, τον σκότωσαν’ της είπα και άρχισα να κλαίω με λυγμούς. Δε μου απάντησε και την ταρακούνησα.

 

‘Το ξέρω’ μου είπε και γύρισε να με κοιτάξει και πάλι. ‘Αν λυπάσαι τον εαυτό σου, φύγε. Ο Γιάννης έκανε το μόνο λάθος που δε πρέπει κανείς να κάνει εδώ πέρα’

 

Δε χρειάστηκε να μου πει περισσότερα. Κατάλαβα. Της χάιδεψα για λίγο τα μαλλιά, κι ένιωσα αγάπη γι αυτό το λείψανο που κάποτε είχε σταθεί στο πλάι μου σαν μάνα. Με είχε προστατέψει στα δύσκολα κι εμένα κι αυτόν.

 

‘Πώς να σε βοηθήσω;’ την ρώτησα.

 

‘Φύγε και ξέχνα πως υπήρξαμε. Ζήσε. Εμείς δε μπορέσαμε’

 

Την κοίταξα για μια τελευταία φορά και έφυγα. Δεν κατάφερα να την ξεχάσω ποτέ.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η κηδεία έγινε σύντομα. Μόνο εγώ και ο παπάς. Μέχρι την στιγμή που είδα το φέρετρο να μπαίνει στο χώμα, δεν το είχα πιστέψει. Δε το χωρούσε το μυαλό μου. Αναγκάστηκε όμως να το κάνει. Έτσι έκλεισε ένα κεφάλαιο της ζωής μου που με ταλαιπώρησε για χρόνια. Σχεδόν με σκότωσε. Την στιγμή που η τρύπα είχε καλυφθεί εντελώς μια βαριά θλίψη κάλυψε κι εμένα, αλλά ταυτόχρονα, ανακουφίστηκα. Ήμουν πια ελεύθερη.

 

Τα χρόνια που είχαν μεσολαβήσει ανάμεσα στην απόδραση μου από εκείνον τον κόσμο μέχρι την στιγμή που με κάλεσαν για την αναγνώριση του πτώματος του, ούτε μια στιγμή δεν τον σκέφτηκα νεκρό. Ήθελα να πιστεύω πως υπήρχε κάπου, πως δεν είχε πεθάνει σαν το σκυλί με την σύριγγα στο χέρι. Ζούσα την ζωή μου προσποιούμενη πως ποτέ δεν είχα κυλήσει, αλλά κάποιες νύχτες που δεν μπορούσα να κοιμηθώ, μ’ έπιανε το παράπονο και τον σκεφτόμουν με το κορμί μου να πονάει. Μου έλειπε. Μόνο αυτός. Ίσως και η σύριγγα. Φοβόμουν όμως να γυρίσω πίσω. Είναι τρελό αλλά θα ζω την ζωή μου με το βάρος της δειλίας μου. Αν δεν με τρομοκρατούσε το ενδεχόμενο της απόρριψης του, ίσως όλα να ήταν πολύ διαφορετικά για μας. Παρ’ όλα αυτά, όπως όλοι, έτσι κι εγώ πρέπει να ζήσω με τα λάθη μου. Ακόμη κι αν είναι δυσβάσταχτα.

 

Η αστυνομία έκλεισε την υπόθεση χωρίς πολλή σκέψη. Δεν είχε σημασία πια για μένα. Ήξερα πλέον. Ο Γιάννης είχε μπλέξει με αυτούς που δεν έπρεπε. Εκείνους που ήταν αθέατοι, αλλά που συγχρόνως, κινούσαν τα νήματα κι έτσι το μεγάλο ψάρι έφαγε το μικρό. Δεν υπήρχε νόημα το ψάξω περισσότερο. Άλλωστε αν το έκανα πιθανότατα θα βρισκόμουν κι εγώ σε ανάλογη θέση με εκείνον. Προσπάθησα να συνεχίσω την ζωή μου από κει που την είχα αφήσει αλλά δεν τα κατάφερα εντελώς.

 

Ακόμη και τώρα, κάποια βράδια ξεθάβω από το ντουλάπι μου εκείνο το γράμμα. Είναι χωμένο σ’ ένα φάκελο που απέξω γράφει το όνομά μου. Ήθελε να το στείλει αλλά ποτέ δε το έκανε. Ήταν κι εκείνος δέσμιος του δισταγμού. Δεν έλεγε πολλά. Δύο φράσεις μόνο:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ειρήνη,

 

 

 

Δε πίστεψα ποτέ πως θα στο ζητούσα αλλά θα το κάνω. Σώσε με.

 

 

 

 

 

Γιάννης

 

 

 

 

 

Θα το είχα κάνει.

 

 

 

 

 

 

 

Τέλος

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest roriconfan

Χμμμ... Δυσκολεύομαι να πιάσω το "απόδραση" στο κείμενο. Και επίσης δεν υπάρχει ουσιαστικά πλοκή. Τίποτα δεν άλλαξε κατά την διάρκεια του κειμένου, αφού οι χαρακτήρες απλά βιώνουνε καταστάσεις που δεν μπορούνε να επιρεάσουνε, οπότε δεν νοιώθω ότι είναι καν χαρακτήρες. Και η περιγραφή του παρελθόντος της πρωταγωνίστριας φάνηκε άσκοπη για τον ίδιο λόγο.

Share this post


Link to post
Share on other sites
vkarg

@roriconfan

 

κατ' αρχάς ευχαριστώ που μπήκες στον κόπο να σχολιάσεις το κείμενο, το εκτιμώ αυτό

από κει και πέρα μάλλον διαφωνούμε λίγο...:)

η απόδραση, φαίνετε στην τελική απόδραση της ηρωίδας από τον κόσμο των ναρκώτικων κάτι που γίνεται και σφραγίζεται από τον θάνατο του βασικού λόγου που την κρατούσε πίσω.

τώρα το αν ένας χαρακτήρας πρέπει να πηγαίνει απαραιτήτως κόντρα στην μοίρα για να είναι χαρακτήρας, μάλλον σηκώνει συζήτηση!

αυτά από μενα!:)))

Share this post


Link to post
Share on other sites
The Phantom

Το βρήκα καλό.

Θα έλεγα πολύ καλό και ο μόνος λόγος που δεν το κάνω είναι γιατί μεμψίμοιρα θα ζητούσα την σε λίγα (πολύ λίγα) σημεία διαφορετική απόδοση. Περισσότερο δραματική.

Αλλά έτσι, εσύ θα γινόσουν εγώ.

Είδα και την απόδραση και την φυγή και την διέξοδο και την έξοδο.

Share this post


Link to post
Share on other sites
vkarg

@The Phantom

 

μμ να σου πω...δεν νιώθω ακόμα πολύ έτοιμη να δώσω μεγάλες διαστάσεις στο δραματικό κομμάτι των ιστοριών μου γιατί φοβάμαι μη μου γίνουν μελούρα..ίσως και να μην μου πάει αυτό..θα δείξει αρχή είναι ακόμα

ευχαριστώ πάντως για τα καλά λόγια! :D

Share this post


Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Για λόγους προσωπικών προτιμήσεων δεν μου άρεσε η ιστορία, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν είναι καλή. Μια ιστορία δεν χρειάζεται πλοκή για να έχει ενδιαφέρον, ούτε ανατροπές.

Απλά, δεν μου αρέσουν τα κοινωνικά. Αν λάβω υπόψη μου το πόσο τα αποφεύγω, βγάζω το συμπέρασμα ότι στη δική σου κάτι με τράβηξε (για να τη διαβάσω τελικά).

 

Μάλλον είναι ο τρόπος που γράφεις: λιτά, χωρίς σάλτσες και κερασάκια. Μου αρέσει πάρα πολύ αυτό και γι' αυτό διάβασα πολύ ξεκούραστα την ιστορία. Και σε παρακαλώ, μην το κάνεις: μην το γυρίσεις στο μελλό! ;)

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi

Πολύ καλή, αρκούντως λιτή γραφή που καταφέρνει να γίνεται συγχρόνως και συγκλονιστική. Δυνατό το θέμα σου και αληθινοί, πιστευτοί οι ανθρώπινοι σου χαρακτήρες. Μπράβο.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Adinol Doy

Τὸ θέμα τῶν ναρκωτικῶν σὲ μιὰ ἱστορία, πρέπει νὰ ὁμολογήσω, μὲ ἀποθαρρύνει νὰ τὴν διαβάσω. Ἴσως φταίει τὸ γεγονὸς πώς, ὄντας κάποιας ἡλικίας καὶ ἔχοντας μπουχτίσει μὲ τὸ θέμα στὰ ἐφηβικά μου χρόνια ὡς κυρίαρχο στὶς σχολικὲς ἐκθέσεις (σὺν τὶς μελὸ ταινίες τοῦ Γιάννη Δαλιανίδη τὴν δεκαετία τοῦ 80), τὸ θεωρῶ πιὰ κλισὲ μέχρι ἀηδίας.

 

Ὡστόσο, διάβασα μὲ ἐνδιαφέρον τὸ πόνημά σου καὶ στὸ τέλος κατάφερες νὰ μὲ συγκινήσεις. Τὸ ὕφος κρεμόταν ἀπὸ μιὰ τρίχα στὸ νὰ γίνει μελόδραμα, ἀλλὰ εὐτυχῶς κατώρθωσες νὰ μὴν στιγματιστεῖ. Αὐτὸ ποὺ ἔνοιωθα νὰ μοῦ λείπει κάπως ἀπὸ τὴν πλοκὴ εἶναι ὅτι δὲν φάνηκε ἀρκετὰ καθαρὰ ἡ ἀπόδραση. Κατὰ τ' ἄλλα, πρόκειται γιὰ μιὰ πολὺ συμπαθητικὴ ἱστορία. Δὲν μπορῶ νὰ πῶ, δηλαδή, ὅτι μὲ ἐνθουσίασε οὔτε κι ὅτι μὲ ἀπογοήτευσε. Ἦταν συνεπὴς μὲ τὸν ἑαυτό της καὶ δὲν προσέβαλε τὴν νοημοσύνη μου.

Share this post


Link to post
Share on other sites
vkarg

@Cassandra Gotha

στην αρχή προκαλέις ψυχρολουσία, αλλά θα εκλάβω το σχόλιο σου γενικά ως κολακευτικό...αναφαίρετο δικαίωμα σου να μην σου αρέσουν τα κοινωνικά!:)

 

@DinoHajiyorgi

ευχαριστώ για τα καλά λόγια..κάπως έτσι ήθελα να φτιάξω την ιστορία μου, λιτή αλλά με δυνατές εικόνες..ευτυχώς για σενα ήταν κάπως έτσι

 

@adinol

κι εγώ καθόλου δεν περίμενα από τον εαυτό μου βγάλει κάτι που να έχει σχέση με ναρκωτικά, γιατί συμφωνώ ότι είναι κλισεδάρα αλλά έτσι μου βγήκε έτσι πορεύθηκα!

Share this post


Link to post
Share on other sites
lizbeth_covenant

Ήταν πολύ καλό. Δραματικό όσο έπρεπε και κατάφερε να με συγκινήσει σε κάποια σημεία. Μην κολλάτε τόσο στα κλισέ. Εντάξει πάνω στο θέμα έχουν γραφτεί πολλά αλλά πάντα μπορεί να γραφτεί κάτι διαφορετικό. Αυτή η λιτη γραφή που είχες νομίζω πως του ταίριαζε πάρα πολύ. Το ανέβασε ψηλότερα. Δεν ξέρω πως να το πω ακριβώς αλλά αυτή η απλότητα στη γραφή το τύλιξε με μια ψυχρότητα, το έκανε σκληρό και ρεαλιστικό. :thmbup:

Share this post


Link to post
Share on other sites
vkarg

@lizbeth_covenant

ευχαριστώ για τα καλά λόγια..μ' αρέσει που βγήκε ψυχρώτητα, ήταν στους στόχους!:))

Share this post


Link to post
Share on other sites
kitsos

Ήταν όμορφο και ναι ήταν σκληρό. Όμορφες περιγραφές και πετυχημένα ενοχλητικές εικόνες. Κάποια μικρά ερωτηματικά που έμειναν στον αέρα , για τις σχέσεις μεταξύ προσώπων καθώς και στα κίνητρα της δολοφονίας, πιστεύω πως έμειναν εσκεμμένα αναπάντητα. Έτσι κι αλλιώς ο σκοπός ήταν άλλος και δε χαλάει κάτι.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Tiessa

Η ψυχρότητα, που λες ότι ανήκε στους στόχους, φάνηκε, και ήταν καλό που φάνηκε. Νομίζω ότι αυτό έκανε το κείμενο πιο συγκινητικό σε κάποια σημεία.

Όπως είπαν και οι προηγούμενοι, η λιτότητα ήταν το μεγαλύτερο στολίδι αυτού του διηγήματος.

Είδα και την απόδραση και την φυγή και την διέξοδο και την έξοδο.

Και μάλιστα, εκτός από όσα λέει ο Phantοm, θα έλεγα ότι εκτός από την επιτυχημένη απόδραση της γυναίκας, έχουμε και μια αποτυχημένη απόπειρα απόδρασης του άντρα, άρα to κείμενο είναι διπλά μέσα στο θέμα.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Electroscribe

Εμένα μου φάνηκε πως ίχαμε να κάνουμε με τα επακόλουθα μιας απόδρασης κι όχι με την ίδια την απόδραση (χωρίς αυτό να σημαίνει πως το βρήκα εκτός θέματος)

 

Από τεχνικής άποψης, πέρα από τυπογραφικά λάθη, η γραφή ήταν αξιόλογη

 

Θεματικά, με άγγιξε. Αλλά μου φάνηκε πως ορσιμένα πράγματα δεν τα είχες σκεφτεί αρκετά, εκτός κι αν δεν τα έπιασα σωστά. Είχε τόσους χρήστες η μικρή πόλη που έμενε η πρωταγωνίστρια; Έζησε ανάμεσά τους και δεν το ήξεραν κι οι πέτρες σε μικρό μέρος (και δεν υπήρχε προκατάληψη εναντίον της); Ήταν αναγκαίο να δωθεί μια εξήγηση για το θάνατο του άντρα; Δεν αρκεί που η ζωή που ζούσε τον εξέθετε σε τέτοιους κινδύνους; Η πρωταγωνίστρια αλήθεια γιατί πήγε στο νεκροτομείο μια ώρα πριν την αυγή και δεν περίμενε να ξημερώσει πρώτα; Την κάλεσε εκτάκτως η αστυνομία; κτλ.

 

Τέλος πάντων, αυτά είδες πως δεν επηρέασαν τις αντιδράσεις του κοινού γενικώς. Οπότε ας δούμε κάτι χρησιμότερο. Σκέψου τι επίδραση θα είχε στο κείμενο αν άλλαζες την τελευταία λέξη με "προσπαθήσει'".

Edited by Electroscribe

Share this post


Link to post
Share on other sites
vkarg

@kitsos

γενικά το διήγημα ήταν ακόμη πιο ελλειπτικό στην αρχική του μορφή αλλά μετά από παρότρυνση φίλων αποφάσισα να δώσω κι άλλα στοιχεία..με λίγα λόγια ήταν εσκεμένη η απόκριψη κάποιων λεπτομεριών, δεν ήθελα να αναλωθώ σ' αυτές..ευχαριστώ για τα καλά λόγια!

 

@Tiessa

η θέληση του Γιάννη να σωθεί και η δειλία του να το κάνει ήταν απο την δική μου πλευρά ένα απο τα σημαντικώτερα σημεία οπότε χαίρομαι που το παρατήρησες..σ' ευχαριστώ κι εσένα!

 

@Electroscribe

λοιπόν..για μένα και έτσι όπως τα σκέφτηκα τα πράγματα η απόδραση ολοκληρώθηκε με τον θάνατο του Γιάννη που την κρατούσε δέσμια, γιατί στο πίσω μέρος του μυαλού της τον σκεφτόταν πάντα..τα τυπογραφικά λάθη να μου τα συγχωρέσετε παρακαλώ:)..

ίσως να 'χεις δίκαιο για το ότι δεν τα είχα σκεφτεί όλα πολύ καλά μιας και αυτό το διήγημα το έγραψα σε ένα δίωρο, με μισή ώρα ψάξιμο θέματος..έγιναν κάποιες διορθώσεις αλλά ο κύριος κορμός έμεινε ίδιος...σε κάποια σημεία χρησιμοποίησα την υπερβολή για να δημιουργήσω πιο πυκνό κλίμα ( όπως στην περίπτωση του αριθμού των χρηστών), ίσως αυτό να σε ξενίζει..

όσο για την τελευταία φράση, δεν την διαπραγματεύομαι! ;) :D

σ' ευχαριστώ για τα σχόλια!

Share this post


Link to post
Share on other sites
khar

Καλή γραφή, ωραία αρχή και πολύ καλό τέλος. Όμως, το θέμα είναι υπερβολικά χρησιμοποιημένο και δεν διακρίνω τι παραπάνω προσθέτει αυτή η ιστορία στην θεματική των ναρκωτικών. Όχι ότι είναι απαραίτητη η πρωτοτυπία αλλά νομίζω ότι δεν απέφυγες κανένα από τα κλισέ τέτοιων ιστοριών. Ίσως αν στεκόσουν περισσότερο στο γράμμα και πώς αυτό δεν στάλθηκε ποτέ.

Share this post


Link to post
Share on other sites
vkarg

@khar

θα συμφωνίσω ότι το θέμα είναι τετριμμένο αλλά όπως είπα και πιο πάνω αυτό μου ήρθε αυτό έγραψα...από κει και πέρα το γράμμα δεν πήρε διαστάσεις για να είναι ακόμη πι έντωνο το φινάλε ή τουλάχιστον αυτό προσπάθησα να πετύχω!ευχαριστώ για το σχόλιο!

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest roriconfan

Πάντως δε σε εμποδίζει τίποτα να γράψεις μετά τον διαγωνισμό μια ιστορία με παρόμοιο θέμα αλλά πιο απρόβλεπτη/φρέσκια πλοκή. Γιατί αν απλά λές "αυτό μου βγήκε" σημαίνει ότι ή δεν μπόρεσες να ξεφύγεις από το καλούπι ή δεν υπάρχει κάτι να προσφέρει το θέμα. Πάλεψέ το να δεις τι θα βγει. Βάλε και φανταστικά στοιχεία αν βοηθήσει να βγει κάτι καλό. Εγώ προσωπικά βρίσκω ότι οι περισσότερες ανέσεις στον σύγχρονο κόσμο είναι ένα ναρκωτικό και μάλλιστα πολλοί δε θέλουνε να το κόψουνε κι ας δε το χρειάζονται πραγματικά. Ακόμα και οι πολιτικές ομιλίες που ο μεν σε καθυσηχάζει και ο δε σε εξοργίζει, τι άλλο είναι παρά ναρκωτικό; Ή ακόμα και από αθεϊστική πλευρά, η θρησκεία είναι το όπιο του λαού. Το θέμα έχει ψαχνό πάντως. Δώστου να καταλάβει.

Share this post


Link to post
Share on other sites
vkarg

@roriconfan

χεχε...αν σκεφτείς οτι αυτό το διήγημα είναι το πρώτο που στρώθηκα να γράψω και το ολοκλήρωσα μάλλον έχεις δίκαιο...δεν είμαι καθόλου έμπειρη και κατά κάποιον τρόπο ότι έγραψα το έγραψα στο περίπου..απλά ήθελα να δω αν θα είχα καλό αποτέλεσμα ή αν θα τρωγα τοματοθύελλα...μμμ..so far so good..όντως θα μπορούσα να το ξαναψάξω το θέμα..οψόμεθα...:)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Naroualis

Στρωτός λόγος, τίμιο θέμα, συγκίνηση χωρίς φανφάρες. Μ' αρεσε το σχόλιο σχετικά με το γιατί οι άνθρωποι του δρόμου τρυγυρίζουν το βραδυ. Βρ΄σικω όντως ασαφή την απόδραση, περισσότερο φαίνεονται τα αποτελέσματά της. Το διάβασα χωρίς να σκαλώσω πουθενά, δέχτηκα ότι κι αν είπες.

 

Μη σταματάς να γράφεις τώρα που άρχισες. Θα ήταν κρίμα όλοι εμείς οι αναγνώστες σου να χάσουμε την ευκαιρία να διαβάσουμε κάτι το ίδιο όμορφο και καλοφτιαγμένο.

Share this post


Link to post
Share on other sites
vkarg

@Naroualis

ευχαριστώ για τα καλά λόγια...αφού το πείραμα πέτυχε πήρα κουράγιο για περισσότερες προσπάθειες αν και κάτι μου λέει πως και τα χειρώτερα να είχα ακούσει δε θα σταματούσα...απλά κατάλαβα πως μ' αρέσει η διαδικασία κι έτσι δε με σταματάει τίποτα τώρα!χαχα...

ελπίζω να επανέλθω καλύτερη!;)

Share this post


Link to post
Share on other sites
tetartos

vkarg, φαίνεται ότι ξέρεις τι θέλεις και ότι καταλαβαίνεις (ίσως καλύτερα από τον καθένα μας) ότι η κύρια πηγή μάθησης δεν είναι τόσο τα σχόλια των άλλων αλλά η δική σου αίσθηση, που την εκλεπτύνεις καθώς πειραματίζεσαι. Επομένως, ίσως τα χρησιμότερα σχόλια που θα μπορούσαμε να διαβάσουμε για αυτήν σου την ιστορία είναι... τα δικά σου!

 

Ωστόσο, επειδή δεν το παίζαμε μέχρι τώρα έτσι το παιχνίδι, θα αναγκαστώ να σου γράψω τα δικά μου.

Είναι μια αξιοπρεπέστατη ιστορία, με δύο τρόπους περιγραφής της απόδρασης (επιτυχία/αποτυχία) και με κάποιον τρόπο, μάλιστα, προσπαθεί να περιγράψει και την ειδοποιό διαφορά επί- από από-τυχίας. Μερικά ορθογραφικά διορθώνονται (ξεκίνα από το ό,τι vs. ότι) καθώς και μερικά πραγματολογικά (πολλοί άστεγοι για μια πόλη που δεν είναι στην... Αμερική, ένας ιατροδικαστής που δεν θα κάνει τη δουλειά του, μια ναρκομανής που σκέφτεται τον έρωτα περισσότερο από την βελόνα) που δεν μπορούσες να τα βρεις με μισή ώρα research. Μου αρέσει και μένα το λιτό σου ύφος που σε χαρακτηρίζει και που σώζει την ιστορία σου από πολλές παγίδες.

 

Εμπιστεύσου λοιπόν το ένστικτό σου και πειραματίσου!

Share this post


Link to post
Share on other sites
vkarg

@tetartos

ευχαριστώ τέταρτε είσαι πρώτος!(οκ κρυόμπλαστρο το αστειάκι)...

σκοπεύω όντως να συνεχίσω, γλυκάθηκα βλέπεις...γενικά μου άρεσε περισσότερο από όλα η διαδικασία της σύλληψης αλλά και της κριτικής! είμαι λίγο διεστραμμένο μυαλό μάλλον...κι ας βγήκα τρίτη! ;)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nienor

Δεν έχω να προσθέσω πολλά εφόσον και στις παρατηρήσεις που έχουνε γίνει υπάρχουν και οι απαντήσεις σου. Παρόλο που το κείμενο δεν είναι ούτε του δικού μου γούστου σαν θέμα, νομίζω πως έχεις καταφέρει να το δουλέψεις πολύ καλά. Όσο χρειαζόταν συγκινησιακά, ειδικά το τελευταίο μέρος του και όντως χωρίς να φτάνεις σε μελό που δε θα ήταν θεμιτό. Είναι άρτιο από κάθε άποψη και προσωπικά δε με πειράζει καθόλου που στον πραγματικό κόσμο κάποια μέρη του ίσως δε θα ήταν έτσι. Το σύμπαν του διηγήματος δουλεύει για μένα κι αυτό είναι που βρίσκω πως έχει σημασία. Έτσι κι αλλιώς ο κόσμος εκεί έξω μέσα από τα μάτια του καθενός μας είναι τόσο διαφορετικός που σίγουρα κάθε φορά που κάποιος άλλος τον περιγράφει είναι αλλιώς.

 

Και ήθελα να συμπληρώσω επάνω σε αυτό το τελευταίο κάτιτίς, δεν είναι ακριβώς σχόλιο επάνω σε σχόλιο άλλου, είναι πιο πολύ παρατήρηση: Τέταρτος, ειλικρινά δεν έχω ιδέα πως είναι τα πράγματα επάνω, όμως εάν κάνεις μια βολτίτσα βράδυ από Ομόνοια έως Μοναστηράκι από τα στενά θα δεις ότι μάλλον έχεις λάθος για τους αριθμούς. Και η παρατήρηση δεν αφορά τόσο το κείμενο, όσο τη θλιβερή πραγματικότητα που αρνούμαστε πολλές φορές να δούμε. Όχι εσύ προσωπικά, για μένα που το δηλώνω κιόλας το λέω περισσότερο, γιατί το κείμενο σε συνδυασμό με μία ατάκα σου με έκαναν για πρώτη φορά -ίσως- να το σκεφτώ. Και παρόλο που δεν έχει σημασία για μένα η πιστότητα, όπως εξήγησα και πάνω, αυτό που διάβασα μου φάνηκε πως αντικατοπτρίζει αρκετά σωστά εκείνο που έχω δει (άσχετα που δεν έχω ιδέα ποια είναι η Δημοσθένους).

 

Για την ψυχρότητα που αποπνέει το κείμενο, θέλω να πω ένα ακόμα πραγματάκι παρόλο που το έχεις ξανακούσει. Ναι, φαίνεται, και όντως είναι καλό που φαίνεται γιατί σου ενισχύει το χαρακτήρα της ηρωίδας και είναι το μοναδικό πράγμα που μας πείθει πως όντως μιλάμε για έναν άνθρωπο που απέδρασε από τη βελόνα, για έναν από τους εξαιρετικά λίγους που τα κατάφεραν. Μπράβο για το βασικό σου χαρακτήρα αλλά και για τη Ρόζα. Ήταν ωραία δουλεμένες.

 

Καλή συνέχεια δεσποινίς και το ότι βγήκες τρίτη μη σε σκιάζει. Πέντε ιστορίες ήτανε εξάλλου, κάποια θα έβγαινε 1η και κάποια 5η, έτσι έχει η φάση.

Share this post


Link to post
Share on other sites
vkarg

@Nienor

αρχικά να πω ευχαριστώ για τα καλά λόγια!

από κει και πέρα να λύσω επιτέλους τον γρίφο της Δημοσθένους και του μεγάλου αριθμού στεγων...

εγώ σπουδάζω στην Μπρατισλάβα, πρωτεύουσα της Σλοβακίας. λοιπόν εδώ οι άστεγοι είναι καθημερινό θέαμα και σε πολύ μεγάλο βαθμό...οπότε καθαρά επηρεασμένη από την Μπράτυ έβαλα χορταστικό αριθμό...τώρα η Δημοσθένους είναι καθαρά μυθοπλασία..φαντάστηκα ότι κάθε πόλη θα χει και μια Δημοσθένους...αυτά!;)

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
Sign in to follow this  

×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..