Jump to content

Παράξενη Γυναίκα Που Φιλάει


Recommended Posts

Naroualis

Όνομα Συγγραφέα: Ευθυμία Δεσποτάκη (a.k.a. Naroualis)

Είδος: επιστημονική φαντασία

Βία; Όχι

Σεξ; Όχι

Αριθμός Λέξεων: 3422 μαζί με τον τίτλο

Αυτοτελής; Ναι

Σχόλια: Μια παλιά ιδέα, που είχα πει ότι θα γινόταν κάπως μεγάλη, αλλά τελικά κατάφερα να την στριμώξω με 3422 λέξεις. Enjoy. (Ο τίτλος είναι ένας στίχος που άκουσα κάποτε, μάλλον σε κάποιο από τα τραγούδια του Σαντάνα. Strange woman kissing. Αν θυμηθεί κανείς το τραγούδι, ας μου το πει, γιατί έχω σκάσει να το θυμηθώ.)

 

 

ΠΑΡΑΞΕΝΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΦΙΛΑΕΙ

 

Υπάρχει μια παράξενη γυναίκα στο σκάφος -εκτός από μένα φυσικά. Έχει κόκκινα μαλλιά, μακριά ως τη μέση κι είναι άσπρη σαν το γάλα. Αν την κοιτάξω λίγο πιο επίμονα, γυρίζει και καρφώνει τα μάτια της πάνω μου, κι είναι πράσινα και λαμπερά. Κυκλοφορεί γυμνή, ολόγυμνη, σα να μη την ενοχλεί η ψύχρα των κρυογονικών θαλάμων ή η παγωνιά του διαστρικού κενού και νομίζω ότι μοιράζει φιλιά.

 

Ο Άντερσον δε με πιστεύει. Ο Εσπόζιτο, ο Τσενγκ, ο Νεχρού δε με πιστεύουν. Ούτε κι ο Βορονίν κι ας προσποιείται ότι τη βλέπει.

 

-Να τη. Στην άκρη του διαδρόμου. Τη βλέπω, Παπαφεό.

 

Δε μπορεί να πει ολόκληρο το επίθετό μου, Παπαθεοδώρου. Ούτε το θήτα μπορεί να πει, κανένας Ρώσος δε μπορεί να πει το θήτα, τους Θοδωρήδες τους λένε Φιοντόρ. Ούτε μπορεί να με πείσει ότι τη βλέπει, δεν τη βλέπει. Μόνο εγώ μπορώ να τη δω.

 

Δεν ξέρω πόσο καιρό είναι μαζί μας. Μάλλον από την αρχή. Πώς αλλιώς θα μπορούσε να μπει στο σκάφος; Αλλά αν μπήκε από την αρχή, γιατί δεν την είδε κανείς; Γιατί δεν την σταμάτησε η ασφάλεια, εκείνη η απίστευτη λεγεώνα φρουρών που δεν άφηναν να περάσει ούτε κουνούπι; Κι αν όντως δεν την είδαν και πέρασε απαρατήρητη μέσα στο κήτος του σκάφους, πώς επέζησε από την επιτάχυνση της εκτόξευσης, χωρίς τον κατάλληλο εξοπλισμό, πώς έζησε τριακόσια χρόνια ταξιδιού χωρίς να μπει σε σαρκοφάγο;

 

Τις τρέμω τις σαρκοφάγους. Ανατριχιάζω όταν ακούω αυτή τη λέξη. Δε θέλω να την αναφέρω καν κι όταν χρειάστηκε να μπω μέσα στη δική μου, έκανα πολύ ώρα μέχρι να προσαρμόσω τα λουριά και τα σωληνάκια και τα καλώδια. Τόσο πολύ έτρεμαν τα χέρια μου. Ο Άντερσον με είχε κοιτάξει υποτιμητικά τότε. Κι ακόμη και τώρα υποτιμητικά με κοιτάει κάποιες φορές.

 

Σήμερα το πρωί την είδα καθώς έβγαινα από το θάλαμο των θαλάσσιων θηλαστικών. Την είδα να διασχίζει το διάδρομο, λίγα μέτρα παρακάτω, μια λάμψη από λευκό δέρμα, κόντρα στο ατσάλινο σκοτάδι. Κοντοστάθηκα για μια στιγμή, σκέφτηκα να την ακολουθήσω. Αλλά ήξερα πως θα μου μιλούσε όταν θα ήθελε Εκείνη. Έτσι κάνει πάντα. Μου μιλάει, χωρίς ν’ ακούει τίποτε απ’ όσα τις λέω εγώ. Χωρίς να μου δείνει απαντήσεις στις ερωτήσεις μου. Αντίθετα πάντα μου βάζει με τα λόγια της νέες ερωτήσεις, με γεμίζει απορίες και αμφιβολίες κι ο στόχος της δεν είναι το θνητό μου σώμα ή η αθάνατη ψυχή μου, αλλά οι πεποιθήσεις μου.

 

Όταν την πρωτοείδα, είχα ακόμη στο μυαλό μου πράγματα σχετικά με την ιεραρχία. Πίστευα ότι υπάρχει λόγος που γίνεται το καθετί, όπως ας πούμε γιατί είναι αρχηγός της αποστολής ο Άντερσον, που είναι φυσικός κι όχι ο Νεχρού που είναι οικολόγος. Του είπα ότι υπάρχει μια γυναίκα στο σκάφος, αλλά με είχε κοιτάξει πάλι υποτιμητικά.

 

-Σύνελθε, Παπατεό, είχε πει με ύφος ψυχρό. Δε μπορεί να έσπασες από τώρα. Είχες το υψηλότερο σκορ στα τεστ παραισθήσεων. Πρέπει να αντέξεις περισσότερο απ’ όλους μας.

 

Αμερικάνος αυτός. Σκληρή γλώσσα. Το θήτα το κάνει ταυ. Μαζί με το ταυ φτύνει μικρές μπίλιες από σάλιο. Παλαιότερα, όταν ήμουν παιδί, πιστεύαμε ότι τέτοιοι άνθρωποι έχουν διαβήτη. Τώρα πια ξέρουμε ότι αυτό είναι μύθος. Αλλά εξακολουθεί να μας ενοχλεί η επαφή με αυτές τις μικρές λευκές μπίλιες.

 

Προσπάθησα αρκετό καιρό να το κρατήσω μυστικό. Και τα κατάφερα, για τα πρώτα τριακόσια χρόνια του ταξιδιού μας, κινδυνεύοντας να αποκαλυφθώ στους υπόλοιπους τρεις τότε που οι σαρκοφάγοι μάς ξύπνησαν ενδιάμεσα από τις προγραμματισμένες -μια μέρα κάθε δέκα χρόνια- αφυπνίσεις για κάποια έκτακτη αλλαγή πορείας. Ένα αδέσποτος κομήτης μάς κυνηγούσε και πάνω στην εφαρμογή των ελιγμών, την είδα να γέρνει πάνω από τον Εσπόζιτο και να φυσάει την ανάσα της στ’ αυτί του. Έβαλα τις φωνές, αλλά κατάφερα να τα μπαλώσω, με τη βοήθεια του Άντερσον, που με κατσάδιασε μετά κατ’ ιδίαν. Πολύ αργότερα είδα ότι η ανάσα της είχε κάνει τον κατά τ’ άλλα ακριβέστατο Ιταλό να κάνει ένα απειροελάχιστο λάθος του ενός εκατομμυριοστού του δεύτερου της μοίρας στην πορεία. Αλλά δεν είπα τίποτε σε κανέναν γι’ αυτό.

 

Παράξενη γυναίκα? Όταν έχω βάρδια στις κρυογονικές αποθήκες, εφαρμόζοντας τη μία ή την άλλη διαδικασία αφύπνισης στα τριβλία με τα κύτταρα και τις γυάλες με τα φυτά και τις κάψουλες με τα ζώα, τη βλέπω συχνότερα. Γυρίζει ανάμεσα στα δοχεία και τα γυάλινα κάνιστρα και μπορεί να κάνω λάθος αλλά νομίζω ότι τα φιλάει. Φιλάει τα κύτταρα μερικών εκατομμυρίων ειδών ζώων και φυτών. Φιλάει αγελάδες και γουρούνια που βρίσκονται σε κρυογονική στάση. Φιλάει τα μπουμπούκια των λουλουδιών που περιποιούμαι στο θερμοκήπιο. Αφήνει ανάλαφρα φιλιά, σαν χάδια από πεταλούδες πάνω στα παγωμένα κρύσταλλα και τις μεταλλικές προθήκες. Κι ύστερα περνάει τα δάχτυλά της πάνω από τις ψυχρές επιφάνειες, σε ένα χάδι που μοιάζει με το χάδι της μάνας σ’ ένα κοιμισμένο παιδί. Γιατί το κάνει αυτό;

 

Πού να ξέρω;

 

Έχω τρομοκρατηθεί όλες αυτές τις μέρες. Ο προορισμός μας φαίνεται ακόμη σχετικά μικρός, αλλά είμαστε όλοι ξύπνιοι. Ένα σωρό πράγματα πρέπει να γίνουν πριν προσγειωθούμε. Να ξυπνήσουμε κάποια από τα ζώα και τα φυτά. Να ετοιμάσουμε τα συστήματα ψεκασμού, να τα προσαρμόσουμε στις καιρικές συνθήκες. Να κάνουμε τυχούσες διορθώσεις στις ποσότητες των γεωμορφολογικών εκρηκτικών και των αερίων μορφοποίησης ατμόσφαιρας. Να προετοιμαστούμε ψυχολογικά, με τη βοήθεια των ρομποτικών ψυχολόγων για την αίσθηση της παντοδυναμίας που θα μας δώσει η δουλειά μας -πόσοι έχουν την ευκαιρία να νιώσουν έστω για μερικές στιγμές, έστω με μηχανικά βοηθήματα, θεοί; Πραγματικοί αθάνατοι θεοί;

 

Εκείνο ήταν και το πρώτο τεστ που περάσαμε, όταν ακόμη η αποστολή ήταν στο στάδιο επιλογής προσωπικού. Λένε ότι το καλύτερο σκορ το έφερε ο Νεχρού σε αυτήν την εξέταση. Ινδός, εναρμονισμένος από τις φασκιές του με την έννοια της μικρότητας του ανθρώπου, της θνητότητάς του. Πιστεύει ότι αυτή είναι η μόνη αθανασία που υπάρχει.

 

-Α, Ντίμι, μου λέει όταν ξεκουραζόμαστε κάτω από μια ροδακινιά που μόλις βγήκε από τον κρυγονικό θάλαμο, μόνο έτσι μπορεί ο άνθρωπος να νιώσει πόσο μικρός και πόσο μεγάλος είναι στ’ αλήθεια. Μόνο όταν εναρμονιστεί, με την αέναη εναλλαγή των μετενσαρκώσεών του.

 

Αυτός με λέει Ντίμι. Κανονικά με λένε Δήμητρα. Δήμητρα Παπαθεοδώρου. Αλλά κανείς δε με λέει με το όνομά μου σε αυτό το σκάφος.

 

-Πολλοί θα σε πουν παρωχημένο, τον διακόπτει κάθε μα κάθε φορά ο Εσπόζιτο. Η επιστήμη έχει κάνει πολλά άλματα για να καταργηθεί ο θάνατος. Και πολλοί δικοί σου την προτιμούν για να παρατείνουν τη ζωή τους. Αν δεν ήξεραν ότι τα περί μετενσάρκωσης είναι μπούρδες, δε θα αφήνονταν να πεθάνουν, αντί να τρέχουν στους γιατρούς και τους γεροντολόγους;

 

-Νόμιζα ότι οι θρησκευτικές πεποιθήσεις του καθενός, καθώς και το πόσο πιστός ή όχι είναι σ’ αυτές, είναι προσωπική επιλογή, του απαντάει κάθε μα κάθε φορά ο Νεχρού. Για μένα, όλα γεννιούνται και πεθαίνουν και ξαναγεννιούνται και ξαναπεθαίνουν.

 

-Και τι θα πει αυτό; Μήπως ότι ο θάνατος είναι ευπρόσδεκτος; (εδώ η φωνή του ανεβαίνει έναν τόνο, γίνεται παθιασμένη). Morte é merda, φίλε μου. Ο θάνατος είναι σκατά.

 

Άραγε όντως ο θάνατος είναι σκατά; Και τότε τι δεν είναι σκατά; Μήπως η αθανασία; Ο θάνατος είναι ισχυρότερος από τη ζωή. Τι είναι ισχυρότερο από το θάνατο;

 

Φοβάμαι. Η παρουσία αυτής της γυναίκας με κάνει να σκέφτομαι παράξενα πράγματα, με κάνει να πιστεύω πως όπου να ‘ναι θα πεθάνω. Δεν έχω αυταπάτες, όπως ο Νεχρού ή όπως ο Τσενγκ (χα! έμαθα ότι έχει κάνει συμβόλαιο με την Τζιριακόρπ, την εταιρία με τα ενδοφλέβια αντιγηραντικά κοκτέηλ) που νομίζουν ότι θα ζήσουν για πάντα, με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο. Υποτίθεται ότι μέχρι να έρθουν οι άλλοι, οι άποικοι, εμείς θα έχουμε πεθάνει. Ο Κινέζος περηφανεύεται ότι αν οι οροί της Τζιριακόρπ πιάσουν, εκείνος θα υποδεχτεί τους αποίκους καθισμένος σε μια σεζ-λονγκ, πάνω σε φυσικό γρασίδι.

 

Οι άποικοι. Πες οι πρόσφυγες, καλύτερα. Όταν φύγει και το δεύτερο σκάφος, αυτό που θα μείνει πίσω δε θα είναι η Γη. Θα είναι κάτι πεθαμένο από καιρό.

 

Παίρνω μια βαθιά ανάσα. Δεν αργεί η ώρα που θα προσγειωθούμε, δύο ή τρεις μήνες το πολύ. Νέος πλανήτης, παρθένος. Χωρίς ενδείξεις ζωής, αλλά με αρκετά καλές συνθήκες. Θα τον φτιάξουμε στα μέτρα μας. Θα τον σμιλέψουμε να μοιάζει με τη Γη. Θα διορθώσουμε την ατμόσφαιρά του.

 

«Και γιατί δεν κάνατε τα ίδια και στη φουκαριάρα τη Γη;» ούρλιαξε ένας αγανακτισμένος δημοσιογράφος, όταν ανακοινώθηκε η απόφαση να φτιάξουμε μια νέα πατρίδα, αντί να διορθώσουμε την παλιά. Ένα σωρό εξηγήσεις δόθηκαν εκείνη τη μέρα, ήμουν μπροστά, μέλος του πληρώματος. Η Γη δεν έχει άλλες δυνατότητες, είπαν τα κεφάλια της αποστολής. Η Γη είναι ετοιμοθάνατη. Η Γη δεν έχει μέρος να ζήσουν όλα τα φυτά και τα ζώα της, οι προηγούμενες γενιές φρόντισαν γι’ αυτό. Η Γη έχει πεθάνει, κάθε καταιγίδα είναι ο επιθανάτιος ρόγχος της, κάθε σεισμός ακούσιος σπασμός. Πρέπει να βρούμε ένα άλλο μέρος να ζήσουμε, ένα πλανήτη, να τον φτιάξουμε στα μέτρα μας. Κι όταν τον φτιάξουμε, τότε θα φύγουμε όλοι για εκεί. Μέχρι τότε, θα έχουμε βρει τον τρόπο να φύγουμε όλοι.

 

Η Γη ήταν νεκρή, αλλά η ανθρωπότητα θα επιζήσει. Και μαζί της θέλει να σώσει κι όλη τη Φύση.

 

Σήμερα (λες κι υπάρχει χρόνος εδώ μέσα, λες και χρειάζεται αυτή η αταβιστική εμμονή στις εναλλαγές των εικοσιτετραώρων, λες και το νέο μας σπίτι δεν έχει το δικό του κύκλο μέρας και νύχτας) έχω πρόγραμμα στα αιλουροειδή. Τίγρεις, λιοντάρια λύγκες. Γάτες Περσίας και κεραμιδόγατες κι ένα είδος ακόμη, που ανακαλύφθηκε πριν από διακόσια μόλις χρόνια στη Βόρνεο και μοιάζει με κόκκινο πάντα. Δε μ’ αρέσουν οι γάτες. Με εκνευρίζει το ότι είναι εφτάψυχες.

 

Κοιτάζω δυο λεοπαρδάλεις του χιονιού που ακόμη παλεύουν να ξυπνήσουν. Η διαδικασία θα πάρει καιρό, ακόμη και μετά την προσγείωση θα περιμένουμε μήνες μέχρι να αφήσουμε το πρώτο βακτήριο να βγει από το αποστειρωμένο μας κουκούλι. Δε βιαζόμαστε, το δεύτερο σκάφος θα έρθει πολύ μετά, ίσως να μην έχει ξεκινήσει καν τώρα που μιλάμε, τριακόσια χρόνια μετά τη δική μας αναχώρηση. Ο Άντερσον θα ξεκινήσει τη διαδικασία, θα τροποποιήσει τα πεδία του νέου μας πλανήτη, μαγνητικά, βαρυτικά, ηλεκτρικά. Ο Βορονίν θα ακολουθήσει, φτιάχνοντας θάλασσα, ξηρά κι ατμόσφαιρα. Έπειτα θα έρθει η σειρά του Νεχρού, εκείνος θα καθορίσει τι θα βγει πρώτο και τι δεύτερο. Εγώ ως τότε θα έχω ξυπνήσει όλα όσα πρέπει να ξυπνήσουν κι ο Εσπόζιτο -για τα ζώα- με τον Τσενγκ -για τα φυτά- θα αναλάβουν την προσαρμογή των οργανισμών στο νέο τους σπίτι. Θα ξεκινήσει ο κύκλος της ζωής, γέννηση, ωριμότητα, θάνατος.

 

Θάνατος.

 

Όχι, ξέχασα κάτι. Γέννηση και ωριμότητα είναι στη σωστή θέση. Αλλά ο θάνατος έρχεται τέταρτος. Μετά την αναπαραγωγή.

 

Δε νομίζω ότι διέφυγε της προσοχής των υπευθύνων ότι με το Βορονίν είχαμε σχέσεις από τη Γη ακόμη. Δεν είναι και πολύ δύσκολο να το καταλάβει κανείς, αρκεί να διαβάσει τη γλώσσα του σώματος: πάντα ένα μέλος του ενός είναι στραμμένο προς τον άλλο, χέρια, πόδια, μάτια. Δεν ξέρω τι μας ενώνει, ίσως το ότι σ’ ένα πλανήτη γεμάτο homo, θεωρούμε ο ένας τον άλλον sapiens. Κάνουμε μεγάλες χαλαρές και φιλοσοφικές συζητήσεις, ώρες ολόκληρες από τον ελεύθερο χρόνο μας τις περνάμε έτσι. Οι άλλοι τέσσερις δεν αντιδρούν σε αυτό.

 

Οι λεοπαρδάλεις δυσκολεύονται να ξυπνήσουν. Νιώθω ένα τσίμπημα ανησυχίας. Τα κουκούλια τους ήταν από αυτά που είχα δει Εκείνη να φιλάει. Ελέγχω πάλι τις θερμοκρασίες, τα ανεπαίσθητα ηλεκτρικά φορτία που διοχετεύονται στους μυς και τους μαλάσσουν και τα ποσοστά της αδρεναλίνης που εισβάλουν στο αίμα. Μοιάζουν φυσιολογικά.

 

Αγαπώ αυτές τις συζητήσεις με το Βορονίν. Αλλά τον τελευταίο καιρό, η παράξενη γυναίκα έχει αρχίσει να παρεμβαίνει και σ’ αυτές. Με γεμίζει ένταση, εμφανίζεται πίσω του όταν κουβεντιάζουμε και νιώθω σα να μιλάει μες στο νου μου, κοιτώντας με με αυτά τα πράσινα μάτια της, η λευκότητα του σώματός της την κάνει ν’ αστράφτει.

 

-Πώς πάνε οι ωραίες σου κοιμώμενες; ρώτησε πριν από μερικές ώρες ο Βορονίν, πίνοντας συνθετικό τσάι. Ξυπνούν ευχάριστα;

 

Ένιωσα το σώμα μου να σφίγγεται. Εκτός από τις δυο λεοπαρδάλεις, κι άλλα κουκούλια έχουν αντιδράσει αργά και δύσκολα στην αφύπνιση. Αν τα δει κανείς ένα-ένα, σαν μεμονωμένες περιπτώσεις, είναι λογικό και μέσα στα πλαίσια των υπολογισμών σχετικά με τις αποτυχημένες καταψύξεις. Από την άλλη, είναι όλα τους κουκούλια που Εκείνη έχει φιλήσει.

 

Με κοιτούσε πίσω από την πλάτη του Βορονίν, αλλά ξέρω πως εκείνος δε θα μπορούσε να τη δει, αν γυρνούσε. Του είπα δειλά ότι κάτι δε μ’ αρέσει. Κι έπειτα σε μια στιγμή αδυναμίας, του είπα και τα υπόλοιπα. Σοβαρεύτηκε, αν και το ρώσικο πρόσωπό του δε μπόρεσε να μου δείξει πόσο ανησύχησε, δεν έχει την εκφραστική ικανότητα.

 

-Φοβάσαι για τη ζωή σου, Παπαφεό; είπε ήρεμα. Νόμιζα ότι ήξερες πώς δεν έχει σημασία. Η επιβίωση ενός είδους είναι πάνω από την επιβίωση ενός μεμονωμένου ατόμου.

 

-Τρέμω στην ιδέα του θανάτου, και το ξέρεις. Δυσκολεύομαι να συμβιβαστώ. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα. Το θέμα είναι ότι όσο κι αν εγώ φοβάμαι το θάνατο, άλλο τόσο καταλαβαίνω ότι είναι αδύνατον να μην έλθει. Ακόμη και για το ανθρώπινο γένος, ξέρω ότι δεν υπάρχει αθανασία.

 

Αθανασία... Μην ψάχνεις για αθανασία στο ανθρώπινο γένος, μουρμούρισε τότε Εκείνη, αλλά ήταν σα να μου μιλούσε με τα μάτια της μόνο, τα χείλη της δε σάλευαν. Τινάχτηκα τρομαγμένη, αλλά ο Βορονίν -γιατί τον λέω ακόμη Βορονίν; Γιατί δεν τον λέω Αντρέι; Κι εκείνος κάνει το ίδιο, γιατί;- δεν έδειξε να καταλαβαίνει την ταραχή μου.

 

-Δεν είμαι σίγουρος, Παπαφεό. Ξέρω ότι ο άνθρωπος δεν είναι τίποτε περισσότερο από ένα χαρακτηριστικό απολίθωμα. Για τον εξωγήινο παλαιοντολόγο που θα επισκεφτεί τυχαία τη Γη, τα απολιθωμένα κόκκαλα των ανθρώπων θα σημαδεύουν το Πλειστόκαινο κι ένα κομμάτι του Ολοκαίνου, αν ο εξωτικός συνάδελφος αποφασίσει ότι αξίζει τον κόπο αυτός ο διαχωρισμός. Ένα χαρακτηριστικό απολίθωμα, ένας οργανισμός που έζησε τόσο λίγο, ώστε να μπορεί να αποτελεί χρονολογικό δείκτη για τα πετρώματα μιας περιοχής. Δεν έχω αυταπάτες σχετικά με την αθανασία της ανθρώπινης φυλής. Αλλά είμαι μέλος της και δε θέλω να χαθεί. Είναι τμήμα του κυτταρικού μου προγραμματισμού. Δε μπορώ να επιτρέψω στα γονίδια του είδους μου να εξαφανιστούν.

 

Χαρακτηριστικό; Ίσως. Απολίθωμα; Οπωσδήποτε. Τι άλλο εκτός από απολίθωμα είναι το ανθρώπινο γένος; συνέχισε να λέει η μαυλιστική φωνή της. Δεν έχει εξελιχθεί καθόλου σ’ όλη τη διάρκεια της ύπαρξής του. Επιμένει από τότε που δημιουργήθηκε στην ίδια κακή συνήθεια: θάνατος, θάνατος, θάνατος και πάλι θάνατος. Ακόμη και στο έρωτα, στην υπέρτατη εκείνη έκφανση της αθανασίας, βλέπει το θάνατο.

 

Όση ώρα εκείνη μου μιλούσε, ο Βορονίν συνέχιζε τη δική του κουβέντα, άπλωσε το χέρι του, μου χάιδεψε το πρόσωπο τρυφερά.

 

-Κι ο έρωτας είναι ο ύστατος τρόπος να μείνουμε αθάνατοι. Ακόμη κι όταν νιώθω ότι όλο μου το είναι θέλει να γίνει ένα μαζί σου, ακόμη και τότε, η λαχτάρα μου για αθανασία είναι αυτή που με στέλνει σε σένα, η επιβίωση των γονιδίων μου μέσα στο καλύτερο δυνατό κέλυφος, στο σώμα σου...

 

Τρέμω. Συνειδητοποιώ τώρα, καθώς φέρνω στο μυαλό μου την κουβέντα μας ότι τελικά η προοπτική της αθανασίας με τρομάζει πιότερο κι απ’ το θάνατο. Άραγε γι’ αυτό με κάνουν να ταράζομαι οι σαρκοφάγοι; Γι’ αυτό αρίστευσα στα τεστ αυτοθυσίας;

 

Πρέπει να συνέλθω. Γιατί τα σκέφτομαι όλα αυτά;

 

Οι λεοπαρδάλεις μου ακόμη παλεύουν να ξυπνήσουν. Δεν έχω ξαναδεί τέτοια καθυστέρηση στην επίδραση των ουσιών που τις πότισα. Ελέγχω ξανά, αλλά δε βλέπω καμμία διαφορά με τις προηγούμενες μετρήσεις. Τσεκάρω και ένα ζευγάρι τίγρεων, ο θάλαμός τους είναι πιο θερμός κι ιδρώνω, καθώς τις βλέπω να δυσκολεύονται κι αυτές.

 

Κάτι συμβαίνει.

 

Μου παίρνει λίγη ώρα να ελέγξω όλα όσα είναι στη φάση της αφύπνισης. Κι ύστερα σαν κάτι να με κεντρίζει, κάποια παρανοϊκή παρόρμηση, ελέγχω και εκείνα που έχω ήδη ξυπνήσει από χτες. Κι ανατριχιάζω, δεν ξέρω τι να κάνω, αυτό που βλέπω είναι πάνω από τις δυνάμεις μου, με κάνει να θέλω να ουρλιάξω ή να πλαγιάσω στο μεταλλικό πάτωμα και να ξεψυχήσω.

 

Έχουν ξανακοιμηθεί.

 

Πώς γίνεται αυτό; Ποιος το έκανε αυτό; Ο Βορονίν; Ο Νεχρού, ο Τσενγκ; Ή μήπως ο Εσπόζιτο; Ή μήπως αυτή η νυφίτσα ο Άντερσον; Πότε; Πρέπει να είναι λίγη ώρα μόνο, ούτε μία, πριν από μία ώρα έκανα τον καθημερινό μου γύρο και τάισα τις χελώνες και τις πέρδικες και δύο ή τρία από τα φαλαινοειδή που αφύπνισα χτες και ανέβασα τη θερμοκρασία σε μια φασολιά που μου φάνηκε λίγο κίτρινη. Πότε πρόλαβαν και τα ξανακοίμησαν; Και γιατί, για όνομα ό,τι ιερού υπάρχει, γιατί;

 

Δεν έχω πια στο μυαλό μου πράγματα σχετικά με την ιεραρχία. Δεν σκέφτομαι να πάω στον Άντερσον και να τον ειδοποιήσω, ο πρώτος που θέλω να δω είναι ο Βορονίν. Με τα δυο χέρια στο στόμα, για να συγκρατήσω τα ουρλιαχτά μου, φτάνω στην καμπίνα του και μπαίνω σα σίφουνας.

 

Παύω να τα συγκρατώ.

 

Είναι κίτρινος, ξαπλωμένος στην κουκέτα του. Το στήθος του είναι γυμνό, οι τρίχες του στήθους του μουσκεμένες στον ιδρώτα -τρίχες ξανθές, ρώσικες τρίχες, που από αυθυποβολή μού μυρίζουν αρκουδοτόμαρο και βότκα. Έχει τα μάτια του μισόκλειστα, τ’ ανοίγει λίγο όταν σταματάω να ουρλιάζω για να πάρω αέρα, μου κάνει ένα αδύναμο νόημα.

 

-Την είδα... Παπαφεό... την είδα... με φίλησε... με φίλησε... θα φιλήσει κι εσένα...

 

Πισωπατάω. Δεν υπάρχει τώρα φόβος μέσα στο κεφάλι μου. Είμαι άδεια, άδεια σα νεκρή, εγώ που φοβόμουν τόσο το θάνατο, τώρα τον έχω μέσα μου, τον πηγαίνω με μικρά βήματα στη γέφυρα, ξέρω, εκεί θα είναι όλοι οι άλλοι, εκεί θα τους βρω, κι αυτούς κι Εκείνη.

 

Ο Νεχρού είναι στην καρέκλα του κυβερνήτη. Φαίνεται να κοιτάει ίσα μπροστά, αλλά το βλέμμα του είναι κάτι παραπάνω από γυάλινο, είναι άψυχο. Ο κύκλος των μετενσαρκώσεών του έχει πάρει άλλη μια στροφή. Στο πάτωμα είναι ο Τσενγκ, φαίνεται ότι τη στιγμή που πέθαινε είχε σπασμούς. Το πρόσωπό του είναι γεμάτο αγγειοσπάσματα, σαν να έκανε πολύ ώρα εμετό, αλλά μάλλον φταίει η αλληλεπίδραση του δηλητηρίου με τους ορούς της Τζιριακόρπ. Ο Άντερσον δεν είναι πουθενά, αλλά το λαμπάκι μιας από τις σωστικές λέμβους είναι αναμμένο. Μέχρι πού πρόλαβε να φτάσει πριν δράσει το δηλητήριο; Α, να κι ο Εσπόζιτο, μισός μέσα μίσος έξω από την πόρτα της τουαλέτας. Έξυπνο αγόρι του Νότου, προσπάθησες να κάνεις εμετό, αλλά ο θάνατος σε πρόλαβε στην πόρτα... Morte é merda, ο θάνατος είναι σκατά. Είναι σκατά, είναι σκατά.

 

Για ποιον; Αν ο θάνατος είναι ο πιο ισχυρός απ’ όλους, ποιος είναι πιο ισχυρός από το θάνατο; Και πόσο τρομακτικό μπορεί να είναι ένα τέτοιο πλάσμα;

 

Εκείνη στέκεται ανάμεσά τους. Με τα κόκκινα μαλλιά της ως τη μέση, με τα πράσινα μάτια της να με διαπερνούν, με τη γύμνια της ν’ αστράφτει εκτυφλωτικά λευκή. Ο θάνατος είναι σκατά κι Εκείνη με πλησιάζει και τον έχει στο στόμα της, σε ένα σβώλο από αγάπη. Με πλησιάζει και τα χέρια μου σφίγγονται ασυναίσθητα, δε τη φοβάμαι, είμαι παιδί της όπως κι όλοι μας, όπως κι όλα, είμαστε παιδιά της κι όταν ξεσηκώσαμε κάθε κύτταρο και κάθε ζώο από τη Γη να τα φέρουμε σε άλλο πλανήτη φορτώσαμε κι Εκείνη μαζί, όπου πάνε τα γεννήματά της πάει κι Εκείνη. Είναι η Φύση κι είναι το μόνο αθάνατο πλάσμα του σύμπαντος, γιατί αποτελείται από πολλά, πολλά, πολλά άλλα θνητά πλάσματα.

 

Σαν κι εμάς.

 

Ναι, λέει σιγανά χωρίς να σαλεύει τα χείλη της, το στόμα της πλησιάζει το δικό μου, είσαι αθάνατη κι ας το τρέμεις. Είσαι μέρος της ανθρωπότητας κι εκείνη είναι μέρος δικό μου. Κι εγώ δεν πεθαίνω ποτέ. Αλλά είναι μερικές φορές που θέλω να παίρνω το δικό μου δρόμο κι εσείς δε με αφήνετε. Τρέμετε την αθανασία μου, τρέμετε γιατί αποτελείται από τη θνητότητά σας. Κι είναι πράγματα που δεν τα ανέχομαι, γιατί, Δήμητρα που έχεις ένα από τα παλιά μου ονόματα, ο άνθρωπος είναι ανίσχυρος μπροστά στο θάνατο κι ο θάνατος είναι ανίσχυρος μπροστά σε μένα.

 

Προσπαθώ να πάρω ανάσα, αλλά δεν τα καταφέρνω. Έχω στο λαιμό μου ένα λυγμό και με πνίγει.

 

Από το φόβο σας για μένα, σκοτώσατε τη Γη, αλλά εμένα δε μπορείτε. Κι ούτε σας θέλω πια μέσα μου, με πήρατε από εκεί που γεννήθηκα κι αυτό δε διορθώνεται. Σας αφήνω πίσω μου, κοιμάμαι στα κουκούλια που φτιάξατε. Ένα απειροελάχιστο λάθος στην πορεία και δε θα με ξαναβρείτε ποτέ. Θα κοιμηθώ αιώνια μέσα στο ατσάλινο σκοτάδι και θα περιμένω κάποια άλλη φυλή να με βρει και να μου υποταχθεί. Θα είναι μια υπέροχη φυλή, που δε θα φοβάται ούτε το θάνατο ούτε την αθανασία. Όμως εσείς, εσείς πρέπει να εξαφανιστείτε, να απολιθωθείτε στη μνήμη μου, σαν τόσα άλλα λάθος πλάσματα που γέννησα. Και μπορώ να το διορθώσω αυτό το λάθος μου, ω, ναι, το αναγνωρίζω, είστε λάθος δικό μου κι άλλου κανενός, αλλά τα δικά μου λάθη διορθώνονται μόνο με το θάνατο. Κι αυτόν τον θάνατο μόνο εγώ μπορώ να σας τον χαρίσω, μ’ ένα φιλί...

 

Κι ενώ τα χείλη της ακουμπούν στα δικά μου κι η γλώσσα της σπρώχνει τρυφερά το δηλητήριο στο στόμα μου, σκέφτομαι μόνο ότι ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο υπάρχει κι ο έρωτας κι αναρωτιέμαι αν θα προλάβω να πάω ως την καμπίνα του Βορονίν, να ξαπλώσω δίπλα του, πριν παραδοθώ στο φιλί ετούτης της παράξενης γυναίκας.

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
  • 2 weeks later...

Μου άρεσε πολύ η ιδέα της ιστορίας σου βασικά και συμφωνώ στο ότι θα ήταν ακόμα καλύτερη αν γινόταν και πιο μεγάλη. Βρήκα πολύ διασκεδαστικές τις περιγραφές και πιστεύω ότι είχες στήσει πολύ καλά το υπόβαθρο για το μέγεθος του διηγήματος. Χώρεσες μέσα πολλές πληροφορίες για να καταλάβει ο αναγνώστης πράγματα για τον κόσμο τον οποίο βρίσκεται, το οποίο κατά την άποψή μου είναι από τα σημαντικότερα πράγματα σε ένα τέτοιας κατηγορίας διήγημα.

 

Προσωπικά και εντελώς υποκειμενικά και ως πορωμένη με τη Γεωλογία απόλαυσα κάθε αναφορά σε αυτήν

οπότε σε ευχαριστώ πολύ γι αυτό συνγεωλόγε! :thmbup:

 

Το μόνο πράγμα που δε μου κόλλαγε στο όλο διήγημα είναι ''ο θάνατος είναι σκατά''. :tease: Θα προτιμούσα να είχες βάλει μόνο το Morte ? merda :tease: Νταξ δεν ήταν και τόσο τραγικό αλλά αρκετό για την βικτωριανή μου μύτη.

Edited by Amandel
Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi

Από το ξεκίνημα της ιστορίας μου έστειλες ένα ρίγος στην πλάτη που με κράτησε δέσμιο για όλο το υπόλοιπο διήγημα. Αληθινή ή φανταστική, η εικόνα μια γυμνής γυναίκας, με αιμάτινα μαλλιά, που τριγυρνάει αθέατη μέσα στο μεταλλικό σκηνικό ενός σκάφους που διανύει το κρύο διάστημα, είναι δυνατή εικόνα. Δυνατή και…ξέρεις αμέσως πως κάτι δεν πάει καλά. Κάτι δεν είναι φυσιολογικό. Έστησες ένα γοητευτικό μυστήριο σε ένα τέλειο σκηνικό επιστημονικής φαντασίας. Και παράλληλα εδραίωσες αληθοφανείς, ξεχωριστούς ανθρώπινους χαρακτήρες.

 

Το έργο σου κερδίζει όλες τις εντυπώσεις, με ένα μόνο ερωτηματικό που τώρα θα μείνει αναπάντητο. Αναρωτιέμαι πως θα ήταν εκείνη η εντύπωση αν δεν μας δήλωνες επί λέξη την ταυτότητα της κοκκινομάλλας σου. Ίσως να σου γκρινιάζαμε πάλι από την ανάποδη, αλλά η δήλωση της ταυτότητας της μου έκατσε σαν λάθος. Και αυτό το λέω χωρίς να είμαι απόλυτα σίγουρος.

Link to post
Share on other sites
Πυθαρίων

"Η υπέρτατη τέχνη, είναι η περιοχή των ίσων." Βίκτορ Ουγκό, Οι Μεγάλοι Μύστες.

Είσαι, στα πλαίσια του forum ( πιθανόν και έξω απ' αυτά ), στην περιοχή αυτή. Ξέρω πως είμαι ο πολλοστός που στο λέει. Αλλά δεν είναι περίσιο, ούτε περιττό και το γνωρίζεις κι εσύ. Ανάμεσα σε 5 - 6 ιστορίες που ξεχωρίζω στον διαγωνισμό, είναι και η δική σου. Αν δεν σου είναι αρκετό, πιθανόν η καλύτερη, ανάμεσα σε κάποιες ίσες, για διαφορετικούς λόγους η κάθε μια. Με ενθουσιάζει το ιδιαίτερο λογοτεχνικό σου ύφος, αλλά και η ευαισθησία σου, το βάθος της σκέψης σου, το μηνυματικό περιεχόμενο, ο τρόπος που τα παντρεύεις. Κυρίως και πάνω απ' όλα, αυτή η μαγική, υποβλητική ροή του λόγου σου. Έξοχο αποτέλεσμα.

Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Με ρούφηξε κι εμένα η αφήγηση και ο τρόπος που περιέγραψες τους συνταξιδιώτες και το χώρο. Πάντα το ξεχωριστό ύφος σου κάνει αισθητή την παρουσία του, σε ό,τι κι αν γράφεις (κάτι σαν τους Pink Floyd, τόσο διαφορετικές δουλειές, αλλά πάντα ξεχωρίζουν από τις πρώτες νότες! :thumbsup: )

 

Είναι όμως επιστημονική φαντασία; Δεν ξέρω, δεν έχω πείρα πάνω στο είδος αυτό, αλλά μου φαίνεται πως η πρωταγωνίστρια και οι εξηγήσεις στο τέλος ανήκουν στο fantasy.

 

Μόνο αυτό ως αρνητικό, κατά τα άλλα, πολύ ωραία ιστορία!

Link to post
Share on other sites
dagoncult

Παράξενη Γυναίκα Που Φυλάει (Naroualis): Όχι τόσο μέσα στο θέμα. Η προσωποποίηση της (αθάνατης) Φύσης ήταν καλή, όπως και μια ιδέα αθανασίας που μου αφήνουν οι κοιμόμενοι κοσμοναύτες. Επιπλέον, οι δυνατότητες των ανθρώπων κατά τον επικείμενο επoικισμό (διαμόρφωση περιβάλλοντος κτλ), οδηγούν μοιραία τη σκέψη στο δίπολο δημιουργός – αθανασία. Έτσι, με κάποιον τρόπο, όλοι οι πρωταγωνιστές (ο καθένας από τη δική του θέση) προσεγγίζουν την αθανασία, αλλά αυτή η τελευταία δεν μοιάζει να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο. Περισσότερο μου τράβηξαν την προσοχή τα φιλιά που μοίραζε η απρόσκλητη επισκέπτης, η ερωτική σύνδεση της κοπελιάς και του Ρώσσου (αν και δεν συμφωνώ με το όνομα. Θα προτιμούσα να βρεις ένα δικό σου) και το θανατικό που πέφτει στα κεφάλια του πληρώματος.

Link to post
Share on other sites
Naroualis

Ευχαριστώ για τα σχόλια, παιδιά. Ειδικότερα την Αμαντελ, από την οποία περίμενα να βρει κάτι στραβό το γεωλογικό υπόβαθρο (πάνε και τόσα χρόνια που έφυγα από τα θρανία κι όλο κάτι θα μουέίχε ξεφύγει , της γραίας). :whistling:

 

Όχι τόσο μέσα στο θέμα.

 

 

 

η ερωτική σύνδεση της κοπελιάς και του Ρώσσου (αν και δεν συμφωνώ με το όνομα. Θα προτιμούσα να βρεις ένα δικό σου)

 

Είχα αρκετούς ενδοιασμούς σχετικά με το αν ήταν ή όχι εντός θέματος, γιατί έχεις απόλυτο δίκιο σχετικά με το αν η αθανασία είναι το κεντρικό θέμα. Αποφασισα τελικά να το ανεβάσω περισσότερο γιατί στη αρχική "διακύρηξη" του διαγωνισμου (την οποία έφαγε το έντιτινγκ) ο Ντίνος ζήτησε ιστορίες με αφορμή την αθανασία, κι όχι ιστορίες που να έχουν αποκλειστικά ως κεντρικό τους θέμα την αθανασία. Οπότε θεώρησα ότι ήμουν καλυμμένη.

 

Edit: τελικά η διακήρυξη είναι εκεί (άλλη φορά θα διαβάζω πιο προσεκτικά). Επί λέξη, λέει

 

με θέμα/ερέθισμα/αφορμή την ΑΘΑΝΑΣΙΑ

 

Το δεύτερο μέρος του quote φοβάμαι ότι δεν το καταλαβαίνω. Το Βορονίν είναι ένα Ρώσσικο όνομα όπως όλα τα άλλα. Υπάρχει κάποιος γνωστός αστροναύτης με το ίδιο όνομα; :huh:

Edited by Naroualis
Link to post
Share on other sites
dagoncult

Το δεύτερο μέρος του quote φοβάμαι ότι δεν το καταλαβαίνω. Το Βορονίν είναι ένα Ρώσσικο όνομα όπως όλα τα άλλα. Υπάρχει κάποιος γνωστός αστροναύτης με το ίδιο όνομα; :huh:

 

 

http://en.wikipedia.org/wiki/Andriy_Voronin

Link to post
Share on other sites
Naroualis
:lol: Φοβερό πώς δουλεύει το μυαλό του ανθρώπου! Προχτές μιλούσαμε με τον πατέρα μου γι' αυτόν κι ούτε μου πέρασε από το μυαλό ότι το μικρό του είναι Αντρέι. Πάντως ήταν εντελώς τυχαίο. Αναρωτιόμουν ανάμεσα στο Αρκάντι και το Αντρέι και το Αρκάντι μου φάνηκε κάπως εξεζητημένο, οπότε προτίμησα το Αντρέι. Και δες τι έφτιαξε το υποσυνείδητο! :rofl2: :rofl2:
Link to post
Share on other sites
Guest roriconfan

Ω, τι ωραίο που ήταν μέχρι τον επίλογο. Σαν ένα roadmovie αλλά στο διάστημα. Λυρισμός όπως ξέρεις και ενδιαφέρον ψυχοσύνθεση χαρακτήρων, με μια κιβωτό του Νώε σαν βασική ιστορία.

Και μετά ήρθε το τέλος… Και ξενέρωσα… Το γύρισες σε θρίλερ αλά Event Horizon ενώ δεν το είχε ανάγκη.

· Λες και είχα άτομα σε roadmovie να φιλοσοφούνε για 90 λεπτά και στο τέλος να σκοτώνονται όλοι σε τροχαίο, έτσι για να τελειώσει η ταινία. Κεραμιδά η ανατροπή στο τέλος. Λες και πατ-κιουτ τους ξέκανες όλους γιατί σου τελειώνανε οι λέξεις.

· Και έβαλες και την κοπέλα να τα εξηγεί όλα με μονόλογο. Μα γιατί πέφτεις στην «λέω, δε δείχνω» λύση των ερασιτεχνών;

· Και η αθανασία… που είναι; Μήπως αναφέρεις την παράταση της ζωής αντί για την αθανασία; Μήπως την αποφυγή του θανάτου αντί για την ακύρωσή του;

Link to post
Share on other sites
alchemist

Ήμουν κάπως επιφυλακτικός στην αρχή, καθώς θεωρώ παρωχυμένη την ιδέα του σκάφους που πάει να αποικίσει άλλο πλανήτη. Στη συνέχεια όμως.... Ένιωσα κοκκαλωμένος στην καρέκλα μου. Η διήγησή σου με συνεπήρε. Σκιαγραφείς με ελάχιστα λόγια όλους τους επιβάτες του σκάφους και τις σχέσεις μεταξύ τους. Μας βυθίζεις μέσα στον συναισθηματικό κόσμο της ηρωίδας και στο τέλος μας εκπλήσεις με τον τρόπο που αποδίδεις την έννοια της ευθανασίας. Συγχαρητήρια για την άψογη δουλειά!

Link to post
Share on other sites
TheTregorian

Αγαπητή Naroualis σου 'χω πει ότι είσαι απ' τις αδυναμίες μου, εεε;; Ναι το χω πει...! Αν όχι το λέω τώρα!! Μαγεύτηκα απ' την ιστορία, τις περιγραφές, τη γλώσσα, την εξέλιξη. Αλλά χαλάστηκα στο τέλος... Βρε ψυχή, σε παρέσυρε το φάντασι... Αν δεν έπιασα κάποιο υπονοούμενο, η προσωποποίηση της φύσης είναι καραφάνταζι!! Αλλά παραμένει να είναι μια φανταστική ιστορία!! ΟΚ, δεν είναι απόλυτα στο θέμα και μπλέκει λίγο τις κατηγορίες, αλλά είναι φανταστική! Δηλαδή αν αυτή η γυναίκα δεν ήταν η φύση, για μένα θα ήταν ΑΡΤΙΟΤΑΤΟ! Τώρα θα μείνω στο υποτιμητικό για χάρη σας ΑΡΤΙΟ!! Καλή επιτυχία!! :thumbsup:

Edited by TheTregorian
Link to post
Share on other sites
Δημήτρης

Διάβασα και εγώ την ιστορία και μου άρεσε πολύ. Ήταν πολύ έξυπνη η ιδέα σου Naroualis να τοποθετήσεις μία γυναίκα να περιφέρεται σαν άυλη μορφή και να χαρίζει τα θανατηφόρα φιλιά της. Πάντως συμφωνώ με την παρατήρηση του Ντίνου ότι δηλαδή, ίσως δεν θα έπρεπε να μας γνωστοποιήσεις αυτολεξεί την ταυτότητα της ηρωίδας σου. Εάν δεν το έκανες αυτό τότε θα μας άφηνες -τουλάχιστον εμένα- να αναρωτιόμαστε ποια ήταν επιτέλους αυτή η μυστηριώδης γυναίκα. Από την άλλη φυσικά, εάν δεν το έκανες μπορεί και να ''σου την λέγαμε κιόλας''. :o Ο καθένας όπως το βλέπει.

Link to post
Share on other sites
Naroualis

Ευχαριστώ για τα σχόλια, παδιά. :blush-anim-cl: Ήθελα όμως να απαντήσω στο σχετικά με το αν είναι φάντασυ ή εφ. Θεωρώ ότι αυτή η ιστορία δε θα μπορούσε να γραφτεί χωρίς το εφ κομμάτι της. Αν αφαιρέσω το εφ κομμάτι, όπως θα έλεγε κι ο mman, δε θα έχω ιστορία. Οπότε θεωρώ ότι είμαι στα πλάισια της έφ, με τον ίδιο τρόπο που είναι εφ και το Star Wars και οι ιστορίες του Burroughs με ήρωα τον Τζον Κάρτερ. Άλλωστε οι space fantasy ιστορίες στο φόρουμ σχολιάζονται στο υποφόρουμ Επιστημονική Φαντασία και όχι στο υποφόρουμ Φαντασία. Έχω άδικο; :unsure:

Link to post
Share on other sites
synodoiporos

Έμεινα κι εγώ πολύ εντυπωσιασμένος από αυτήν την ιστορία, που την διάβασα λίγο αφότου αναρτήθηκε και από τότε έχω περιηγηθεί στην αφήγησή της αρκετές φορές.

 

Ένα δείγμα του υψηλού επιπέδου στο οποίο έχει φτάσει η τέχνη της Ευθυμίας.

 

(καταπληκτικό αυτό με τον Αντρέι Βορονίν πράγματι, δεν είναι φοβερό όταν συμβαίνουν κάτι τέτοια ; )

 

Ίσως να χρειάζεται ένα μικρό ''χτενισματάκι'' ακόμη για να είναι απόλυτα δημοσιεύσημη και ικανοποιητική. Well Done !

Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha
Θεωρώ ότι αυτή η ιστορία δε θα μπορούσε να γραφτεί χωρίς το εφ κομμάτι της. Αν αφαιρέσω το εφ κομμάτι, όπως θα έλεγε κι ο mman, δε θα έχω ιστορία.

Δίκιο έχεις. Τώρα που το ξανασκέφτηκα, έχεις δίκιο. Απλά η μυστηριώδης γυναίκα είναι από άλλη σφαίρα... Τέλος καλό, όλα καλά, η ιστορία είναι ΕΦ. -_-

Link to post
Share on other sites
tetartos

Ωραία η αρχική παράγραφος. Μπαμ!

 

Καταπληκτική και η καθημερινή περιγραφή των γεγονότων στο σκάφος και των ανθρώπων. Έχεις την ψυχογραφία στην τσέπη σου (μαζί με τι άλλο, δεν τολμώ να κυτάξω!) Κάτι λεπτομέρειες, όπως με τις προφορές, το διαβήτη, κάναν την ιστορία πολύ πιστευτή.

 

Όμορφη και η ιδέα, καλή αφορμή για συζήτηση και φιλοσοφική σκέψη. Όμως:

 

Μερικές φράσεις με παραξένεψαν/δυσκόλεψαν (π.χ. "Ο προορισμός μας φαίνεται ακόμη σχετικά μικρός"). Αφύπνιση στα τρυβλία με τα κύτταρα (ή και στα φυτά) είναι μάλλον άστοχος όρος.

 

Γιατί η δουλειά τους θα τους δώσει αίσθηση παντοδυναμίας; Γιατί αθάνατοι θεοί, μια που θα πεθάνουν μέχρι να έρθει το επόμενο σκάφος; Τελικά που/πώς είναι η αθανασία τους;

Επίσης, πώς έχουν βάρδιες και χρόνο για συζήτηση, όταν ξυπνούν μια φορά στα 10 χρόνια;

Ποιο δηλητήριο; Τι ακριβώς συνέβη; Μου διαφεύγει και μετά τη δεύτερη ανάγνωση.

 

Κι έτσι, μην καταλαβαίνοντας, ίσως, το επιστημονικό κομμάτι, την "λογική" εξήγηση, το μόνο που μου μένει είναι το "φάνταζυ" κομμάτι, λόγια συμβολικά και λυρικά αλλά όχι αυτό που χρειαζόμουν να διαβάσω.

 

Έτσι όπως τη διαβάζω, είναι μια όμορφη space fantasy ιστορία με κάποια σημαντικά κενά για την κατανόησή μου.

 

 

Αστείο: Γαμάτη φράση του διηγήματος, για μένα, προσωπικά: "Ο θάνατος έρχεται τέταρτος"

Link to post
Share on other sites

Καλό, πολύ καλό Ευθυμία. Μου άρεσε η ιδέα, μου άρεσε και η υλοποίησή της. Όπως πάντα φαίνεται το προσωπικό σου ύφος.

Link to post
Share on other sites
Nienor

Με τρελαίνει ρε συ αυτό που κάνεις με τρεις λέξεις για κάθε χαρακτήρα. Κι όσο πας γίνεσαι οικονομικότερη. Όταν σε πρωτοδιάβαζα ήθελες μια μικρή παράγραφο, τώρα θέλεις πραγματικά τρεις -3- λεξούλες. Ή απλά ένα επίθετο! (της ηρωίδας αλλαγμένο ή κάτι περιγραφικό -αλλά το πιο σωστό που κυκλοφορεί από αυτά!)

 

Την έχω διαβάσει πρώτη από όλες, σχεδόν αμέσως μετά τη λήξη. Όπως και κάθε άλλη φορά, ψάχνω κάτι το επικοδομητικό να σου πω. Έχω να κάνω μια φοβαρή δήλωση (μετά το τρίτο πέρασμα, αλλά όπως και να χει :p): Βρήκα! Τις δύο παραγράφους στο τέλος, ψήσου να τις σκορπίσεις σε όλο το διήγημα. Να μην τη βλέπει μόνο δηλαδή, να της μιλάει κιόλας, ωσάν άλλη Πυθία μέχρι να ξεκαθαρίσει το ποια είναι. (Θυμάσαι που μου έλεγε σε κάποιο διήγημα η Τριλ ότι ψάχνουμε τρύπες στο καλύτερο παλτό μας; ε, αυτό. Κουκλί είναι και ως έχει.)

 

Μπράβο, δεσποινίς.

Link to post
Share on other sites
Solonor

Η εκτέλεση μου άρεσε. Το ύφος που έχει τη σφραγίδα σου και ταίραξε μια χαρά σ’ αυτό το περιβάλλον, το έκανε πολύ ρεαλιστικό. Μ' εντυπωσίασε πως χειρίστηκες τη καθημερινότητα των ανθρώπων. Η ιδέα ήταν ενδιαφέρουσα. Το μήνυμα περνούσε όμορφα. Δεν κατάλαβα γιατί η πρωταγωνίστρια γνώριζε για το δηλητήριο πριν αποκαλύψεις ποιά ήταν εκείνη. Συνολικά θα έλεγα πως αυτό που ήθελες να πεις το είπες με άψογο τρόπο!

Link to post
Share on other sites
Glowleaf

Το μονο που δεν μου αρεσε, ηταν οτι η πρωταγωνιστρια φαινεται πολυ χαζοβιολα για να την εχουν βαλει σε τοσο σημαντικη αποστολη. Φυσικα, αυτο μπορω να το δικαιολογησω και μονος μου, μια τα χρονια και τα περιεργα διαλειμματα, και επισης η αφηγηση ειναι εσωτερικη, μπορει καποια γυναικα να ειναι dependable αλλα απο μεσα της να ειναι τρομοκρατημενη. Επισης, το θεμα με τις σεξουαλικες σχεσεις ειναι σοβαρο προβλημα για τα μακροχρονια διαστημικα ταξιδια, δεν υπηρχε περιπτωση να βαλουν μια γυναικα με πεντε αντρες. Σορυ, αλλα ισχυει. Καταλαβαινω βεβαια οτι ειναι πιο ομορφη η σκηνη αμα εκεινη ειναι η μονη γυναικα στο σκαφος, και ισως για χαριν του ρομαντισμου να το εκανα και εγω.

 

Πανεμορφο, διεγερτικο και αρκετα σαδιστικο για να μου αρεσει. Πολυ καλη πινελια το θεμα με τα ονοματα, και για την γυναικα που φιλαει... Αστο, τελεια ατμοσφαιρα. Υπογραμμιζω και την δηλωση της Νιενορ, οτι με μερικες λεξουλες σκιαγραφεις ολοκληρους χαρακτηρες.

Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi
Επισης, το θεμα με τις σεξουαλικες σχεσεις ειναι σοβαρο προβλημα για τα μακροχρονια διαστημικα ταξιδια, δεν υπηρχε περιπτωση να βαλουν μια γυναικα με πεντε αντρες. Σορυ, αλλα ισχυει.

 

Nostromo: 1 android, 4 άντρες, 2 γυναίκες (Alien). Και σίγουρα όλοι θα θέλανε να κουτουπώσουν την Ripley. :obsession:

Link to post
Share on other sites

Είναι καλογραμμένο, έχει αρκετά στοιχεία που προσελκύουν τον αναγνώστη ΕΦ, όπως το διαστημόπλοιο με τους κρυογονικούς θαλάμους, την παράξενη παρουσία, το ετερογενές πλήρωμα με τις αντιθέσεις του και τις συμπάθειές του και το ταξίδι στο διάστημα. Η σκηνή με τους συνεχόμενεους θανάτους είναι πολύ δυνατή και καλά δοσμένη, αν και μου έπεσε κάπως βαριά. Μάλλον είναι απίθανο το διαστημόπλοιο να μπορέσει με εκρηκτικά και αέρια να κάνει γαιοδιαμόρφωση, αφού χρειάζονται αδιανόητα μεγάλες ποσότητες, ενώ και η χρονική κλίμακα είναι γεωλογική (δηλ. εκατομμύρια χρόνια) και όχι τριακόσια όπως λέγεται μεταξύ τους. Μένουν αρκετά ερωτηματικά, όπως γιατί μόνο η Παπαθεοδώρου βλέπει τη φύση, γιατί η φύση δεν προστάτεψε τον εαυτό της νωρίτερα όταν βρισκόταν πάνω στη Γη, γιατί περίμενε τη συγκεκριμένη στιγμή για να τους εξοντώσει.

 

ΑΡΑΞΕΝΗ_ΓΥΝΑΙΚΑ_ΠΟΥ_ΦΙΛΑΕΙ_σ_ολια.doc

Link to post
Share on other sites

Στον khar (που όπως έχω δηλώσει έχει ένα γενικό πληρεξούσιο να σχολιάζει και για μένα) προσθέτω τα εξής:

Καλή, μυστηριώδης, ονειρική ατμόσφαιρα στο διαστημόπλοιο. Καλό και το παιχνίδι με το όνομα της ηρωίδας. Όμως δεν δόθηκε στα άλλα μέλη του πληρώματος η ευκαιρία να δείξουν πραγματικοί χαρακτήρες, οπότε παρέμειναν χαρακτήρες – καρικατούρες.

Στα πολύ θετικά η φασματική εικόνα της Γυναίκας καθώς περιφέρεται στο σκάφος ή μιλάει πάνω από τον ώμο των ανθρώπων.

Το γράψιμο σε μερικά σημεία (που δεν έχω τον χρόνο να υποδείξω) είναι σαφώς κατώτερο των δυνατοτήτων της συγγραφέως και δείχνει βιασύνη που θα μπορούσε εν μέρει να είχε αποφευχθεί με περισσότερη αυτοεπιμέλεια / διόρθωση.

Το τέλος αν και αρκετά καλό, ειδικά με την αλλαγή της πορείας, με χάλασε λίγο λόγω μιας ελαφριάς ηθικοπλαστικότητας που έφτασε ως εμένα.

Link to post
Share on other sites
constantinos

Ευθυμία δε θα μπω στη διαδικασία να αναφερθώ σ’ αυτό που ξέρουμε όλοι: ότι ξέρεις να γράφεις. Αυτό που περιμένω πια από τα δικά σου κείμενα είναι εμπνευσμένες ιδέες και το κυριότερο εμπνευσμένη γραφή. Λυπάμαι αν σε χαλάσω αυτή τη φορά αλλά σε σχέση με άλλες ιστορίες σου μου φάνηκε πως αυτή την διεκπεραίωσες απλά χωρίς να μπεις στη διαδικασία να προσθέσεις κάτι το ιδιαίτερο.

 

Ανήκει στις ιστορίες που για μένα δεν είναι ούτε καλές, ούτε κακές (γιατί το ξαναλέω ξέρεις να γράφεις) αλλά δεν έχουν και κάτι που να σου μένει στο μυαλό.

Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..