Jump to content
Sign in to follow this  

Recommended Posts

mman

Όνομα Συγγραφέα: Μιχάλης Μανωλιός

Είδος: Επιστημονική Φαντασία

Βία; Όχι

Σεξ; Όχι, αλλά υπόσχομαι ότι κάποια στιγμή θα τα καταφέρω.

Αριθμός Λέξεων: 3100

Αυτοτελής; Ναι

Σχόλια:Δικά σας.

 

ΕΝΑΣ

 

 

 

«Σαν παραμύθι δεν μοιάζει;» μουρμούρισε ο Τοςς κοιτάζοντας πάντα την οθόνη όπου η ξεναγός τελείωνε την εισαγωγή της.

 

«Είναι παραμύθι», απάντησε η Έριτ. «Και όπως πολλά παραμύθια, είναι πολύ όμορφο για να είναι αληθινό».

 

Η ξεναγός κάθησε πάλι και ετοιμάστηκε κι εκείνη για την κάθοδο. Κοίταξαν ξανά έξω απ’ τα παράθυρα. Καθώς έχαναν ύψος, οι αμμόλοφοι της αχανούς ερήμου έμοιαζαν να γλιστρούν όλο και πιο γρήγορα από κάτω τους ενώ συγχρόνως άλλαζαν συνεχώς σχήματα υπό την επίδραση των ακούραστων ανέμων. Ο Τοςς έψαχνε μέσα στην ομοιομορφία, προσπαθώντας να διακρίνει αυτό που τους είχαν υποσχεθεί. Και τότε, βαθιά στον ορίζοντα, ένα μαύρο σημαδάκι έκανε την εμφάνισή του. Ο Τοςς ανατρίχιασε. Η ξεναγός είχε πει ότι ήταν ακόμα μακριά, αλλά τους υποσχέθηκε ότι θα ήταν ορατό αρκετή ώρα πριν την προσεδάφιση. Με το βλέμμα μαγνητισμένο, σκούντηξε την Έριτ.

 

Ήταν η στιγμή που περίμεναν. Είχαν κάνει ένα γάμο διάρκειας πέντε λεπτών. Δεν είχαν αγοράσει αυτοκίνητο. Αλλά το ταξίδι του μέλιτος! Είχαν ξοδέψει ό,τι λεφτά είχαν στην άκρη για να ταξιδέψουν 21300 έτη φωτός και να δούνε αυτή τη μαύρη κουκίδα στον ορίζοντα που συνεχώς μεγάλωνε.

 

Στην καμπίνα των επιβατών άρχισαν ν’ ακούγονται επιφωνήματα θαυμασμού καθώς το αντικείμενο έπαιρνε σχήμα. Σύντομα άρχισαν να διακρίνονται και τα γύρω κτίρια: Το συγκρότημα του αεροδρομίου, ένα μικρό μουσείο, κι ένα κτίριο για την εξυπηρέτηση των τουριστών. Μα όλ’ αυτά χάνονταν δίπλα στον επιβλητικά τεράστιο όγκο του κώνου. Mε σχεδόν τον οχταπλάσιο όγκο από την πυραμίδα του Χέοπα στην μακρινή Αίγυπτο, δέσποζε στην ερημικές εκτάσεις αψηφώντας τον χρόνο και τη φθορά. Οι ακτίνες του ήλιου αντανακλούνταν πάνω του, προσδίδοντας του μια φαντασμαγορική λάμψη. Ο Τοςς είχε ακούσει ότι τη νύχτα οι δύο δορυφόροι του Προμηθέα κυνηγιόντουσαν στις αχανείς βασαλτικές επιφάνειες, αλλά αυτό ήταν ένα θέαμα που δεν θα προλάβαιναν να απολαύσουν.

 

Το μικρό σκάφος έκανε έναν αθόρυβο κύκλο γύρω απ’ το μνημείο και προσεδαφίστηκε στο διάδρομο. Με τη ματιά τους μαγνητισμένη από τον εβένινο όγκο, προχώρησαν μέχρι το αναψυκτήριο. Οι τουρίστες επισκέπτονταν τον κώνο σε ομάδες των έξι ατόμων καθ’ όλη τη διάρκεια της μέρας και της νύχτας και έμεναν μέσα κάπου μισή ώρα, κι αυτό γιατί οι αρχές είχαν κάνει τις λιγότερες δυνατές επεμβάσεις στο μνημείο, οπότε ο εξαερισμός παρέμενε προβληματικός. Παρά τη συντονισμένη προσπάθεια των πρακτορείων, είχαν φτάσει λίγο νωρίς. Κάθησαν στον ίσκιο του αναψυκτήριου. Ο Τοςς κατέβασε μισό μπουκαλάκι νερό και χωρίς να μπορεί να πάρει τα μάτια του από τον κώνο, χαμογέλασε:

 

«Έριτ, είμαι ευτυχισμένος. Κάνουμε πραγματικότητα ένα όνειρο τόσων χρόνων».

 

Η γυναίκα κοιτούσε κι εκείνη.

 

«Ονειρευόμουν αυτή τη μέρα πριν ακόμα μπω στη Σχολή. Πριν μάθω να διαβάζω τη γλώσσα τους».

 

Γύρισε προς τον άντρα της.

 

«Έστω και σαν τουρίστρια, έχω έρθει στη Μέκκα των αρχαιολόγων».

 

Ο Τοςς τελείωσε το νερό του περιμένοντας. Ο Προμηθέας ήταν ταραγμένος, βίαιος, πολλές φορές ακόμα υπανάπτυκτος, φιλόξενος, εκθαμβωτικός, πανάρχαιος και σκληρός. Οι άποικοι είχαν όλο τον χώρο του κόσμου και παρ’ όλα αυτά σφάζονταν τακτικά μεταξύ τους για τα καλύτερα μέρη. Αναμενόμενο, θα σκεφτόταν κανείς. Μετά από έναν αιώνα αποικισμού τα πρώτα τοπικά φαινόμενα περιβαλλοντικής υπερεκμετάλλευσης ήταν κι αυτά αισθητά.

 

Ο Τοςς κοίταξε το κοριτσάκι που έφτασε στο τραπέζι τους με το χέρι απλωμένο. Οι ζητιάνοι μαζεύονταν γύρω από το μνημείο της μηχανής σαν τους ανάπηρους γύρω από την κολυμπήθρα του Σιλωάμ. Θα πρέπει να είσαι πραγματικά φτωχός για να κάνεις όλο το δρόμο από τα κοντινά χωριά μέχρι εδώ με τα πόδια για ν’ απλώσεις το χέρι. Και κάποιοι απ’ αυτούς δεν είχαν ούτε πόδια. Ο Τοςς και η Έριτ δεν έδιναν σχεδόν ποτέ σε ζητιάνους. Το κοριτσάκι τον κοίταξε λίγο ακόμα μέσ’ στα μάτια και προχώρησε στο επόμενο τραπέζι. Περιφέροντας άσκοπα το βλέμμα του, ο Τοςς διέκρινε αρκετά μακριά τους, έναν άντρα καθισμένο σε μια αναπηρική καρέκλα. Έλιωνε στον ήλιο έξω από το αναψυκτήριο. Ο Τοςς έβρισε ψιθυριστά. Ο άντρας είχε όλα τα μέλη του κομμένα σύρριζα και κάτι δεν πήγαινε καλά με τα μάτια του.

 

«Μια στιγμή, είπε και σηκώθηκε. «Για τ’ όνομα του Θεού», σκέφτηκε καθώς τον πλησίαζε. Τα μάτια του ήταν κενά. Βγαλμένα. Αυτός ο άνθρωπος δεν είχε τίποτα. Αν τώρα έσκυβε και του έκλεβε τα λεφτά από το κυπελλάκι του δεν θα μπορούσε ν’ αντισταθεί, ούτε καν να δει ποιος είναι. Ο Τοςς συγκρατήθηκε να μην χώσει το πρόσωπο στις παλάμες του. Σήμερα θα έκανε μια εξαίρεση. Έριξε δυο νομίσματα στο κυπελλάκι.

 

«Ευχαριστώ αγόρι μου. Ο Ένας να σ’ έχει καλά».

 

«Ο Ένας!» σκέφτηκε ο Τοςς γυρνώντας στο τραπέζι. Ο Ένας θα ήταν χρήσιμος, αυτό είναι σίγουρο!

 

Μετά από μία περίπου ώρα αναμονή ήρθε η σειρά τους. Περπάτησαν μαζί με την ξεναγό μπαίνοντας στον ίσκιο του τεράστιου όγκου. Το θέαμα των ακτίνων του άστρου πίσω από το μεγαλύτερο κτίσμα που είχε αντικρίσει ποτέ άνθρωπος τους έκοψε την ανάσα. Ο Τοςς διέκρινε μικρές – μικρές μυτίτσες να διαγράφονται από τον ήλιο και με δέος συνειδητοποίησε ότι η κάθε μια απ’ αυτές ήταν ένας βασαλτικός ογκόλιθος μερικών δεκάδων τόνων φερμένος εδώ από κάθε γωνιά του πλανήτη.

 

Έξω απ’ την είσοδο υπήρχε ένα λυόμενο δωματιάκι εξοπλισμένο με μια συστοιχία οθονών και δυο ιδρωμένους υπάλληλους μέσα του. Η ξεναγός τους είπε ότι δεν θα τους συνοδέψει, αλλά αυτό το ήξεραν από πριν. Ήξεραν που να κοιτάξουν και τι να δουν. Μόνο να πρόσεχαν στη σκάλα και να μην έμεναν πάνω από μισή ώρα γιατί θα καθυστερούσαν τους επόμενους και δεν θα προλάβαιναν το μουσείο.

 

Μετά από ένα διάδρομο σε σχήμα μαιάνδρου που έδειχνε να έχει σκοπό απλώς να αποκλείσει το ηλιακό φως, είδαν τον ανηφορικό διάδρομο. Κοίταξαν προς τα πάνω. Στην άλλη άκρη των εκατό περίπου μέτρων του μπορούσαν να διακρίνουν το πλάτωμα στην αρχή της σκάλας. Άρχισαν να ανεβαίνουν πολύ σκυφτοί για να χωρέσουν. Απλές λάμπες με κίτρινο φως πάνω στις μαύρες πέτρινες επιφάνειες τούς έδειχναν τον δρόμο μέσα στον κλειστοφοβικό διάδρομο. Η Έριτ ένιωσε άσχημα όταν ξαφνικά συνειδητοποίησε ότι ήταν θαμμένοι κάτω από μερικές δεκάδες εκατομμύρια τόνους πέτρας, αλλά μετά βεβαίωσε τον εαυτό της ότι τίποτα δεν θα συνέβαινε. Αυτές οι πέτρες είχαν παραμείνει στη θέση τους για 11000 χρόνια και τίποτα δεν φαινόταν ικανό να τις κουνήσει.

 

Στη μέση περίπου του διαδρόμου ήρθε το επόμενο σοκ δέους. Ο χώρος εντελώς απροειδοποίητα άνοιγε, και εκεί που έπρεπε να πηγαίνει κανείς σκυφτός, τώρα η οροφή χανόταν στο αμυδρό αλλά υποβλητικό φως των κίτρινων προβολέων που φώτιζαν προς τα πάνω. Οι διαστάσεις δεν είχαν πλέον τίποτα το ανθρώπινο. Ο διάδρομος σχεδόν τριπλασιαζόταν και σε πλάτος. Τώρα δύο ράμπες αριστερά και δεξιά συνέχιζαν προς τα πάνω. Ανάμεσά τους ένα μαύρο αβυσσαλέο κενό το οποίο, καθώς δεν είχε γίνει καμιά προσπάθεια να φωτιστεί, δεν μπορούσαν αν ξέρουν πόσο βαθιά έφτανε.

 

"Τώρα αγριεύτηκα", ψιθύρισε ο Τοςς στην Έριτ που προχωρούσε μπροστά κοιτάζοντας έκθαμβη προς όλες τις κατευθύνσεις χωρίς να χορταίνει.

 

Στο πλάτωμα στο τέλος του ανηφορικού διαδρόμου είδαν τον «χαρούμενο άνθρωπο» να χορεύει σκαλισμένος βαθιά στο τοίχωμα του τεράστιου κυλίνδρου που βυθιζόταν στην άβυσσο, κάπου δέκα μέτρα μακριά τους. Πάνω απ’ αυτόν, οι προβολείς φώτιζαν τέσσερις σειρές γραμμένες στην Πρισματική 1, τη μοναδική γραφή που είχε αποκρυπτογραφηθεί. Όλες οι γραφές φαίνονταν να έχουν κατεύθυνση από δεξιά προς τα αριστερά και οι αρχαιολόγοι υπέθεταν η φυλή εκείνη χρησιμοποιούσε τα ημισφαίρια του εγκεφάλου αντίθετα απ’ τον άνθρωπό. Η Έριτ άρχισε να συλλαβίζει και όλοι γύρισαν να την προσέξουν.

 

«Με σέβας εισέλθετε

 

Ο Θεός είναι εδώ

 

Θυσιάζεται για την ευημερία μας

 

Στους αιώνες των αιώνων»

 

Κάποιος ψιθύρισε κάτι στον εαυτό του. Μετά όλοι έστρεψαν την προσοχή τους στη ράμπα που γεφύρωνε το κενό ανάμεσα σ’ αυτούς και την επιγραφή. Ήταν κάπου δυο μέτρα πλατιά, αλλά δυο μέτρα φαντάζουν πολύ λίγα όταν δεν ξέρεις το βάθος από κάτω. Πέρασαν προσεκτικά ένας – ένας και αφού θαύμασαν τον «χαρούμενο άνθρωπο» από κοντά, άρχισαν να κατεβαίνουν τη στριφογυριστή πέτρινη σκάλα στο τοίχωμα του κυλίνδρου. Έλεγαν ότι κάθε ένα από τα 213 σκαλοπάτια της συμβόλιζε έναν αιώνα φωτός της απόστασης μεταξύ της Γης και του Προμηθέα. Είχε πλάτος κάπου ενάμισι μέτρο αλλά έμοιαζε κι αυτή τόσο στενή γιατί την περιέβαλε η απόλυτη μαυρίλα. Δεν υπήρχε εξωτερικό τοίχωμα και ο κύλινδρος έδειχνε να κατεβαίνει σ’ ένα άγνωστου βάθους και πλάτους κενό.

 

Ο Τοςς αναλογίστηκε τους αρχιτέκτονες που συνέλαβαν αυτή την κατασκευή. Μουρλοί, σκέφτηκε. Τους περίμεναν; Θυμήθηκε τον αριθμό των σκαλοπατιών. Όπως και να ’χε ο άνθρωπος είχε χάσει το ραντεβού για περίπου μισή χιλιετία. Μια ανάσα, για τα συμπαντικά δεδομένα, αλλά όταν έφτασε εδώ, ο προηγούμενος πολιτισμός είχε σβήσει προ πολλού. Ο Τοςς, φοβούμενος ότι αν μίλαγε δυνατά δεν θα άκουγε ηχώ, ψιθύρισε στην Έριτ:

 

«Φαντάζεσαι αυτόν τον… τον Ένα να κατεβαίνει αυτά τα σκαλιά γνωρίζοντας, ξέροντας μέσα του ποια θα είναι η μοίρα του;»

 

Εκείνη κατέβαινε πρώτη, αρκετά σκαλοπάτια μπροστά του για λόγους ασφαλείας.

 

«Ξέρεις πόσοι έχουν κατέβει αυτά τα σκαλιά νομίζοντας ότι είναι ο Ένας, μόνο τον τελευταίο αιώνα που είναι εδώ ο άνθρωπος;»

 

«Ναι, αλλά αυτός…»

 

«Όλοι ήταν σίγουροι ότι ήθελαν, Τοςς. Και κάποιοι μπορεί πράγματι να ήταν έτοιμοι να το κάνουν- αν η παράδοση ήταν αληθινή».

 

«Σκέψου όμως, επέμεινε εκείνος. Θα πρέπει να ήταν ένα εξαιρετικά αντιφατικό συναίσθημα».

 

«Άνθρωποι θυσιάζονται κάθε μέρα για πολύ μικρότερους σκοπούς, Τοςς, τον προσγείωσε εκείνη».

 

Για λίγο ακούγονταν μόνο τα προσεκτικά τους βήματα, τα αριστερά τους χέρια που σέρνονταν πάνω στο τοίχωμα για ασφάλεια απέναντι στο χάος που παραμόνευε από την άλλη μεριά, και κάποιοι ψίθυροι από τους άλλους που ακολουθούσαν. Μετά, η Έριτ πρόσθεσε σαν να το σκεφτόταν τόση ώρα:

 

«Πάντως είναι αλήθεια ότι το όλο στήσιμο του παραμυθιού είναι πολύ αληθοφανές. Αν είχα μια τέτοια μηχανή, αν μπορούσα ν’ αλλάξω τον κόσμο μ’ αυτήν, κι αν έβρισκα έναν άνθρωπο τόσο πολύτιμο, τότε θα επέλεγα τον πιο έρημο και αδρανή τόπο του πλανήτη και θα έχτιζα ό,τι πιο τεράστιο μπορούσα από πάνω για να την προστατέψω και να την σημαδέψω».

 

«Ασφάλεια και διάρκεια λειτουργίας, ε;» έκανε ο Τοςς.

 

«Ναι. Κι αυτό ακριβώς έκαναν. Με μια μικρή διαφορά: Δεν υπάρχει η μηχανή».

 

Πλησίαζαν προς το τέλος της σκάλας.

 

«Αν υπήρχε αυτή η θρυλική μηχανή», μονολόγησε σχεδόν ο Τοςς, «πολύ φοβάμαι ότι θα κρατούσε τον Ένα πλήρως απασχολημένο για πολλές – πολλές ζωές».

 

«Ξέρεις καμιά περίοδο της ιστορίας μας που κάτι τέτοιο να μην ήταν χρήσιμο; Φαίνεται ότι κι εκείνοι είχαν παρόμοια προβλήματα». Η Έριτ ξαφνικά σταμάτησε. «Νομίζω ότι φτάσαμε».

 

Η σκάλα πράγματι τελείωνε, όχι όμως και το αβυσσαλέο πηγάδι. Μια άλλη βασάλτινη ράμπα οδηγούσε σε έναν στριφογυριστό ημιφωτισμένο διάδρομο οπού χωρούσε κανείς πάλι μόνο σκυφτός. Στο τέλος του ήταν ο θάλαμος της μηχανής. Τεντώθηκαν ξανά όρθιοι μπαίνοντας. Δεν ήταν κάτι που δεν είχαν ξαναδεί αλλά τώρα ήταν εκεί. Ο θάλαμος ήταν ένα απλό, μέτριο σε μέγεθος παραλληλόγραμμο δωμάτιο. Η είσοδος ήταν σε μια από τις μικρές πλευρές του. Ο απέναντι τοίχος και ο αριστερός όπως έμπαινε κανείς ήταν γεμάτοι με παχιά ανάγλυφα ιδεογράμματα της Πρισματικής 2. Ο δεξιός είχε την Υποδοχή και μια μεγάλη ανάγλυφη επιγραφή από πάνω της. Μια κάμερα κι ένα ηχείο βρίσκονταν στο ύψος σχεδόν της οροφής, πάνω από την Υποδοχή. Το μόνο που έλειπε ήταν φυσικά η μηχανή.

 

Η Έριτ έστεκε μαγεμένη καθώς ένας – ένας οι υπόλοιποι έμπαιναν μέσα. Ο Τοςς ένιωσε μια μικρή απογοήτευση. Είχε ατμόσφαιρα βέβαια, κι ο αέρας εδώ ήταν ακόμα πιο βαρύς, αλλά δεν ήταν ακριβώς αυτό που περίμενε να νιώσει και η παρουσία της κάμερας του έκλεβε ένα μέρος της μαγείας. Χάζεψαν τις γραφές και δεν άντεξαν στον πειρασμό να περάσουν τα δάχτυλά τους πάνω από τα πανάρχαια σύμβολα. Μετά κάποιος είπε «θα δοκιμάσω εγώ πρώτος» και έβαλε το κεφάλι του στην Υποδοχή. Το άφησε ένα ή δύο δευτερόλεπτα, αρκετά για να τον φωτογραφίσουν, και μετά το έβγαλε.

 

«Ευτυχώς δεν είμαι εγώ», χαμογέλασε στην κοπέλα του.

 

«Σιγά μην ήσουν εσύ!» έκανε εκείνη και πήρε τη θέση του.

 

Η Υποδοχή ήταν το αρνητικό ενός ανθρώπινου κεφαλιού με αδρά, ασαφή χαρακτηριστικά σκαμμένο στο βασάλτη. Η μόνη ιδιαιτερότητά του ήταν οι δυο τρύπες για τα μάτια που έβλεπαν σε κάποιο μαύρο κενό πίσω από τον τοίχο, και η στιλπνότητα της πέτρας σε σύγκριση με τα υπόλοιπα τοιχώματα. Έντεκα χιλιετίες μετά, η Υποδοχή έμοιαζε ολοκαίνουργια. Ο Τοςς έσκυψε λίγο και τοποθέτησε το κεφάλι του μέσα της ευθυγραμμίζοντας τα μάτια του με τις τρύπες. Τη στιγμή που η Έριτ τον φωτογράφιζε δύο μάτια τον κοίταξαν μέσα από το τίποτα. Δύο πολύ ήρεμα μάτια. Τρόμαξε και τράβηξε το κεφάλι του πίσω. Μια στιγμή αργότερα κατάλαβε με ανακούφιση. Το φλας της φωτογραφικής σε συνδυασμό με την γυαλιστερή πέτρα έφτιαξε δύο φακούς στις τρύπες της Υποδοχής. Είχε δει τα μάτια του. Ευτυχώς που δεν έδειξε την ταραχή του, σκέφτηκε διασκεδάζοντάς το.

 

Όταν όλοι είχαν φωτογραφηθεί, έμειναν σιωπηλοί για λίγο θαυμάζοντας την αίσθηση που δημιουργούσαν οι χιλιετίες πάνω στην υποβλητικά φωτισμένη πέτρα. Έπειτα, αυτός που είχε δοκιμάσει πρώτος, είπε:

 

«Πρέπει να πηγαίνουμε. Έχουμε πολλή ανηφόρα».

 

Ο Τοςς προσπάθησε να αγκαλιάσει με το βλέμμα του όλο το θάλαμο μια τελευταία φορά πριν φύγει. Έπειτα έσκυψε και μπήκε στον διάδρομο. Ήταν στη μέση του χαμηλοτάβανου διαδρόμου όταν άκουσε την Έριτ πίσω του.

 

«Ψτ! Τοςς!»

 

«Τι είναι; Νόμιζα ότι είχες προχωρήσει μπροστά».

 

«Όχι. Ξέμεινα πίσω χαζεύοντας τα ανάγλυφα», έκανε εκείνη προσπαθώντας να τον δει πίσω από κάποιον άλλο του γκρουπ που ήταν ανάμεσά τους. «Έλα να σου δείξω τι βρήκα».

 

Ο Τοςς ζήτησε συγγνώμη από τον άλλο τουρίστα και αφού στριμώχτηκε μαζί του καμπουριαστός, κατάφερε με δυσκολία να περάσει πίσω του. «Τι μπορεί να βρήκες;» τη ρώτησε δυσανασχετώντας.

 

Εκείνη μ’ ένα σιωπηλό χαμόγελο τον πήρε από το χέρι και τον οδήγησε πίσω στον θάλαμο. «Κι αν σου διάβαζα τι γράφουν οι τοίχοι;»

 

Ο Τοςς ξεφύσηξε γυρνώντας τα μάτια στο ταβάνι. «Δεν ξέρεις τι γράφουν οι τοίχοι. Είναι Πρισματική 2».

 

Η γυναίκα τον κοίταζε. Δυο καθαρά, γεμάτα έξαψη μάτια. «Κι αν σου έλεγα ότι η Πρισματική 2 είναι η Πρισματική 1 σε τομή;»

 

«Τι;»

 

«Κοιτά αυτό το ιδεόγραμμα. Είναι ένα κανονικό τραπεζοειδές πρίσμα. Κανονικά δεν έχουμε ιδέα τι συμβολίζει. Αν όμως το δεις σαν μισό κανονικό εξαγωνικό πρίσμα τότε αρχίζεις να καταλαβαίνεις κάτι γιατί το κανονικό εξαγωνικό στην Πρισματική 1 σημαίνει “ευτυχία”».

 

Ο Τοςς άρχισε να σμίγει τα φρύδια του.

 

«Και όλα αυτά τα τριγωνικά πρίσματα που μας μπερδεύουν στην Πρισματική 2 είναι οι διάφορες τομές από την Πρισματική 1. Αυτό για παράδειγμα: Είναι ορθογώνιο τριγωνικό που μπορεί να προκύψει αν κόψεις στη μέση το κανονικό τριγωνικό πρίσμα που ξέρουμε ότι σημαίνει “βασανιστήριο”».

 

Ο Τοςς την κοίταξε χωρίς να ξέρει τι να πιστέψει. «Με δουλεύεις; Θα ξέρεις καλύτερα από μένα ότι αυτή η άποψη δεν είναι καινούργια».

 

«Ναι», συνέχισε εκείνη ενθουσιασμένη αλλά ήρεμη, «είναι όμως η πρώτη φορά που το βλέπω τόσο ξεκάθαρα».

 

«Ακόμα κι έτσι-»

 

«Λοιπόν άκου: “Ένας γίνεται μόνον εκείνος που επιθυμεί να είναι”».

 

Άπλωσε το δάχτυλό της ακολουθώντας τις γραμμές των ιδεογραμμάτων στον τοίχο. Στην αρχή συλλαβίζοντας, μετά με έναν όλο και πιο γρήγορο ρυθμό, συνέχισε: «Εκείνος που θα θελήσει μόνος του να δοθεί, εκείνος που θα δεχτεί όσα θα υπομείνει. Ο Ένας βρίσκεται ανάμεσά μας. Και ο Ένας είμαστε όλοι. Όλοι μπορούν να γίνουν Ένας. Εκείνος που θα ζευχθεί με την συσκευή. Εκείνος που θα θυσιαστεί για την ευτυχία όλων. Εκείνος που θα βασανιστεί στους αιώνες των αιώνων. Εκείνος στον οποίο θα οφείλουμε για πάντα το χαμόγελο του παιδιού, την αγάπη του έρωτα, την αρμονία της φύσης και τη λύτρωση του θανάτου».

 

Ο Τοςς την κοιτούσε με μια ανάμικτη έκφραση θαυμασμού, δυσπιστίας και περιέργειας. «Έριτ, όλ’ αυτά είναι πολύ όμορφα, αλλά είναι ήδη γνωστά από άλλες πηγές. Και ακόμα κι αν βρήκες το κλειδί της Πρισματικής 2, μη μου πεις ότι μέσα σε δυο λεπτά έμαθες να διαβάζεις τόσο γρηγ-»

 

«Μα δεν καταλαβαίνεις;» τον έκοψε μ’ ένα χαμόγελο σιγουριάς. «Μπορεί να είναι ήδη γνωστά, αλλά τώρα τα βλέπουμε γραμμένα εδώ που σημαίνει ότι η μηχανή όντως πρέπει να υπάρχει».

 

Η κάμερα πάνω από την Υποδοχή έκανε μια μικρή κίνηση κι ένα προειδοποιητικό τρίξιμο ακούστηκε από το ηχείο.

 

«Τώρα θα μας παρατηρήσουν που καθυστερούμε τους επόμενους», σκέφτηκε ο Τοςς. «Και τότε εδώ τι γράφει;» ρώτησε δείχνοντας την μεγάλη επιγραφή πάνω απ’ την Υποδοχή.

 

Αυτό που ήταν μαζί του στο θάλαμο άνοιξε το στόμα του και ετοιμάστηκε ν’ απαντήσει. Είχε πει:

 

«Γράφει…»

 

όταν κάτι το διέκοψε. Ήταν η είσοδος της Έριτ. «Τοςς που είσαι; Σ’ έχ-»

 

Ο Τοςς άκουσε την φωνή της Έριτ πίσω του και κρύος ιδρώτας τον έλουσε μονομιάς. Ένα «Ω!» έκπληξης βγήκε από το ηχείο. Ο Τοςς στράφηκε αργά πάνω στις φτέρνες του. Είδε την Έριτ στην είσοδο του θαλάμου με ανοιχτό το στόμα να προσπαθεί να συνειδητοποιήσει τι ήταν αυτό που έβλεπε. Μετά ξαναστράφηκε μπροστά του. Είδε την Έριτ να χαμογελάει γαλήνια. Αυτή η Έριτ έδειξε προς την Υποδοχή.

 

«Γράφει… “Καλώς ήλθες Εκλεκτέ”».

 

Μέσα σε μια δίνη σύγχυσης και αρχέγονου τρόμου, ο Τοςς ένιωσε έναν μικρό σεισμό και είδε ολόκληρο τον τοίχο της Υποδοχής να τραβιέται προς τα πάνω. Η κάμερα και το ηχείο βρήκαν στην οροφή και ξηλώθηκαν. Ο τοίχος μ’ ένα υπόκωφο μουγκρητό εξαφανίστηκε όλος στο ταβάνι αποκαλύπτοντας ένα άλλο πολύ χαμηλά φωτισμένο δωμάτιο.

 

«Εννοείς…» Τα μάτια του Τοςς άρχισαν να καίνε. «Μα εγώ ούτε καν το ’χα σκεφτεί», άρχισε να διαμαρτύρεται. «Δεν το θέλω! Θέλω να πω… ούτε η Υποδοχή έδειξε τίποτα».

 

«Τοςς, τι γίνεται εδώ;»

 

«Δεν είδες τον εαυτό σου μέσα στην Υποδοχή;»

 

«Τι είδε στην Υποδοχή;»

 

Εκείνος γύρισε μπερδεμένος από την Έριτ στην Έριτ. «Είδα μόνο δυο μάτια. Αλλά νόμισα…»

 

«Δεν χρειαζόταν να είναι τίποτα περισσότερo, Τοςς. Κάντο ξανά. Δες μέσα σου αν πραγματικά θέλεις».

 

Ο Τοςς κοίταξε το καινούριο δωμάτιο. Τα λίγα αντικείμενα που μπορούσε να ξεχωρίσει μέσα του ήταν πολύ δυσοίωνα. Το ότι δεν γνώριζε την ακριβή λειτουργία τους έκανε τα πράγματα ακόμα χειρότερα. Προσπάθησε να φανταστεί, μια αιωνιότητα εκεί μέσα και ανακουφίστηκε με τον τρόμο που ένιωσε. Μετά, ανεξήγητα, το ταλαιπωρημένο πρόσωπο του μικρού κοριτσιού που άπλωνε το χέρι, γύρισε στο νου του.

 

«Και… και έχει το αποτέλεσμα που λένε οι γραφές;»

 

«Δεν μπορούμε να κάνουμε θαύματα, Τοςς. Μαζί μπορούμε να βοηθήσουμε μόνο αυτόν τον πλανήτη. Και δεν θα σταματήσουν με μιας οι πόλεμοι ούτε θα τελειώσει η δυστυχία. Θα υπάρξει μόνο λίγο περισσότερο απ’ αυτό που οι άνθρωποι καλούν ανθρωπισμό. Αλλά αυτό από μόνο του είναι ένα μικρό θαύμα, έτσι δεν είναι;»

 

Ο άντρας χωρίς μέλη. Ο άντρας χωρίς μάτια να λειώνει κάτω απ’ τον ήλιο. Ο Τοςς δεν ήταν ήρωας. Βλαστήμησε μέσα του. «Θα υποφέρω πολύ;»

 

Εκείνο το αμυδρό χαμόγελο χάθηκε από τα χείλη του πράγματος. «Ναι. Και για πολύ».

 

Ο Τοςς κατάπιε, και είπε: «Φοβάμαι…»

 

«Ο φόβος δίνει αξία στις πράξεις μας».

 

«Τοςς!…» Ήταν ένας απεγνωσμένος ψίθυρος πίσω του. Ήταν η Έριτ. Με τα χέρια στα μάγουλα και τα φρύδια υψωμένα. Σε μήνα του μέλιτος, με όλη τη ζωή μπροστά της.

 

Βρίζοντας ξανά ο Τοςς γύρισε πάλι στο πράγμα και του έδωσε το χέρι του. Έκανε ο ίδιος το πρώτο βήμα και μαζί δρασκέλισαν το κατώφλι. Ένας δεύτερος μικρός σεισμός και ο τοίχος άρχισε να πέφτει στη θέση του. «Φοβάμαι…», τον άκουσε η Έριτ να λέει κάτω απ’ το θόρυβο. «Φοβάμαι, αλλά το θέλω».

Share this post


Link to post
Share on other sites
Martin Ocelotl

Η ιδέα του οικειοθελώς σφαγμένου αμνού, σίγουρα δεν είναι καινούργια.

Ειδομένη από την ανθρώπινη πλευρά της, χωρίς την πρότερη γνώση της θείας ιδιότητας του ήρωα, είναι που βάζει φωτιά στην φαντασία.

Αυτό το καταπληκτικό σαν σύλληψη “Ένας γίνεται μόνον εκείνος που επιθυμεί να είναι”, δεν νομίζω ότι το έβαλες να παίξει τον πολύ σημαντικό ρόλο που θα μπορούσε.

Φαντάζομαι ότι αν εμβάθυνες στο χαρακτήρα του Τοςς, το κοντράστ μεταξύ της αντίληψής μας για το θεό και τον άνθρωπο που προχωρεί στη αποθέωση θα έδινε πολύ πιο τρομακτικές εικόνες στο μυαλό του αναγνώστη.

Ελπίζω να το κάνεις μυθιστόρημα, δίνοντάς του το χώρο που χρειάζεται για να αναπτυχθεί και να αναπνεύσει .

 

Φυσικά και μου άρεσε.

 

Έχω κάποιες ενστάσεις για τον λόγο, αλλά αποτελούν μάλλον προσωπικές αντιλήψεις, που δεν θα βοηθούσαν σε τίποτα, έτσι τις κρατάω για τον εαυτό μου.:mf_sherlock:

Edited by Martin_D.

Share this post


Link to post
Share on other sites
mman

1) Η ιδέα του οικειοθελώς σφαγμένου αμνού, σίγουρα δεν είναι καινούργια.

Ειδομένη από την ανθρώπινη πλευρά της, χωρίς την πρότερη γνώση της θείας ιδιότητας του ήρωα, είναι που βάζει φωτιά στην φαντασία.

 

2) Αυτό το καταπληκτικό σαν σύλληψη “Ένας γίνεται μόνον εκείνος που επιθυμεί να είναι”, δεν νομίζω ότι το έβαλες να παίξει τον πολύ σημαντικό ρόλο που θα μπορούσε.

Φαντάζομαι ότι αν εμβάθυνες στο χαρακτήρα του Τοςς, το κοντράστ μεταξύ της αντίληψής μας για το θεό και τον άνθρωπο που προχωρεί στη αποθέωση θα έδινε πολύ πιο τρομακτικές εικόνες στο μυαλό του αναγνώστη.

 

3) Ελπίζω να το κάνεις μυθιστόρημα, δίνοντάς του το χώρο που χρειάζεται για να αναπτυχθεί και να αναπνεύσει .

 

4) Φυσικά και μου άρεσε.

 

5) Έχω κάποιες ενστάσεις για τον λόγο [...]

1) Φυσικά και όχι. Προσωπικά, "έκλεψα" την Le Guin, αν και δεν θυμάμαι πια τον τίτλο του διηγήματός της. Και ακριβώς επειδή ήξερα ότι "έκλεβα" προσπάθησα να δώσω μια πινελιά "πρωτοτυπίας" τουλάχιστον στις επιμέρους πτυχές του θέματος ("χωρίς πρότερη γνώση...").

2) Ενδιαφέρουσα παρατήρηση.

3) Αν φαίνεται στριμωγμένο, είναι και επειδή γράφτηκε με όριο τις 3.000 λέξεις.

4) Thx!

5) Αυτό ίσως να είναι και καλό για μένα αφού το διήγημα γράφτηκε το 2000. Ελπίζω ότι έχω βελτιωθεί έστω και λίγο από τότε.

 

Ευχαριστώ για τον κόπο να σχολιάσεις.

Share this post


Link to post
Share on other sites
aScannerDarkly

Το πρώτο πράγμα που συμπέρανα ήταν ότι είχες πάει στην Αίγυπτο και μπήκες και σε πυραμίδα.

 

Η ιδέα μου άρεσε πολύ, αλλά νομίζω ότι η υλοποίηση πάσχει σε κάποια σημεία.

 

Οι ακρωτηριασμένοι άνθρωποι. Δεν εξηγείται σαφώς η παρουσία τους. Υπέθεσα ότι με κάποιο τρόπο είχαν προσπαθήσει να γίνουν αυτοι ο Ένας, αλλά αυτό δε μου δίνει σαφή εξήγηση για την κατάστασή τους - άσε που μπορεί να κάνω και λάθος. Στο τέλος, χρειάστηκε να το διαβάσω πολλές φορές, για να καταλάβω τι είναι "αυτό" και τι ακριβώς συμβαίνει - και πάλι δεν είμαι απολύτως σίγουρος. Δεν κατάλαβα τη δεύτερη Έριτ. Φαντάζομαι αυτά θα εξηγούνταν καλύτερα σε μία εκτεταμένη έκδοση που να περιγράφει περισσότερο και τη φύση της μηχανής. Ακόμα κι έτσι όμως, νομίζω ότι η όλη σκηνή περιγράφεται πολύ απότομα και ασαφώς.

 

Εντάξει, αυτό δεν έχει και τόση σημασία, αλλά εσύ φταις που το ρωτάς: "Και ακόμα κι αν βρήκες το κλειδί της Πρισματικής 2, μη μου πεις ότι μέσα σε δυο λεπτά έμαθες να διαβάζεις τόσο γρηγ-"... Έλα ντε;

 

Και για να μην το παίζω mman, στ' αλήθεια μου άρεσε πολύ ως ιδέα, απλά μου άφησε μια γεύση ατελούς και ίσως βιαστικής γραφής που δεν έχω συνηθίσει. Πιστεύω όμως ότι σε μία πιο εκτεταμένη έκδοση θα είναι καταπληκτικό.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Πυθαρίων

Σαν θαυμαστής εκείνης της ε.φ. που δεν μελλοντολογεί απλά, αλλά επεκτείνεται στους χώρους της κοσμολογικής φιλοσοφίας. Σαν φίλος της ε.φ. η οποία εισβάλει τολμηρά στις σφαίρες ανθρωπικών και θεϊστικών αρχών (αγνοώντας θαρρετά τη “λεπίδα του Occam”, κατά συνέπεια χωρίς να αποκλείει εμπλοκή μεταφυσικών εννοιών), δηλώνω ικανοποιημένος από την θεματολογία που αποτελεί κεντρικό άξονα της ιστορίας, έστω κι αν έχει στο παρελθόν ξαναχρησιμοποιηθεί (μη διαθέτοντας ικανό αναγνωστικό πλούτο, εμπιστεύομαι το σχόλιο του φίλου Martin_D γι’ αυτό το στοιχείο).

 

Τεχνικά σχόλια δεν κάνω ποτέ. Σημειώνω μόνο, καθ’ υπέρβαση των συνηθειών μου (για πρώτη και τελευταία φορά), ότι ίσως μια πιο αιρετική-μεταφυσική γλώσσα θα μπορούσε να προσθέσει περισσότερη έμφαση και γοητεία, ταιριαστή με το θέμα.

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Martin Ocelotl

Συμπληρωματική Δευτερολογία.

 

Πυθαρίων. Τώρα αν σου πω ότι μόλις χτες παρέδωσα ένα άρθρο με τίτλο "The Occam's Razor and the perception of God" !

 

(Δεν ξέρω αν είναι Spam αυτό το σχόλιο. Αν είναι, παρακαλώ διαγράψτε το...)

 

 

mman. Επιμένω να το κάνεις μυθιστόρημα, δίνοντάς του το χώρο που χρειάζεται για να αναπτυχθεί και να αναπνεύσει.

 

Έχοντάς διαβάσει κάποια πιο πρόσφατα πονήματά σου είμαι σίγουρος ότι θα του δώσεις άλλη πνοή. Η Ιδέα ίσως είναι παλιά, μα η προσέγγιση είναι καινούργια, με προεκτάσεις που είμαι σίγουρος ότι τις βλέπεις.

Share this post


Link to post
Share on other sites
mman

1) Το πρώτο πράγμα που συμπέρανα ήταν ότι είχες πάει στην Αίγυπτο και μπήκες και σε πυραμίδα.

 

Η ιδέα μου άρεσε πολύ, αλλά νομίζω ότι η υλοποίηση πάσχει σε κάποια σημεία.

 

2) Οι ακρωτηριασμένοι άνθρωποι. Δεν εξηγείται σαφώς η παρουσία τους. Υπέθεσα ότι με κάποιο τρόπο είχαν προσπαθήσει να γίνουν αυτοι ο Ένας, αλλά αυτό δε μου δίνει σαφή εξήγηση για την κατάστασή τους - άσε που μπορεί να κάνω και λάθος.

 

3) Στο τέλος, χρειάστηκε να το διαβάσω πολλές φορές, για να καταλάβω τι είναι "αυτό" και τι ακριβώς συμβαίνει - και πάλι δεν είμαι απολύτως σίγουρος. Δεν κατάλαβα τη δεύτερη Έριτ. Φαντάζομαι αυτά θα εξηγούνταν καλύτερα σε μία εκτεταμένη έκδοση που να περιγράφει περισσότερο και τη φύση της μηχανής. Ακόμα κι έτσι όμως, νομίζω ότι η όλη σκηνή περιγράφεται πολύ απότομα και ασαφώς.

 

4) Εντάξει, αυτό δεν έχει και τόση σημασία, αλλά εσύ φταις που το ρωτάς: "Και ακόμα κι αν βρήκες το κλειδί της Πρισματικής 2, μη μου πεις ότι μέσα σε δυο λεπτά έμαθες να διαβάζεις τόσο γρηγ-"... Έλα ντε;

 

[...]

 

1) Η συγγραφή του "Ένας" έγινε εφτά χρόνια μετά την επίσκεψή μου στην Πυραμίδα του Χέοπα, αλλά η συντομή απάντηση είναι "φαίνεται ότι έπαθα την πλάκα μου θαυμάζοντας απ' έξω κι από μέσα αυτό το απίστευτο κτίσμα;"

 

2) Οι ακρωτηριασμένοι και οι φτωχοί γενικά, υποτίθεται ότι

γέρνουν αποφασιστικά την πλάστιγγα την τελευταία στιγμή στο μυαλό του Τοςς

. Η παρουσία τους εξηγείται από την φτώχια του Προμηθέα -καμία σχέση με τον Ένα.

 

3) Είχα την ελπίδα ότι αυτό θα ήταν σαφές:

Η δεύτερη Έριτ, "αυτό" δηλαδή, είναι μια ενσάρκωση της Μηχανής, φτιαγμένη έτσι για να κάνει πιο οικεία την εξήγηση στον Τοςς. Η αλήθεια είναι ότι δεν εξηγείται καθόλου η σάρικινη κατασκευή της, αλλά πραγματικά εκεί δεν υπήρχε χρόνος. Φαντάζομαι ότι από τη στιγμή που παρουσιάζονται και οι δύο Έριτ μαζί, είναι σαφές ότι η δεύτερη δεν είναι πραγματική και εκπροσωπεί τη Μηχανή.

 

 

4) Αυτό φαντάζομαι ότι εξηγείται από το 3 πιο πάνω.

 

Σαν θαυμαστής εκείνης της ε.φ. που δεν μελλοντολογεί απλά, αλλά επεκτείνεται στους χώρους της κοσμολογικής φιλοσοφίας. Σαν φίλος της ε.φ. η οποία εισβάλει τολμηρά στις σφαίρες ανθρωπικών και θεϊστικών αρχών (αγνοώντας θαρρετά τη “λεπίδα του Occam”, κατά συνέπεια χωρίς να αποκλείει εμπλοκή μεταφυσικών εννοιών), δηλώνω ικανοποιημένος από την θεματολογία που αποτελεί κεντρικό άξονα της ιστορίας, έστω κι αν έχει στο παρελθόν ξαναχρησιμοποιηθεί (μη διαθέτοντας ικανό αναγνωστικό πλούτο, εμπιστεύομαι το σχόλιο του φίλου Martin_D γι’ αυτό το στοιχείο).

 

Τεχνικά σχόλια δεν κάνω ποτέ. Σημειώνω μόνο, καθ’ υπέρβαση των συνηθειών μου (για πρώτη και τελευταία φορά), ότι ίσως μια πιο αιρετική-μεταφυσική γλώσσα θα μπορούσε να προσθέσει περισσότερη έμφαση και γοητεία, ταιριαστή με το θέμα.

 

Είμαι ο τελευταίος που θα προσπαθούσε να υπονοήσει κάτι μεταφυσικό στα έργα του. Πρακτικά πάντα, όσο "μαγικό" κι αν είναι το αποτέλεσμα νομίζω ότι δείχνω ή έστω υπονοώ μία "επιστημονική" εξήγηση από πίσω του. Όταν θ' αρχίσω να γράφω φάνταζυ ή τρόμο το ξανασυζητάμε... Βέβαια, η αλήθεια είναι ότι εδώ η γενικόλογη εξήγηση της "Μηχανής" ακούγεται πολύ αόριστη.

 

Όμως! Η άποψη του αναγνώστη είναι πιο σεβαστή κι από του συγγραφέα που ξαναδιαβάζει το έργο προσπαθώντας ν' απαντήσει. Οπότε, αν σου έδωσε τέτοια εντύπωση, κανένα δικό μου εκ των υστέρων σχόλιο δεν έχει και πολύ σημασία.

 

Το σίγουρο είναι ότι από τα (πολύ χρήσιμα) σχόλια όλων σας προκύπτει ένα πρόβλημα έκτασης ή/και προχειρότητας.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nienor

Το μόνο που θα μπορούσα ίσως να συμπληρώσω στα παραπάνω σχόλια είναι: προχειρότητας για εσένα, όχι προχειρότητας γενικά.

 

Δε με ενοχλεί κάτι στην πραγματικότητα σε όλο το διήγημα. Σε επίπεδο πλοκής και ύφους συμφωνώ με αυτά που έχουν ακουστεί, αλλά... κατόπιν εορτής. Θέλω να πω, την ώρα που το διάβαζα δε σκάλωσα και πουθενά ιδιαίτερα, δε σταμάτησα κάπου για να πω "έλα τώρα Μιχάλη, τι είναι αυτά?". Γενικά, ίσα ίσα, το ευχαριστήθηκα και έζησα αρκετά την κορύφωσή του. Απλά δε μου έκανε αυτό που με έχεις συνηθίσει να μου κάνουν τα κείμενά σου: δε με ζάλισε. Ήταν βατό, αρκετά καλοστημένο και σε γενικές γραμμές θα έλεγα ένα καλό διήγημα.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Πυθαρίων

Μιχάλη,

 

τα παρακάτω σημεία (και κυρίως τα υπογραμμισμένα):

 

1. ΕΝΑΣ ( ο τίτλος)

 

2. «Με σέβας εισέλθετε Ο Θεός είναι εδώ Θυσιάζεται για την ευημερία μας Στους αιώνες των αιώνων»

 

3. «Αν υπήρχε αυτή η θρυλική μηχανή», μονολόγησε σχεδόν ο Τοςς, «πολύ φοβάμαι ότι θα κρατούσε τον Ένα πλήρως απασχολημένο για πολλές – πολλές ζωές».

 

4. «Γράφει… “Καλώς ήλθες Εκλεκτέ”».

 

5. «Και… και έχει το αποτέλεσμα που λένε οι γραφές

 

όπως και το σκηνικό της πυραμίδας, που φαντάζει πάντα μυστηριακό, ταυτόχρονα με την δεύτερη, αδιευκρίνιστη ως προς τη φύση της, Έριτ, μου δημιούργησαν την (ψευδ-)αίσθηση ότι έδινες και μια μεταφυσική προέκταση.

 

Αλλά μάλλον η φαντασία μου (ή/και η απροσεξία μου) έπαιξε τον ρόλο της.

 

Θεώρησε συνεπώς το σχόλιό μου ως μη γενόμενο.

 

Αναρωτιέμαι μόνο μήπως, όχι σπάνια, η ε.φ., αφ’ εαυτής και ανεξάρτητα από την πρόθεση του συγγραφέα, παράγει (σε συνδυασμό με την θεματολογία) μια τέτοια εντύπωση σ’ αυτούς τουλάχιστον που ρέπουν προς τα εκεί.

 

Ευχαριστώ για τις διευκρινίσεις. Ακόμα κι έτσι όπως το θέτεις, με συγκινεί ο ανθρωπιστικός σκοπός της μηχανής.

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
mman

[...] Απλά δε μου έκανε αυτό που με έχεις συνηθίσει να μου κάνουν τα κείμενά σου: δε με ζάλισε. [...]

Λοιπόν, γι' αυτό ακριβώς αποκλείστηκε και αυτό από τη δεύτερη συλλογή διηγημάτων μου που (ας το ξαναπώ για διαφήμιση) κυκλοφορεί σε λίγο καιρό και σκοπό έχει "να σε ζαλίσει" για τα καλά...:book:

Thx για το σχόλιο.

Share this post


Link to post
Share on other sites
mman

Μιχάλη,

 

Α) τα παρακάτω σημεία (και κυρίως τα υπογραμμισμένα):

 

1. ΕΝΑΣ ( ο τίτλος)

 

2. «Με σέβας εισέλθετε Ο Θεός είναι εδώ Θυσιάζεται για την ευημερία μας Στους αιώνες των αιώνων»

 

3. «Αν υπήρχε αυτή η θρυλική μηχανή», μονολόγησε σχεδόν ο Τοςς, «πολύ φοβάμαι ότι θα κρατούσε τον Ένα πλήρως απασχολημένο για πολλές – πολλές ζωές».

 

4. «Γράφει… “Καλώς ήλθες Εκλεκτέ”».

 

5. «Και… και έχει το αποτέλεσμα που λένε οι γραφές

 

όπως και το σκηνικό της πυραμίδας, που φαντάζει πάντα μυστηριακό, ταυτόχρονα με την δεύτερη, αδιευκρίνιστη ως προς τη φύση της, Έριτ, μου δημιούργησαν την (ψευδ-)αίσθηση ότι έδινες και μια μεταφυσική προέκταση.

 

Αλλά μάλλον η φαντασία μου (ή/και η απροσεξία μου) έπαιξε τον ρόλο της.

 

Β) Θεώρησε συνεπώς το σχόλιό μου ως μη γενόμενο.

 

Αναρωτιέμαι μόνο μήπως, όχι σπάνια, η ε.φ., αφ’ εαυτής και ανεξάρτητα από την πρόθεση του συγγραφέα, παράγει (σε συνδυασμό με την θεματολογία) μια τέτοια εντύπωση σ’ αυτούς τουλάχιστον που ρέπουν προς τα εκεί.

 

Ευχαριστώ για τις διευκρινίσεις. Ακόμα κι έτσι όπως το θέτεις, με συγκινεί ο ανθρωπιστικός σκοπός της μηχανής.

 

 

 

Α) Αυτό που εννοούσα είναι ότι μπορεί κάτι να αναφέρεται στις γραφές με το ανάλογο μεγαλόσχημο λεξιλόγιο (το οποίο φυσικά έχει επίτηδες επιλεγεί έτσι από συγγραφική σκοπιά) και από πίσω του να κρύβει μια καθ' όλα λογική εξήγηση (π.χ. μια Μηχανή η οποία με κάποιο τρόπο που δεν εξηγείται χρησιμοποιεί έναν άνθρωπο κάθε φορά για να παράγει ανθρωπισμό) την οποία όμως εξήγηση έτυχε να μην γνωρίζουν οι χαρακτήρες της ιστορίας οι οποίοι χρησιμοποιούν το συγκεκριμένο μυστικιστικό ή θεϊστικό λεξιλόγιο (στην περίπτωσή μας εκείνοι που στο παρελθόν της ιστορίας είχαν γράψει τις γραφές και τις επιγραφές).

 

Β) Δεν χρειάζεται -ή μάλλον δεν πρέπει- να ανακαλέσεις το σχόλιό σου ακριβώς επειδή η εντύπωση που δημιουργείται στον αναγνώστη είναι πολύ συχνά σημαντικότερη από την πρόθεση του συγγραφέα. Ακόμα κι αν ο τελευταίος ισχυριστεί "μα, να! το έχω γράψει εδώ!", αν αυτό δεν φτάσει με αρκετή σαφήνεια στο μυαλό του αναγνώστη, τότε αυτός έχει δικαίωμα να αρχίσει να βγάζει καινοφανή συμπεράσματα. Οπότε βρίσκω πολύ ενδιαφέρουσα την ανάδυση θεϊστικών πτυχών από ένα έργο μου, κάτι που θα απέφευγα όπως ο διάολος το λιβάνι devil2.gif στην πραγματική ζωή.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nienor

Δεν είναι μεν για τη συγκεκριμένη ιστορία, αλλά επειδή εδώ χρησιμοποίησα για πρώτη φορά μάλλον τη λέξη που έχω για τη συγγραφή σου, πάρε κι αυτό να καταλάβεις τι εννοώ όταν λέω ότι οι ιστορίες σου "ζαλίζουν": Razzle Dazzle

Σε περίπτωση που δεν έχεις δει το Σικάγο και δεν πιάνεις το συνειρμό... γουέλ, να το δεις :tease:

 

 

Υ.Γ. Και σαφέστατα δε συγκρίνω την υποκριτική του Γκιρ με τη συγγραφή σου, αλλά αυτό που ο χαρακτήρας κάνει στους δικαστές. Είπαμε οκ, ωραίος άντρας, αλλά ... αυτά :p

Edited by Nienor

Share this post


Link to post
Share on other sites
Tiessa

Ήταν όμορφο διήγημα και καλό στο συναισθηματικό του υπόβαθρο. Επαρκής γαι μένα και η προοικονομία με τους ανάπηρους στην είσοδο.

Φυσικά εξαιρετικές οι περιγραφές της πυραμίδας και ενδιαφέρουσα η χρήση ενός τόπου-συμβόλου που χρησιμοποιείται και σε άλλα είδη του φανταστικού. Ενδιαφέρον και το εύρημα με την ανάγνωση των δυο Πρισματικών. (Άσε που είναι από τα αγαπημένα μου σημεία σε κάθε ιστορία τέτοιου τύπου εκεί που οι εμπλεκόμενοι διαβάζουν κάποια γραφή και λύνουν το αίνιγμα). Θα την κατέτασσα στις ιστορίες που μου αρέσουν.

Ωστόσο, έχω δυο ενστάσεις:

1) Δε μου κάθεται και πολύ καλά να υπάρχει

μια μηχανή που παράγει καλοσύνη (κάτι σαν αφαιρέτης αρνητικής ενέργειας δηλαδή)

.

Αυτό φυσικά είναι και θέμα προσωπικού γούστου οπότε μπορείς να το παραβλέψεις.

2) Είχα κάποια προβληματάκια ως προς την αληθοφάνεια του πράγματος και θα συμφωνήσω και με κάποιους προλαλήσαντες ότι υπάρχει μια μεταφυσική χροιά. Όταν ένα οικοδόμημα/τεχνούργημα περιμένει την ανθρωπότητα κάτι χιλιάδες έτη φωτός μακριά, αισθάνομαι κάτι σαν τις τελεολογικές αποδείξεις περί ύπαρξης του Θεού (όπως λέγαμε κάποτε στα θρησκευτικά) ή τέλος πάντων κάποιας ανώτερης δύναμης. Κάτι λείπει εδώ. Προφανώς φταίει ο περιορισμός των λέξεων. Αν υπήρχε μια εξήγηση για τη σχέση της Γης με τον Προμηθέα, αν υπήρχε κάποια ένδειξη για κοινές ρίζες, κοινό παρελθόν κλπ. θα το δεχόμουνα καλύτερα. (Βέβαια, τι άλλο θα έλεγα εγώ που ειδικεύομαι στα τούβλα :-))

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi

Το απόλαυσα, δεν με ενόχλησε πουθενά, από τα καλύτερα σου διηγήματα. Όχι μυθιστόρημα (έχουμε ήδη τον "Υπερείον") θα ήθελα όμως να το επεκτείνεις σε νουβέλα μόνο και μόνο γιατί θα ήθελα να διαβάσω περισσότερα. Η αρχαιολογία (σε τρόμου ή ε.φ. είναι από τα αγαπημένα μου θέματα.)

 

 

Δεν εκπλήσομαι που δεν το έβαλες σε δύο ανθολογίες σου. Είσαι Ο δυσκοίλιος κριτής, ουχί ευτυχώς ως συγγραφέας.

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
Sign in to follow this  

×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..