Jump to content
Sign in to follow this  
Nienna

Το Ταξίδι

Recommended Posts

Nienna

Αυτή εδώ είναι μια από τις πρώτες μου ιστορίες, ίσως και η πρώτη. Την έγραψα στα δεκατέσσερα, αλλά δεν διαφωνώ μαζί της σε ουσιαστικό βαθμό, κι ας πέρασαν τόσα χρόνια.

 

Παραθέτω την ιστορία σε .doc, νομίζω πως τελικά βολεύει καλύτερα έτσι.

Το_Ταξίδι.doc

Edited by Nienna

Share this post


Link to post
Share on other sites
King_Volsung

Στην αρχή δεν κατάλαβα ένα πράγμα... ο κόσμος γύρω της είχε όντως πάρει φωτιά; :unsure:

 

Δεν νοιαζόταν για κανέναν και δεν τη νοιαζόταν κανείς. Ήταν μια σκιά. Είχε ξαναγεννηθεί.

Μάλλον το "Ήταν μια σκιά" ή άλλαξέ το ή βγάλ' το τελείως. Δεν ταιριάζει με το "Είχε ξαναγεννηθεί", IMO.

 

:hmm:

 

Και για να σου κάνω λίγο τον έξυπνο( :p )

Τα πόδια της πονούσαν ώρες τώρα, ίσως μέρες, αλλά δεν το έβαζε κάτω. Ώσπου δεν τα ένιωθε πια. Περπατούσε μηχανικά, σαν αυτόματο

Αυτό με παραξένεψε λίγο γιατί ένας συνηθισμένος άνθρωπος της πόλης (αυτό μπορούμε να υποθέσουμε μέχρι αυτό το σημείο) θα αρχίσει να νοιώθει τα πόδια του μηχανικά το πολύ μετά από μια μέρα περπάτημα.

 

 

Πέρα από αυτά μου φάνηκε πάρα πολύ καλό' ειδικά το θέμα...

(Περίμενε σύντομα και δικά μου έργα σχετικά με ταξίδια για να δεις πόσο μοιάζουν)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nienna
Στην αρχή δεν κατάλαβα ένα πράγμα... ο κόσμος γύρω της είχε όντως πάρει φωτιά; :unsure:

Μάλλον το "Ήταν μια σκιά" ή άλλαξέ το ή βγάλ' το τελείως. Δεν ταιριάζει με το "Είχε ξαναγεννηθεί", IMO.

 

:hmm:

 

Και για να σου κάνω λίγο τον έξυπνο(  :p  )

 

Αυτό με παραξένεψε λίγο γιατί ένας συνηθισμένος άνθρωπος της πόλης (αυτό μπορούμε να υποθέσουμε μέχρι αυτό το σημείο) θα αρχίσει να νοιώθει τα πόδια του μηχανικά το πολύ μετά από μια μέρα περπάτημα.

Πέρα από αυτά μου φάνηκε πάρα πολύ καλό' ειδικά το θέμα...

(Περίμενε σύντομα και δικά μου έργα σχετικά με ταξίδια για να δεις πόσο μοιάζουν)

 

Δεν ξέρει καν πόσο περπάτησε. Μπορεί να είναι ήδη λιπόθυμη, μπορεί να είναι ήδη στο ενδιάμεσο, μπορεί να περπατάει, μπορεί να ναι πεθαμένη. Εσύ αποφασίζεις. Όσο για τις σκιές είναι υποκειμενικό... έχω μια πολύ ιδιαίτερη σχέση μαζί τους.

 

Σε ευχαριστώ που ασχολήθηκες με τα έργα μου!!!

Share this post


Link to post
Share on other sites
Orpheus

"Mit Fried und Freud ich fahr dahin

In Gottes Willen,

Getrost ist mir mein Herz und Sinn,

Sanft und stille.

Wie Gott mir verheissen hat:

Der Tod ist mein Schlaf worden."

With peace and joy fare I thereto,

in God's will;

Consoled is my heart and mind,

mellow and tranquil,

As God hath promised me:

Death is my sleep become...

 

(Συγγνώμη για την καθολικούρα αλλά η μουσική του είναι βαθειά στην ψυχή μου...)

 

---------ΜΟΥΣΙΚΗ:

Το Mit Fried' und Freud' το λέει χορωδία αγοριών΄

ένας σόλος λέει τα λόγια του Ιησού στο σταυρό:

 

"Heute wirst du mit mir im Paradies sein" (κατά Λουκά Ευαγγέλιο)

ή Σήμερα θα είσαι μαζί μου στον Παράδεισο.

 

Nienna - Για μένα πολύ συγκινησιακά φορτισμένη μουσική΄ πάλι, δεν μπόρεσα να κοιτάξω τη δουλειά σου όπως έπρεπε, χίλια συγγνώμη - υπόσχομαι πως θα το κάνω.

 

Πείτε μου αν σας λέει κάτι αυτή η μουσική (και τι)...

Νienna, πες μου αν σου μιλάει καθόλου για το θέμα του θανάτου... Εμένα η (θρησκευτική) μουσική είναι η μόνη μου προσωπική επαφή με το θέμα...

 

Παρακαλώ, αν έχετε να πείτε κάτι αρνητικό, πείτε το (είναι εξ άλλου τόσο περίεργο άκουσμα, τόσο μακρυνό) αλλά <δείξτε έλεος>... :p

 

Νienna, και πάλι συγγνώμη΄ δέξου ως πρώτη κριτική ματιά την αυθόρμητη αντίδραση (και άκου πώς αναστενάζουν οι βιόλες...)

 

 

(χίλια συγγνώμη για την άθλια ποιότητα ήχου, θα ανεβάσω mono με καλύτερη :sleepy: )

 

-Ορφέας

Bach___Leonhardt___Cantata_106_____actus_tragicus___________Mit_Fried_und_Freud____.mp3

Share this post


Link to post
Share on other sites
Throgos

Αθάνατος Μπαχ! Nienna, υπέροχο διήγημα, πώς και δεν γράφεις συχνότερα; Και πού το ξέθαψες αυτό το κείμενο σε Ορφέα; :)

Ένιωθε ότι ξέφευγε απ’ το παρελθόν της, από την ίδια της την ταυτότητα. Ήταν μια άγνωστη. Δεν είχε όνομα. Δεν είχε γνωστούς. Όμως είχε φύγει. Όλο της το παρελθόν είχε μεμιάς διαγραφεί. Δεν υπήρχε πια. Εκείνη η κοπέλα που υπήρξε, ήταν πια για όλους όσους την ήξεραν νεκρή. Ήταν ελεύθερη. Δεν ήξερε κανέναν και δεν την ήξερε κανείς. Δεν νοιαζόταν για κανέναν και δεν τη νοιαζόταν κανείς. Ήταν μια σκιά. Είχε ξαναγεννηθεί.

Έτσι μ' αρέσει να γράφω ! Αλλά δεν ξέρω αν είναι και πολύ σωστό. Πολλές προτάσεις κοφτές και μικρές η μία μετά την άλλη...Να μου πεις το επιβάλλει η συγκινησιακή φόρτιση, αλλά είναι λίγο υπερβολικό τόσες μικρές προτάσεις μαζί.

Edited by Throgos

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nienna

Ορφέα φυσικά και με αγγίζει το κομμάτι. Βέβαια δεν είναι μόνο η θρησκευτική μουσική και γενικά η μουσική που με αγγίζει έτσι...

Είναι και άλλα πράγματα, ακόμα και το να κοιτάξω έξω από το παράθυρο μου μερικές φορές... Νομίζω πως αν έχει κανείς τα μάτια του ανοιχτά ακούει και βλέπει καλύτερα και πέρα από τις κουρτίνες αυτού του κόσμου...

Λατρεύω τον J.S.Bach.

 

Throgos: ΣΩΣΤΟ;

Όχι καλέ μου δεν υπάρχει σωστό και λάθος στην τέχνη αν το αποτέλεσμα είναι όμορφο...

 

Δεν γράφω διηγήματα συχνά γιατί δεν έχω χρόνο και τα αφήνω μισά. Έχω όμως κι άλλα εκτός από αυτό, αυτό είναι το πρώτο μου διήγημα, το έγραψα το 98. Σημαίνει πολλά για μένα όπως όλα όσα γράφω.

Γράφω ποίηση πάρα πάρα πολύ συχνά όμως... Απλά δεν ανεβάζω πολλά γιατί δεν πιστεύω πως προτιμάτε να διαβάζετε ποίηση. :)

-----

 

Σας ευχαριστώ και τους δύο που διαβάσατε την ιστορία μου.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Throgos
Γράφω ποίηση πάρα πάρα πολύ συχνά όμως... Απλά δεν ανεβάζω πολλά γιατί δεν πιστεύω πως προτιμάτε να διαβάζετε ποίηση. :)

-----

 

 

Απλά η ποίηση είναι πιο δύσκολο να την καταλάβεις και να την εκ-λάβεις. είναι σαν μια περίληψη, σαν να κρύβεις πίσωα από τις λέξεις πολλά και βαθιά νοήματα που πρέπει να τα ανακαλύψει ο αναγνώστης.

 

Μας αρέσει η ποίηση!

Share this post


Link to post
Share on other sites
The Blackcloak

Πολύ ωραίο. Ειδικά το τελευταίο κομμάτι. Πράγματι δίνει βάση για να σκεφτείς (και να αισθανθείς) κάτι νέο πάνω στην ιδέα του Περάσματος (είτε από τη ζωή στο θάνατο είτε από μια περίοδο της ζωής σε μια άλλη). Μου θύμησε αγαπημένα κομμάτια και κείμενα όπως το ταξίδι του Αιγγέλ στον κόσμο των πνευμάτων από τον Ιππότη, την επαφή του Γιόργκ με το θάνατο στην ίδια τριλογία, το κομμάτι Skellig της Loreena McKennit, το ταξίδι της Λούθιεν στα Δώματα του Μάντος... Keep up the good work. :thmbup:

Edited by The Blackcloak

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nienna
Πολύ ωραίο. Ειδικά το τελευταίο κομμάτι. Πράγματι δίνει βάση για να σκεφτείς (και να αισθανθείς) κάτι νέο πάνω στην ιδέα του Περάσματος (είτε από τη ζωή στο θάνατο είτε από μια περίοδο της ζωής σε μια άλλη). Μου θύμησε αγαπημένα κομμάτια και κείμενα όπως το ταξίδι του Αιγγέλ στον κόσμο των πνευμάτων από τον Ιππότη, την επαφή του Γιόργκ με το θάνατο στην ίδια τριλογία, το κομμάτι Skellig της Loreena McKennit, το ταξίδι της Λούθιεν στα Δώματα του Μάντος... Keep up the good work.  :thmbup:

 

 

Σ'ευχαριστώ πάρα μα πάρα πολύ!

Είναι γραμμένο το 98, είναι το πρώτο μου διήγημα.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Orpheus
Ορφέα φυσικά και με αγγίζει το κομμάτι. Βέβαια δεν είναι μόνο η θρησκευτική μουσική και γενικά η μουσική που με αγγίζει έτσι...

Είναι και άλλα πράγματα, ακόμα και το να κοιτάξω έξω από το παράθυρο μου μερικές φορές... Νομίζω πως αν έχει κανείς τα μάτια του ανοιχτά ακούει και βλέπει καλύτερα και πέρα από τις κουρτίνες αυτού του κόσμου...

Λατρεύω τον J.S.Bach.

{ΜΟΛΙΣ ΕΠΕΒΑΛΑ ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ}

:cold: περιμένω κάτι που θα πάει στραβά...

Ωραία, να'το: απέκτησα εκφραστικό πρόβλημα! :crybaby:

 

Ορφέα, συγκεντρώσου και σκέψου μόνο PM (Personal Message: a message sent to a specific person, hidden from all others but the receiver; also whisper used mainly in chat)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nihilio

To είχα διαβάσει στο dungeon.gr παλιότερα και απορώ πως τόσο καιρό δε το είχα σχολιάσει, γιατί θυμάμαι ότι μου άρεσε πάρα πολύ. Μέσα απο έντονες περιγραφές και μικρές, κοφτές προτάσεις περνάς την ένταση-λύτρωση του θανάτου με καταπληκτικό τρόπο.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nienna

Σ'ευχαριστώ Nihilio, θυμάμαι, μου είχες ξαναπεί τη γνώμη σου γι αυτό το κειμενάκι. Καμιά φορά θα ποστάρω κανένα ακόμα πεζό... Αλλά όχι τώρα. Ο θάνατος είναι ένα δύσκολο θέμα κατά τη γνώμη μου, διαφορετικό για τον καθένα, θέλει και λίγη τύχη για να αγγίξεις κάποιον με κάτι που μιλάει για το θάνατο με τον δικό σου τρόπο.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Isis

Είναι ένα ξεχωριστό κείμενο με ωραία γλώσσα, εξαιρετική στίξη και υπέροχη ροή. Για προσωπικούς λόγους με αγγίζει πάρα πολύ (ειδικά αυτή την περίοδο) και ήταν σφάλμα που τόσο καιρό μου είχε ξεφύγει το σχόλιο.

 

Στην έκφρασή του υποβόσκει λυρισμός και το πεζό τρέχει σχεδόν τραγουδιστά. Είναι πάρα μα πάρα πολύ ωραίο! :thumbup:

Share this post


Link to post
Share on other sites
brave

Nienna, ακόμα και στα πεζό κείμενό σου διακρίνεται έντονα το ποιητικό σου ταλέντο .

Μου αρέσουν οι ιστορίες που αφήνουν κάποια σημεία φλού -όχι απαραίτητα στο τέλος- ωστε ο αναγνώστης να έχει την ελευθερία της δημιουργείας εικόνων , και αυτό δείχνεις να το πετυχαίνεις πολύ καλά.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nienna

Σας ευχαριστώ παρα πολύ. :air_kiss:

 

Το κείμενο αυτό έχει γραφτεί πριν πολλά πολλά χρονια. Είναι από τα κείμενα που με κάνουν να νοιώθω πως ο πυρήνας του ανθρώπου δεν αλλάζει με τον καιρό, πως τουλάχιστον εγώ δεν έχω αλλάξει σε βάθος. Αν κάτι που το έγραψα στα δεκατέσσερα σας αγγίζει τόσο πολύ, πραγματικά θα με κάνετε να γράφω πεζά συχνότερα, και να ανεβάσω κάποια από τα ήδη γραμμένα, κάποια πιο σύγχρονα- ίσως. Όσο για το λυρισμό και γενικά το ποιητικό ύφος, αυτό δε φεύγει με τίποτα, είναι ριζωμένο μέσα μου μάλλον. Είμαι καταδικασμένη να γράφω ποίηση. :p

Share this post


Link to post
Share on other sites
Elsanor

Πολύ καλό, νεαρή! (απευθύνομαι στη Nienna που το έγραψε πριν 7 χρόνια)

 

Βλέπω έχεις νοιώσει αρκετά πράγματα, και έχεις φανταστεί ακόμα τόσα. Πράγματα που δε θα έπρεπε να έχεις νοιώσει κι όμως... τα περιγράφεις τόσο ειλικρινά. Συνέχισε να πειραματίζεσαι, να βιώνεις και να αισθάνεσαι κάθε καινούριο συναίσθημα όσο πιο αληθινά μπορείς, και θα δεις. Θα δεις ότι στο μέλλον θα σου έχει γίνει τόσο οικείο, τόσο απαραίτητο και κάθε φορά θα είναι και κάτι το διαφορετικό.

 

Θα συνεχίσεις να αιωρείσαι, και τόσα θα περνάνε από μέσα σου που όλα τα έντονα συναισθήματα που θα αισθάνεσαι δε θα είναι παρά ένα μικρό κόστος να πληρώσεις.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nienna

Φέρνει χαμόγελο στα χείλη να μιλάει κάποιος στον εαυτό σου πριν εφτά χρόνια. Ο τωρινός εαυτός μου απαντά, μιας και η 14χρονη δεν είναι πια εδώ, παρά μέσα σε μένα, πως... πως έτσι κι έγινε. Προέβλεψες σωστά. Τώρα, για το μέλλον που ακόμα δεν ήρθε, ποιος μπορεί να ξέρει; Πάντως σημάδια ριζικής αλλαγής δεν υπάρχουν. Ταλαντεύομαι, αλλά πάντα είμαι εδώ.

 

Σ' ευχαριστώ πάρα πολύ για το σχόλιο, και κυρίως για το χαμόγελο που έφερες στα χείλη μου. :)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nienor

Αν και έχω διαβάσει το κείμενο εδώ κι αρκετό καιρό νομίζω πως εσκεμμένα δεν απάντησα. Ίσως γιατί το μόνο που μπορώ να σου πω είναι τι αισθάνομαι απέναντί του και όχι κάτι ουσιαστικό για το ίδιο το κείμενο (ή ιστορία ή ποίημα, δεν ξέρω τι είναι αλλά έτσι κι αλλιώς δε μ' αρέσανε ποτέ οι ταμπέλες).

 

Καταρχάς έχω να πω ότι ίσως κακώς μας λες πως ήσουν μόλις 14 όταν το έγραψες κι αυτό γιατί μέσα στο κείμενο υπάρχει μια νεαρή γυναίκα! Μια νεαρή γυναίκα που "προχωρά όπως μπορεί κι αντέχει" θα έλεγα. Η γνώση της ηλικίας του ανθρώπου που το έγραψε μου προξένησε μια ανατριχίλα. Ξέρεις όπως όταν μπαίνεις σε ένα μεγάλο Ωδείο και βλέπεις ένα παιδάκι 7 χρονών να παίζει Σούμπερτ και να το κάνει καλά. Κάτι τέτοιο. Εν ολίγοις μιλάει για πράγματα που κανονικά δεν θα έπρεπε να τα έχει ζήσει ένα κοριτσάκι 14 χρονών. Το διακατέχει ένας πηγαίος ερωτισμός και μπορείς να διακρίνεις μέσα του "στιγμές" της ενηλικίωσης. Ίσως η παρομοίωση που κάνω να είναι πολύ προσωπική και να μην ήταν πρόθεση του κειμένου, όμως εμένα με έβαλε στη διαδικασία των αναμνήσεων και του πλανέματος μαζί τους πάρα πολύ έντονα και αυτόματα.

 

Γενικά νομίζω ότι λειτουργεί στο θυμητικό επίπεδο, σε εκείνο το μαγικό χώρο της ανάμνησης (ενός πράγματος που ποτέ δεν έζησες) και η συγκίνηση που επιφέρει ο χώρος αυτός είναι πάντα υποκειμενική. Το κάνει πάρα πολύ καλά όμως. Δεν προσέχεις διαβάζοντας το τίποτα άλλο πέρα από αυτό που λέει, δεν σου μένουν μεμονωμένες φράσεις στο μυαλό. Αυτό που αφήνει πίσω του είναι μια πηγαία και φωτεινή μελαγχολία, ένα έναυσμα για να συνθέσεις κάτι καινούργιο. Και στοργή και μια λεπτεπίλεπτη μυρωδιά. Τη μυρωδιά ενός πράγματος που δεν έχεις μυρίσει παρόλο που είναι τόσο οικεία και γνώριμη...

 

Δεν ξέρω τι άλλο να πω, φαντάζομαι πως δεν είναι σαφές αυτό που λέω αλλά δεν μπορώ να το εξηγήσω καλύτερα και ζητώ συγγνώμη γι αυτό. Με συγκίνησες πολύ!

 

 

Και ένα τελευταίο πράγμα! Είσαι ποιήτρια. Ότι κι αν γράφεις. Ότι ταμπέλα και να βάλουμε σε αυτό που γράφεις είσαι ποιήτρια. Με έχεις πείσει!

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nienna

*σκουπίζει ένα μικρό δάκρυ..*

 

:blush:

 

Το ένοιωσες και το κατάλαβες, αυτούσιο, όλο.

Σ'ευχαριστώ. Με όλη μου την ψυχή.

 

Υ.Γ. Ακόμα μου μένει να μάθω τι κάνει αργά, πιο αργά, πολύ πιο αργά στη ζωή της εκείνη που έζησε νωρίς, κι οι λίγοι άλλοι που την ακολούθησαν... Ελπίζω δυνατά να υπάρχει χώρος, κι άλλος χώρος, κι άλλος κόσμος, και πιο πέρα... κι ακόμα πιο πέρα... Αλλιώς απλά θα τελειώσουμε νωρίτερα απ'τους άλλους. :( Ελπίζω να μην είναι πεπερασμένη η ποσότητα αληθινής ζωής που κανείς δικαιούται...

Edited by Nienna

Share this post


Link to post
Share on other sites
heiron

Χμ...παραειναι ρομαντικο(;)και βαρυ για το γουστο μου.Επισης εχει καποιες "φιλοσοφιες" με ποιητικες εξαρσεις τροπον τινα.

Βλεπε "Έρχομαι απ’ το πουθενά και πηγαίνω εκεί που θα με βγάλει η ψυχή μου. Ψάχνω να βρω την κατοικία του ήλιου. Ψάχνω να βρω την κατοικία της θλίψης. Ψάχνω να βρω τον ίδιο το Θεό. Ψάχνω ακόμα και τον εαυτό μου, και μια μελωδία που άκουσα μια νύχτα στο όνειρο μου. Εσύ ; Έχεις πάνω σου τη σφραγίδα της ελευθερίας. Είμαστε απ’ το ίδιο όνειρο βγαλμένοι."

Δεν ξερω αν με καταλαβαινεις, αλλα θα μπορουσες να γραψεις πιο απλα και να παραμεινει το κειμενο το ιδιο ομορφο.

Βεβαια, ολα αυτα δεν πειραζουν γιατι 1-το ειχες γραψει στη μαγικη ηλικια των 14 (ααχ....) 2-εισαι ποιητρια,και μαλιστα καλη αρα δε χρειαζεται να ξεφευγεις πολυ απο το "ποιητικο υφος" 3-Η φραση "Τα πορφυρά χρώματα που άφηνε πίσω του ο ήλιος που έδυε" μου θυμισε κατι παλιο δικο μου ;) και με συγκινησε(αυτο και μονο αρκει).

Αντε, περιμενω να διαβασω το επομενο διηγημα σου!(Καλα τα ποιηματα σου αλλα σπανια μπαινω στη ΒΠ).

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nienna

Σ'ευχαριστώ που ξόδεψες χρόνο για μένα και το κείμενό μου, και σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια σε σχέση με την ποίησή μου.

 

Ίσως ο Ονειρευτής, ένα καινούριο διήγημα που ανέβασα στη βιβλιοθήκη πρίν ένα μήνα περίπου, να σου αρέσει περισσότερο από άποψη γλώσσας - αν και πάλι έχει ποιητικές επιρροές, μου είναι αδύνατον να μην το κάνω αυτό, δεν το θέλω κιόλας. Όσο για την φιλοσοφία, νομίζω πως κομμάτια της φιλοσοφίας/κοσμοθεωρίας του κάθε συγγραφέα βγαίνει στο έργο του, κι αν δε βγει αυτό, βγαίνουν οι επιθυμίες του... ή και τα δύο. Α και... η μαγεία δεν είναι θέμα ηλικίας. Απλά όσο μεγαλώνεις θέλει περισσότερο κόπο να την κρατήσεις, όπως όλα τα πράγματα αν το καλοσκεφτείς.:)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nihilio

Το spotlight αυτού του δεκαπενθημέρου για τα μάτια σας (και όχι) μόνο.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now
Sign in to follow this  

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..