Jump to content

"Το χρώμα της βροχής"


Recommended Posts

Συγγραφέας: Κώστας Χαρίτος Είδος: ΕΦ Σεξ/Βια: Όχι Αριθμός λέξεων: 1725 Σχόλια: Υπάρχει αρχείο word στο τέλος. Δεν ξέρω γιατί στην επικόλληση βγαίνει με αυτή την άθλια, μη αναγνώσιμη, διαμόρφωση. Μέχρι να μάθω, καλύτερα να διαβάσετε το επισυναπτόμενο word. Ο Έντας κατέβηκε από την άμαξα και προχώρησε με αργά, μεγάλα βήματα προς το μέγαρο, κρατώντας σφιχτά το βιβλίο στα χέρια του. Αν το άνοιγες θα διάβαζες μερικές πολύ χρήσιμες σημειώσεις από τη διδασκαλία του στην ακαδημία, αλλά το μόνο που χρειαζόταν εκείνη τη μέρα ο Έντας ήταν το ολόλευκο εξώφυλλό του. Πυκνά, μαύρα σύννεφα είχαν ήδη σκεπάσει τον ουρανό. Οι βροντές είχαν ξεκινήσει εδώ και ώρα, μαζί με τις αστραπές που χαράκωναν τον ορίζοντα πάνω από το όρος Ελεγκράν. Οι βροντές έχουν ξεκινήσει εδώ και χρόνια, σκέφτηκε ο Έντας καθώς ένας από τους υπηρέτες του μεγάρου τον υποδεχόταν. Λίγο πριν φτάσουν στην είσοδο μια σταγόνα βροχής δρόσισε τα μαγουλό του. ‘Ώστε έτσι ξεκινάνε όλα, με μια σταγόνα βροχής που αναγγέλλει τη μεγάλη μπόρα. Στο ισόγειο υπήρχε ο θάλαμος με τα νεογέννητα και ο Έντας παρακάλεσε τον υπηρέτη να δει τον ανιψιό του. «Δεν είναι η ώρα του επισκεπτηρίου, αλλά μπορείτε να τον δείτε από το τζάμι της μεγάλης αίθουσας», του απάντησε αυτός. Ο Έντας προχώρησε στο διάδρομο, μια διαδρομή που ήξερε τόσο καλά, όσο κάθε πατέρας στο Κάλεν. Στάθηκε έξω από το γυάλινο παράθυρο και είδε τον γιο του αδερφού του, ανάμεσα σε εκατοντάδες άλλα νεογέννητα, κάτω από το υποκίτρινο φως. Αυτό το χλωμό φως, ήταν η μόνη τους ελπίδα να επιβιώσουν, αν και πολλές φορές το να επιβιώσεις δεν ήταν και η καλύτερη τύχη. Το μωρό κοιμόταν, και ο Έντας δεν μπορούσε να καταλάβει αν ήταν φυσιολογική ξεκούραση ή η αρρώστια επιδεινωνόταν. Έμεινε λίγα λεπτά πίσω από το τζάμι και ύστερα πήγε προς τις σκάλες, όπου ο υπηρέτης τον περίμενε για να τον οδηγήσει στον άρχοντα Περός. Ανέβηκαν στον πρώτο όροφο, όπου βρισκόταν οι θάλαμοι νοσηλείας των εργατών. Ήταν τραγική ειρωνεία ότι τα περισσότερα παιδιά, που θα έβγαιναν υγιή από την αίθουσα του ισογείου, θα μεγάλωναν και θα κατέληγαν να νοσηλεύονται έναν όροφο πιο πάνω μετά από μερικά χρόνια εργασίας στα ορυχεία. Κανείς δεν ήξερε αν ήταν η σκόνη, τα υγρά της κατεργασίας ή το ίδιο το λαμπερό μέταλλο που προκαλούσε όλα αυτά τα δεινά, αλλά η μοίρα των εργατών ήταν προδιαγεγραμμένη. Πέρασαν μπροστά από το θάλαμο, εδώ δεν υπήρχαν παράθυρα ούτε ώρα επισκεπτηρίου, και συνέχισαν να ανεβαίνουν μέχρι τον τελευταίο όροφο όπου βρισκόταν η αίθουσα συνεδριάσεων του άρχοντα. Ο Έντας περίμενε υπομονετικά, μέχρι ο υπηρέτης να ενημερώσει τον άρχοντα και να τον ειδοποιήσει ότι μπορεί να εισέλθει. Οι ριπές της βροχής σάρωναν την οροφή του κτιρίου και ακούγονταν σαν το κροτάλισμα των αλυσίδων, όταν έβγαζαν τα βαγόνια από τις βαθιές σήραγγες των ορυχείων. Ο Έντας πήρε μια βαθιά ανάσα και μπήκε στην ψηλοτάβανη αίθουσα. Ο άρχοντας Περός καθόταν, μαυροντυμένος όπως πάντα, στον επιβλητικό θρόνο του με την τεράστια, γυάλινη τζαμαρία να δεσπόζει στην πλάτη του. Οι βαριές, μαύρες κουρτίνες που συνήθως έκοβαν το φως της μέρας ήταν ανοιγμένες και μπορούσες να δεις την μπόρα που είχε ξεκινήσει πριν από λίγο. «Τα σέβη μου, άρχοντα Περός», είπε ο Έντας. «Πέρασε δάσκαλε», είπε ο Περός «Ευχαριστώ για την ακρόαση», είπε ο Έντας «Ο χρόνος είναι πολύτιμος». «Δεν θα τον καταχραστώ». «Το ελπίζω». Ο Έντας έβλεπε από την τζαμαρία το νερό να πέφτει με μανία, να κυλάει πάνω στο γυαλί και να θολώνει την εικόνα πίσω του. Ένα θολός κόσμος, όπως ήταν και ο δικός τους μέχρι πριν από μερικά χρόνια, όταν όλα ξεκαθάρισαν σαν τον αέρα μετά την βροχή. «Άρχοντα Περός, όπως ξέρεις στην ακαδημία μας μελετάμε το φως». «Το γνωρίζω Έντας» «Το φως είναι ένα τεράστιο μυστήριο για μας. Είναι τόσο δύσκολο να το συλλάβεις, να το τιθασεύσεις, να το κάνεις να υπακούσει σε εσένα. Δεν είναι όπως το νερό που μπορείς να το κρατήσεις μακριά με μια μικρή ομπρέλα. Ή τουλάχιστον έτσι νομίζαμε μέχρι πρόσφατα». «Δάσκαλε Έντας, νομίζω ότι είπες ότι δεν θα καταχραστείς το χρόνο μου». «Σωστά, άρχοντα. Γι’ αυτό ήθελα να σου δείξω αυτό», είπε ο Έντας και έβαλε την μικρή γυάλινη πυραμίδα από την τσέπη του. «Τι είναι αυτό, Έντας;» «Ένα μικρό κομμάτι γυαλί. Τα υαλουργεία μας φτιάχνουν εκατοντάδες τέτοια κάθε μέρα, ένα λιτό διακοσμητικό αντικείμενο». «Και γιατί το έφερες εδώ;» «Άρχοντα Περός, έχεις μια μεγαλειώδη τζαμαρία πίσω σου, που όμοιά της δεν έχω δει ποτέ στη ζωή μου. Αλλά μέσα σε αυτό το μικρό ταπεινό κομμάτι γυαλιού μπορείς να δεις πολύ πιο εντυπωσιακά θεάματα», είπε ο Έντας και πλησίασε το γυαλί σε ένα από τα πολλά αναμμένα κεριά που βρίσκονταν στους τοίχους της αίθουσας. Ύστερα έβαλε απέναντί του το λευκό εξώφυλλο του βιβλίου του και αμέσως πάνω του εμφανίστηκαν επτά λωρίδες με διαφορετικά χρώματα, η μια κάτω από την άλλη. «Δάσκαλε Έντας, μήπως ξεχνάς ότι έρχομαι από έναν κόσμο που γνωρίζει πολύ περισσότερα από όσα θα μάθετε ποτέ εσείς μέσα στις ακαδημίες σας; Ήρθες εδώ να μου δείξεις πράγματα που τα γνωρίζουν ακόμα και τα μικρά παιδιά στον κόσμο μου; Μήπως ξεχνάς ότι ο ήλιος σας θάμπωσε και τα παιδιά σας αρρώσταιναν, όταν ήρθαμε; Ξεχνάς τι κάνουμε για να μην κλαίτε κάθε μέρα νεκρά νεογέννητα;» «Άρχοντα Περός, δεν ξεχνάω τίποτε από όλα αυτά. Η μεγαλύτερη γνώση σας είναι ο τρόπος που μεταχειρίζεστε τη γλώσσα. Εγώ θα έλεγα, ότι όταν ήρθατε, ο ήλιος μας θάμπωσε και τα παιδιά μας αρρώστησαν. Μια μικρή αλλαγή στη σειρά των λέξεων και όλα δείχνουν διαφορετικά». Ο Περός κοίταξε τον Έντας με έναν τρόπο που άλλες φορές θα τον έκανε να χαμηλώσει τα βλέμμα του και να μην το ξανασηκώσει για ώρες. ‘Όμως σήμερα τα πράγματα ήταν αλλιώς. Ο Έντας συνέχισε να ατενίζει τον Περός, καθώς η βροχή πίσω του έδειχνε να ξεσπά με όλο και μεγαλύτερη μανία. «Δάσκαλε Έντας, μας κατηγορείς για την αρρώστια των παιδιών σας; Τολμάς να το κάνεις αυτό μέσα στο ίδιο το μέγαρο της ίασης; Μήπως τρελάθηκες και προσπαθείς να περπατήσεις στην οδό της τιμωρίας;» «Περός, χιλιάδες συμπολίτες μου αρρώστησαν στα ορυχεία σας. Νομίζεις ότι έστω κι ένας πολίτης του Καλέν πιστεύει ότι είστε εδώ για τα παιδιά μας και όχι για το λαμπερό μέταλλο;» «Σώζουμε τα μωρά σας, μας προσφέρετε το μέταλλο. Είναι μια έντιμη ανταλλαγή. Τώρα φύγε από μπροστά μου πριν φωνάζω τη φρουρά και δεν ξαναβγείς ποτέ από εδώ μέσα». Ο ¨Εντος έμεινε ακίνητος κοιτώντας τα σύννεφα που είχαν αρχίσει να γίνονται πιο άσπρα, σημάδι ότι η μπόρα περνούσε. Η έξω μπόρα, γιατί μέσα στο μέγαρο μόλις άρχιζε να ξεσπάει. «Μια έντιμη ανταλλαγή. Έτσι νόμιζα κι εγώ μέχρι πριν από λίγα χρόνια που είδα αυτήν τη λωρίδα με τα χρώματα. Κόκκινο, κίτρινο, πορτοκαλί, πράσινο, γαλάζιο, μπλε και μώβ. Επτά λέξεις που έκρυβαν το κλειδί της μοίρας του πλανήτη μου». «Σταμάτα Έντας. Αρκετά σε ανέχτηκα», είπε ο Περός. Η πόρτα άνοιξε και δύο μεγαλόσωμοι υπηρέτες εμφανίστηκαν. «Περός, δεν κινδυνεύεις από εμένα. Η βροχή σταμάτησε. Αν θέλεις να μάθεις πώς σας καταλάβαμε δεν έχεις παρά να κοιτάξεις πίσω σου». Ο Περός γύρισε και είδε κι αυτός το τεράστιο ουράνιο τόξο που είχε σχηματιστεί στον ουρανό. «Το τόξο με τα επτά χρώματα, όπως έλεγαν οι παραδόσεις μας, Περός. Τότε που δεν είχε έρθει ακόμα η φυλή σου στον κόσμο μας, τότε που τα παιδιά μας δεν αρρώσταιναν και οι νέοι μας δεν έλιωναν στα ορυχεία. Και όλοι προσπαθούσαμε να καταλάβουμε τι εννοούσαν, όταν έλεγαν επτά χρώματα». Ο Περός έδειχνε μαγνητισμένος από το θέαμα του τόξου που σκέπαζε τον ορίζοντα. Δύο λωρίδες κόκκινου και κίτρινου που διέσχιζαν τον ουρανό αποκαλύπτοντας το μυστικό που κρυβόταν πίσω από τις γέννες και του θανάτους στον Κάλεν. «Το βλέπεις και εσύ τώρα Περός. Που είναι τα άλλα πέντε χρώματα; Η μήπως εννοούσαν αυτήν τη μικροσκοπική γαλάζια φέτα στο τέλος του κίτρινου;» «Έντας, δεν ξέρω γιατί ήρθες σήμερα εδώ, αλλά κοίταξε καλά αυτό το τόξο γιατί είναι το τελευταίο πράγμα που θα δεις στο φως της μέρας», είπε ο Περός και έκανε νόημα στους υπηρέτες να τον πάρουν. «Περός, ήρθα σήμερα εδώ για να πάρω πίσω τον κόσμο μου. Αυτή τη στιγμή που μιλάμε κάθε παιδί στο σχολείο κρατάει στα χέρια του ένα μικρό γυαλί και έχει στο μυαλό του μια ερώτηση». «Δεν πρόκειται να σε σώσουν τα παιδιά Έντας». «Και κάθε ενήλικας, κρατάει ένα τσεκούρι και έχει στο στόμα μιαν απάντηση. Είναι πολλά χρόνια που το καταλάβαμε Περός. Προετοιμαστήκαμε. Μελετήσαμε τα μέγαρά σας, είδαμε πώς τα χτίσατε σε έναν κύκλο που περιβάλλει τη πόλη μας. Ο κύκλος της προστασίας. Της δική σας προστασίας. Μια ομπρέλα που κρατάει έξω το φως του ήλιου που χρειάζονται τα παιδιά μας. Μια ομπρέλα που σας κάνει απαραίτητους για εμάς και στέλνει τους νέους μας να εξορύσσουν το λαμπερό μέταλλο» Ο Περός έδειξε να κλονίζεται, το λευκό του δέρμα ήταν ακόμα πιο χλωμό τώρα που οι υπηρέτες στέκονταν ακίνητοι και κοιτούσαν τον Έντας. «Πάρτε τον είπα», φώναξε με λύσσα αλλά κανείς δεν κινήθηκε. «Είστε τόσο λίγοι Περός. Το μόνο που σας έδινε δύναμη ήταν το φως που έσωζε τα νεογέννητα. Μας εξαπατήσατε για πολλά χρόνια, αλλά σας πρόδωσε ένα ταπεινό κομμάτι γυαλί». «Πάρτε τον», ο Περός με μια κραυγή απελπισίας. «Είναι δικοί μας Περός. Ξέρουν. Τολμήσαμε και βγήκαμε έξω από τον κύκλο σας. Μαζί με ένα νεογέννητο. Όλοι πια ξέρουν τι μας κάνατε και τι μοίρα μας περίμενε όταν τελείωνε το λαμπερό μέταλλο» Οι δυο υπηρέτες πλησιάσαν τον Περός που προσπάθησε να βγάλει κάποιο όπλο από ένα συρτάρι, αλλά δεν πρόλαβε. Τον έπιασαν και τον έδεσαν σφιχτά με τα σχοινιά τους. «Θα το πληρώσετε αυτό Έντας. Οι δικοί μου θα επιστρέψουν» «Θα τους περιμένουμε, Περός. Δεν θα ήμαστε, όμως πολύ φιλόξενοι. Όπως δεν είναι και ο ήλιος μας. Ξέρω ότι σας αρρωσταίνει. Το καταλαβαίνω από τα μαύρα ρούχα σου, από το λευκό δέρμα σου που άναβε κάθε φορά που μιλούσες στις τελετές, από τις βαριές κουρτίνες που σκεπάζουν τα παράθυρα. Μερικές φορές αναρωτιέμαι αν φτιάξατε την ομπρέλα σας για να σώσετε τους εαυτούς σας και σκοτώσατε τα παιδιά μας από λάθος». Ο Περός δεν μίλησε. Έδειχνε αιφνιδιασμένος από τις εξελίξεις. Οι υπηρέτες τον έπιασαν και τον έσυραν προς την έξοδο. Ο Έντας προχώρησε προς την τζαμαρία, στάθηκε και κοίταξε το ουράνιο τόξο. Μια πρασινωπή λωρίδα είχε αρχίσει να σχηματίζεται δίπλα στην κίτρινη. Ο Έντας ήταν σίγουρος ότι τα μέγαρα κάλυπαν τα μηχανήματα που εμπόδιζαν ένα μεγάλο μέρος του ηλιακού φωτός να φτάσει σε αυτούς. Μάλλον οι σύντροφοι του είχαν καταφέρει να σταματήσουν κάποια από αυτά. Ένας μεγαλόσωμος άντρας μπήκε και τον ρώτησε τι να κάνει με τα νεογέννητα. «Να τα πάτε σπίτια τους και πείτε στους γονείς τους να τα βγάζουν στον ήλιο», είπε ο Έντας που κρατούσε όσο πιο σφιχτά μπορούσε τη γυάλινη πυραμίδα στο χέρι του και μετρούσε τα χρώματα στο ουράνιο τόξο. ΤΕΛΟΣ

Το χρώμα της βροχής.doc

Edited by khar
Link to post
Share on other sites
Naroualis

Γενικά: Αναμφίβολα Χαρίτος. Όμως ποιος Χαρίτος;

 

 

 

Μου άρεσε: Η ιδέα, η χρήση της βροχής όχι αυτούσιας, αλλά ως υπαίτιου για την αποκάλυψη. Το Χαρίτειο στυλ.

 

 

 

Δε μου άρεσε: Έρχομαι στο αρχικό σχόλιο. Ποιος Χαρίτος; Κι εξηγούμαι. Ο Χαρίτος που έγραψε αυτό το κείμενο ήταν βιαστικός κι όχι συγκεντρωμένος. Ενώ έχεις τη δυνατότητα να αναπτύξεις πιο στέρεα και με ρποοιωνισμό να μας περιγράψεις την κοινωνία στην οποία αναφέρεσαι, το κάνεις μόνο στο τέλος. Είναι σα να έγραψες την ιστορία σε μια καθισιά, αν μου επιτρέπεις την έκφραση και δε γύρισες πίσω να τη συμπληρώσεις και να την ομαλοποιήσεις. Αν μη τι άλλο έπρεπε εξαρχής να ξε΄ρουμε ότι ο άρχοντας δεν είναι Το ποσό της πληροφορίας στο τέλος είναι Και μια αστεία παρατήρηση, που ωστόσο μου χτύπησε: Γυάλινη τζαμαρία; Πλεονασμός δεν είναι;

 

 

Link to post
Share on other sites
Blondbrained

Δεν έχω διαβάσει πολλά γραπτά σου, αλλά από τα λίγα που έχω διαβάσει μάλλον θα συμφωνήσω με την Naroualis. Με απογοήτευσε λίγο. Σαν ιδέα είχε δυνατότητες, όχι ότι με τρέλανε, αλλά είχε σίγουρα δυνατότητες.

Σαν ροή λόγου αλλά και ανάπτυξη του θέματος, κάτι δεν μου πήγε καλά και δεν μπορώ καν να το προσδιορίσω. Ίσως έχει να κάνει μ'αυτό που είπε η Naroualis: ήταν σαν να το έγραψες σε μια καθισιά.

 

Συμπληρώνω: Ήταν σαν να χρησιμοποιούσες την τεχνική των πολλών μπαμ-μπαμ εξηγήσεων, χωρίς ν'αφήνεςι να δωθούν κάποιες πληροφορίες μέσω της ίδιας της ιστορίας, μέσω της ροής και των εξελίξεων της ιστορίας. Δεν ξέρω αν καταλαβαίνεις τι εννοώ. Μοιάζει περισσότερο σαν να μας δίνεις ένα draft μιας ιστορίας που σκέφτεσαι να δουλέψεις, όπου βάζεις όσο περισσότερα στοιχεία και πληροφορίες μπορείς. Καταλαβαίνεις;

Edited by Blondbrained
Link to post
Share on other sites
Naroualis

Αν μη τι άλλο έπρεπε εξαρχής να ξε΄ρουμε ότι ο άρχοντας δεν είναι Το ποσό της πληροφορίας

 

 

Και συμπληρώνω αυτό που προφανώς το έβαλα με το μυαλό μου και ξέχασα να το βάλω και με γράμματα στην οθόνη:

 

Αν μη τι άλλο έπρεπε εξαρχής να ξέρουμε ότι ο άρχοντας δεν είναι της ιδίας φυλής με τον Έντας κι ότι αν και "φιλάνθρωπος" φυλή, είναι στην ουσία δυνάμεις κατοχής.

Link to post
Share on other sites
Martin Ocelotl

 

Τεχνικά.

Κρατάς τους χαρακτήρες σου σε ένα βασικό επίπεδο που ενώ δεν είναι ρηχό, δεν μοιάζει να έχει τη δύναμη τα συνεπάρει τον αναγνώστη στα συναισθήματα τους. Οι αναμενόμενες ακραίες αντιδράσεις κάποιου που χάνει τα παιδιά του λαού του δεν έρχονται. Οι διάλογοι είναι στυλιζαρισμένοι και συχνά άπνοοι. Οι ήρωες δεν πείθουν αν και η περιγραφή τους είναι επαρκής. Ο αναγνώστης δεν ακολουθεί την συναισθηματική ανάπτυξη της ιστορίας γιατί μοιάζει πρόχειρη, σαν να είναι χτισμένη καθώς γραφόταν.

 

 

Λόγος.

Ο λόγος είναι άνισο μέγεθος. Έχει μια πατίνα που δεν σπρώχνει τον αναγνώστη προς την ίδια κατεύθυνση με αυτή της ιστορίας. Είναι περιγραφικός μα έχει έλλειψη δύναμης, με αποτέλεσμα να κουράζει. Αφήνει μια αίσθηση που μπορώ να την περιγράψω ως αδιάφορη. Δεν με έπεισε… έλειπε το βάθος και η δυναμική.

 

 

Τύπος.

Τίποτα που να παρατήρησα. Αλλά και αν παρατηρούσα, δεν θα έπρεπε να του δώσεις ιδιαίτερη σημασία (ειδικά σε ελληνικό κείμενο)…

 

 

Ιστορία.

Η ιστορία η ίδια δεν δρέπει δάφνες έμπνευσης αλλά δεν είναι κακή. Η εξέλιξη της πλοκής ήταν ανισσόροπη (από άποψη προόδου) αφήνοντας αλλού κενά και αλλού ήταν άσκοπα πλεγμένη. Αυτή η περίεργη κίνηση, συγκόπτει τη ροή που σίγουρα δεν είναι απρόσκοπτη. Φουσκώνει προς το τέλος αλλά δεν λύνεται, αφήνοντας μια όχι καλή γεύση ατελούς.

 

 

Συμπέρασμα.

Χτίστηκε καθώς γραφόταν και ενώ αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Το γεγονός ότι με άφησε ανικανοποίητο σαν αναγνώστη, είναι. Διάβασα την ιστορία ενός ανθρώπου που δείχνει ότι αν και μπορούσε, δεν ξεχώρισε τα πίτουρα από το στάρι του διηγήματος του.

 

 

 

Note: Βρίσκω ότι είμαι περισσότερο αυστηρός με ανθρώπους που έχουν αποδείξει τις δυνατότητες τους.. και μάλλον είναι φυσιολογικό γιατί περιμένω περισσότερα.

 

 

Link to post
Share on other sites
Guest Anime_Overlord

Να το πω πολύ απλά. Όλα τα λες και δεν δείχνεις τίποτα. Αν ήταν κάποιος αφηγητής που περιέγρφε τις σκέψεις των δύο παρατάξεων, το αποτέλεσμα θα ήταν καλύτερο πιστεύω και χωρίς να άλλαζες τίποτα ουσιαστικό στην ροή της ιστορίας. Αυτό θα έκανε τους χαρακτήρες βουβούς κατά κάποιο τρόπο αλλά τουλάχιστον δε θα έδινε τόσο την εντύπωση της ... ανάγνωσης κατηγορίας σε δικαστήριο.

Link to post
Share on other sites
aScannerDarkly

Από τότε που το κόκκινο χρώμα εγκατέλειψε τη Γη, πήρε την παρέα του και στοίχειωσαν τον khar. Αυτή η ιστορία όμως δε δείχνει να είχε όση φροντίδα χρειαζόταν και που έχουν συνήθως οι ιστορίες σου, τόσο στη δομή όσο και στο λόγο. Ας πούμε, το πολύ πετυχημένο σχόλιο για το νοσοκομείο και τος ορόφους του προοικονομεί με πολύ ωραίο τρόπο όσα μαθαίνουμε παρακάτω για τα ορυχεία. Δε συμβαίνει όμως το ίδιο με τις «ομπρέλες» φωτός, οι οποίες εμφανίζονται λίγο ξαφνικά προς το τέλος. Όπως συμβαίνει και με τη χλωμάδα των κατακτητών και την ευαισθησία του δέρματός τους – η οποία είναι ένα χρήσιμο στοιχείο, για να μην παρουσιάζονται ως απλά πάρα πολύ κακοί, αλλά να είναι θέμα επιβίωσης,

 

 

 

Στην έκφραση, έχουν ξεφύγει κάποια πράγματα, ίσως όχι τόσο σημαντικά, αλλά μου χτύπησε άσχημα το εξής: «Άρχοντα Περός, όπως ξέρεις στην ακαδημία μας μελετάμε το φως». Κανείς δε θα το έλεγε αυτό στην πραγματικότητα (δε λες τι δουλειά κάνεις σε κάποιον που ήδη το γνωρίζει) και μοιάζει λίγο αδέξιος τρόπος να παρουσιάσεις την ιδιότητα του Έντας. Είναι κάτι που πάντα με πειράζει λίγο όταν το βλέπω.

 

 

 

Γενικά, μία ακόμη ιστορία από τον Κύκλο με τα Χρώματα, που με λίγη επιμέλεια θα μπορέσει να σταθεί δίπλα στους εξαιρετικούς συντρόφους της.

 

 

Link to post
Share on other sites
dagoncult

Είναι καλή και η κεντρική ιδέα ενδιαφέρουσα. Με κράτησε ως το τέλος. Ο λόγος είναι πολύ στρωτός και, πρακτικά, είναι αυτός (και λιγότερο η ίδια η πλοκή), που έκανε την ιστορία να ρέει άψογα στο κεφάλι μου. Οι διάλογοι, ως το βασικό εργαλείο, σπρώχνουν δυνατά προς το ξεκαθάρισμα (αν και, ένα μεγαλύτερο σε έκταση κείμενο, ίσως να εξυπηρετούσε περισσότερο). Ένα σημείο στο οποίο πάσχει είναι η μειωμένη χρήση της βροχής. Δείχνει να έχει σαν πιο κύριο θέμα του το φως.

 

ΥΓ: ‘Μήπως ξεχνάς ότι ο ήλιος σας θάμπωσε και τα παιδιά σας αρρώσταιναν, όταν ήρθαμε;

 

...ότι όταν ήρθατε, ο ήλιος μας θάμπωσε και τα παιδιά μας αρρώστησαν.’

 

thmbup.gif thmbup.gif

Link to post
Share on other sites

Σε σχέση με το διαγωνισμό, είσαι και ο μοναδικός που χρησιμοποίησε τη βροχή με αυτόν τον τρόπο. Μιλώντας ουσιαστικά για μετά, για το ουράνιο τόξο μετά από τη βροχή. Τη θεωρώ καλή σύνδεση.

 

Σίγουρα δεν είναι η καλύτερη δική σου ιστορία που έχω διαβάσει, αυτό όμως δε σημαίνει πως δε μου άρεσε κι όλας, ούτε κι ότι δεν τη θεωρώ από τις καλές ιστορίες που διάβασα. Έχει μια υπέροχη αρχή κι έναν πάρα πολύ καλό τρόπο να μας πληροφορήσει για τα μωρά και τους εργάτες κι άρα για το τι συμβαίνει γενικότερα, μία μέτρια από άποψη δομής μέση, στην οποία κάποιες από τις πληροφορίες που χρειαζόμαστε για το φινάλε δίνονται λίγο άκομψα, λίγο για να δοθούν να μη μας λείψουν ας πούμε, κι ένα πραγματικά εκπληκτικό τέλος για μένα. Ή επιμύθιο, τέσπα, δεν είμαι πάρα πολύ σίγουρη πως το τέλος είναι εκεί που παρατηρεί τον ουρανό για να δει τα χρώματα στο ουράνιο τόξο να εμφανίζονται. Αλλά είναι μια πανέμορφη εικόνα που κλείνει μια πολλά υποσχόμενη ιδέα.

 

Η γενική μου εντύπωση είναι πολύ καλή και θα ήθελα να διαβάσω την τελική του εκδοχή -γιατί ξέρω πως εδώ ήμασταν προ ΦΕΦΕ κι οπότε δύσκολα να του έχεις δώσει την απαραίτητη σημασία- αν και θα την προτιμούσα τυπωμένη ανάμεσα στα αδερφάκια του.

Edited by Nienor
Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Αυτή η ιστορία μου έδωσε μια αίσθηση ότι γράφτηκε χωρίς πολλά κέφια. Με κούρασε ο λόγος, αλλά και η πλοκή. Δεν είχα από κάπου να κρατηθώ, να βρω ενδιαφέρον. Δεν ξέρω τι θα ήθελε για να γίνει καλύτερη, και λυπάμαι που δεν βοηθάω, αλλά δεν κατάφερε να με βάλει στο κλίμα.

Link to post
Share on other sites

Η ιστορία σαν concept μου άρεσε αρκετά αλλά με κάθε καλή πρόθεση πάντα, μου φάνηκε λίγο προχειρογραμμένο με αρκετές άσκοπες επαναλήψεις ονομάτων κτλ που κούραζαν το μάτι!:) Τώρα απο κει και πέρα δε θέλω να επαναλαμβάνω σχόλια που ειπώθηκαν και πιο πάνω με αποτέλεσμα να κουράσω οπότε σταματώ εδώ!

Link to post
Share on other sites

Το διήγημα είχε έναν καλό πυρήνα, αλλά ο τρόπος που ξετυλίχτηκε η ιστορία δεν ήταν και ο καλύτερος δυνατός.

Οι σκηνές θα μπορούσαν να είναι πολύ δυνατές αν είτε βλέπαμε τον ήρωα να μιλάει για την ανακάλυψή του σε κάποιους δικούς του είτε βλέπαμε την έκπληξη του 'άρχοντα' αν παρακολουθούσαμε την αποκάλυψη από τη δική του σκοπιά.

Μου άρεσε η χρήση του πρίσματος και των χρωμάτων και γενικά η επιστημονική χροιά που υπήρχε στην ανακάλυψη των ντόπιων, η ιδέα ότι μπορεί να βλάπτονται οι κάτοικοι από το ελαττωματικό φως ήταν καλή, και το δέσιμο με τη βροχή ήταν άμεσο. Από την άλλη, κάποια θέματα ως προς την αληθοφάνεια, π.χ. ο χρόνος που θα έπρεπε να περάσει για να εμφανιστεί το πρόβλημα στα παιδιά, ή το γιατί να διαλ΄ξεουν αυτή την τόσο παράξενη μέθοδο για να εξαναγκάσουν τους κατοίκους σε υποταγή, δεν καλύπτονται απόλυτα.

 

 

 

Link to post
Share on other sites
Nihilio

H ιστορία αυτή ήταν ωραία, αλλά μισοψημένη. Όχι σαν γαλλικό φιλέτο, αλλά σα μπριζόλα που δεν είχες το χρόνο να της ρίξεις ένα καλό ψήσιμο στα κάρβουνα.

Η ιδέα υπάρχει, είναι καλή, και σερβιρεται ικανοποιητικά, όχι όμως και περιποιημένα. Αρχίζεις πολύ βιαστικά και ξεπετάς στην πορεία διάφορες αιτιολογήσεις (συχνά με κακά expositions) αλλά η γραφή και η τεχνική είναι πολύ καλές και δεν αφήνουν το αποτέλεσμα να πέσει κάτω από το ικανοποιητικό.

Πιστεύω ότι με λίγη επιπλέον ανάπτυξη αντί για *μπαμ* εξηγήσεις, η ιστορία μπορεί να γίνει πολύ καλύτερη.

Link to post
Share on other sites

Ωραία ιδέα, ωραίοι διάλογοι και καλοί χαρακτήρες. Θα την προτιμούσα πάντως πιο περιγραφική και ίσως με μια μικρή εισαγωγή, ή τέλος πάντων κάτι που να δίνει πιο χαρακτηριστικά το στίγμα του κόσμου και των δυο φυλών. Νομίζω πως χωράνε άλλες τόσες λέξεις.

Link to post
Share on other sites

Δεν θα πω πολλα τα σχολεια τα εκαναν ιδη οι αλλοι. Πρωσοπικα σαν ιστορια μου αρεσε. ΜΙα ερωτηση: οι φυλη του καθηγητη ειναι ανθρωποι?

Link to post
Share on other sites

Ας μιλήσει και ο συγγραφέας. Καταρχάς, ευχαριστώ για όλες τις παρατηρήσεις οι οποίες γενικά με βρίσκουν σύμφωνο. Η ιστορία ήταν βιαστικά γραμμένη, δεν την είχα επεξεργαστει επαρκώς, ούτε και είχα λειάνει τις γωνίες της. Επίσης, μετά από μια εποικοδομητική συζήτηση με την Tiessa, κατάλαβα ότι είχα επιλέξει λάθος τόπο και χρόνο για να παρουσιάσω μια συμπαθητική ιδέα. Η αρχή της επανάστασης και ένα μυστικό εργαστήριο, είναι ενας πολύ καλύτερος τρόπος για να πεις τα ίδια πράγματα, αλλά με πολύ μεγαλύτερη αληθοφάνεια και σίγουρα με καλύτερες προοπτικές για την πλοκή και την κορύφωση. Έτσι θα έσωζα και τους χαρακτήρες, οι οποίοι πασχίζουν να φανούν αληθινοί αλλά δεν τα καταφέρνουν, γιατί απλά δεν έχουν κανέναν λόγο τη συγκεκριμένη στιγμή να βρίσκονται εκεί και να κάνουν αυτήν τη συζήτηση. Συμπέρασμα: Το διήγημα μπορεί να κρατήσει τον πυρήνα του, αλλά χρειάζεται μια ριζική αλλαγή στη σκηνοθεσία.

Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..