Jump to content


:construction: To FACEBOOK LOGIN είναι προσωρινά εκτός λειτουργίας για τεχνικούς λόγους. Χρησιμοποιείστε το Sign In κάνοντας νέα εγγραφή και το σύστημα βρίσκοντας το ίδιο email θα σας εισάγει. Όποιος έχει θέμα ας στείλει μήνυμα στη σελίδα του Facebook να τον βοηθήσουμε. Συγνώμη για την αναστάτωση.


Photo
* * * * * 2 votes

Steven Erikson


  • Please log in to reply
179 replies to this topic

#161 Nihilio

Nihilio

    Τιποτένιος

  • Global Moderators
  • 11.547 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Μιχάλης

Posted 15 Φεβρουάριος 2014 - 13:35

Καποιος μου ειχε πει οτι, αν τελειώσεις το Τοll the Hounds εχεις σιγουρα τελειωσει τη σειρα. Εχω φτασει μεχρι τη μέση του βιβλιου και τεινω να σύμφωνησω: μετα απο δυο βιβλια ολο δραση και υποπλοκες να συγκλινουν, παμε σε χαρακτηρες που εχουμε να δουμε απο το τριτο βιβλιο, πολλες ενδοσκοπησεις και καποια πλοκη που παραμενει ομιχλωδης. Φανταζομαι καπου στη σελιδα 900 ολα θα συνδεθουν καπως, αλλα δε με τρελαινει το πισωγυρισμα στο υφος των πρωτων βιβλιων, πανω που ειχε αρχισει να τρεχει το κυριως στορυ
Posted Image

- Civilised men are more discourteous than savages because they know they can be impolite without having their skulls split, as a general thing.

R.E. Howard - The Tower of the Elephant

#162 Nihilio

Nihilio

    Τιποτένιος

  • Global Moderators
  • 11.547 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Μιχάλης

Posted 05 Μάρτιος 2014 - 22:49

To Toll the Hounds τελείωσε μετά από 33 μέρες ανάγνωσης. 1260 σελίδες με τις πρώτες 1000 να με κουράζουν. Επιστρέφουμε πίσω στο Djaruchstan και το Coral και στους χαρακτήρες του πρώτου/τρίτου βιβλίου. Θυμάστε πως ήταν το σοκ στο Deadhouse gates, που περιμένατε τους Bridgeburners να την πέφτουν στο Coral και τελικά διαβάζατε 600 σελίδες για κάτι πουθενάδες να πηγαινοέρχονται στην Έρημο;
Ε, μια από τα ιδια, αλλά εδώ δεν έχει chain of dogs. Έχει όμως πολύ ενδοσκόπηση, κόσμο να σολατσέρνει για 1000 σελίδες, πολλές υποπλοκές που δεν (συγ)κλ(ε)ίνουν ακριβώς και 200 σελίδες στο τέλος που είναι μέσα στην επικούρα και σε ανταμείβουν για τον κόπο σου που άντεξες ως εκεί.

Συνολικά, το βρήκα ίσως το πιο κουραστικό της σειράς, πιο κουραστικό και από το House of Chains. Όμως, στο τέλος, με άφησε με ένα χαμόγελο ότι διάβαζα για άλλη μία φορά επικούρα που δε θα ξαναδιαβάσω σε κανένα άλλο βιβλίο φάνταζυ και την ανάγκη να πιάσω και το επόμενο.
Προς Απρίλη μεριά.
Posted Image

- Civilised men are more discourteous than savages because they know they can be impolite without having their skulls split, as a general thing.

R.E. Howard - The Tower of the Elephant

#163 heiron

heiron

    Bacon in the fridge for all living things that cry out in hunger

  • Moderators
  • 4.659 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Γιαννης
  • Currently reading:Words, words, words

Posted 06 Μάρτιος 2014 - 08:14

Τελικά στον Έρικσον η αρχή είναι δύσκολη αλλά μετά από 1000 σελιδούλες αρχίζει και τσουλάει το πράμα.


Now it is done and I am here.I shall always be here .
And if, as wise men tell me, time is cyclic,then I shall one day return to part of the cycle
I knew as twentyfirst century,for (it was no wish of mine) I am immortal.

#164 Nihilio

Nihilio

    Τιποτένιος

  • Global Moderators
  • 11.547 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Μιχάλης

Posted 06 Μάρτιος 2014 - 10:48

Μπα, το Bonehunters πηγαινε ολο δραση
Posted Image

- Civilised men are more discourteous than savages because they know they can be impolite without having their skulls split, as a general thing.

R.E. Howard - The Tower of the Elephant

#165 Nargathrod

Nargathrod
  • Moderators
  • 744 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Nargathrod
  • Currently reading:Το γκόλεμ και το τζίνι - Helene Wecker

Posted 06 Μάρτιος 2014 - 11:20

Τελικά στον Έρικσον η αρχή είναι δύσκολη αλλά μετά από 1000 σελιδούλες αρχίζει και τσουλάει το πράμα.

 

Τεχνική της επιβράδυνσης level 100!!! :mf_sonne:


The piano keys are black and white but they sound like million colours in your mind

#166 Nihilio

Nihilio

    Τιποτένιος

  • Global Moderators
  • 11.547 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Μιχάλης

Posted 06 Μάρτιος 2014 - 11:40

Τεχνικη του βγαζω ενα τουβλο καθε 18 μηνες και καπου αρ χθες να ξεμενω και να το ξεχειλωνω γιατι δεν εχω ιδέες να συμπληρωσω θα ελεγα
Posted Image

- Civilised men are more discourteous than savages because they know they can be impolite without having their skulls split, as a general thing.

R.E. Howard - The Tower of the Elephant

#167 Mhtsos

Mhtsos
  • Members
  • 197 posts
  • Όνομα:Δες νικ
  • Currently reading:----

Posted 28 Ιούνιος 2014 - 17:23

Λοιπόν διάβασα και το πρώτο βιβλίο της Γκαργκανοτριλογίας του.

Το Forge of Night.

 

Έχω να πω ότι ο Έρικσον τα έδωσε όλα και το θεωρώ ως το μόνο βιβλίο του που μου άρεσε από την αρχή έως το τέλος με μικρές στιγμές βαρεμάρας και αποριών.

Μάλλον επειδή επικεντρώθηκε σε λίγα(για τον Έρικσον)προσώπατα και έναν μόνο κόσμο τα κατάφερε πολύ καλά.

Από την πρώτη στιγμή είναι φανερό ότι το βιβλίο είναι ένα prequel για τα Malazan,αλλά δεν σε κάνει να βαριέσαι.

Έχει μέσα πολλούς γνωστούς,αλλά και νέους τύπους.Ενδιαφέροντες σε γενικές γραμμές και λίγους μάλλον αδιάφορους.Το κακό είναι με τους νέους χαρακτήρες ότι δεν έχουν ιδιαίτερο πλουραρισμό,είναι σχεδόν όλοι από μια "φυλή",βέβαια το βιβλίο είναι,όπως είπα,περιορισμένου προφίλ,αλλά δεν παύει να φαίνεται κάπως.

Όμως η κύρια πλοκή του βιβλίου κυλάει πολύ ομαλά και οι 1200 σελ φεύγουν γρήγορα,πράγμα πολύ καλό για έναν τύπο που γράφει σεντόνια ατελείωτα.

 

Πάμε στις σκηνές μάχης,είναι ελάχιστες και σύντομες,αλλά δεν μειώνουν καθόλου την πλοκή,αντίθετα την ενισχύουν γιατί το απαιτεί η "ιστορία" του κόσμου που περιγράφει.

Στο lore,που λεν στα χωριά,τα πάει πολύ καλά και παραδίδει μαθήματα κοσμοπλασίας.Ο κόσμος του,συνέχεια,επέκταση και προάγγελος του οριγκεναλ της δεκαλογίας,είναι εξαιρετικά πλασμένος με λίγα αδύνατα σημεία.

Ωραίος και "σφικτά δεμένος",με ελάχιστα κενά και ταυτόχρονα δίνει την αίσθηση καλά μελετημένης μυθολογίας με πολλές προεκτάσεις.

 

Από εκεί και πέρα το βιβλίο είναι ολίγον τι cliffhanger.

Το πας ωραίος και φορτσάτος και τσουπ σου πετάει ένα: "Περισσότερα στο επόμενο επεισόδιο".

Κάτσε ρε μεγάλε...-_-

Τέλος πάντων,εφέτος βγαίνει και το επόμενο του Γκαργκάνα(τι όνομα και τούτο)και δεν θα μείνουμε απογοητευμένοι για πολύ.

 

Γενικά ο Έρικσον είναι ο μόνος που μπορεί να γράψει τέτοιας ποιότητας high fantasy πια.

Κανένας δεν το έχει κάνει,ούτε ο Μάρτιν που ουσιαστικά γράφει τον Πόλεμο των Ρόδων Φάνταζι εντίτιον με ολίγη από κοσμοπλασία(δεν είναι ουσιαστικά το φόρτε του αυτό),ούτε ο Κουκ που το πάει στο περισσότερο ακτιον μούβι με μικρό ενδιαφέρον για την περιγραφή του κόσμου του, ούτε οι φυσικά οι άλλοι(όπως ο θου κύριε Αμπερκόμπις) που γράφουν κυρίως αναμασημένα κλισεδιάρικα ή στερούνται τελείως το "βάθος" στην κοσμοπλασία/πλοκή τους.

Από τα ελάχιστα(2 τον αριθμό) φάνταζι του τελευταίου έτους που ευχαριστήθηκα.


  • Nihilio, Μάρβιν ΑΑΠ and KELAINO like this

#168 Nihilio

Nihilio

    Τιποτένιος

  • Global Moderators
  • 11.547 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Μιχάλης

Posted 20 Ιούλιος 2014 - 20:28

Μου έχουν μείνει κάτι λιγότερο από 400 σελίδες για το τέλος και, αν δε δούλευα αύριο το πρωί άνετα θα ξενυχτούσα μέχρι να τις βγάλω. Δεν ξέρω, είμαι σίγουρος ότι κανένα τέλος δε θα μπορέσει να μη με απογοητεύσει, γιατί το μέγεθος της σειράς είναι τέτοιο που, όπως και να τελειώσει, θα την αδικεί. Πολλοί χαρακτήρες που μας συνέδεψαν φαίνεται ότι υπήρχαν εκεί για να μας γνωρίσουν κάποιους δευτερεύοντες αλλά σημαντικούς για το τέλος χαρακτήρες. Σκηνές που χαράκτηκαν για πάντα στη μνήμη μας είναι απλές υποσημειώσεις στο μεγάλο χάρτη των γεγονότων. Και η κλίμακα... η κλίμακα των όσων γίνονται στα δύο τελευταία βιβλία ξεπερνάει το Επικό Φάνταζι και το ανυψώνει σε Μυθικό.

Κριτικές για τα δύο τελευταία βιβλία και συνολικά για τη σειρά μόλις τελειώσω το διάβασμα...

[font="arial, verdana, tahoma, sans-serif"][size="2"]Πανίσχυρος δεν είναι, συμφωνούμε. (Γι' αυτό μας αρέσει Posted Image )

Είναι σε φάση John Constantine, δεν είναι ο σούπερ δυνατός αλλά είναι κάφρος και δολοπλόκος για αυτό τη βγάζει λάδι. Αν και από όσο θυμάμαι αδύναμο δεν το λές (για όσους έχουν τελειώσει το τρίτο, σε τελική
Spoiler
, αλλά με κάτι Icarium, Carsa Orlong, Anomander Rake και τον άλλο από το 5ο βιβλίο που κυκλοφορούν εκεί μέσα φαίνεται έτσι.

ΑΧΑΧΑΧΑΧΑ

Ήμουν μικρός και δεν ήξερα τι έγραφα...

Edited by Nihilio, 20 Ιούλιος 2014 - 20:37.

  • BladeRunner likes this
Posted Image

- Civilised men are more discourteous than savages because they know they can be impolite without having their skulls split, as a general thing.

R.E. Howard - The Tower of the Elephant

#169 MountainRoot

MountainRoot
  • Members
  • 307 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Mixail
  • Currently reading:His Dark Materials Trilogy

Posted 21 Ιούλιος 2014 - 20:21

Εγω ρε γαμώτο μου έχω πάει να αρχίσω το δευτερο βιβλίο 3 φορές και όλο το αφήνω μετά απο μερικές δεκάδες σελίδες και μετά αντε φτου και απο την αρχή. Με έχει πελαγώσει το πόσα διαφορετικά πράγματα/πρόσωπα αναφέρει και μαλιστα δεν τα αναλύει απλά τα πετάει λες και τα γνωρίζεις.

Προσοχή δεν με χαλάει αυτό απλά θέλει υπομονή που μέχρι στιγμής στις περιόδους που πήγα να το ξεκινήσω δεν την είχα. Είναι λίγο επενδυση ρε παιδί μου.

 

Θα κάνω αλλη μία προσπάθεια για το δευτερο βιβλίο τον Αυγουστο με τις διακοπές και θα δούμε και τότε πως θα πάει.


If You find you are falling into madness , dive!!!

Η ο Θάνατος έρχεται αργά ή η Ζωή πάει γρήγορα. Κρατάω χρονόμετρο.

#170 Nihilio

Nihilio

    Τιποτένιος

  • Global Moderators
  • 11.547 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Μιχάλης

Posted 29 Ιούλιος 2014 - 21:49

Χρωστάω κριτικές για το Dust of Dreams και The Crippled God. Και τα δύο βιβλία είναι ουσιαστικά το τελευταίο της σειράς σπασμένο στα δύο. Και τα δύο ακολουθούν το μοτίβο: πολύ χτίσιμο, ένα μάτσο χαρακτήρες γυροφέρνουν το χάρτη, ομφαλοσκοπούν και αμπελοφιλοσοφούν, σκάνε 2-3 καλές φάσεις, κάμποσοι πεθαίνουν και μερικοί γίνονται chosen/ascendants/γαμιάδες-του-κόσμου και μπόλικες θεϊκές ατάκες και στο τέλος έχουμε μία μεγάλη κατακλυσμιαία μάχη. Και, φυσικά, για κάθε ερώτηση που απαντιέται, άλλες δύο σου δημιουργούνται.

 

Πιο συγκεκριμένα τώρα, στο Dust of dreams βλέπουμε την προετοιμασία για τελικό σχέδιο των Bonehunters και της εκδίκησης που σχεδιάζουν οι Elders. Έχουμε προετοιμασίες, συμμαχίες και αλλαγές στρατοπέδων και, δίκαια για τον τίτλο, μέχρι το τέλος έχει μείνει η σκόνη ονείρων. Κάτι σαν το Empire Strikes Back συγκρινόμενο με τα δεδομένα gritiness a-la-Malazan, μετά από μία μάχη που έρχεται ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΥΘΕΝΑ (εξηγείται βέβαια με μία παράγραφο στο 10ο βιβλίο)

 

Στο 10ο βιβλίο πάλι όλες οι πλοκές αρχίζουν να ενώνονται, αφού έχουμε πάλι το συνήθειο των Μαλαζανών να κάνουν τσάρκες για 500 σελίδες σε ό,τι έρημο βρουν. Το ωραίο είναι ότι τα stakes έχουν φτάσει πια στα ουράνια, η επικούρα στο θεό και η κατακλυσμιαίες τελικές συγκρούσεις των 400 σελίδων δεν αφήνουν παραπονεμένο κανένα. Επίσης, εξηγούνται τα όσα συμβαίνουν σε όλα αυτά τα βιβλία (με μισόλογα και blink and you will miss it σκηνές), ενώ χαρακτήρες που μας έφαγαν άπειρες σελίδες φαινομενικά χωρίς λόγο σκάνε σε καίριες στιγμές. Με χάλασαν λίγο οι πολλοί dei ex machina που έσκασαν προς το τέλος και η ευκολία με την οποία κερδήθηκαν κάποιες μάχες, αλλά δεν πέρασα άσχημα, ειδικά στη μέση όπου η μαυρίλα έχει πιάσει ταβάνι.

Με χάλασε το ότι και πάλι οι απαντήσεις δίνονται με το σταγονόμετρο και κρυπτικά. Πχ

Spoiler
. Αλλα μετά σου έρχεται η τελευταία τελευταία σκηνή και σε τρυπάει στην καρδιά σαν μαχαίρι και λέει με τόσο απλό και όμορφο τρόπο αυτό που διαβάζες ανελειπώς σε φιλοσοφικούς μονολόγους σχεδόν κάθε χαρακτήρα και ξέρεις ότι οι Bridgeburners και η παρέα τους θα σου λείψουν... 

 

Συνολικά, θα έβαζα και στα δύο βιβλία από ένα 8/10. Είναι ένα αξιοπρεπές τέλος στη σειρά, που όμως δεν ξεπερνάει τα όσα μας έχουν συνηθίσει τα προηγούμενα βιβλία.

 

 

 

Και πάμε τώρα συνολικά στη σειρά. Για την οποία έχω κάνει πολλά και αντιφατικά σχόλια. Δε θα έλεγα ότι το Malazan book of the fallen είναι μία love it or hate it σειρά. Δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα με αυτή τη δεκαλογία. Η σειρά αυτή είναι σαν μία ταραγμένη ερωτική σχέση, τη μία στιγμή δεν αντέχεις τα ελαττώματά της και μετά κάνει κάτι και της το συγχωρείς γιατί θέλεις να πιστέψεις ότι μετά γίνεται καλύτερη, αλλά έλα ντε.

 

Θα ξεκινήσω με τα αρνητικά: Η αφήγηση είναι ΧΑΟΤΙΚΗ. άπειροι χαρακτήρες με ατελείωτες υποπλοκές και άπειρες αναφορές σε πράγματα που οι χαρακτήρες γνωρίζουν αλλά εσύ δεν έχεις ιδέα (πχ τα warrens, που παίζουν βασικό ρόλο σε 9 από τα 10 βιβλία, εξηγούνται κατά λέξη μόλις στο 9ο βιβλίο). Χαρακτήρες που μιλάνε με αινιγματικά μισόλογα και ένα σωρό τέλη σκηνών όπου "και τότε ο τάδε κατάλαβε τι συμβαίνει". Και φυσικά το μεγάλο μου παράπονο: χαρκατήρες που δε σταματάνε να αμπελοφιλοσοφούν σε ατελείωτους εσωτερικούς μονολόγους.

Όμως, τα όποια αρνητικά που δυσκολεύουν την ανάγνωση δεν επαρκούν για να σας πω να μη διαβάσετε τη σειρά. Είναι περισσότερο μία προειδοποίηση για το τι να περιμένετε, διότι το Malazan Book of the Fallen, σαν σύνολο, είναι για εμένα μία δεκαλογία που άνετα παίρνει ένα δεκάρι.

Ο βασικότερος λόγος είναι η κλίμακα. Είναι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ η σειρά που αξίζει να λέγεται epic fantasy, αφού γύρω από ένα γεγονός κοσμοϊστορικής σημασίας μας δίνει μια προοπτική που πιάνει 4 ηπείρους και 2 αυτοκρατορίες και την ιστορία τους, τους πολέμους και τα πολιτικά τους. Μετά από το Malazan Book of the Fallen δύσκολα πια μπορεί κάποια σειρά με το εκλεκτό αγροτόπαιδο και τους 6-7 φίλους του να δικαιολογήσει τον τίτλο του Epic Fantasy.

Σε αυτό βοηθάει και η απίστευτη κοσμοπλασία. Ο συγγραφέας μπορεί να μη μας λέει πολλά για τον κόσμο του, αλλά τον ξέρει τέλεια και, όσο διαβάζεις, τόσο πιο πολύ εκπλήσσεσαι με το μέγεθος και την πολυπλοκότητά του.

Επίσης, η αίσθηση της προοικονομίας και ο σεβασμός στη νοημοσύνη του αναγνώστη κάνουν τη διαφορά. Ο Erikson δε σου δίνει καμία απάντηση στο πιάτο. Υπάρχουν φορές που, όταν σου έρχεται κάποια ερώτηση, καταλαβαίνεις ότι την απάντηση ο συγγραφέας σου την έδωσε σε κάποιο άσχετο infodump πολλά βιβλία πιο πίσω, ενώ σε άλλες φορές αρκεί μία μικρή λεπτομέρεια για να συμπληρώσεις τα κενά και να καταλάβεις τι έγινε. Είμαι σίγουρος ότι, με μία δεύτερη ανάγνωση, η σειρά γίνεται πολύ καλύτερα αφού γνωρίζεις πια πώς έχουν συγκλίνει όλες οι φαινομενικά άσχετες πλοκές ή να ξαναδείς λεπτομέρειες που την πρώτη φορά σου ξέφυγαν.

Τέλος, και κυριότερο, το Malazan Book of the Fallen είναι γεμάτο με σκηνές που συγκλονίζουν. Για αρχή, το τέλος του Deadhouse Gates πρέπει να είναι η πιο συγκλονιστική κατάληξη σε βιβλίο fantasy που έχει γραφτεί. Δεν είναι τυχαίο που τα γεγονότα που ακολουθούν πολλές φορές αναφέρονται στο (κατά τα άλλα ασήμαντο μέσα στη μεγαλύτερη εικόνα) περιστατικό αυτό. Αλλά δεν είναι η μόνη σκηνή. Υπάρχουν πραγματικά σκηνές μεγαλείου, ηρωισμού, αυτοθυσίας αλλά και τραγικότητας διάσπαρτες στα βιβλία. Αυτό, σε συνδυασμό με τους ζωντανούς χαρακτήρες και τις πολύ δυνατές ατάκες που πετάγονται αριστερά και δεξιά σε κάνουν να αντέξεις και να υπομείνεις λίγο ακόμα το πόσο κουραστικός είναι σε σημεία ο Erikson για να δεις το επόμενο διαμάντι που έγραψε λίγο πιο κάτω να λάμπει.

 

Συνολικά: Το Malazan Book of the Fallen δεν είναι μία εύκολη σειρά βιβλίων. Είναι όμως μία σειρά που τραντάζει το είδος με το μέγεθος και την καινοτομία της και που αξίζει να διαβαστεί, ιδίως αν αισθάνεστε πως το fantasy έχει αρχίζει να σας κουράζει και να μην έχει κάτι καινούριο να σας προσφέρει. Μπορεί στα επιμέρους βιβλία να μην έβαζα, κατά μέσο όρο, πάνω από 9/10, συνολικά όμως και τα 10 βιβλία μαζί προσφέρουν κάτι πολύ περισσότερο, ανεβάζοντας το συνολικό βαθμό που θα έβαζα στη δεκαλογία στο 10.

 

 

ΥΓ/ερώτηση για όσους έχουν τελειώσει

Spoiler


  • Μάρβιν ΑΑΠ, BladeRunner, subdee and 2 others like this
Posted Image

- Civilised men are more discourteous than savages because they know they can be impolite without having their skulls split, as a general thing.

R.E. Howard - The Tower of the Elephant

#171 subdee

subdee

    Bear Shaman

  • Members
  • 152 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Κώστας
  • Currently reading:Glen Cook - The Return of the Black Company

Posted 30 Ιούλιος 2014 - 13:04

Χρωστάω κριτικές για το Dust of Dreams και The Crippled God. Και τα δύο βιβλία είναι ουσιαστικά το τελευταίο της σειράς σπασμένο στα δύο. Και τα δύο ακολουθούν το μοτίβο: πολύ χτίσιμο, ένα μάτσο χαρακτήρες γυροφέρνουν το χάρτη, ομφαλοσκοπούν και αμπελοφιλοσοφούν, σκάνε 2-3 καλές φάσεις, κάμποσοι πεθαίνουν και μερικοί γίνονται chosen/ascendants/γαμιάδες-του-κόσμου και μπόλικες θεϊκές ατάκες και στο τέλος έχουμε μία μεγάλη κατακλυσμιαία μάχη. Και, φυσικά, για κάθε ερώτηση που απαντιέται, άλλες δύο σου δημιουργούνται.

 

Πιο συγκεκριμένα τώρα, στο Dust of dreams βλέπουμε την προετοιμασία για τελικό σχέδιο των Bonehunters και της εκδίκησης που σχεδιάζουν οι Elders. Έχουμε προετοιμασίες, συμμαχίες και αλλαγές στρατοπέδων και, δίκαια για τον τίτλο, μέχρι το τέλος έχει μείνει η σκόνη ονείρων. Κάτι σαν το Empire Strikes Back συγκρινόμενο με τα δεδομένα gritiness a-la-Malazan, μετά από μία μάχη που έρχεται ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΥΘΕΝΑ (εξηγείται βέβαια με μία παράγραφο στο 10ο βιβλίο)

 

Στο 10ο βιβλίο πάλι όλες οι πλοκές αρχίζουν να ενώνονται, αφού έχουμε πάλι το συνήθειο των Μαλαζανών να κάνουν τσάρκες για 500 σελίδες σε ό,τι έρημο βρουν. Το ωραίο είναι ότι τα stakes έχουν φτάσει πια στα ουράνια, η επικούρα στο θεό και η κατακλυσμιαίες τελικές συγκρούσεις των 400 σελίδων δεν αφήνουν παραπονεμένο κανένα. Επίσης, εξηγούνται τα όσα συμβαίνουν σε όλα αυτά τα βιβλία (με μισόλογα και blink and you will miss it σκηνές), ενώ χαρακτήρες που μας έφαγαν άπειρες σελίδες φαινομενικά χωρίς λόγο σκάνε σε καίριες στιγμές. Με χάλασαν λίγο οι πολλοί dei ex machina που έσκασαν προς το τέλος και η ευκολία με την οποία κερδήθηκαν κάποιες μάχες, αλλά δεν πέρασα άσχημα, ειδικά στη μέση όπου η μαυρίλα έχει πιάσει ταβάνι.

Με χάλασε το ότι και πάλι οι απαντήσεις δίνονται με το σταγονόμετρο και κρυπτικά. Πχ

Spoiler
. Αλλα μετά σου έρχεται η τελευταία τελευταία σκηνή και σε τρυπάει στην καρδιά σαν μαχαίρι και λέει με τόσο απλό και όμορφο τρόπο αυτό που διαβάζες ανελειπώς σε φιλοσοφικούς μονολόγους σχεδόν κάθε χαρακτήρα και ξέρεις ότι οι Bridgeburners και η παρέα τους θα σου λείψουν... 

 

Συνολικά, θα έβαζα και στα δύο βιβλία από ένα 8/10. Είναι ένα αξιοπρεπές τέλος στη σειρά, που όμως δεν ξεπερνάει τα όσα μας έχουν συνηθίσει τα προηγούμενα βιβλία.

 

 

 

Και πάμε τώρα συνολικά στη σειρά. Για την οποία έχω κάνει πολλά και αντιφατικά σχόλια. Δε θα έλεγα ότι το Malazan book of the fallen είναι μία love it or hate it σειρά. Δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα με αυτή τη δεκαλογία. Η σειρά αυτή είναι σαν μία ταραγμένη ερωτική σχέση, τη μία στιγμή δεν αντέχεις τα ελαττώματά της και μετά κάνει κάτι και της το συγχωρείς γιατί θέλεις να πιστέψεις ότι μετά γίνεται καλύτερη, αλλά έλα ντε.

 

Θα ξεκινήσω με τα αρνητικά: Η αφήγηση είναι ΧΑΟΤΙΚΗ. άπειροι χαρακτήρες με ατελείωτες υποπλοκές και άπειρες αναφορές σε πράγματα που οι χαρακτήρες γνωρίζουν αλλά εσύ δεν έχεις ιδέα (πχ τα warrens, που παίζουν βασικό ρόλο σε 9 από τα 10 βιβλία, εξηγούνται κατά λέξη μόλις στο 9ο βιβλίο). Χαρακτήρες που μιλάνε με αινιγματικά μισόλογα και ένα σωρό τέλη σκηνών όπου "και τότε ο τάδε κατάλαβε τι συμβαίνει". Και φυσικά το μεγάλο μου παράπονο: χαρκατήρες που δε σταματάνε να αμπελοφιλοσοφούν σε ατελείωτους εσωτερικούς μονολόγους.

Όμως, τα όποια αρνητικά που δυσκολεύουν την ανάγνωση δεν επαρκούν για να σας πω να μη διαβάσετε τη σειρά. Είναι περισσότερο μία προειδοποίηση για το τι να περιμένετε, διότι το Malazan Book of the Fallen, σαν σύνολο, είναι για εμένα μία δεκαλογία που άνετα παίρνει ένα δεκάρι.

Ο βασικότερος λόγος είναι η κλίμακα. Είναι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ η σειρά που αξίζει να λέγεται epic fantasy, αφού γύρω από ένα γεγονός κοσμοϊστορικής σημασίας μας δίνει μια προοπτική που πιάνει 4 ηπείρους και 2 αυτοκρατορίες και την ιστορία τους, τους πολέμους και τα πολιτικά τους. Μετά από το Malazan Book of the Fallen δύσκολα πια μπορεί κάποια σειρά με το εκλεκτό αγροτόπαιδο και τους 6-7 φίλους του να δικαιολογήσει τον τίτλο του Epic Fantasy.

Σε αυτό βοηθάει και η απίστευτη κοσμοπλασία. Ο συγγραφέας μπορεί να μη μας λέει πολλά για τον κόσμο του, αλλά τον ξέρει τέλεια και, όσο διαβάζεις, τόσο πιο πολύ εκπλήσσεσαι με το μέγεθος και την πολυπλοκότητά του.

Επίσης, η αίσθηση της προοικονομίας και ο σεβασμός στη νοημοσύνη του αναγνώστη κάνουν τη διαφορά. Ο Erikson δε σου δίνει καμία απάντηση στο πιάτο. Υπάρχουν φορές που, όταν σου έρχεται κάποια ερώτηση, καταλαβαίνεις ότι την απάντηση ο συγγραφέας σου την έδωσε σε κάποιο άσχετο infodump πολλά βιβλία πιο πίσω, ενώ σε άλλες φορές αρκεί μία μικρή λεπτομέρεια για να συμπληρώσεις τα κενά και να καταλάβεις τι έγινε. Είμαι σίγουρος ότι, με μία δεύτερη ανάγνωση, η σειρά γίνεται πολύ καλύτερα αφού γνωρίζεις πια πώς έχουν συγκλίνει όλες οι φαινομενικά άσχετες πλοκές ή να ξαναδείς λεπτομέρειες που την πρώτη φορά σου ξέφυγαν.

Τέλος, και κυριότερο, το Malazan Book of the Fallen είναι γεμάτο με σκηνές που συγκλονίζουν. Για αρχή, το τέλος του Deadhouse Gates πρέπει να είναι η πιο συγκλονιστική κατάληξη σε βιβλίο fantasy που έχει γραφτεί. Δεν είναι τυχαίο που τα γεγονότα που ακολουθούν πολλές φορές αναφέρονται στο (κατά τα άλλα ασήμαντο μέσα στη μεγαλύτερη εικόνα) περιστατικό αυτό. Αλλά δεν είναι η μόνη σκηνή. Υπάρχουν πραγματικά σκηνές μεγαλείου, ηρωισμού, αυτοθυσίας αλλά και τραγικότητας διάσπαρτες στα βιβλία. Αυτό, σε συνδυασμό με τους ζωντανούς χαρακτήρες και τις πολύ δυνατές ατάκες που πετάγονται αριστερά και δεξιά σε κάνουν να αντέξεις και να υπομείνεις λίγο ακόμα το πόσο κουραστικός είναι σε σημεία ο Erikson για να δεις το επόμενο διαμάντι που έγραψε λίγο πιο κάτω να λάμπει.

 

Συνολικά: Το Malazan Book of the Fallen δεν είναι μία εύκολη σειρά βιβλίων. Είναι όμως μία σειρά που τραντάζει το είδος με το μέγεθος και την καινοτομία της και που αξίζει να διαβαστεί, ιδίως αν αισθάνεστε πως το fantasy έχει αρχίζει να σας κουράζει και να μην έχει κάτι καινούριο να σας προσφέρει. Μπορεί στα επιμέρους βιβλία να μην έβαζα, κατά μέσο όρο, πάνω από 9/10, συνολικά όμως και τα 10 βιβλία μαζί προσφέρουν κάτι πολύ περισσότερο, ανεβάζοντας το συνολικό βαθμό που θα έβαζα στη δεκαλογία στο 10.

 

 

ΥΓ/ερώτηση για όσους έχουν τελειώσει

Spoiler

 

Σωστός. Θυμάμαι όταν τελείωσα τη σειρά, έτρεξα στα forum της σειράς να βρώ απαντήσεις. Απίστευτο έπος. Θα το ξαναέπιανα αν δεν είχα τόσα fantasy ακόμα να ολοκληρώσω.

 

Spoiler

  • Nihilio likes this

#172 Mhtsos

Mhtsos
  • Members
  • 197 posts
  • Όνομα:Δες νικ
  • Currently reading:----

Posted 30 Ιούλιος 2014 - 17:19

Χρωστάω κριτικές για το Dust of Dreams και The Crippled God. Και τα δύο βιβλία είναι ουσιαστικά το τελευταίο της σειράς σπασμένο στα δύο. Και τα δύο ακολουθούν το μοτίβο: πολύ χτίσιμο, ένα μάτσο χαρακτήρες γυροφέρνουν το χάρτη, ομφαλοσκοπούν και αμπελοφιλοσοφούν, σκάνε 2-3 καλές φάσεις, κάμποσοι πεθαίνουν και μερικοί γίνονται chosen/ascendants/γαμιάδες-του-κόσμου και μπόλικες θεϊκές ατάκες και στο τέλος έχουμε μία μεγάλη κατακλυσμιαία μάχη. Και, φυσικά, για κάθε ερώτηση που απαντιέται, άλλες δύο σου δημιουργούνται.

 

Πιο συγκεκριμένα τώρα, στο Dust of dreams βλέπουμε την προετοιμασία για τελικό σχέδιο των Bonehunters και της εκδίκησης που σχεδιάζουν οι Elders. Έχουμε προετοιμασίες, συμμαχίες και αλλαγές στρατοπέδων και, δίκαια για τον τίτλο, μέχρι το τέλος έχει μείνει η σκόνη ονείρων. Κάτι σαν το Empire Strikes Back συγκρινόμενο με τα δεδομένα gritiness a-la-Malazan, μετά από μία μάχη που έρχεται ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΥΘΕΝΑ (εξηγείται βέβαια με μία παράγραφο στο 10ο βιβλίο)

 

Στο 10ο βιβλίο πάλι όλες οι πλοκές αρχίζουν να ενώνονται, αφού έχουμε πάλι το συνήθειο των Μαλαζανών να κάνουν τσάρκες για 500 σελίδες σε ό,τι έρημο βρουν. Το ωραίο είναι ότι τα stakes έχουν φτάσει πια στα ουράνια, η επικούρα στο θεό και η κατακλυσμιαίες τελικές συγκρούσεις των 400 σελίδων δεν αφήνουν παραπονεμένο κανένα. Επίσης, εξηγούνται τα όσα συμβαίνουν σε όλα αυτά τα βιβλία (με μισόλογα και blink and you will miss it σκηνές), ενώ χαρακτήρες που μας έφαγαν άπειρες σελίδες φαινομενικά χωρίς λόγο σκάνε σε καίριες στιγμές. Με χάλασαν λίγο οι πολλοί dei ex machina που έσκασαν προς το τέλος και η ευκολία με την οποία κερδήθηκαν κάποιες μάχες, αλλά δεν πέρασα άσχημα, ειδικά στη μέση όπου η μαυρίλα έχει πιάσει ταβάνι.

Με χάλασε το ότι και πάλι οι απαντήσεις δίνονται με το σταγονόμετρο και κρυπτικά. Πχ

Spoiler
. Αλλα μετά σου έρχεται η τελευταία τελευταία σκηνή και σε τρυπάει στην καρδιά σαν μαχαίρι και λέει με τόσο απλό και όμορφο τρόπο αυτό που διαβάζες ανελειπώς σε φιλοσοφικούς μονολόγους σχεδόν κάθε χαρακτήρα και ξέρεις ότι οι Bridgeburners και η παρέα τους θα σου λείψουν... 

 

Συνολικά, θα έβαζα και στα δύο βιβλία από ένα 8/10. Είναι ένα αξιοπρεπές τέλος στη σειρά, που όμως δεν ξεπερνάει τα όσα μας έχουν συνηθίσει τα προηγούμενα βιβλία.

 

 

 

Και πάμε τώρα συνολικά στη σειρά. Για την οποία έχω κάνει πολλά και αντιφατικά σχόλια. Δε θα έλεγα ότι το Malazan book of the fallen είναι μία love it or hate it σειρά. Δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα με αυτή τη δεκαλογία. Η σειρά αυτή είναι σαν μία ταραγμένη ερωτική σχέση, τη μία στιγμή δεν αντέχεις τα ελαττώματά της και μετά κάνει κάτι και της το συγχωρείς γιατί θέλεις να πιστέψεις ότι μετά γίνεται καλύτερη, αλλά έλα ντε.

 

Θα ξεκινήσω με τα αρνητικά: Η αφήγηση είναι ΧΑΟΤΙΚΗ. άπειροι χαρακτήρες με ατελείωτες υποπλοκές και άπειρες αναφορές σε πράγματα που οι χαρακτήρες γνωρίζουν αλλά εσύ δεν έχεις ιδέα (πχ τα warrens, που παίζουν βασικό ρόλο σε 9 από τα 10 βιβλία, εξηγούνται κατά λέξη μόλις στο 9ο βιβλίο). Χαρακτήρες που μιλάνε με αινιγματικά μισόλογα και ένα σωρό τέλη σκηνών όπου "και τότε ο τάδε κατάλαβε τι συμβαίνει". Και φυσικά το μεγάλο μου παράπονο: χαρκατήρες που δε σταματάνε να αμπελοφιλοσοφούν σε ατελείωτους εσωτερικούς μονολόγους.

Όμως, τα όποια αρνητικά που δυσκολεύουν την ανάγνωση δεν επαρκούν για να σας πω να μη διαβάσετε τη σειρά. Είναι περισσότερο μία προειδοποίηση για το τι να περιμένετε, διότι το Malazan Book of the Fallen, σαν σύνολο, είναι για εμένα μία δεκαλογία που άνετα παίρνει ένα δεκάρι.

Ο βασικότερος λόγος είναι η κλίμακα. Είναι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ η σειρά που αξίζει να λέγεται epic fantasy, αφού γύρω από ένα γεγονός κοσμοϊστορικής σημασίας μας δίνει μια προοπτική που πιάνει 4 ηπείρους και 2 αυτοκρατορίες και την ιστορία τους, τους πολέμους και τα πολιτικά τους. Μετά από το Malazan Book of the Fallen δύσκολα πια μπορεί κάποια σειρά με το εκλεκτό αγροτόπαιδο και τους 6-7 φίλους του να δικαιολογήσει τον τίτλο του Epic Fantasy.

Σε αυτό βοηθάει και η απίστευτη κοσμοπλασία. Ο συγγραφέας μπορεί να μη μας λέει πολλά για τον κόσμο του, αλλά τον ξέρει τέλεια και, όσο διαβάζεις, τόσο πιο πολύ εκπλήσσεσαι με το μέγεθος και την πολυπλοκότητά του.

Επίσης, η αίσθηση της προοικονομίας και ο σεβασμός στη νοημοσύνη του αναγνώστη κάνουν τη διαφορά. Ο Erikson δε σου δίνει καμία απάντηση στο πιάτο. Υπάρχουν φορές που, όταν σου έρχεται κάποια ερώτηση, καταλαβαίνεις ότι την απάντηση ο συγγραφέας σου την έδωσε σε κάποιο άσχετο infodump πολλά βιβλία πιο πίσω, ενώ σε άλλες φορές αρκεί μία μικρή λεπτομέρεια για να συμπληρώσεις τα κενά και να καταλάβεις τι έγινε. Είμαι σίγουρος ότι, με μία δεύτερη ανάγνωση, η σειρά γίνεται πολύ καλύτερα αφού γνωρίζεις πια πώς έχουν συγκλίνει όλες οι φαινομενικά άσχετες πλοκές ή να ξαναδείς λεπτομέρειες που την πρώτη φορά σου ξέφυγαν.

Τέλος, και κυριότερο, το Malazan Book of the Fallen είναι γεμάτο με σκηνές που συγκλονίζουν. Για αρχή, το τέλος του Deadhouse Gates πρέπει να είναι η πιο συγκλονιστική κατάληξη σε βιβλίο fantasy που έχει γραφτεί. Δεν είναι τυχαίο που τα γεγονότα που ακολουθούν πολλές φορές αναφέρονται στο (κατά τα άλλα ασήμαντο μέσα στη μεγαλύτερη εικόνα) περιστατικό αυτό. Αλλά δεν είναι η μόνη σκηνή. Υπάρχουν πραγματικά σκηνές μεγαλείου, ηρωισμού, αυτοθυσίας αλλά και τραγικότητας διάσπαρτες στα βιβλία. Αυτό, σε συνδυασμό με τους ζωντανούς χαρακτήρες και τις πολύ δυνατές ατάκες που πετάγονται αριστερά και δεξιά σε κάνουν να αντέξεις και να υπομείνεις λίγο ακόμα το πόσο κουραστικός είναι σε σημεία ο Erikson για να δεις το επόμενο διαμάντι που έγραψε λίγο πιο κάτω να λάμπει.

 

Συνολικά: Το Malazan Book of the Fallen δεν είναι μία εύκολη σειρά βιβλίων. Είναι όμως μία σειρά που τραντάζει το είδος με το μέγεθος και την καινοτομία της και που αξίζει να διαβαστεί, ιδίως αν αισθάνεστε πως το fantasy έχει αρχίζει να σας κουράζει και να μην έχει κάτι καινούριο να σας προσφέρει. Μπορεί στα επιμέρους βιβλία να μην έβαζα, κατά μέσο όρο, πάνω από 9/10, συνολικά όμως και τα 10 βιβλία μαζί προσφέρουν κάτι πολύ περισσότερο, ανεβάζοντας το συνολικό βαθμό που θα έβαζα στη δεκαλογία στο 10.

 

Λοιπόν θα έλεγα ότι έπεσες μέσα σχεδόν σε όλα.

Είναι πολύ δύσκολη σειρά να διαβάσει κάποιος και εάν δεν έχει μια Α επιμονή δεν θα καταφέρει να τελειώσει ούτε το πρώτο βιβλίο.Είναι σαν να διαβάζεις την βιογραφία κάποιου Λόρδου στην Α.Αγγλία δίχως να ξέρεις τίποτα από Ιστορία και φυσικά να αγνοείς τους Φυσικούς νόμους που διέπουν το Σύμπαν.Άθλος επιμονής και υπομονής,αλλά με τεράστιο όφελος στο τέλος.

 

Προσωπικά μου πήρε 300+ σελίδες να καταλάβω τα πολύ βασικά και τόμους να καταλάβω πέντε πράγματα πως διάολο έμοιαζαν οι φυλές και οι Κόσμοι του Σύμπαντος του.

Η πλοκή αυτή καθεαυτή μοιάζει πολύ με αλλεπάλληλα κυκλώματα αστέρα,μια αρχή διακλαδώνεται πολλαπλά και συνεχίζει έτσι πριν οι άκρες έρθουν στο σημείο πάλι σύντηξης.Με την διαφορά ότι στην πλοκή του κάθε "γραμμή" έχει παράλληλες διακλαδώσεις που είναι σε άλλο "επίπεδο" και "τρέχουν" ταυτόχρονα λαμβάνοντας θαυμαστές νέες τροπές και αλληλεπιδράσεις.

 

Έτσι οι ιστορίες-πλοκές έρχονται σε ένα σημείο που κλείνουν και νιώθεις ότι βλέπεις,σε "πραγματικό" χρόνο, τις διακλαδώσεις να ανοίγουν,να αυξάνονται και να κλείνουν μετά από μια σειρά βιβλίων.

Κανένας άλλος δεν το καταφέρνει αυτό,ο ορίζοντας της πλοκής του είναι πραγματικά πολλαπλών βιβλίων/επικής κλίμακας και αυτό φαίνεται.

Είναι ορίζοντας μεγέθους Μύθου Τόλκιν και Ιλιάδας με επικούρα επιπέδου Γκιλγκαμες.

Μπορώ να πω ότι είναι ο καλύτερος της γενιάς του και στους περισσότερους τομείς πολύ ανώτερος από τον Μάρτιν(που είναι ρεαλιστικά ο μόνος άλλος που γράφει τέτοιας ποιότητας φάνταζι,κάτι Αμπερκόμπι,Σάντερσον και Ρόουλινκγκ ούτε τους μετράω γιατί με το ζόρι ξεφεύγουν από την μετριότητα).

 

Το κακό είναι ότι φορές-φορές χάνεται.Χάνεται στις αφηγήσεις,στην πλοκή και κυρίως στις φιλοσοφικές του αναζητήσεις και το τραβάει πολύ δίχως λόγο.

Αυτό είναι πολύ λιγότερο εμφανές στο πρώτο Γκαργκανοβιβλίο του, της νέας σειράς, που έχει ορατά ωριμάσει και έχει ως ένα σημείο μειώσει την "κοιλιά".

Πιστεύω ότι έχει ακόμη να δώσει πάρα πολλά και σε λίγες δεκαετίες θα θεωρείται κλασσικός.

Ακόμη και εάν δεν έγραφε τίποτα άλλο.

 

Σίγουρα δεν είναι ευκολοδιάβαστος,αλλά είναι,μετά τον Τόλκιν,ο συγγραφέας που πιστεύω ότι όλοι οι φαν του Φάνταζι πρέπει να διαβάσουν.


  • Nihilio and Μάρβιν ΑΑΠ like this

#173 heiron

heiron

    Bacon in the fridge for all living things that cry out in hunger

  • Moderators
  • 4.659 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Γιαννης
  • Currently reading:Words, words, words

Posted 09 Σεπτέμβριος 2016 - 21:54

Το βάζω εδώ γιατί είναι ένας ωραίος οδηγός για τη σειρά Μαλαζαν. Καλό είναι να υπάρχουν και τέτοια πέρα από wiki γιατί χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα...

Το χειμώνα μπορεί και να συνεχίσω τη σειρά οπότε το αφήνω εδώ να μην το ξαναψάχνω, 

 

http://imgur.com/gallery/M95FK


  • Blacksword and Γελωτοποιός like this
Now it is done and I am here.I shall always be here .
And if, as wise men tell me, time is cyclic,then I shall one day return to part of the cycle
I knew as twentyfirst century,for (it was no wish of mine) I am immortal.

#174 Blacksword

Blacksword

    A Fantasy Lover!

  • Members
  • 949 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Κώστας

Posted 27 Σεπτέμβριος 2016 - 21:43

Gardens of the Moon

Πρώτο βιβλίο της σειράς Malazan και πρέπει να πω ότι έχω, πραγματικά, εντυπωσιαστεί από αυτόν τον πολύπλοκο κόσμο που δημιούργησαν ο Erikson, και ο Esslemont μαζί, συνδυάζοντας πρωτότυπες φυλές και θεούς αλλά και ένα απίστευτο σύστημα μαγείας!

 

Η γραφή του Erikson βέβαια είναι αρκετά απαιτητική, και ειδικά στην αρχή που προσωπικά με δυσκόλεψε αρκετά μέχρι να μπω στο κλίμα της ιστορίας και των χαρακτήρων, όμως φέρνει ταυτόχρονα και μια ιδιαίτερη ποιότητα που δεν την βρίσκεις εύκολα στο είδος της επικής φαντασίας.

 

Μέσα από τα χέρια του Erikson λοιπόν, βλέπουμε μια ιστορία γεμάτη δολοπλοκίες και προδοσίες, μαζί με δυνατές ανατροπές αλλά και απίστευτα ξεχωριστούς χαρακτήρες.

Το μόνο μειονέκτημα που βρήκα στο βιβλίο είναι ότι δεν ένιωσα τόσο πολύ τους χαρακτήρες όσο θα ήθελα και αυτό, ίσως, να μπορούσε να το είχε δουλέψει λίγο παραπάνω, όπως επίσης και από την κοσμοπλασία ήθελα να δω κάτι περισσότερο.

 

Γενικά πάντως, παρ’ όλο το δύσκολο ξεκίνημα και μερικά προβληματάκια που έχει, ο Erikson έχει κάνει μια αρκετά καλή εισαγωγή στον κόσμο του Malazan και αναμένω να δω τι επιφυλάσσει στα επόμενα.


  • Nihilio, heiron, vaggelis and 1 other like this

"The sword Anglachel was forged anew for him by the cunning smiths of Nargothrond, and though ever black its edges shone with pale fire. Then Turin himself became known in Nargothrond as Mormegil, the Blacksword, for the rumours of his deeds with that weapon; but he named the sword Gurthang, Iron of Death."  - The Children of Húrin


#175 heiron

heiron

    Bacon in the fridge for all living things that cry out in hunger

  • Moderators
  • 4.659 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Γιαννης
  • Currently reading:Words, words, words

Posted 28 Σεπτέμβριος 2016 - 00:51

To ωραίο είναι που λες "α, οκ τέλειωσα το πρώτο βιβλίο, τώρα ξέρω τους χαρακτήρες και τις περιοχές" και στο δεύτερο βιβλίο...έχει άλλους χαρακτήρες σε άλλες περιοχές.  :lol:


  • Nihilio, Μάρβιν ΑΑΠ, Mhtsos and 1 other like this
Now it is done and I am here.I shall always be here .
And if, as wise men tell me, time is cyclic,then I shall one day return to part of the cycle
I knew as twentyfirst century,for (it was no wish of mine) I am immortal.

#176 Blacksword

Blacksword

    A Fantasy Lover!

  • Members
  • 949 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Κώστας

Posted 28 Σεπτέμβριος 2016 - 10:20

To ωραίο είναι που λες "α, οκ τέλειωσα το πρώτο βιβλίο, τώρα ξέρω τους χαρακτήρες και τις περιοχές" και στο δεύτερο βιβλίο...έχει άλλους χαρακτήρες σε άλλες περιοχές.  :lol:

 

Πάλι καλά δηλαδή που έχει και βοηθήματα για τους χαρακτήρες και τις περιοχές αλλιώς, πραγματικά, χάνεσαι. :p


"The sword Anglachel was forged anew for him by the cunning smiths of Nargothrond, and though ever black its edges shone with pale fire. Then Turin himself became known in Nargothrond as Mormegil, the Blacksword, for the rumours of his deeds with that weapon; but he named the sword Gurthang, Iron of Death."  - The Children of Húrin


#177 Γελωτοποιός

Γελωτοποιός

    A corrupted Fool

  • Members
  • 111 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Δημήτρης

Posted 28 Σεπτέμβριος 2016 - 12:51

 

To ωραίο είναι που λες "α, οκ τέλειωσα το πρώτο βιβλίο, τώρα ξέρω τους χαρακτήρες και τις περιοχές" και στο δεύτερο βιβλίο...έχει άλλους χαρακτήρες σε άλλες περιοχές.  :lol:

 

Πάλι καλά δηλαδή που έχει και βοηθήματα για τους χαρακτήρες και τις περιοχές αλλιώς, πραγματικά, χάνεσαι. :p

 

 

Πέρα από τον οδηγό που έβαλε παραπάνω ο heiron, προσθέτω και αυτόν γιατί μου φαίνεται πολύ χρήσιμος: http://www.tor.com/2...ns-of-the-moon/. Άντε να ξεκινήσω να διαβάζω βιβλία στα Αγγλικά, μπας και βελτιωθώ λίγο, για να πιάσω επιτέλους και Έρικσον.


Edited by Γελωτοποιός, 28 Σεπτέμβριος 2016 - 12:53.

  • Μάρβιν ΑΑΠ likes this

#178 Μάρβιν ΑΑΠ

Μάρβιν ΑΑΠ
  • Members
  • 602 posts
  • Gender:Female
  • Όνομα:Ζx2

Posted 09 Οκτώβριος 2016 - 11:02

ωραία σχέδια!


«Το αναπόφευκτον φυγείν αδύνατον»

#179 Blacksword

Blacksword

    A Fantasy Lover!

  • Members
  • 949 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Κώστας

Posted 10 Αύγουστος 2017 - 20:13

Deadhouse Gates

Το Deadhouse Gates συνεχίζει αυτό το επικό ταξίδι με τον Steven Erikson να ανοίγει μια νέα ιστορία, φέρνοντάς μας αυτή τη φορά σε μια διαφορετική περιοχή από το προηγούμενο βιβλίο, βαθιά μέσα στις Εφτά Πόλεις, αναπτύσσοντας έτσι την κοσμοπλασία ακόμα περισσότερο, και πηγαίνοντάς μας - μέσα από την πλούσια και πολύπλοκη γραφή του - σε μια μεγαλειώδεις περιπέτεια και μια επανάσταση που θα ταρακουνήσει την Αυτοκρατορία του Malazan!

 

Μόνο λίγος καιρός έχει περάσει από την πανωλεθρία στην πόλη του Darujhistan, την τελευταία των Ελεύθερων Πόλεων, και την αποδυνάμωση της Αυτοκρατορίας του Malazan, και τώρα, βαθιά μέσα στην Ιερή Έρημο του Raraku, μια εξέγερση ετοιμάζετε να ξεσπάσει· μια εξέγερση που θα φέρει, όπως είχε προφητευτεί εδώ και καιρό, τον Ανεμοστρόβιλο ανάμεσα στους ανθρώπους των Εφτά Πόλεων και την αναγέννηση της θεάς τους για να τους ελευθερώσει από τα αιώνια δεσμά των εχθρών τους, αλλά και να φέρει την Αποκάλυψη πάνω στην Αυτοκρατορία του Malazan.

 

Μακριά στα ορυχεία του Otataral η Felisin, η νεότερη κόρη του Οίκου Paran, προδομένη και καταδικασμένη σε μια ζωή σκλαβιάς από την ίδια της την αδελφή μετά την ντροπή που ο Ganoes, ο μεγαλύτερος αδελφός τους, έφερε στην Αυτοκρατορία θα βρεθεί σε μια μοίρα πόνου και δυστυχίας που ποτέ δεν θα είχε πιστέψει.

Βασανισμένη με όνειρα εκδίκησης η Felisin θα προσπαθήσει να πάρει όποια τύχη της έχει κρατήσει η μοίρα της ακόμα, πουλώντας το κορμί της, και την ψυχή της, στον Beneth - έναν εγκληματία που έχει εξυψωθεί ανάμεσα στις τάξεις των σκλάβων - για να κάνει την ζωή της, αλλά και αυτή των άτυχων φίλων της που την προστάτεψαν εκεί που κανείς δεν θα το περίμενε, κάπως ευκολότερη. Όμως, όσο θα περνάνε οι μέρες, και τα κομμάτια της ψυχής της σκορπίζουν όλο και πιο μακριά, αυτή η ζωή θα την υποβιβάσει σύντομα σε μια χειρότερη θέση, κάνοντάς την ένα εμπόρευμα για την εξευμένιση αυτών σε εξουσία, αλλά, όταν μετά από ένα αναπάντεχο συμβάν, ξεσπάσει μια εξέγερση στα ορυχεία του Otataral, θα βρεθεί αντιμέτωπη με την ελευθερία της και με μια περιπέτεια επιβίωσης που θα την βάλουν βαθιά μέσα στα μυστήρια του Ανεμοστρόβιλου, αλλά και ενάντια με μεγάλους κινδύνους που μπορούν να φέρουν την ίδια, και τους φίλους της, ακόμα και στο θάνατό τους.

Για τον Duiker, τον Αυτοκρατορικό Ιστοριογράφο, ωστόσο, τα πράγματα δεν είναι πολύ διαφορετικά καθώς, όταν η εξέγερση ξεσπάσει και ο στρατός τους αποδεκατιστεί όπως ποτέ ξανά και οι Ιερές Πόλεις αρχίσουν να πέφτουν, θα βρεθεί κρυμμένος ανάμεσα στις τάξεις των επαναστατών, ψάχνοντας απελπισμένα ένα τρόπο για να φτάσει τον Coltaine, τον θρυλικό ηγέτη των Wickan, και την 7η Στρατιά - την τελευταία εναπομείναντα Στρατιά σε ολόκληρη την ήπειρο των Εφτά Πόλεων - που κατάφερε κάτω από τον έλεγχό του να μείνουν για λίγο ακόμα ζωντανοί.

Όμως, αυτή η περιπέτεια θα τον βάλει σε ένα μονοπάτι πιο δύσκολο από ποτέ, φέρνοντάς τον ενάντια με την συντριπτική οργή των επαναστατών και την ανυπόφορη ανικανότητα του High Fist Pormqual, μέσα σε ένα πόλεμο που μπορούν να κοστίσουν στον ίδιο, και στις Εφτά Πόλεις, περισσότερα απ όσα θα είχε φανταστεί. Από την άλλη μεριά, ο Kalam και ο Fiddler, οι δύο αποκηρυγμένοι Bridgeburners, ορκισμένοι να βοηθήσουν την Apsalar να γυρίσει στην πατρίδα της, θα βρεθούν, και αυτοί, ανάμεσα στο χάος των Εφτά Πόλεων και σύντομα οι περιπέτειές τους θα τους οδηγήσουν σε διαφορετικά μονοπάτια· ενώ ο Mappo, ένας Trell, και ο σύντροφός του, ο Icarium - ένας περιπλανώμενος Jaghut μιγάς που έχει χάσει τις αναμνήσεις - θα προσπαθήσουν να ανακαλύψουν τα μυστικά του παρελθόντος του Icarium, αναζητώντας τις πύλες του Tremorlor και ότι απαντήσεις μπορεί αυτή να κρατάει.

Ωστόσο, όταν μια προδοσία χτυπήσει στην καρδιά των Εφτά Πόλεων, και ο αποδυναμωμένος στρατός του Coltaine δεν σταθεί αρκετός για να αντιμετωπίσει αυτή την νέα απειλή, ο Ανεμοστρόβιλος μπορεί να φέρει την Αυτοκρατορία του Malazan στα γόνατά της αλλά και τους ανθρώπους των Ιερών Πόλεων ενάντια με την απόλυτη καταστροφή τους.

 

Το δεύτερο βιβλίο της σειράς αποδεικνύεται γρήγορα ένα πολύ καλύτερο μυθιστόρημα, τόσο στη δομή όσο και στη γραφή την ίδια, με τον Steven Erikson να καταφέρνει να ξεφύγει από τα λάθη του ντεμπούτου του, δείχνοντάς μας έτσι το τεράστιο ταλέντο του καθώς μας πηγαίνει, μέσα από μια εξαιρετικά πολύπλοκη ιστορία με ένα αχανές σύνολο χαρακτήρων και περιοχών, σε μια απίστευτη περιπέτεια μέσα από αυτόν τον εκπληκτικό κόσμο.

Η ιστορία είναι, πράγματι, δύσκολη και γεμάτη με πολυάριθμες πλοκές και υπο-πλοκές που μπορούν να σε κάνουν εύκολα να χαθείς, όμως ο Erikson το χειρίζεται με ένα τέτοιο επιδέξιο και μοναδικό τρόπο που, όταν σε πιάσει, δεν σε αφήνει μέχρι το τέλος της. Ενώ η γραφή του, από την άλλη, αν και εξακολουθεί να είναι αρκετά απαιτητική, είναι δυνατή, πλούσια και πολύπλευρη, χτίζοντας πάνω στους χαρακτήρες του με μια συγκλονιστική μαεστρία που καταφέρνει να ξεχωρίσει όπως καμία άλλη καθώς μας πηγαίνει μέσα από την μαγεία του κόσμου σε απίστευτα επική περιπέτεια που δεν μπορεί παρά να σε καταπλήξει.

 

Γενικά, το Deadhouse Gates είναι ένα βιβλίο που δείχνει μια διαφορετική, αλλά καλύτερη, οπτική του ταλέντου του Steven Erikson καθώς, καταφέρνοντας να σε θαμπώσει με την αχανής πολυπλοκότητα αυτού του κόσμου, επιτυγχάνει μέσα από την απίστευτη μαεστρία του να φτιάξει μια υπέροχα επική περιπέτεια και να σε αφήσει, πραγματικά, άναυδο.


  • Δημήτρης and Μάρβιν ΑΑΠ like this

"The sword Anglachel was forged anew for him by the cunning smiths of Nargothrond, and though ever black its edges shone with pale fire. Then Turin himself became known in Nargothrond as Mormegil, the Blacksword, for the rumours of his deeds with that weapon; but he named the sword Gurthang, Iron of Death."  - The Children of Húrin


#180 Μάρβιν ΑΑΠ

Μάρβιν ΑΑΠ
  • Members
  • 602 posts
  • Gender:Female
  • Όνομα:Ζx2

Posted 12 Αύγουστος 2017 - 12:06

ναι! ναι! και πάλι ναι, για το Deadhouse Gates. πάνε πολλά χρόνια (πέντε; εφτά;) από τότε που το διάβασα. αλλά δεν ξεχνιούνται ούτε η φελισίν και η μεταμόρφωσή της, ούτε ο ντάικερ, η συγκλονιστική προδοσία στο τέλος ή η συνάντηση με ένα πουκάμισο αδειανό, τη λασίν, στην τελική σκηνή.

τι ωραία που μου τα ξαναθύμισες όλα αυτά! : ))

 

ελπίζω κάποια στιγμή ν' αξιωθώ ν' αποτελειώσω και το Memories of Ice --όταν ξαναπέσει στα χέρια μου :D :D


  • KELAINO and Blacksword like this
«Το αναπόφευκτον φυγείν αδύνατον»




0 user(s) are reading this topic

0 members, 0 guests, 0 anonymous users