[nikosal]

Όπως ίσως γνωρίζετε το 9 δημοσιεύει τακτικά, σχεδόν μια φορά το μήνα, διήγημα ελλήνων συγγραφέων. Για παράδειγμα προχτές, Τετάρτη 19 Δεκεμβρίου, είχε ένα διήγημα του Δημήτρη Φύσσα, συγγραφέα του μυθιστορήματος "Πλατεία Λένιν, πρώην Συντάγματος" (το οποίο έχει ήδη δύο αξιολογήσεις στο σχετικό τόπικ, ελπίζω σύντομα περισσότερες).
Σκέφτηκα λοιπόν να ανοίξω ένα τόπικ σχολιασμού των διηγημάτων ελλήνων συγγραφέων που μπαίνουν στο 9. Ξεκινώντας από το Φύσσα, όποιος το διάβασε παρακαλείται να πει τη γνώμη του. Είναι ένα διήγημα για τη μελλοντική "ισλαμορθόδοξη" ομοσπονδία των Βαλκανίων, ένα θεοκρατικό καθεστώς που επιβάλλει απόλυτο έλεγχο στους πολίτες. Κάτι σαν Αφγανιστάν επί ταλιμπάν, μόνο που εδώ το φανατικό ιερατείο είναι... ισλαμορθόδοξο. Ο Φύσσας εξηγεί πώς προκύπτει ο συνδυασμός. Τη δική μου γνώμη θα την πω λίγο αργότερα.

[mman]

DinoHajiyorgi, on 13 March 2010 - 13:01, said:

«MATOBI WATERS CORPORATION» του Νίκου Κουσούλη.
Τεύχος #498, 13 Μαρτίου 2010.

Πω πω, πολύ αδέξιο τέλος! Και παρά τις όποιες αδυναμίες του, θα μπορούσε εύκολα να διορθωθεί σε κάτι αξιοπρεπές.

[Διγέλαδος]

Όντως κυλούσε νεράκι η ιστορία και το γράψιμο, μέχρι πριν τις τις τελευταίες γραμμές. Μετά όμως ήταν τόσο βιαστικό κι άκομψο το τέλος που δεν μ' άρεσε. Καταλαβαίνω ότι ήθελε ο συγγραφέας να κάνει μια ανατροπή. Αλλά θα μπορούσε να το κάνει με πιο ωραίο τρόπο.

[DinoHajiyorgi]

«Δεκάτη Τροχιά» του Gustavo Bondoni (αργεντινός Μανωλιός περίπου) σε μετάφραση Π. Κούστα & Χ. Καρακούδα.
Τεύχος #499, 20 Μαρτίου 2010.

Δεν θα το έλεγα ότι είναι το «Κι Εγώ Καλύτερα» (από το «…και το τέρας») καθώς εδώ ο συγγραφέας δεν σπάει οπτική, εμμένει στον μυστηριώδη αφηγητή, χωρίς να χαντακώνει το διήγημα. Η άγνωστη ταυτότητα εξάπτει την φαντασία του αναγνώστη και μεγαλώνοντας το μυστήριο, αυξάνει και τον τρόμο.

Ομολογώ, ότι ως νυσταγμένος αναγνώστης, κατάλαβα τι μας περιέγραφε ο αφηγητής λίγο πριν το τέλος, και περνώντας πάλι από τα προηγούμενα εδάφια…αναγνώρισα το σύστημα και την εξελικτική ιστορία. Πρωτότυπη όχι, αλλά καλογραμμένη επιστημονική φαντασία, ικανοποιητικό ανάγνωσμα. (Έχουν κάτι αυτοί οι λατίνοι φαντασάδες.)

Το επόμενο είναι το 500ό τεύχος του 9! Ελπίζουμε σε εκπλήξεις!

This post has been edited by DinoHajiyorgi: 21 March 2010 - 11:19

[Διγέλαδος]

όντως αυτή την αγωνία μου την προκάλεσε. Κάπως με κούρασε στην αρχή που έκανε τις περιγραφές για τους πλανήτες, τα άστρα, τις τροχιές κτλ. αλλά όταν άρχισε να μιλάει για πιθανή επαφή με ανθρώπους ανυπομονούσα να μάθω τι θα γίνει! Μου άφησε ωραία γεύση

This post has been edited by Διγέλαδος: 23 March 2010 - 23:25

[Διγέλαδος]

Και οι φωτογραφίες του ian pool με θέμα τους ηπερήρωες σε προσωπικές στιγμές: http://www.ianpool.com/super.html

[nikosal]

Ευγένιος, του J. S. Weinstein (τεύχος 500, 27.3.2010). O οποίος, δεν είναι «Άγγλος συγγραφέας ΕΦ» όπως λέει το σημείωμα στο τέλος, αλλά humorist και σεναριογράφος:

Quote

Jacob Sager Weinstein (born January 8, 1972) is an American humorist, comedy writer, and screenwriter (...) He has written for HBO and the BBC and has contributed to The Onion and McSweeney’s. He has been nominated for two Writers’ Guild of America awards, and won one. He is the co-author (with Matthew David Brozik) of several books, widely considered to be among the best books ever co-authored by people with three names apiece. He lives in London with his wife, their dog-obsessed daughter, numerous stuffed dogs, and pretty much every children’s book about dogs ever written, including both the abridged and the non-abridged version of Go Dog Go.

Το διήγημα πηγάζει από το βιογραφικό του. Είναι καλογραμμένο, στηρίζεται σε μια καλή ιδέα, δημιουργεί τις εικόνες που τη στηρίζουν, έχει -επιπλέον- όμορφο ξεκίνημα. Ως εκεί. Η ίδια η ιστορία δεν καταλήγει κάπου.

This post has been edited by nikosal: 28 March 2010 - 08:38

[Tiessa]

nikosal, on 27 March 2010 - 22:05, said:

Ευγένιος, του J. S. Weinstein (τεύχος 500, 27.3.2010).

Το διήγημα πηγάζει από το βιογραφικό του. Είναι καλογραμμένο, στηρίζεται σε μια καλή ιδέα, δημιουργεί τις εικόνες που τη στηρίζουν, έχει -επιπλέον- όμορφο ξεκίνημα. Ως εκεί. Η ίδια η ιστορία δεν καταλήγει κάπου.

Θα συμφωνήσω ότι δεν ήταν ένα διήγημα για να με τρελάνει.
Από πολύ νωρίς αναρωτήθηκα αν ο συγγραφέας ήθελε να έχουμε άμεσα καταλάβει για τι είδους πλάσμα πρόκειται. Επειδή πάντως ήταν εντελώς προφανές, δεν μου κινούσε ιδιαίτερα το ενδιαφέρον και γι αυτό περίμενα να γίνει κάτι παραπάνω που όμως δεν έγινε.

[khar]

Tiessa, on 28 March 2010 - 00:04, said:

nikosal, on 27 March 2010 - 22:05, said:

Ευγένιος, του J. S. Weinstein (τεύχος 500, 27.3.2010).

Το διήγημα πηγάζει από το βιογραφικό του. Είναι καλογραμμένο, στηρίζεται σε μια καλή ιδέα, δημιουργεί τις εικόνες που τη στηρίζουν, έχει -επιπλέον- όμορφο ξεκίνημα. Ως εκεί. Η ίδια η ιστορία δεν καταλήγει κάπου.

Θα συμφωνήσω ότι δεν ήταν ένα διήγημα για να με τρελάνει.
Από πολύ νωρίς αναρωτήθηκα αν ο συγγραφέας ήθελε να έχουμε άμεσα καταλάβει για τι είδους πλάσμα πρόκειται. Επειδή πάντως ήταν εντελώς προφανές, δεν μου κινούσε ιδιαίτερα το ενδιαφέρον και γι αυτό περίμενα να γίνει κάτι παραπάνω που όμως δεν έγινε.

Κάπου εκεί είμαι κι εγώ. Καλή ιδέα, αλλά σχετικά ανξιοποίητη. ήταν ενδιαφέρον το σημείο που ο αστυνομικός
έκρυβε το τι είχε συμβει στη γυναίκα του, και το σημείο που ο "άλλος" ήρωας ανέφερε ότι κάνει πράγματα που δεν θυμάται, αλλά δεν οδήγησαν σε κάτι συναρπαστικό. Πάντως, δεν απογοητεύτηκα και πιστεύω ότι οι φίλοι των ζώων θα μείνουν περισότερο ικανοποιημένοι.

[Διγέλαδος]

Ένα από τα καλύτερα για μένα διηγήματα που έχω διαβάσει στο 9. Ίσως φταίει κι αυτό που έγραψε ο khar για τους φιλόζωους, επειδή είχα σκύλους για κάποια χρόνια. Στο συγκεκριμένο διήγημα αισθάνθηκα σχεδόν από την αρχή την γλώσσα του ήρωα να πηγαίνει πάνω κάτω και να με ζεσταίνει η ανάσα που έβγαζε. Είναι ένα διήγημα που θα ήθελα να είχα γράψει εγώ.

[DinoHajiyorgi]

Το "9" της εβδομάδας κυκλοφορεί σήμερα!!!

[DinoHajiyorgi]

«Ρώτα τον Πάνο» του Martin Owton σε μετάφραση Π. Κούστα & Χ. Καρακούδα.
Τεύχος #501, 2 Απριλίου 2010.

Συγχαρητήρια στους μεταφραστές για την «γενναία» απόδοση του τίτλου.

Ώριμη και ενδιαφέρουσα επιστημονική φαντασία. Ξεκινάει με την τέλεια εναρκτήρια φράση, μια και αυτό έχει γίνει τόπικ συζήτησης τελευταία στο φόρουμ. Το θέμα του διηγήματος δεν είναι πρωτότυπο, είναι όμως γόνιμο έδαφος για να πεις πάρα πολλές διαφορετικές ιστορίες. Έτσι, οι επιλογές του συγγραφέα καταφέρνουν να πιάνουν τον αναγνώστη απροετοίμαστο. Εκπλήσσει μια απώλεια στα μισά της αφήγησης και η πορεία που παίρνει η ιστορία.

Το φινάλε είναι δυνατό γιατί ο ήρωας / αναγνώστης αντιμετωπίζει δύο αληθινές επιλογές, καμία από τις οποίες δεν εγγυάται μια αίσια έξοδο. Η τελική επιλογή, γνώριμη ακόμα και στην σημερινή μας κοινωνία, σίγουρα δεν είναι η καλύτερη. Και ο συγγραφέας το σπρώχνει παραπέρα το δίδαγμα με μια ίσως αχρείαστη πινελιά, για να υπογραμμίσει μάλλον και την δική του θέση.

[DinoHajiyorgi]

«Ένα Πολύ Άτακτο Παιδί» του Guy Hasson, σε μετάφραση Π. Κούστα & Χ. Καρακούδα.
Τεύχος #502, 10 Απριλίου 2010.

Γαμώτο. Σχεδόν με πιάσανε τα κλάματα τελειώνοντας αυτό το υπέροχο παραμύθι.

Καφκικό, αλληγορικό, έξοχο. Από το Ισραήλ μας έρχεται αυτό το διαμάντι, μια ιστορία που δεν θα περίμενα ποτέ να συναντήσω μέσα στις σελίδες του «9». Ίσως να είναι και η πρώτη φορά, μετά από 501 τεύχη, που ένιωσα να γίνομαι μνημονικός κάτοχος ενός κλασσικού, υπέροχου παραμυθιού της φανταστικής λογοτεχνίας. Δεν με νοιάζει καθόλου πόσο διαχυτικός μπορεί να φαίνομαι, σας λέω ειλικρινά ότι εμένα δεν μου συμβαίνει συχνά. (Θυμάμαι την μόνη άλλη φορά που είχα νιώσει έτσι ήταν όταν είχα διαβάσει «Το Χέρι της Μαϊμούς» του Ουίλιαμ Τζέικομπς).

Με πήρε από την πρώτη, δυνατή, παράγραφο, και με πήγαινε χωρίς να με αφήνει να μαντέψω που πάμε και που θα καταλήξουμε. Και ενώ πολλοί συγγραφείς θα είχαν να πουν πολλά κολλώντας μόνο στην ερώτηση, είναι τόσο Καφκικά ζουμερή, ο συγγραφέας με εκπλήσσει γιατί έχει και «απάντηση»!! Και η έκπληξη δεν σταματάει εκεί. Από τις πρώτες ατάκες έχω μισήσει με πάθος τον γέρο (το θέμα του διηγήματος μας αφορά όλους, εμάς της «παραφιλολογίας») και ξαφνικά αρχίζω να τον λυπάμαι! Πίσω από την κακία του κρύβεται ο φόβος και η απελπισία της λογικής που υπηρετεί. Και δεν είναι μόνο ένας που λυτρώνεται στο φινάλε. Τι υπέροχο happy end!

Τι πανέμορφο ραδιοφωνικό / θεατρικό που θα έβγαινε από αυτό.

Σε ευχαριστώ 9.

[mman]

[

DinoHajiyorgi, on 11 April 2010 - 14:38, said:

«Ένα Πολύ Άτακτο Παιδί» του Guy Hasson, σε μετάφραση Π. Κούστα & Χ. Καρακούδα.
Τεύχος #502, 10 Απριλίου 2010.

Πραγματικά πολύ καλό και προσεγμένο. Με μόνη αντίρρηση ότι κάνενα εννιάχρονο δεν θα μπορούσε να χειριστεί έτσι την κατάσταση, ούτε να χρησιμοποιεί τέτοιο λεξιλόγιο. Ο πρωταγωνιστής για λόγους πειστικότητας θα έπρεπε να είναι έφηβος.
Αλλά αυτό είναι λεπτομέρεια. Η ιστορία είναι αλήθεια πολύ καλή, με την ενδιαφέρουσα ερώτησή της

Spoiler

(τι είναι φαντασία; )

και την αποκαλυπτική απάντησή της

Spoiler

(το να σπας τους κανόνες!).

[DinoHajiyorgi]

Quote

Με μόνη αντίρρηση ότι κάνενα εννιάχρονο δεν θα μπορούσε να χειριστεί έτσι την κατάσταση, ούτε να χρησιμοποιεί τέτοιο λεξιλόγιο. Ο πρωταγωνιστής για λόγους πειστικότητας θα έπρεπε να είναι έφηβος.

Παρήγορο αυτό από την άποψη ότι... θα ανεβαζόταν ευκολότερα ως θεατρικό.

This post has been edited by DinoHajiyorgi: 12 April 2010 - 09:09

[DinoHajiyorgi]

«Ηγεμονικός Άθλος» της Erin Hoffman σε μετάφραση Π. Κούστα & Χ. Καρακούδα.
Τεύχος #503, 17 Απριλίου 2010.

Μετά από μια σειρά φουτουριστικά λουκουμάκια, που με κρατούν απασχολημένο για όσο κρατάει η ανάγνωση του διηγήματος, η ιστορία τελειώνει, κλείνω το τεύχος, και δεν θυμάμαι τίποτα. Δεν έχω να πάρω τίποτα μαζί μου. Δεν έχω άλλη κριτική εδώ.

Πιθανό υπάρχουν αναγνώστες που θέλουν τα λουκουμάκια γιατί εκεί και μόνο είναι, γι αυτούς, όλη η γλύκα. Σαν τον ποδοσφαιρόφιλο που αγώνα να βλέπει, κι ας είναι όποια ομάδα να’ναι.

Προς τους μεταφραστές μας: «…πέταξε έναν σφραγισμένο μπρούτζινο τόρο στο τραπεζάκι για τον σερβιτόρο.» Καλό.

[khar]

DinoHajiyorgi, on 17 April 2010 - 20:03, said:

«Ηγεμονικός Άθλος» της Erin Hoffman σε μετάφραση Π. Κούστα & Χ. Καρακούδα.
Τεύχος #503, 17 Απριλίου 2010.

Μετά από μια σειρά φουτουριστικά λουκουμάκια, που με κρατούν απασχολημένο για όσο κρατάει η ανάγνωση του διηγήματος, η ιστορία τελειώνει, κλείνω το τεύχος, και δεν θυμάμαι τίποτα. Δεν έχω να πάρω τίποτα μαζί μου. Δεν έχω άλλη κριτική εδώ.

Πιθανό υπάρχουν αναγνώστες που θέλουν τα λουκουμάκια γιατί εκεί και μόνο είναι, γι αυτούς, όλη η γλύκα. Σαν τον ποδοσφαιρόφιλο που αγώνα να βλέπει, κι ας είναι όποια ομάδα να’ναι.

Προς τους μεταφραστές μας: «…πέταξε έναν σφραγισμένο μπρούτζινο τόρο στο τραπεζάκι για τον σερβιτόρο.» Καλό.

Ουφ. Έχω μείνει πίσω αλλά ος όψεται η πολυπραγμοσύνη μου Λοιπόν, θα συμφωνήσω απολύτως. Το διήγημα δεν πήγαινε κάπου συγκεκριμένα ή τουλάχιστον δεν το κατλάβα εγώ. Μάλλον ήταν πιο ωραίο σαν μικρή ταινία όπου θα μας ικανοποιούσαν οι όμορφες εικόνες που περιέχει.

Και δύο λόγια για το προηγούμενο, γιατί το βρήκα εξαιρετικό (αν και όχι ΕΦ). Ο συγγραφέας πραγματεύεται με καταπληκτικό τρόπο ένα δύσκολο θέμα και το απογειώνει.

[wordsmith]

Συμφωνώ με τον khar για το "πολύ άτακτο παιδί": πολύ καλό αν και όχι εφ. Μην το λες δυνατά αυτό το τελευταίο και το ακούσουν στο "9" - καλύτερα να διευρύνουν τα κριτήριά τους και να αρχίσουν να δημοσιεύουν και κάποια ανάμεσα εφ και φ και όχι μόνο καθαρά εφ. Καλά, στο Lord of the Rings δε θα φτάσουν ποτέ, αλλά και κάποια αμφιλεγόμενου είδους καλά θα ήταν. Π.χ., πού τοποθετείτε εσείς οι γνώστες τη "Μεταμόρφωση" του Κάφκα; Τον "Ηλίανθο" του Stefano Benni; Το "Άρωμα" του Ζίσκιντ; Το "Όταν ήμουν έργο τέχνης" του Ερίκ Εμμανουέλ Σμιτ; Τέτοια εννοώ. Είναι κάποιο καθαρά φάντασυ ή εφ; Ειδικά με τον "Ηλίανθο" θα δυσκολευτείτε. Προκαλώ οποιονδήποτε να το κατηγοριοποιήσει. εκδ Κρύσταλλο/Τραυλός.
Το προτείνω ειδικά στον khar να το διαβάσει, γιατί μου θύμισε κάποια σημεία του το διήγημα "Η Ντουλάπα". Αν θέλετε, κύριε khar, θα σας το φέρω στο εργαστήρι της ΑΛΕΦ.

[mman]

wordsmith, on 18 April 2010 - 12:17, said:

[...] κύριε khar [...]

Υπέροχα! Κώστα, welcome to the club!

[khar]

wordsmith, on 18 April 2010 - 12:17, said:

Συμφωνώ με τον khar για το "πολύ άτακτο παιδί": πολύ καλό αν και όχι εφ. Μην το λες δυνατά αυτό το τελευταίο και το ακούσουν στο "9" - καλύτερα να διευρύνουν τα κριτήριά τους και να αρχίσουν να δημοσιεύουν και κάποια ανάμεσα εφ και φ και όχι μόνο καθαρά εφ. Καλά, στο Lord of the Rings δε θα φτάσουν ποτέ, αλλά και κάποια αμφιλεγόμενου είδους καλά θα ήταν. Π.χ., πού τοποθετείτε εσείς οι γνώστες τη "Μεταμόρφωση" του Κάφκα; Τον "Ηλίανθο" του Stefano Benni; Το "Άρωμα" του Ζίσκιντ; Το "Όταν ήμουν έργο τέχνης" του Ερίκ Εμμανουέλ Σμιτ; Τέτοια εννοώ. Είναι κάποιο καθαρά φάντασυ ή εφ; Ειδικά με τον "Ηλίανθο" θα δυσκολευτείτε. Προκαλώ οποιονδήποτε να το κατηγοριοποιήσει. εκδ Κρύσταλλο/Τραυλός.
Το προτείνω ειδικά στον khar να το διαβάσει, γιατί μου θύμισε κάποια σημεία του το διήγημα "Η Ντουλάπα". Αν θέλετε, κύριε khar, θα σας το φέρω στο εργαστήρι της ΑΛΕΦ.

Μετέφερα στον ΚΥΡΙΟ khar τη συζήτηση και μου είπε ότι στο εργαστήρι της ΑΛΕΦ γίνεται δεκτή οποιαδήποτε τροφή είτε πνευματική είτε απλή. Κατά τα άλλα η λογοτεχνία, όπως και όλα τα είδη τέχνης, όταν είναι καλή δεν έχει σημασία ποια ταμπέλα θα της βάλεις.

[DinoHajiyorgi]

«Μάτια Που Βλέπουν Μακριά» του Jeff Carlson, σε μετάφραση Π. Κούστα & Χ. Καρακούδα.
Τεύχος #504, 24 Απριλίου 2010.

Κουραστικό κάπως ανάγνωσμα, που αφηγείται όμως μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία. Επίσης, σαν διήγημα, είναι άνισα δομημένο. Το πιο σημαντικό του κομμάτι ξεκινάει με την «κύρια και ζωτική ανακάλυψη» της ηρωίδας, στιγμή όμως που τρέχει για να ολοκληρωθεί σαν επίλογος.

Θα έπρεπε η ανάπτυξη της ιστορίας μετά την αποκάλυψη να είναι ίση σε μέγεθος με όσο προηγήθηκε, γιατί εκεί απογειώθηκε το ενδιαφέρον μου σαν αναγνώστης, ή τα μεγέθη των ενοτήτων να αντιστρέφονταν. Η ιστορία των ναυαγών είναι το ζουμί.

Επίσης είχα ανάγκη μια σταγόνα παραπάνω από το παρελθόν της ηρωίδας για να την κατανοήσω πλήρως. Πόσο πρόλαβε να ζήσει ως «άνθρωπος» πριν γίνει αυτό το περίεργο άλλο, όλο καλώδια, πλαστικό και γυαλί; Η απόφαση της στο φινάλε για τη λύση του προβλήματος είναι σημαντική και συγκινητική, και έρχεται λίγο ξώφαλτσα σε σχέση με τον χαρακτήρα που προδίδει μέχρι τότε, τον κάπως μισάνθρωπο, τον εξοικειωμένο με την μοναξιά.