Leaderboard

Μπορώ να πω ότι το Επιχείρηση Ιωνία έγινε διεθνές μιας και εκτός από τα Ελληνικά κυκλοφορεί στα Αγγλικά και τα Γαλλικά. Από Draft2Digital και συνεργαζόμενες πλατφόρμες: https://books2read.com/u/bx9Nre https://books2read.com/u/3ylOAl Από το Άμαζον: https://www.amazon.com/Operation-Ionia-Michail-Fanos-ebook/dp/B0CLKZ5BZX/ref=sr_1_1?crid=2CIFQ4XAE73N0&dib=eyJ2IjoiMSJ9.GkNIibZD-ffkH0y5qlqSWWpTIiSRke-R5OTm4L_SnuS0iw_mnw_zZkjiLptvxbeMhWXIaNl-o1LUcGtPmSt-YfMgHuQW1fanIs9kqggH2gPP9iWymxDiZ1qxepRh20mKxPwJt7fL1-IkAVMRZawERlnxYaA17ir-NU2_zqN7wkYHCI-JVyIahSqMqw9YDeHp2ZOmgyPH1nLrNIs_0ktxWy-Hn-0dXSq4EzGzMxTmD0k.s6hHcZQwB_8httlepxwa05Fd-EKT1B6YZLoqrR3_NE0&dib_tag=se&keywords=Operation+Ionia&qid=1773525115&sprefix=operation+ionia%2Caps%2C284&sr=8-1

Ελάτε γενναί@ μου! Έχετε περιθώριο ως τις 29 Μαρτίου 2026. Η μόνη λύση ήταν ο θάνατος. Η θηλιά, μονόδρομος. Είχα ήδη διαλέξει τον πλάτανο που θα με έστελνε στον άλλο κόσμο. Αιωνόβιος, αρχαίος σχεδόν, σε μικρή απόσταση μόνο από το χωριό, με γερά κλαδιά. Είχα φύγει κλεφτά από το σπίτι, όταν όλοι κοιμόντουσαν, με ένα σκαμνάκι στο ένα χέρι και το σκοινί στο άλλο. Επιτέλους, λύτρωση. Επιτέλους, θα ξεκουραζόμουν. Επιτέλους, δε θα είχα να αντιμετωπίσω άλλα προβλήματα. Έδεσα γερά το σκοινί στο πιο μεγάλο και σταθερό κλαδί, ανέβηκα στο σκαμνί, πέρασα τη θηλιά γύρω από τον λαιμό και ετοιμάστηκα να ρίξω το σκαμνί κάτω από τα πόδια μου. Το κλότσησα όσο καλύτερα μπορούσα, αυτό υποχώρησε, τα πόδια μου κρεμάστηκαν, το σκοινί έσφιξε τον λαιμό, μου έκοψε την ανάσα, άρχισα να βλέπω μαύρες κηλίδες. Και ο πλάτανος με έναν δυνατό γδούπο κατέρρευσε, παρασέρνοντας κι εμένα μαζί. Βρέθηκα ξαφνικά με τα κλαδιά να με πλακώνουν. Και να αναπνέω ακόμα. Γύρω μου ακούστηκαν ζητωκραυγές. «Ναι, τα καταφέραμε, τα καταφέραμε. Κόψαμε το δέντρο της ζωής!» Ξέσφιξα το σκοινί από τον λαιμό, προσπάθησα να βγω μέσα από τον όγκο των κλαδιών. Δεν ήταν εύκολο. Τσιριχτές φωνούλες συνέχιζαν να πανηγυρίζουν. «Κόψαμε το δέντρο της ζωής. Και σε λίγο είναι Χριστούγεννα!» «Σε λίγο είναι Πάσχα», κατάφερα να ψελλίσω κάτω από τα κλαδιά, «και αυτό είναι πλάτανος». Οι ζητωκραυγές κόπηκαν μεμιάς και μέσα από τις φυλλωσιές είδα παραμορφωμένα πρόσωπα να σκύβουν από πάνω μου.

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι οι ιστορίες είδους διατηρούν περισσότερα «κλασικά» στοιχεία, είναι δηλαδή κατά κάποιον τρόπο πιο συντηρητικές, ως προς τη δομή τους. Ακολουθούν την αριστοτελική δομή και τη δομή της πυραμίδας του Freytag με περισσότερη προσήλωση, πιστότητα, ακρίβεια. Δυο λόγους μπορούμε να παραθέσουμε για αυτό: πρώτον, ένα διήγημα είδους δεν ενδιαφέρεται να αναζητήσει τον νεωτερισμό στην γραφή αλλά να μας ψυχαγωγήσει, τίμια και απενοχοποιημένα. Δεύτερον, αν επιχειρήσουμε να πειραματιστούμε με ελλειπτικές γραφές και νεωτεριστικά είδη πιθανώς να εκτρέψουμε την προσοχή του αναγνώστη από την κυρίως δράση. Και η δράση σε ένα διήγημα είδους είναι ο βασικότερος παράγοντας. Δεν είναι βέβαια απαγορευτικό να συνδυάσουμε μοντερνιστική γραφή και δομή με μια fantasy ιστορία, αλλά σίγουρα δεν είναι κάτι που συνηθίζεται και δεν είναι κάτι εύκολο. Ακολουθούν μερικές ακόμη λεπτομέρειες ή συμβουλές που είναι καλό να έχουμε υπόψη όταν γράφουμε διηγήματα. Δείτε επίσης εδώ και εδώ. Προηγουμένως, ας ξεκαθαρίσουμε κάτι: έχω πει και άλλες φορές πως κατά τη γνώμη μου το δυσκολότερο σημείο μιας ιστορίας είναι το μέσον. Λέγοντας το δυσκολότερο, εννοώ το σημείο όπου είναι πιθανό να δυσκολευτεί συχνότερα ένας συγγραφέας ή ακόμη και να τα παρατήσει. Είναι το σημείο όπου έχει ατονήσει το αρχικό momentum, έχουμε ακόμη απόσταση μέχρι την τελική κλιμάκωση και είναι πιθανό να γίνει «κοιλιά» στη γραφή μας. Τα περισσότερα τέρατα της λευκής σελίδας ξεπηδούν σε αυτό ακριβώς το σημείο. Ωστόσο, είναι το τέλος ενός μυθιστορήματος ή ενός διηγήματος που θα απομείνει από τη συνολική εμπειρία της ανάγνωσης, είναι αυτό που θα θυμόμαστε και ή θα δικαιώσει την ιστορία ή θα απογοητεύσει τον αναγνώστη και θα ακυρώσει ολόκληρη την συγγραφική προσπάθεια -τουλάχιστον, στη συνείδηση του αναγνώστη. Ας το δούμε ωστόσο πιο αναλυτικά. Ποια είναι τα συστατικά ενός διηγήματος; Ο συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας και κριτικός λογοτεχνίας Damon Knight στο βιβλίο του 1981 Creating Short Fiction, δίνει τέσσερα βασικά συστατικά: Setting, το πλαίσιο, το σκηνικό, character, το πρόσωπο, ο χαρακτήρας, emotion, το συναίσθημα, situation, η κατάσταση. Όλα τα παραπάνω πρέπει να υπάρχουν μέσα σε ένα διήγημα. Δεν απαντώνται πάντα στην ίδια απαραίτητα αναλογία και σίγουρα όχι με την ίδια σειρά. Επίσης, μπορεί να μην απαντώνται αυτούσια. Για παράδειγμα, ο όρος πλαίσιο, σκηνικό, μπορεί να σημαίνει επίσης και χωροχρονική τοποθέτηση, και backstory, μια μικρή δηλαδή αναδρομή ως προς το τι μας οδηγεί στο παρόν σημείο. Η κατάσταση έχει να κάνει με το ζήτημα που αντιμετωπίζεται όταν ξεκινά η αφήγησή μας, που μπορεί να είναι και το κεντρικό ζήτημα της ιστορίας μας. Χαρακτήρας και συναίσθημα μπορεί να σκιαγραφηθούν το ένα μέσα από το άλλο, ή η κατάσταση να συνοδεύεται από έντονο συναίσθημα. Πώς θα διαχειριστούμε όμως το πλαίσιο; Θυμόμαστε λοιπόν ότι το διήγημα δεν έχει πολύ χώρο. Έτσι, δεν θα δώσουμε το πλαίσιό μας στην πρώτη παράγραφο. Αν πρέπει οπωσδήποτε να εισάγουμε κάποιο backstory, θα το κάνουμε στη δεύτερη παράγραφο ή στην τρίτη. Στην πρώτη θα έχουμε θέσει τη δράση μας, την κατάστασή μας, θα έχουμε ξεκινήσει, δηλαδή, με δράση, με την ιδέα που θα μας απασχολήσει ή πάντως με την αρχική κατάσταση που άμεσα θα οδηγήσει στην κεντρική ιδέα. Η δομή με εκκίνηση σε δράση και συνέχεια σε backstory είναι αρκετά συνηθισμένη, ακόμη και προβλέψιμη, αλλά χρήσιμη και λειτουργική. Ο χαρακτήρας μπορεί να διαφαίνεται τόσο στην πρώτη, όσο και στην δεύτερη παράγραφο. Σκεφτείτε: ο τρόπος που δρα κάποιος αποκαλύπτει τον χαρακτήρα. Το πλαίσιο μπορεί να αποκαλύψει τι έχει σφυρηλατήσει το χαρακτήρα, τι τον οδηγεί στο να είναι αυτός που είναι. Το συναίσθημα μπορεί να προκύπτει από τη δράση, από τις πράξεις, αλλά να μην εκφράζεται με άλλον τρόπο. Μπορεί να το περιγράφεται χωρίς να λέγεται, μπορεί να υπονοείται, μπορεί να αποκαλύπτεται στο τέλος της ιστορίας ως αιτιολογία των πράξεων, ως ανατροπή ακόμη. Προσοχή στις προτάσεις σας. Και εννοούμε πως, ενώ στο μυθιστόρημα η σημαντικότερη και βασική κυτταρική μονάδα δόμησης είναι μια σκηνή -που μπορεί να κρατήσεις από μερικές παραγράφους ως και μερικές σελίδες- στο διήγημα το αντίστοιχο βασικό δομικό κύτταρο είναι η πρόταση. Άρα προσέξτε πολύ γιατί μία κακή πρόταση, μία κακοφτιαγμένη, κακόηχη, αταίριαστη πρόταση θα ξεχωρίζει έντονα και άσχημα και θα τη θυμόμαστε και σπάνια θα σας συγχωρήσουμε -καλά, ίσως κάποια στιγμή να σας συγχωρήσουμε αλλά γιατί να το ρισκάρετε. Υποψιάζεστε βέβαια πως αυτό συμβαίνει επειδή σε ένα μυθιστόρημα μια κακή στιγμή, ακόμη και μία κακή σκηνή μπορεί να την ξεχάσουμε αν ο συγγραφέας μας ανταμείψει με μια ωραία εξέλιξη. Ωστόσο, στο διήγημα όπου ο χώρος είναι περιορισμένος τα πάντα μετράνε. Μην γράφετε πράγματα που να μοιάζουν σαν το πρώτο κεφάλαιο από κάτι μεγαλύτερο. Αν έχετε μεγάλη ιδέα -που να εξελίσσεται σε επιμέρους πλοκές και δεν συμμαζεύεται- γράψτε μεγάλη ιστορία. Στην αντίθετη περίπτωση αδικείτε την ιδέα σας, αδικείτε το διήγημά σας και δυσαρεστείτε τον αναγνώστη. Αντίστροφα, μην γράφετε επιγραμματικά την ιστορία σας επειδή οι λέξεις είναι περιορισμένες. Αναπτύξτε όσο χρειάζεται και φροντίστε να χωρέσετε χωρίς να δώσετε στον αναγνώστη να διαβάσει ένα σκαρίφημα μυθιστορήματος. Προσπαθήστε να τηρείτε τις υποσχέσεις σας στον αναγνώστη, αποφύγετε τις αταίριαστες εκβάσεις, τις αταίριαστες αναμετρήσεις, τις αταίριαστες λύσεις. Δηλαδή, αν από την αρχή η ιστορία σας αφορά έναν διαγωνισμό χορού, ένα ραντεβού, μία αναμέτρηση με τον σούπερ κακό της ηπείρου φροντίστε να ολοκληρώσετε αυτή τη συνθήκη. Ακόμη και αν το τέλος που θα επιλέξετε είναι τέλος «ανοιχτό» πράγμα σύνηθες στα διηγήματα. Μην ξεκινήσετε όμως με διαγωνισμό χορού και καταλήξετε σε κονταρομαχία χωρίς να υπάρχει αρκετά καλός λόγος για αυτό. Να θυμάστε την χρυσή αναλογία μεταξύ των τριών ps: promise, progress, pay off. Γενικά οι ανατροπές είναι προσόν για μία ιστορία, αλλά στην περιορισμένη έκταση ενός διηγήματος μπορεί να μην προφτάσουν να λειτουργήσουν. Επίσης η σωστή ανατροπή θέλει κάποια δεξιοτεχνία. Πάντα είναι καλύτερο να απουσιάζει η ανατροπή από το να υπάρχει και να είναι κακή -και για τα μυθιστορήματα ισχύει αυτό- αλλά στα διηγήματα όλα μετράνε. Αποφύγετε να αφήσετε τη λύση στον παράγοντα τύχη. Τι εννοώ; Ο χαρακτήρας σας πρέπει να υπερκεράσει τα προβλήματά του βασισμένος στις ικανότητές του, όχι συνεχώς από τύχη. Δεν έχουμε καμιά ανάγκη να διαβάζουμε για ανθρώπους που όλα τους πηγαίνουν δεξιά, δεν αισθανόμαστε σύνδεση και μας εκνευρίζουν. Εκτός αυτού, υποψιαζόμαστε πως η τύχη έρχεται για να καλύψει τις αδυναμίες του συγγραφέα να συνθέσει πλοκή. Ένα διήγημα πρέπει να λειτουργεί σαν εκτενής γρίφος όχι απαραίτητα επειδή μας καλεί να βρούμε κάποια απάντηση -εκτός και είναι αστυνομικό- αλλά επειδή πρέπει να είναι σφιχτό, να μην λέει περισσότερα από όσα χρειάζεται, να μας κεντρίζει το ενδιαφέρον για την εξέλιξη και να μας οδηγεί σε ένα ικανοποιητικό φινάλε. Υπενθυμίζω ότι ασχολούμαστε με λογοτεχνία είδους εδώ. Εκείνο που μας ενδιαφέρει είναι κυρίως η εξέλιξη και το φινάλε, όχι το πόσες διαφορετικές φωνές μπορεί να χρησιμοποιήσει ο συγγραφέας ή αν μπορεί να γράψει διήγημα χωρίς χαρακτήρες. Οι τελευταίες παράγραφοι είναι καλύτερα να μην αναλώνονται σε περιγραφές αλλά σε δράση. Προσωπικά είμαι οπαδός του κοφτού λόγου έναντι της πολυλογίας, αλλά πρόκειται αν θέλετε για μία προτίμηση. Ωστόσο είναι βέβαιο πως η κλιμάκωση μιας ιστορίας, ειδικά μιας σύντομης ιστορίας δεν προσφέρεται για λογοτεχνικές εξάρσεις και βερμπαλισμούς. Αποφύγετε τα διττά τέλη εκτός αν ξέρετε τι κάνετε. Ο αναγνώστης αισθάνεται αν το διττό σας τέλος είναι αποτέλεσμα επιλογής σας ή αποτέλεσμα αδυναμίας επιλογής σας: αν δηλαδή το αφήνετε στο κενό επειδή δεν ξέρετε πώς να το διαχειριστείτε. Πέρα από το διττό τέλος μπορείτε να δοκιμάσετε: Το τέλος με μία αποκάλυψη ή ανατροπή. Ο Μήτσος τα έκανε όλα αυτά επειδή τελικά ήτα ερωτευμένος με τη Μυρσίνη, μολονότι σε όλο το διήγημα έμοιαζε να τη μισεί. Ο κακός της ιστορίας ήταν ο αγαπημένος παππούς του πρωταγωνιστή. Ή, ζούμε σε ένα εργαστήριο ως αντικείμενο πειράματος. Τέλος πάντων, αντιλαμβάνεστε τι θέλω να πω. Το τέλος με μια δυνατή σκηνή. Άνοιξε την πόρτα: ο Κώστας είχε κρεμαστεί, το κρεμασμένο σώμα χτυπούσε στους σωλήνες προκαλώντας τον απόκοσμο ήχο από την αρχή της ιστορίας. Αυτό το τέλος ίσως είναι συνδυασμός αποκάλυψη /δυνατή σκηνή. Το τέλος όπου επιστέφουμε στην αρχή ή σε μία αντιστροφή αυτής/ ή σε μία αντιστροφή των ρόλων. Όταν ο ήρωας σκοτώνει έναν δράκο και μεταμορφώνεται ο ίδιος σε δράκος, ενώ στο χωριό του κάποιο άλλο νεαρό αγόρι φαντασιώνεται πώς θα μπορούσε να δοξαστεί αν κατάφερνε να σκοτώσει τον δράκο, όπως έκανε κάποτε και ο ήρωας. Πριν γίνει δράκος. Να θυμάστε ότι όπως το να γράφει κανείς καλά μυθιστορήματα σημαίνει να διαβάζει καλά μυθιστορήματα, το ίδιο και το να γράφει καλά διηγήματα σημαίνει να έχει διαβάσει καλά διηγήματα. Κάποτε όλοι οι παραπάνω κανόνες ήταν άγνωστοι αλλά οι συγγραφείς, οι πραγματικά ταλαντούχοι συγγραφείς, τους ακολουθούσαν. Σύμπτωση; Εξάσκηση; Μια ενστικτώδης ιεράρχηση των προτύπων, των συμβόλων και των αρχετύπων που, κατά τον τρόπο του Προππ και του Κάμπελ οδηγούσε πάντα σε παρόμοιο αποτέλεσμα; Πιστεύω πως πάνω από όλα, πάντοτε, ο καλύτερος δάσκαλος υπήρξε η τριβή με τον άρτιο γραπτό λόγο.

Καλησπέρα! Έχω καιρό να εμφανιστώ. Θα τα ρίξω στο ΑΙ, η γέννηση του οποίου με τάραξε πολύ συγγραφικά. Ειδικά όσων αφορά την αυτόματη γραφή, που πάντα έλεγα ότι ήταν το αγαπημένο μου είδος. Όμως έχω στεγνώσει πνευματικά, και μου λείπει το φόρουμ. Άμα υπάρχει περίπτωση να παίξουμε κανένα FFL, πείτε μου, θα είμαι μέσα.

Εγώ παίζω. Αν με παίζετε. Μπορώ να βάλω και την αρχική παράγραφο επίσης που όλοι ξέρουμε πόσο εύκολο το κάνω για όλους αυτό.

Καλημέρα στα τολμηρά συγγραφόπουλα. Ποι@ ψήνεται για write-off;

Καλησπέρα και από μένα! Λυμένα Μάγια.docx Λυμένα Μάγια.pdf

Κάτι λίγο απο παράνοια...αλλα μετά θα μου πείς, η παράνοια είναι η λογική των λίγων...και γιατί να μην έχει δίκιο ο ένας και άδικο οι πολλοί...αλλα μετά θα μου πείς..... Όνομα Συγγραφέα:B MOVIES Είδος: Τρόμος Βία; Οχι Σεξ; Οχι Αριθμός Λέξεων:700 Αυτοτελής; Ναι Σχόλια: Για την συγγραφική άσκηση Write off 101 Άτιτλο 1.pdf

Η ιστορία της sandy1dritsakou.

Όνομα Συγγραφέα: Κυριακή Δριτσάκου Είδος: Body horror Αριθμός Λέξεων: 1700 περίπου Σχόλια: Για το Write off #101 ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ.docx

Τον εξορκιστή φωνάχτε κάποιος.

θα γραψω φυλαχτειτε

Από τη στιγμή που γνωρίζεις τον όρο "vanity press" τα πράγματα είναι απλά: με το να μην πάρεις ούτε ένα ευρώ για την έκδοση/πωλήσεις του (πρώτου) βιβλίου σου δεν τρέχει και τίποτα, το σημαντικό είναι να μη δώσεις ούτε ένα ευρώ για την έκδοση του βιβλίου σου. Να το πω κι αλλιώς επειδή πολλοί αρνούνται να το καταλάβουν: πληρώνοντας για να εκδοθεί το βιβλίο σου, παύεις να είσαι (παραδοσιακός) συγγραφέας και γίνεσαι αγοραστής σε μια συναλλαγή παροχής υπηρεσιών, όπου κάνεις μεν μια επένδυση, βασισμένη στην πίστη στον εαυτό σου, αλλά κατά κανόνα αγνοώντας το πεδίο της αγοράς και της ζήτησης όπου θα τοποθετηθεί αυτή η επένδυση. Το εν λόγω πεδίο γνωρίζουν (όσο μπορούν) οι εκδοτικοί οίκοι. Ο ίδιος ο συγγραφέας δεν έχει ιδέα, οπότε δίνοντας λεφτά, στην ουσία παίζει τζόγο. Ποντάρει εκεί που δεν ποντάρουν οι εκδοτικοί. Δε μπορώ να το πω πιο απλά. Στον 'πυρετό του χρυσού' του 19ου αιώνα, ελάχιστοι χρυσοθήρες έβγαλαν λεφτά. Ξέρεις ποιοι έβγαλαν λεφτά; Αυτοί που τους πουλούσαν φτυάρια. Καλή επιτυχία με το βιβλίο σου.

Eίναι το πρώτο μου write-off, ελπίζω να μην το παράκανα με τον βαθμό δυσκολίας.

Πάσχα και Χριστούγεννα μαζί. Για γερούς λύτες.

Σε παιζουμε, σε παιζουμε. Θα παιξω κι εγω, φυλαχτειτε,

Πραγματικά μια εξαιρετική ιδέα που ασφυκτιά μέσα σε περιορισμένη έκταση και αποσπασματική δομή. Το καλύτερο στιχάκι που έχω διαβάσει εδώ και καιρό ήταν αυτό με τον μαύρο κόκορα, το άλλο δεν το λέω. Στα επιμέρους: 1. Μας πετάς κατευθείαν στη δράση και δίνεις με σωστή δομή και χρονισμό το πλαίσιό σου. Τι έγινε πριν; Πόλεμος. Για πόσο; Τρεις μέρες. Γιατί έγινε ο ήρωας όπως έγινε; Επειδή θεραπεία. Και πάει λέγοντας. Τα αντιλαμβανόμαστε όλα στην εντέλεια, χωρίς κενά, χωρίς απορίες. 2. Αυτός έχει κάποιο συγκεκριμένο λόγο για τον οποίο σκαρώνει στίχους; Λες, οι στίχοι της εβδομάδας. Τι ρόλο παίζει αυτό; Τον βοηθά να προσανατολίζεται μέσα στο χάος των κολοβομένων αισθήσεων; 3. Είναι πλήρης η απώλεια; Ή απλά οι αισθήσεις θαμπώνουν, σαν ποτήρι μπύρας κουλουπού κουλουπού. 4. Ε βάλε λίγο πιο ρομαντικό βρε αδελφέ αφού για εκεί το πας. Δηλαδή το κομμάτι της γνωριμίας θα το ήθελα πιο έντονο γιατί είναι η ουσία και νομίζω την ξεπετάς ελαφρώς, όπως και το αίσθημά του. 5. Όλοι οι άνθρωποι είχαν παρόμοιες παρενέργειες; Και αυτή ας πούμε με το μπαστουνάκι πήγαινε αλλά μπόρεσε και τον είδε κάποια στιγμή; Αυτά γενικά. Εξαιρετική ιδέα πράγματι και κυλούσε πολύ καλά. Την εξυπηρέτησες και την υποστήριξες.

Γεια σου Ειρηνη αυτο που ειπες οτι το ζευγος πως υπεθεσε οτι δεν θα ανακαλυπταν τον χωρικο αμα τον εντυναν, απλως σκεφτηκα οτι το μασκαρεμα απο το ζευγαρι στον χωρικο θα δυσκολευε την ανακαλυψη του πτωματος, ε οσον ναναι ενα μασκαρεμενο πτωμα με ντομινο και λευκη μασκα θα δυσκολευε την αστυνομια, ισως θα πηγαινε την υποθεση μια δυο μερες πισω για να κρυφτει το ζευγαρι. Αυτο που ειπες με τον χωρικο να κουτσαινει πολυ καλο, ναι αμα κουτσαινε και ο δολοφονος στο καρναβαλι θα γινοταν πανικος, πολυ καλο, φαντασου εναν τυπο να κουτσαινει με μαχαιρι ντομινο και μασκα να ερχετε κατα πανω σου!!!Πιστευω επεισις οτι πρεπει να εδινα περισοτερο εμφαση στον τελευταιο διαλογο του ζευγαριου, νομιζω οτι επρεπε να γινει ποιο αγχωτικος!!!αυτα!!!

Ωραία ιδέα να το κάνεις δυστοπία και μάλιστα δυστοπία με χάπι εντ. Μου αρέσουν τα χωρίσματα ανάμεσα στα κεφάλαια, το κάνουν ποιητικό.

Άντε να σου διαβάσουν κάναν εξορκισμό, τι αίσχη είναι αυτά; Ποιος σε έβαλε να τα γράψεις;;;;; Ποια κολασμένη εμπνεύστηκε την άσκηση;;;; Πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία, με καλή χρήση των λέξεων και της θεματικής. Ήθελα κι άλλο όπως καταλαβαίνεις, όπως και με την Κυριακή. Νομίζω ότι μεταξύ σας υπάρχει άτυπος ανταγωνισμός, ποια θα το πρωτοτερματίσει. Σε καλό δρόμο είστε δεν μπορώ να πω. Μία η άλλη που λέμε. Στα τυπικά της ιστορίας, θεωρώ πως το ηθικό δίδαγμα εδώ -ή το ανήθικο δίδαγμα, δεν ξέρω- είναι πως όταν υπάρχει καταπίεση, σε μεγάλο βαθμό, γυρίζει καμιά φορά εντελώς μπούμερανγκ. Σαν ένα μπαλόνι που το πιέζεις από τη μία πλευρά και πρήζεται από την άλλη. Εγώ με την πρεσβυτέρα είμαι, μην νομίζεις. Καλά να τους κάνει.

Τι ωραίο. Τι σκοτεινά ποιητικό. Έτσι μπράβο, Κυριακή. Ήθελα κι άλλο από αυτό. Κι άλλο τρόμο, κι άλλο παγανισμό. Κι άλλο ανεξήγητο. Κι άλλο για τον Εκείνο, που παίρνει κάτι μεγάλο αν δεν του δώσουν κάτι μικρό. Θα προτιμούσα, ίσως, να μην αναφέρεις καν το όνομα της λίμνης. Είναι τόσο αλλόκοτο που θα προτιμούσα κάτι τελείως ανώνυμο, ή χαμένο στα όρια του μύθου. Ανατριχιαστικό, θα μπορούσε να γίνει επεισόδιο σε σειρά τρόμου. Κάτι αθώο σου λέει...

κατι αθωο, διαλεξα τη Σαρακοστη Η ΝΗΣΤΕΙΑ.docx

Μια μικρή, σεμνή συμμετοχή 1000 λέξεων. Επέλεξα την ομάδα λέξεων Σαρακοστή. ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ.docxΣΑΡΑΚΟΣΤΗ.pdf

Δεν υπάρχει Υποδιεύθυνση Αντιμιμιδίων Μόλις πριν από λίγες μέρες έμαθα για την ύπαρξη αυτού του βιβλίου, καθώς και ότι θα κυκλοφορούσε στα ελληνικά από τις εκδόσεις Δώμα, έπαθα ένα κάποιο σοκ, γιατί πρόκειται για ένα πολυδιαβασμένο και καλτ μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας/τρόμου εκεί έξω και η αλήθεια είναι ότι πλέον τέτοια πράγματα σπάνια βλέπουμε να μεταφράζονται στα ελληνικά (έχουμε πήξει στα κάθε είδους ερωτικά και ρομάντζα που αποκτούν μια φήμη στο TikTok), το άρπαξα με το που έσκασε μύτη και δεν άργησα καθόλου να το πιάσω στα χέρια μου: Ω, Θεοί, τι ήταν αυτό; Πόσες ιδέες, πόση τρέλα, πόση κουλαμάρα μπορεί να χωρέσει κάποιος σε ένα μονάχα βιβλίο; Όσο παράξενα ένιωθα κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης της εμβληματικής Τριλογίας της Νότιας Ζώνης του Τζεφ Βαντερμίερ, άλλο τόσο και περισσότερο ένιωσα όσο διάβαζα τούτο το αξιοπερίεργο μυθιστόρημα, που συνδυάζει την επιστημονική φαντασία με τον τρόμο (κοσμικό και μη). Τι να πει κανείς για την πλοκή (ή μάλλον τις πλοκές, γιατί ένιωσα ότι υπήρχαν διάφορες ιστορίες που συνδέονταν μεταξύ τους), την ατμόσφαιρα, τις ιδέες, την αίσθηση που κατάφερε να δημιουργήσει ο συγγραφέας (ο κόσμος που ζούμε είναι πραγματικός; Υπάρχουν άλλα πράγματα και άλλα όντα σε παράλληλες πραγματικότητες, που δεν αντιλαμβανόμαστε, αλλά που μας επηρεάζουν με χιλιάδες τρόπους; Ποιος ξέρει!), και τέλος για τη γραφή, που με τις περιγραφές και όλες τις εικόνες που δημιούργησε με καθήλωσε και με έκανε να νιώθω άβολα σε πολλές στιγμές; Πολύ ιδιαίτερο βιβλίο (και υπάρχει ολόκληρη wiki κοινότητα για το σύμπαν του!), για ιδιαίτερα γούστα, εμένα με ενθουσίασε σε πολύ μεγάλο βαθμό, αν και δεν μπορώ να πω ότι έπιασα τα πάντα με την πρώτη. Αν θέλετε κάτι το περίεργο, το αλλόκοτο, το ιντριγκαδόρικο, πιστεύω ότι αξίζει τα χρήματα και τον χρόνο σας. -Απρίλιος 29. ΚΝΤΜ - Δεν υπάρχει Υποδιεύθυνση Αντιμιμιδίων (σελ. 316). 9/10

Θα παίξουμε κάτι μετά το πέρας του write off, be on your guard.

Σήμερα τα μεσάνυχτα λήγει η διορία.

Δώσε πρώτα κάποιο δείγμα γραφής εδώ μέσα να δεις τι θα σου σχολιάσουν και βλέπεις μετά για εκδόσεις...

Γνωρίζω ότι έχω αργοπορήσει κοντά στους τρεις μήνες (κυρίως γιατί πριν κάτι μέρες έκανα join), αλλά είπα να πω και εγώ τους δικούς μου: 1. Να τελειώσω το τρίτο βιβλίο της τριλογίας που γράφω, 2. Να διορθώσω το πρώτο βιβλίο και να το αυτοεκδόσω (είτε μέσω lulu είτε μέσω Ingram Spark), 3. Να αρχίσω την επόμενη σειρά, 4. Να φτιάξω site όπου θα ανεβάζω σχετικά πράγματα με τα βιβλία μου και 5. (προαιρετικά) μέχρι τέλος 2026 να έχω τελειώσει το πρώτο βιβλίο της δεύτερης σειράς

Μα δεν είπαμε όχι....

Μήπως ήταν αυτό το ποστ;

Να, είδατε; Η Κυριακή δεν κόλλησε στον βαθμό δυσκολίας. Μπράβο Κυριακή!

Όνομα Συγγραφέα: Κυριακή Δριτσάκου Αριθμός Λέξεων: 1.962 Η ΡΩΓΜΗ.docx

Λοοοοοοιπόν. Και για να μαθαίνουν οι νέοι και να θυμούνται οι παλιοί, κανόνες για το write off εδώ.

Θα δείξει. Ζόρικο πάντως είναι.

Δεν έχω γράψει ποτέ παράγραφο για write off οπότε έλεγα να δοκιμάσω.

Γεια σας παιδια τα διαβασα τα κειμενα, ολα πολυ ωραια, Βιβη τι να πω, απαιχτο!!!ταιριαζει απολυτα με το θεμα, χτυπας αδυναμα σημεια της θρησκειας που ολοι σκεφτομαστε, πολυ καλο, Αθανασιε, πολυ πρωτοτυπο φαινεται να το εψαξες, εισαι στα κεφια σου, Σαντυ το ιδιο, σκοτεινο και περιεκτικο το πας ποιο πολυ στον τρομο!!αυτα!!!

Περίεργη ιστορία ειλικρινά. Στα πρακτικά ζητήματα, θα ήθελα να ρωτήσω πώς στην ευχή το εγκληματικό ζεύγος υπέθεσε ότι δεν θα αποκαλυπτόταν ο ένοχος αν έντυναν το θύμα. Επίσης ακραίο το έθιμο της θυσίας....Βέβαια, η ιστορία διαθέτει - πρέπει να διαθέτει- εξωπραγμαιτκό στοιχείο, Οπότε, θα πρότεινα ένα δυο πράγματα πιο πολύ ως σχόλια για αναστοχασμό. Η παρουσίαση του αρχικού ζευγαριού δεν προσφέρει κάτι στην ιστορία. Προσωπικά πιο εντυπωσιασκό, τρομακτικό, αλλόκοτο θα μου φαινόταν να ανακάλυπταν ξαφνικά το τπώρμα του ευεργέτη του χωριού μασκαρεμένο με τα καρναβαλίστικά του. Θα προσέθετε μια πιο γκροτέσκα νότα αν έπαιζε ωστόσο κάποιο ρόλο το γεγονός ότι ο ήρωας κουτσαίνει. Άρα και όταν αναπαρίσταται το έθιμο, ο μασκαρεμένος με το μαχαίρι θα κουτσαίνει, σωστά; Θα μπορούσες να κάνεις την ιστορία ακόμη πιο σκοτεινή, ακόμη πιο γκροτέσκα. 'Εγραψα πιο πάνω ότι το έθιμο της θυσίας είναι ακραίο, υπερβολικό, ωστόσο όσο λιγότερο προσπαθείς να το εξηγήσεις, στην προκειμένη περίπτωση, τόσο καλύτερα. Το στυλ της ιστορίας το σηκώνει. Δεν χρειάζεται δηλαδή λογική και ακριβώς για αυτό το λόγο δεν ρειαζόταν κατά τη γνώμη μου όλο το πρώτο κομμάτι. Πάντως την ευχαριστήθηκα. Κυρίως το έθιμο. Θα έπρεπε ή θα μπορούσες να επικεντρώσεις εκεί, ίσως σε κάποια επόμενη προσπάθεια.

Τελευταία ημέρα η Κυριακή! Είναι κανείς κοντά στο να τελειώσει κάτι; Χρειάζεται κάποιος μια δυο μέρες ακόμη;

Ω, πολύ καλό! Ανατριχιαστικό, με ωραία ατμόσφαιρα, ωραίος συνδυασμός αρχαίας και νέας θρησκείας. Το κόκκινο μπαλόνι που θυμίζει και λίγο Στίβεν Κινγκ. We all float down here. Από τα καλύτερά σου.

Ήταν πολύ διασκεδαστικό. Θα γινόταν καλύτερο αν η επιλογή στολής είχε κάποια ιδιαίτερη σημασία. Τελικά το πτώμα έντυσαν; Γιατί; Δεν το κατάλαβα. Πάντως τα γραπτά σου γίνονται όλο κ καλύτερα.

Όνομα Συγγραφέα: Είδος: Μια αλλοπρόσαλλη ιστορία με ψήγματα τρόμου!!! Βία; Λίγη Σεξ;Καθόλου Αριθμός Λέξεων:700 Αυτοτελής; Ναι Σχόλια: Για την ΣΑ#17 Βαριέστε την ζωή σας? δεν ξέρετε τι να κάνετε και όταν έρχονται οι γιορτές θέλετε να αποδράσετε? Ε τότε έλατε μαζί μου γιάτι έχω συνάντηση στο σταυροδρόμι του δάσους με δύο γκάγκστερ...ναι καλά ακούσατε με δύο γκάγκστερ...στο παλιό έθιμο του ΝΒ!!!!!!!!!! ΝΤΟΎ ΒΑΚΟΎΛΑ.pdf

Ξεκίνησα το Το Αστέρι του Βορρά, του Philip Pullman. (Πρώτη ανάγνωση: 2010.)

Η ιστορία του B MOVIES εδώ.

Επειδή έχω εκδόσει στο Άμαζον να σου πω ότι δεν παίρνει Ελληνικά. Και είναι και μια μεγάλη αγορά οπότε δεν θα δεις εύκολα αποτελέσματα. To μπλογκ μου: https://nuhterinipena.blogspot.com

Ίσως ένα site θα έκανε πιο καλά για αυτό που θέλεις. Εγώ έχω μπλογκ αλλά βλέπω ότι δεν είναι πια όπως ήταν πριν από δέκα χρόνια που είχε πολύ μεγαλύτερη κίνηση.

Πάντως χαίρομαι που τελικά βρήκα μία κοινότητα που να είναι για συγγραφείς του φανταστικού, έψαχνα από τότε που άρχισα να γράφω. Λογικά θα μείνω και ίσως θα είμαι ενεργός όταν βρίσκω χρόνο.

Καλώς τη μου...

Εν αρχή ην ο Λόγος. Εν αρχή ην η Δράση. Ποια τάση από τις δύο ακολουθούμε; Ως Έλληνες, θα έλεγα μάλλον την πρώτη. Τείνουμε να καλολογούμε, να περιττολογούμε, να πολυλογούμε. Τείνουμε κάποιες φορές να θεοποιούμε τα περιγραφικά μας κομμάτια, τις συντακτικές μας ακροβασίες και τις λεξιπλασίες μας. Λατρεύουμε σαν παιδιά μας τα όσα δημιουργούμε. Δεν θα αναρωτηθούμε εδώ αν είναι αυτό αμιγώς ελληνικό χαρακτηριστικό, γιατί τότε το άρθρο θα ξέφευγε από το σκοπό του και θα πλάτειαζε, χωρίς ουσιαστικά να μπορεί και να καλύψει το θέμα. Σίγουρα σε μεσογειακούς λαούς είναι πιο συνηθισμένο το φαινόμενο της μακρολογίας. Πολλοί διατείνονται πως έχει να κάνει κυρίως με τις καιρικές συνθήκες: όταν ο καιρός είναι γλυκός, ο άνθρωπος γίνεται εξωστρεφής, μιλάει πολύ, χρησιμοποιεί περισσότερα φωνήεντα. Αυτή η τάση ίσως επιβιώνει και στο γραπτό λόγο. Εκείνο όμως που ουσιαστικά θα μας απασχολήσει εδώ είναι το κατά πόσο είναι αρνητική αυτή η τακτική. Συμβαίνει κυρίως στην αρχή ενός κειμένου; Πώς αλλιώς θα μπορούσαμε να ξεκινήσουμε ένα κείμενό μας; Είναι σύνηθες στην αρχή να τοποθετούμε τα κομμάτια μας στην σκακιέρα. Με συγγραφικούς όρους, αυτό σημαίνει πως θα προσπαθήσουμε – οι περισσότεροι από εμάς – να οριοθετήσουμε το χώρο και το χρόνο μας, τα κτίσματα και τα τοπία μας, το παρελθόν, τις σκέψεις, τα συναισθήματα όσων μέλλονται να παίξουν το ρόλο τους στην ιστορία μας. Αυτό δεν είναι εντελώς παράλογο ούτε εντελώς κακό. Κάποιες φορές είναι και απαραίτητο, ειδικά αν θέλουμε να θέσουμε ένα συγκεκριμένο ιστορικό πλαίσιο για το οποίο ο αναγνώστης δεν έχει την παραμικρή ιδέα και κινδυνεύει να μην κατανοήσει την ιστορία μας αν δεν το κάνουμε. Το μυστικό εδώ, όπως και στα περισσότερα πράγματα, είναι οι αναλογίες. Ουδείς γνωρίζει πως ζούσαν οι άνθρωποι στην Κωνσταντινούπολη του 1300, εκτός και αν είναι ιστορικός. Εμείς οι υπόλοιποι, έχουμε ίσως μια γενική ιδέα. Ουδείς γνωρίζει την ιστορική και πολιτισμική συνθήκη της Μέσης Γης – όταν κυκλοφόρησαν τα βιβλία το 1954 τουλάχιστον κανείς δεν τη γνώριζε. Ουδείς γνωρίζει τη συνθήκη διαβίωσης σε μια μακρινή εποχή, σε μια φανταστική ήπειρο, σε έναν κόσμο με δύο φεγγάρια, με επτά είδη μαγείας, με ομιλούντα άλογα ή κερασφόρους θεούς ή τι επικρατεί σε έναν μακρινό πλανήτη, όπου λίγοι γενναίοι εργάτες, επιστήμονες, στρατιωτικοί παλεύουν με συνθήκες γεωμορφοποίησης. Επειδή μας είναι ανοίκεια όλα τα παραπάνω είναι δεδομένο ότι με κάποιον τρόπο πρέπει να τα πληροφορήσουμε στον αναγνώστη, πριν μπούμε στο ζουμί της ιστορίας, ώστε να μπορέσουν να μας παρακολουθήσουν απρόσκοπτοι. Όμως πόσο πολύ θα μας πάρει αυτό; Πότε οι περιγραφές μας θα κουράσουν αντί να πληροφορήσουν; Υπάρχουν τρόποι να γίνει ευκολότερη η όλη διαδικασία για τον συγγραφέα και λιγότερο βαρετή για τον αναγνώστη; 1. Η μεγάλη απόφαση. Όσα γράφουμε δεν θα συμπεριληφθούν στο γραπτό μας. Είναι δεδομένο. Το έχουμε ξαναπεί, το λέμε ακόμη μια φορά. Φτιάξτε τους χάρτες σας, τα γενεαλογικά σας δέντρα, τις μικρές παλιές ιστορίες του κάθε προσώπου, της κάθε δυναστείας, του κάθε τάγματος. Δεν θα συμπεριληφθούν όλα στην έκδοση μας και όσο νωρίτερα το πάρουμε απόφαση, τόσο λιγότερο θα πληγωθούμε. 2. Ωστόσο πρέπει να τα έχουμε υπόψη όλα αυτά σε έναν νέο κόσμο που φτιάχνουμε. Ειδικά σε high fantasy σύμπαντα είναι καλά να ξέρουμε πως λειτουργεί ο κόσμος μας σε γενικές γραμμές. Ανάλογα βέβαια εδώ πως λειτουργεί ο κάθε συγγραφέας: κάποιοι ανακαλύπτουν λεπτομέρειες όσο γράφουν. Σε αυτή την περίπτωση προσέξτε να μην γράψετε κάτι που μπορεί να αναιρέσει ή να έρθει σε σύγκρουση με κάτι που έχετε γράψει προηγούμενα. Ή αν το γράψετε, να το δείτε πριν το δουν εκεί έξω. 3. Προσπαθήστε να περιορίσετε τις περιγραφές, τις εξηγήσεις, τις αναδρομές, τις χωροχρονικές συνθήκες σας σε μικρά διάσπαρτα expositions. Αυτό θα κουράσει λιγότερο, θα δώσει ενδιαφέρουσα εναλλαγή δράσεων / εξηγήσεων και θα καταστήσει το γραπτό σας πιο ζωντανό. Και, έχοντας θέσει τις παραπάνω γενικές αρχές, ας προχωρήσουμε στο κυρίως θέμα μας, που είναι το διήγημα, η έναρξή του και το πώς πρέπει να διαχειριστούμε την πληροφορία εντός του περιορισμένου κειμένου. 4. Εν αρχή ην ο Λόγος. Αυτή η ευαγγελική ρήση φαίνεται πως τιμάται ιδιαίτερα εδώ στην Ελλάδα. Πραγματικά κάποιοι συγγραφείς δεν λένε να βάλουν φρένο. Και κάποιοι πολιτικοί επίσης αλλά αυτό δεν είναι το θέμα μας. Αραδιάζουν το backround της ιστορίας τους ατελείωτα ακόμη και αν αυτή η ιστορία μια βινιέτα. Και έχουμε το φαινόμενο ενός διηγήματος που σέρνεται στην αρχή υπό το βάρος των περιγραφών και κατόπιν εκτινάσσεται ασθμαίνοντας για να προφτάσει να ολοκληρώσει την δράση. Το πρόβλημα εδώ, όπως και στα πάντα, είναι η σωστή αναλογία. Ο συγγραφέας που έχει την τάση να πολυλογεί – και, ναι, το ξέρουμε αν ανήκουμε σε αυτή την κατηγορία και χωρίς να μας το πουν – είναι χρήσιμο να σχεδιάσει για την δουλειά του ένα διαφορετικού είδους πλάνο: ένα πλάνο δράσεων και ρυθμού. Για να το πράξει αυτό, θα πρότεινα να θέσει στον εαυτό του μερικά πολύ συγκεκριμένα ερωτήματα: · Τι ιστορία έχω να πω; Τι συμβαίνει δηλαδή στην ιστορία μου, ποια η πλοκή της, πώς αρχίζει, πού θέλω να την οδηγήσω. Πόσες οι δράσεις στην ιστορία μου; Ο Α ξεκινάει για το σημείο Β, εφόσον του έχει συμβεί το Γ. Στο δρόμο συναντά τον Δ και την Ε και στο τέλος πετυχαίνει το Β εφόσον έχει αντιμετωπίσει το Γ και ίσως ακόμη άλλα πράγματα. Το πλάνο της ιστορίας είναι σημαντικό, για να ξέρουμε πώς θα διαρθρώσουμε με αρμονικό τρόπο τις ψηφίδες των δράσεών μας. Εννοείται πως μπορεί, γράφοντας, να αλλάξετε γνώμη για τις δράσεις και τη σημασία τους. Ας αρχίσουμε όμως θέτοντας αυτό το ερώτημα. · Πόσες λέξεις έχω στη διάθεσή μου; Κάποιες φορές δεν υπάρχει όριο. Αν όμως πρόκειται για διαγωνισμούς, για πιθανές εκδόσεις σε έντυπο όπου ο χώρος είναι περιορισμένος, τότε γεννάται θέμα. · Πόσες περίπου λέξεις πρέπει να αφιερώσω στην κάθε μία δράση μου; · Πόσο σημαντική είναι μία δράση έναντι μίας άλλης; Πόση έκταση πρέπει να δώσω στην συνθήκη του κόσμου μου χωρίς να επιβαρύνω τη δράση, χωρίς να την πνίξω; Ειπώθηκε ήδη πως αυτά μπορεί να αλλάξουν, αλλά ας ξεκινήσουμε έχοντας ένα βασικό μπούσουλα. 5. Εν αρχή ην η Δράση: (Αξίζει να σημειωθεί πω η φράση αυτή απαντάται στον Φάουστ του Γκαίτε. Εν αρχή ην η Πράξις, η γενεσιουργός φλόγα σε κάθε εξέλιξη. Αξίζει επίσης να σημειωθεί πως ο Γκαίτε είναι Γερμανός, σε αντιδιαστολή με το τόσο αγαπητό σε μας τους Έλληνες Εν αρχή ην ο Λόγος. Ελληνική vs γερμανική νοοτροπία, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Και συνεχίζουμε.) Στο speculative fiction εισάγουμε τον αναγνώστη σε άγνωστο κόσμο και αισθανόμαστε την υποχρέωση να τον ξεναγήσουμε προηγουμένως, για να μην χαθεί. Δεν είναι πάντα έτσι. Ειδικά στα διηγήματα, είναι μάλλον καλύτερο να πετάξετε τον αναγνώστη σας στη δράση για να τραβήξετε την προσοχή του από την αρχή. Δηλώστε εξηγήσεις κατά τη διάρκεια της ιστορίας, όχι στην αρχή της. Μέσα από ένα διάλογο -προσοχή και εδώ, μην φανεί πιο βαρύς και επεξηγηματικός από όσο χρειάζεται- μέσα από μια αναδρομή, μέσα από το συμβουλευτικό κήρυγμα που θα κάνει ο δάσκαλος στο μαθητή ή ο γονέας στο ανυπάκουο παιδί του. Σπάστε την πληροφορία του κόσμου σας σε μικρά κομμάτια και σκορπίζετε τη όπου χρειάζεται για να μπορεί κάποιος να παρακολουθήσει τη δράση με άνεση. 6. Εν αρχή ην η Δράση – αλλά πώς; Βασική συμβουλή για τη συγγραφή ενός διηγήματος είναι το να μην χρονοτριβούμε. Δεν έχουμε άπειρο χρόνο, ο αναγνώστης που θα επιλέξει να διαβάσει τη δική μας σύντομη ιστορία αντί ένα εκτενέστερο κείμενο επίσης δεν έχει άπειρο χρόνο. Θέλει κάτι σφικτό και συμπαγές, που να του κρατήσει το ενδιαφέρον. Εστιάστε στην ιδέα σας όσο μπορείτε. Δημιουργήστε απορίες στον αναγνώστη σας, γιατί συμβαίνει αυτό, πώς θα εξελιχθεί το άλλο, τι ψάχνει ο τάδε, πότε θα εμφανιστεί ο δείνα. Απορίες στις οποίες ο αναγνώστης θα περιμένει να βρει την απάντηση. Φροντίστε να θέσετε τα ερωτήματά σας όσο μπορέσετε πιο νωρίς. Επίσης, στοχεύστε όσο μπορείτε στο συναίσθημα του αναγνώστη σας. Κάντε τον να νοιαστεί. Αυτό γίνεται με απόδοση συναισθήματος, προφανώς, ωστόσο όχι απαραίτητα με tell. Δείξτε το συναίσθημα του ήρωά σας. Κάντε τον αναγνώστη να νιώσει εξίσου ενθουσιασμένος με τον ήρωά σας, εξίσου, τρομαγμένος, εξίσου ερωτευμένος, εξίσου πελαγωμένος. Μερικοί τρόποι να εκκινήσετε το διήγημά σας χωρίς μακροσκελείς περιγραφές: · Ήδη ειπώθηκε ότι μπορείτε να δοκιμάσετε εν μέσω μιας δράσης. Συνήθως αυτό το αφηγηματικό σχήμα ονομάζεται in media res, η ιστορία έχει ήδη ξεκινήσει και πιάνουμε το νήμα της από κάποιο σημείο κατά τη διάρκεια της εξέλιξής της. · Μπορείτε επίσης να εκκινήσετε με διάλογο. Ο Παύλος έστριψε τσιγάρο, το άναψε, με κοίταξε. «Δεν μου τα λες καλά, Μαρικάκι» είπε. «Δεν μου τα λες καθόλου καλά.» Ήδη, σε αυτό το παράδειγμα, αναρωτιόμαστε. Ποιος είναι ο Παύλος, ποια η σχέση του με το Μαρικάκι, τι είναι αυτό που δεν του λέει καλά. · Πάντα μπορείτε να ξεκινήσετε με μια αλλόκοτη φράση, με μία αλλόκοτη κατάσταση που σίγουρα θα λειτουργήσει ως δόλωμα για την προσοχή του αναγνώστη. Ο Πέτρος ξεβίδωσε το παρελθοντικό του μάτι, έστριψε τσιγάρο, το άναψε. «Δεν μου τα λες καλά Μαρικάκι», και τα λοιπά και τα λοιπά. Εδώ ο Πέτρος διαθέτει ένα ιδιαίτερο μάτι που εκτός του ότι μπορεί να το αποσυνδέει κατά βούληση από το οπτικό του σύστημα, προφανώς διαθέτει και ιδιαίτερες ικανότητες. Είναι ένα μάτι παρελθοντικό. Μπορεί να δει το παρελθόν; Πάντα; Και πόσο μακριά και παλιά μπορεί να φτάσει, ποιο παρελθόν βλέπει και ποιου το παρελθόν; Πόσοι το διαθέτουν; Δηλώνει κάποια τάξη, κάποια κάστα; Έτσι, με μία τέτοια πρόταση, έχουμε ανοίξει ένα πλήθος προοπτικών που οδηγούν σε ένα αλλιώτικο σύμπαν από το δικό μας, όπου τα μάτια μας πλην ατυχών συγκυριών μένουν στη θέση τους και βασικά βλέπουν όσα είναι μπροστά μας -ενίοτε, ούτε αυτά. · Να θυμάστε ότι ένας τρόπος να εστιάσετε στην ιδέα σας, όπως και να δημιουργήσετε απορίες στον αναγνώστη είναι μέσω αυτής εδώ της αλλόκοτης αρχικής φράσης. Πλέον θέλουμε να μάθουμε τι σόι μάτι διαθέτει ο Πέτρος. Σε άλλα παραδείγματα: Ο καθηγητής Παπαστεργιόπουλος εδώ και χρόνια πάλευε να φτιάξει μία χρονομηχανή. Η Ελεάννα δεν έλεγε σε κανέναν πως διέθετε δύο καρδιές, τη μία σφηνωμένη βαθιά στη βάση του κρανίου της. Ξημέρωσε μία μέρα ηλιόλουστη, συνηθισμένη, μέχρι που άρχισε να βρέχει. Καρεκλοπόδαρα. Στην κυριολεξία, έβρεχε πόδια από καρέκλες, ίσως και τραπέζια. Έπρεπε να πάω στη δουλειά φορώντας κράνος. Αυτές οι εισαγωγές είναι βέβαια παραδειγματικές και αν κάποιος θέλει να πειραματιστεί με κάτι παρόμοιο μπορεί να το κάνει. Με τέτοιου είδους φράσεις ο αναγνώστης θέλει να μάθει πώς και γιατί βρέχει καρεκλοπόδαρα, τι θα κάνει η Ελεάννα με τις δυο καρδιές της και πώς τις απέκτησε και ούτω καθ’ εξής. Να θυμάστε: όσα ερωτήματα έχουν τεθεί πρέπει να απαντηθούν. Αν δεν απαντηθούν, αυτό πρέπει να γίνει με τρόπο που να δείχνει ότι ο συγγραφέας επέλεξε να μην αποκαλύψει, ή να υπονοήσει μία διττή λύση στην ιστορία του. Να μην μοιάζει σαν να ξεχάστηκε. (Στο παρόν άρθρο έγινε αναφορά σε τρόπους εισαγωγής ενός διηγήματος, προκειμένου να μην πλατειάσουμε. Στο επόμενο άρθρο θα ασχοληθούμε με τεχνικές και παραδείγματα ολοκλήρωσης του διηγήματος.) Περισσότερα για διηγήματα και τάσεις πλατειασμού εδώ και εδώ.

Αχ, ρε Ντίνο, δύσκολες ερωτήσεις που θέτεις τέτοιες δύσκολες εποχές! Θα σου απαντούσα απλά ότι οι περισσότεροι δεν μιλάνε α) γιατί όσοι έχουν κάνει τις μεγάλες επιτυχίες δεν έχουν ανάγκη να μιλήσουν -τα λένε όλα οι αριθμοί γι αυτούς και β) όλοι οι υπόλοιποι αναρωτιώμαστε αν φταίει το κακό το ριζικό μας ή αν φταίει ο θεός που μας μισεί (ποιητική αδεία οι στίχοι του Βάρναλη) Από την άλλη, μια που το θέτεις ευθέως, και μια που οι Λαξευτές είναι έργο ζωής, θα σου πω πολύ πεζά κάποιες εμπειρίες: Αφού πέρασε το μεθύσι του ενθουσιασμού όταν κράτησα το χάρτινο παιδί μου στα χέρια μου, ήρθε το πρώτο ξενέρωμα της απομυθοποίησης. Διάφοροι γνωστοί και φίλοι -νάναι καλά οι άνθρωποι- με παρέπεμψαν σε φίλους που είχαν τοπικές εφημερίδες (στην Πεύκη που μένω, στο Διόνυσο που δουλεύω, στη Δροσιά που ζουν κάποιοι φίλοι μου - τέτοια πράγματα). "Θα τους τηλεφωνήσεις", μου είπαν, "θα τους πας κι ένα αντίτυπο". Τηλεφώνησα. Οι περισσότεροι ήταν πολύ φιλικοί -έτσι κι αλλιώς, οι τοπικές εφημερίδες κάνουν αμάν να έχουν κάτι να παρουσιάσουν. "Γράψε ό,τι θέλεις", μου είπαν, "και θα στο δημοσιεύσουμε". Συμπέρασμα ξενερωτικό, νούμερο 1: Έτσι γράφονται τα περισσότερα στις τοπικές εφημερίδες. Κι εγώ που νόμιζα... Έγραψα. Τι να γράψω; Ότι το βιβλίο είναι ένα αριστούργημα και να μην το χάσουν; Δεν μπορούσα να το κάνω, ντρεπόμουνα. Έκανα μια περίληψη, προσπάθησα να βάλω και κάτι σαν teaser, αυτά. Το δημοσίευσαν. Ε, και; Έχω απλώς ένα αντίτυπο κάπου καταχωνιασμένο στα ράφια μου. Δεύτερη και τρίτη φορά αρνήθηκα να το κάνω. Δεν πήγα πουθενά. Όλο το Δεκέμβριο του 2006 γινόταν ένα σχετικό πανηγύρι. Στους επόμενους μήνες είχα και κάποια σχόλια: εν γένει καλά, αλλά τα περισσότερα ήταν από γνωστούς που είτε ήξεραν εμένα είτε ήξεραν ήδη μέρος ή και ολόκληρη την ιστορία. Όλο και κάτι γραφόταν, όλο και κάποιος θα το μάθαινε, οργανώθηκε και απόγευμα με υπογραφές στο Hondo -εκεί ένιωθα απαίσια αμήχανα και εντελώς ηλίθια στημένη, αλλά ευτυχώς τουλάχιστον βρέθηκαν αρκετοί φίλοι κοντά μου να κάνουν το απόγευμα υποφερτό και τη συγκλονιστική ...επιτυχία των εφτά (7) πωλήσεων ανέκδοτο. Δεν το επανέλαβα -εννοείται. Στο τέλος του 2007, με το δεύτερο βιβλίο μόλις στα βιβλιοπωλεία, έκανα την εκκαθάριση του πρώτου χρόνου. Ο εκδότης μού μίλησε για 250 αντίτυπα. Τρεις το λάδι, τρεις το ξύδι, πήρα στα χέρια μου 400 ευρώ. Για το δεύτερο βιβλίο δεν έκανα απολύτως τίποτα. Και μια που αντικειμενικά είναι το λιγότερο καλό από τα τρία, αλλά και εν όψει της αναμονής του τρίτου, το μόνο που ξέρω είναι ότι στο τέλος του 2008 είχε πατώσει. Δεν τόλμησα καν να ρωτήσω νούμερα και να συζητήσω κάτι για ποσοστά -χωρίς πλάκα φοβόμουνα ότι ο εκδότης θα μου πει ότι δεν βγάζει το τρίτο. Το τρίτο βιβλίο βγήκε τον Απρίλιο του 2009. Ήμουνα απολύτως αποφασισμένη να μην κάνω τίποτα. Η Τέτη-deadend, μου οργάνωσε μια παρουσίαση για τους συναδέλφους μου σ' ένα βιβλιοπωλείο στο Μαρούσι, σχεδόν με το ζόρι. Τότε η δικαιολογία μου που δεν το έκανα μεγάλο γεγονός ήταν ότι οι συνάδελφοί μου δεν διαβάζουν φαντασία, θα κάνουμε κάτι σαν μάζωξη αρχαρίων, ο χώρος είναι μικρός, δεν καλώ κανέναν άλλον. Είχα τόσο πολύ άγχος που θυμάμαι ότι βλαστημούσα τον εαυτό μου που δέχτηκα. Η παρουσίαση πήγε καλά -τηρουμένων των αναλογιών. Μετά αποφασίσαμε να κάνουμε μια παρουσίαση τον Φεβρουάριο του 2010 με την ΑΛΕΦ. Πέρα από την ανακοίνωση που έγινε στο sff, και ελάχιστα mail και τηλέφωνα σε πολύ φίλους και πάλι δεν έκανα τίποτα. Δεν το αντέχω. Δεν είναι στο στυλ μου και μου δημιουργεί αφόρητο άγχος. Πρόσφατα είχα μια συζήτηση με τον εκδότη που μου έχει υποσχεθεί πλήρη εκκαθάριση μέχρι το τέλος Ιουνίου. Χοντρικά μιλάει για 200 και 200 βιβλία από το 2ο και 3ο. Το πρώτο -αν κινείται καθόλου- κινείται με πολύ αργούς ρυθμούς πια. Σαν να λέμε, μιλάμε για κάτι της τάξης των 800 ευρώ, βγάλε και τα λαδόξιδα, κανένα 600άρι. Είκοσι χρόνια δουελιάς, τρία βιβλία, 1000 ευρώ καθαρά, δηλαδή 50 ευρώ το χρόνο! Αν το δω έτσι, πρέπει να πάω να πνιγώ. Υπάρχει βεβαίως και μια αντικειμενική δυσκολία: δεν είναι τρία διαφορετικά βιβλία είναι ένα σε τρία που σημαίνει μια μεγάλη επένδυση χρημάτων και χρόνου για τον αναγνώστη από τη μια και φυσικά την αδυναμία να πω "Ρε παιδιά, μη διαβάσετε το πρώτο και το δεύτερο. Το καλύτερο είναι το τρίτο". Βοήθεια; Ναι, είχα βοήθεια. Υπήρξαν καλοί φίλοι που μου πρόσφεραν βοήθεια, διαβάζοντας τα draft του 2ου και 3ου βιβλίου και προσφέροντας χρήσιμες υποδείξεις και αντιρρήσεις. Κριτικές; Τελικά τις μόνες κριτικές που αξιολογώ είναι αυτές που βρίσκονται σε blog (π.χ. του PiKei) και στο τόπικ του sff. Όλες οι άλλες κριτικές και παρουσιάσεις, είδα πώς γίνονται ή πώς δεν γίνονται. Για τα καλά λόγια, όσους έχουν μιλήσει εδώ, τους ευχαριστώ. Μερικές από τις καλύτερες στιγμές των Λαξευτών τις έχω περάσει εδώ μέσα. Δεν σας κρύβω πάντως ότι όταν βλέπω το τόπικ στο active content, μου κόβονται τα πόδια. Παρεμπιπτόντως έλαβα πρόπερσι και ένα απίστευτα επιθετικό και κακό -με όλη τη σημασία της λέξης- mail από κάποιον εντελώς άγνωστο, που δήλωσε ότι όταν δεν του αρέσει ένα βιβλίο ψάχνει να βρει τον συγγραφέα για να του τα ψάλει. Αναρωτιέμαι ακόμα αν ο κύριος ψάχνει να βρει και κανέναν που να του αρέσει το βιβλίο του για να του πει καλές κουβέντες. Πιθανολογώ ότι παρόλο που έχω υλικό για συλλογή και πιθανόν δυνατότητα για ένα ακόμα μυθιστόρημα, θα δυσκολευτώ πολύ να αποφασίσω να το ξανακάνω. Δεν είμαι άνθρωπος των pr, ντρέπομαι υπερβολικά να σπρώξω τη δουλειά μου και δεν ξέρω να κάνω καλές συμφωνίες. (Για μένα ειπώθηκε "οποιος δεν μπορεί να γίνει έμπορος γίνεται δάσκαλος"). Δεν είμαι υπεράνω των χρημάτων, αν και δεν είναι αυτό το ζητούμενο, απλά δεν αντέχω το άγχος. I rest my case...