Leaderboard

Εν αρχή ην ο Λόγος. Εν αρχή ην η Δράση. Ποια τάση από τις δύο ακολουθούμε; Ως Έλληνες, θα έλεγα μάλλον την πρώτη. Τείνουμε να καλολογούμε, να περιττολογούμε, να πολυλογούμε. Τείνουμε κάποιες φορές να θεοποιούμε τα περιγραφικά μας κομμάτια, τις συντακτικές μας ακροβασίες και τις λεξιπλασίες μας. Λατρεύουμε σαν παιδιά μας τα όσα δημιουργούμε. Δεν θα αναρωτηθούμε εδώ αν είναι αυτό αμιγώς ελληνικό χαρακτηριστικό, γιατί τότε το άρθρο θα ξέφευγε από το σκοπό του και θα πλάτειαζε, χωρίς ουσιαστικά να μπορεί και να καλύψει το θέμα. Σίγουρα σε μεσογειακούς λαούς είναι πιο συνηθισμένο το φαινόμενο της μακρολογίας. Πολλοί διατείνονται πως έχει να κάνει κυρίως με τις καιρικές συνθήκες: όταν ο καιρός είναι γλυκός, ο άνθρωπος γίνεται εξωστρεφής, μιλάει πολύ, χρησιμοποιεί περισσότερα φωνήεντα. Αυτή η τάση ίσως επιβιώνει και στο γραπτό λόγο. Εκείνο όμως που ουσιαστικά θα μας απασχολήσει εδώ είναι το κατά πόσο είναι αρνητική αυτή η τακτική. Συμβαίνει κυρίως στην αρχή ενός κειμένου; Πώς αλλιώς θα μπορούσαμε να ξεκινήσουμε ένα κείμενό μας; Είναι σύνηθες στην αρχή να τοποθετούμε τα κομμάτια μας στην σκακιέρα. Με συγγραφικούς όρους, αυτό σημαίνει πως θα προσπαθήσουμε – οι περισσότεροι από εμάς – να οριοθετήσουμε το χώρο και το χρόνο μας, τα κτίσματα και τα τοπία μας, το παρελθόν, τις σκέψεις, τα συναισθήματα όσων μέλλονται να παίξουν το ρόλο τους στην ιστορία μας. Αυτό δεν είναι εντελώς παράλογο ούτε εντελώς κακό. Κάποιες φορές είναι και απαραίτητο, ειδικά αν θέλουμε να θέσουμε ένα συγκεκριμένο ιστορικό πλαίσιο για το οποίο ο αναγνώστης δεν έχει την παραμικρή ιδέα και κινδυνεύει να μην κατανοήσει την ιστορία μας αν δεν το κάνουμε. Το μυστικό εδώ, όπως και στα περισσότερα πράγματα, είναι οι αναλογίες. Ουδείς γνωρίζει πως ζούσαν οι άνθρωποι στην Κωνσταντινούπολη του 1300, εκτός και αν είναι ιστορικός. Εμείς οι υπόλοιποι, έχουμε ίσως μια γενική ιδέα. Ουδείς γνωρίζει την ιστορική και πολιτισμική συνθήκη της Μέσης Γης – όταν κυκλοφόρησαν τα βιβλία το 1954 τουλάχιστον κανείς δεν τη γνώριζε. Ουδείς γνωρίζει τη συνθήκη διαβίωσης σε μια μακρινή εποχή, σε μια φανταστική ήπειρο, σε έναν κόσμο με δύο φεγγάρια, με επτά είδη μαγείας, με ομιλούντα άλογα ή κερασφόρους θεούς ή τι επικρατεί σε έναν μακρινό πλανήτη, όπου λίγοι γενναίοι εργάτες, επιστήμονες, στρατιωτικοί παλεύουν με συνθήκες γεωμορφοποίησης. Επειδή μας είναι ανοίκεια όλα τα παραπάνω είναι δεδομένο ότι με κάποιον τρόπο πρέπει να τα πληροφορήσουμε στον αναγνώστη, πριν μπούμε στο ζουμί της ιστορίας, ώστε να μπορέσουν να μας παρακολουθήσουν απρόσκοπτοι. Όμως πόσο πολύ θα μας πάρει αυτό; Πότε οι περιγραφές μας θα κουράσουν αντί να πληροφορήσουν; Υπάρχουν τρόποι να γίνει ευκολότερη η όλη διαδικασία για τον συγγραφέα και λιγότερο βαρετή για τον αναγνώστη; 1. Η μεγάλη απόφαση. Όσα γράφουμε δεν θα συμπεριληφθούν στο γραπτό μας. Είναι δεδομένο. Το έχουμε ξαναπεί, το λέμε ακόμη μια φορά. Φτιάξτε τους χάρτες σας, τα γενεαλογικά σας δέντρα, τις μικρές παλιές ιστορίες του κάθε προσώπου, της κάθε δυναστείας, του κάθε τάγματος. Δεν θα συμπεριληφθούν όλα στην έκδοση μας και όσο νωρίτερα το πάρουμε απόφαση, τόσο λιγότερο θα πληγωθούμε. 2. Ωστόσο πρέπει να τα έχουμε υπόψη όλα αυτά σε έναν νέο κόσμο που φτιάχνουμε. Ειδικά σε high fantasy σύμπαντα είναι καλά να ξέρουμε πως λειτουργεί ο κόσμος μας σε γενικές γραμμές. Ανάλογα βέβαια εδώ πως λειτουργεί ο κάθε συγγραφέας: κάποιοι ανακαλύπτουν λεπτομέρειες όσο γράφουν. Σε αυτή την περίπτωση προσέξτε να μην γράψετε κάτι που μπορεί να αναιρέσει ή να έρθει σε σύγκρουση με κάτι που έχετε γράψει προηγούμενα. Ή αν το γράψετε, να το δείτε πριν το δουν εκεί έξω. 3. Προσπαθήστε να περιορίσετε τις περιγραφές, τις εξηγήσεις, τις αναδρομές, τις χωροχρονικές συνθήκες σας σε μικρά διάσπαρτα expositions. Αυτό θα κουράσει λιγότερο, θα δώσει ενδιαφέρουσα εναλλαγή δράσεων / εξηγήσεων και θα καταστήσει το γραπτό σας πιο ζωντανό. Και, έχοντας θέσει τις παραπάνω γενικές αρχές, ας προχωρήσουμε στο κυρίως θέμα μας, που είναι το διήγημα, η έναρξή του και το πώς πρέπει να διαχειριστούμε την πληροφορία εντός του περιορισμένου κειμένου. 4. Εν αρχή ην ο Λόγος. Αυτή η ευαγγελική ρήση φαίνεται πως τιμάται ιδιαίτερα εδώ στην Ελλάδα. Πραγματικά κάποιοι συγγραφείς δεν λένε να βάλουν φρένο. Και κάποιοι πολιτικοί επίσης αλλά αυτό δεν είναι το θέμα μας. Αραδιάζουν το backround της ιστορίας τους ατελείωτα ακόμη και αν αυτή η ιστορία μια βινιέτα. Και έχουμε το φαινόμενο ενός διηγήματος που σέρνεται στην αρχή υπό το βάρος των περιγραφών και κατόπιν εκτινάσσεται ασθμαίνοντας για να προφτάσει να ολοκληρώσει την δράση. Το πρόβλημα εδώ, όπως και στα πάντα, είναι η σωστή αναλογία. Ο συγγραφέας που έχει την τάση να πολυλογεί – και, ναι, το ξέρουμε αν ανήκουμε σε αυτή την κατηγορία και χωρίς να μας το πουν – είναι χρήσιμο να σχεδιάσει για την δουλειά του ένα διαφορετικού είδους πλάνο: ένα πλάνο δράσεων και ρυθμού. Για να το πράξει αυτό, θα πρότεινα να θέσει στον εαυτό του μερικά πολύ συγκεκριμένα ερωτήματα: · Τι ιστορία έχω να πω; Τι συμβαίνει δηλαδή στην ιστορία μου, ποια η πλοκή της, πώς αρχίζει, πού θέλω να την οδηγήσω. Πόσες οι δράσεις στην ιστορία μου; Ο Α ξεκινάει για το σημείο Β, εφόσον του έχει συμβεί το Γ. Στο δρόμο συναντά τον Δ και την Ε και στο τέλος πετυχαίνει το Β εφόσον έχει αντιμετωπίσει το Γ και ίσως ακόμη άλλα πράγματα. Το πλάνο της ιστορίας είναι σημαντικό, για να ξέρουμε πώς θα διαρθρώσουμε με αρμονικό τρόπο τις ψηφίδες των δράσεών μας. Εννοείται πως μπορεί, γράφοντας, να αλλάξετε γνώμη για τις δράσεις και τη σημασία τους. Ας αρχίσουμε όμως θέτοντας αυτό το ερώτημα. · Πόσες λέξεις έχω στη διάθεσή μου; Κάποιες φορές δεν υπάρχει όριο. Αν όμως πρόκειται για διαγωνισμούς, για πιθανές εκδόσεις σε έντυπο όπου ο χώρος είναι περιορισμένος, τότε γεννάται θέμα. · Πόσες περίπου λέξεις πρέπει να αφιερώσω στην κάθε μία δράση μου; · Πόσο σημαντική είναι μία δράση έναντι μίας άλλης; Πόση έκταση πρέπει να δώσω στην συνθήκη του κόσμου μου χωρίς να επιβαρύνω τη δράση, χωρίς να την πνίξω; Ειπώθηκε ήδη πως αυτά μπορεί να αλλάξουν, αλλά ας ξεκινήσουμε έχοντας ένα βασικό μπούσουλα. 5. Εν αρχή ην η Δράση: (Αξίζει να σημειωθεί πω η φράση αυτή απαντάται στον Φάουστ του Γκαίτε. Εν αρχή ην η Πράξις, η γενεσιουργός φλόγα σε κάθε εξέλιξη. Αξίζει επίσης να σημειωθεί πως ο Γκαίτε είναι Γερμανός, σε αντιδιαστολή με το τόσο αγαπητό σε μας τους Έλληνες Εν αρχή ην ο Λόγος. Ελληνική vs γερμανική νοοτροπία, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Και συνεχίζουμε.) Στο speculative fiction εισάγουμε τον αναγνώστη σε άγνωστο κόσμο και αισθανόμαστε την υποχρέωση να τον ξεναγήσουμε προηγουμένως, για να μην χαθεί. Δεν είναι πάντα έτσι. Ειδικά στα διηγήματα, είναι μάλλον καλύτερο να πετάξετε τον αναγνώστη σας στη δράση για να τραβήξετε την προσοχή του από την αρχή. Δηλώστε εξηγήσεις κατά τη διάρκεια της ιστορίας, όχι στην αρχή της. Μέσα από ένα διάλογο -προσοχή και εδώ, μην φανεί πιο βαρύς και επεξηγηματικός από όσο χρειάζεται- μέσα από μια αναδρομή, μέσα από το συμβουλευτικό κήρυγμα που θα κάνει ο δάσκαλος στο μαθητή ή ο γονέας στο ανυπάκουο παιδί του. Σπάστε την πληροφορία του κόσμου σας σε μικρά κομμάτια και σκορπίζετε τη όπου χρειάζεται για να μπορεί κάποιος να παρακολουθήσει τη δράση με άνεση. 6. Εν αρχή ην η Δράση – αλλά πώς; Βασική συμβουλή για τη συγγραφή ενός διηγήματος είναι το να μην χρονοτριβούμε. Δεν έχουμε άπειρο χρόνο, ο αναγνώστης που θα επιλέξει να διαβάσει τη δική μας σύντομη ιστορία αντί ένα εκτενέστερο κείμενο επίσης δεν έχει άπειρο χρόνο. Θέλει κάτι σφικτό και συμπαγές, που να του κρατήσει το ενδιαφέρον. Εστιάστε στην ιδέα σας όσο μπορείτε. Δημιουργήστε απορίες στον αναγνώστη σας, γιατί συμβαίνει αυτό, πώς θα εξελιχθεί το άλλο, τι ψάχνει ο τάδε, πότε θα εμφανιστεί ο δείνα. Απορίες στις οποίες ο αναγνώστης θα περιμένει να βρει την απάντηση. Φροντίστε να θέσετε τα ερωτήματά σας όσο μπορέσετε πιο νωρίς. Επίσης, στοχεύστε όσο μπορείτε στο συναίσθημα του αναγνώστη σας. Κάντε τον να νοιαστεί. Αυτό γίνεται με απόδοση συναισθήματος, προφανώς, ωστόσο όχι απαραίτητα με tell. Δείξτε το συναίσθημα του ήρωά σας. Κάντε τον αναγνώστη να νιώσει εξίσου ενθουσιασμένος με τον ήρωά σας, εξίσου, τρομαγμένος, εξίσου ερωτευμένος, εξίσου πελαγωμένος. Μερικοί τρόποι να εκκινήσετε το διήγημά σας χωρίς μακροσκελείς περιγραφές: · Ήδη ειπώθηκε ότι μπορείτε να δοκιμάσετε εν μέσω μιας δράσης. Συνήθως αυτό το αφηγηματικό σχήμα ονομάζεται in media res, η ιστορία έχει ήδη ξεκινήσει και πιάνουμε το νήμα της από κάποιο σημείο κατά τη διάρκεια της εξέλιξής της. · Μπορείτε επίσης να εκκινήσετε με διάλογο. Ο Παύλος έστριψε τσιγάρο, το άναψε, με κοίταξε. «Δεν μου τα λες καλά, Μαρικάκι» είπε. «Δεν μου τα λες καθόλου καλά.» Ήδη, σε αυτό το παράδειγμα, αναρωτιόμαστε. Ποιος είναι ο Παύλος, ποια η σχέση του με το Μαρικάκι, τι είναι αυτό που δεν του λέει καλά. · Πάντα μπορείτε να ξεκινήσετε με μια αλλόκοτη φράση, με μία αλλόκοτη κατάσταση που σίγουρα θα λειτουργήσει ως δόλωμα για την προσοχή του αναγνώστη. Ο Πέτρος ξεβίδωσε το παρελθοντικό του μάτι, έστριψε τσιγάρο, το άναψε. «Δεν μου τα λες καλά Μαρικάκι», και τα λοιπά και τα λοιπά. Εδώ ο Πέτρος διαθέτει ένα ιδιαίτερο μάτι που εκτός του ότι μπορεί να το αποσυνδέει κατά βούληση από το οπτικό του σύστημα, προφανώς διαθέτει και ιδιαίτερες ικανότητες. Είναι ένα μάτι παρελθοντικό. Μπορεί να δει το παρελθόν; Πάντα; Και πόσο μακριά και παλιά μπορεί να φτάσει, ποιο παρελθόν βλέπει και ποιου το παρελθόν; Πόσοι το διαθέτουν; Δηλώνει κάποια τάξη, κάποια κάστα; Έτσι, με μία τέτοια πρόταση, έχουμε ανοίξει ένα πλήθος προοπτικών που οδηγούν σε ένα αλλιώτικο σύμπαν από το δικό μας, όπου τα μάτια μας πλην ατυχών συγκυριών μένουν στη θέση τους και βασικά βλέπουν όσα είναι μπροστά μας -ενίοτε, ούτε αυτά. · Να θυμάστε ότι ένας τρόπος να εστιάσετε στην ιδέα σας, όπως και να δημιουργήσετε απορίες στον αναγνώστη είναι μέσω αυτής εδώ της αλλόκοτης αρχικής φράσης. Πλέον θέλουμε να μάθουμε τι σόι μάτι διαθέτει ο Πέτρος. Σε άλλα παραδείγματα: Ο καθηγητής Παπαστεργιόπουλος εδώ και χρόνια πάλευε να φτιάξει μία χρονομηχανή. Η Ελεάννα δεν έλεγε σε κανέναν πως διέθετε δύο καρδιές, τη μία σφηνωμένη βαθιά στη βάση του κρανίου της. Ξημέρωσε μία μέρα ηλιόλουστη, συνηθισμένη, μέχρι που άρχισε να βρέχει. Καρεκλοπόδαρα. Στην κυριολεξία, έβρεχε πόδια από καρέκλες, ίσως και τραπέζια. Έπρεπε να πάω στη δουλειά φορώντας κράνος. Αυτές οι εισαγωγές είναι βέβαια παραδειγματικές και αν κάποιος θέλει να πειραματιστεί με κάτι παρόμοιο μπορεί να το κάνει. Με τέτοιου είδους φράσεις ο αναγνώστης θέλει να μάθει πώς και γιατί βρέχει καρεκλοπόδαρα, τι θα κάνει η Ελεάννα με τις δυο καρδιές της και πώς τις απέκτησε και ούτω καθ’ εξής. Να θυμάστε: όσα ερωτήματα έχουν τεθεί πρέπει να απαντηθούν. Αν δεν απαντηθούν, αυτό πρέπει να γίνει με τρόπο που να δείχνει ότι ο συγγραφέας επέλεξε να μην αποκαλύψει, ή να υπονοήσει μία διττή λύση στην ιστορία του. Να μην μοιάζει σαν να ξεχάστηκε. (Στο παρόν άρθρο έγινε αναφορά σε τρόπους εισαγωγής ενός διηγήματος, προκειμένου να μην πλατειάσουμε. Στο επόμενο άρθρο θα ασχοληθούμε με τεχνικές και παραδείγματα ολοκλήρωσης του διηγήματος.) Περισσότερα για διηγήματα και τάσεις πλατειασμού εδώ και εδώ.

Ευχαριστώ παιδιά και συγχαρητήρια σε όλους / όλες! Μεγάλη μάρκα η Κλεονίκη λοιπόν...

Καλησπέρα και από μένα! Λυμένα Μάγια.docx Λυμένα Μάγια.pdf

Καρναβάλι – Κούλουμα – Σαρακοστή – Πάσχα Μία περίοδος πλούσια σε ιδιαίτερες γεύσεις, αρώματα, έθιμα, παραδόσεις. Μία περίοδος όπου ένα σωστό συγγραφόπουλο, σας αυτά που μαζεύω στην τάξη μου, μπορεί να χρησιμοποιήσει, να μορφοποιήσει, να κόψει και να ράψει και να γράψει ένα μικρό διήγημα. Δεν φαντάζομαι να ήσασταν υπερβολικά ακόλαστοι αυτές τις ημέρες; Το καρναβάλι τελειώνει, να ξέρετε, και είναι καιρός να μαζευτείτε! Αποκρέψαμε και φέτος, Καθαροδευτέρα έρχεται! Ας δούμε, λοιπόν, τι σας έχω ετοιμάσει. Ή σωστότερα, τι θα μου ετοιμάσετε. Μία ιστορία -φάντασυ, τρόμος, λαογραφικός τρόμος, Ε.Φ. μάλλον λίγο δυσκολότερο- που να αντλεί από τις παραπάνω περιόδους / περιστάσεις. Για να το κάνουμε ακόμη δυσκολότερο θα σας παραθέσω μερικά πακέτα λέξεων αναλόγως σε ποια από τις τέσσερις κατηγορίες θα στραφείτε. Καρναβάλι: Μάσκα, μεταμφίεση, μασκαράς, αίμα, χαρτοπόλεμος, πίνακας ζωγραφικής, εραστής/ ερωμένη, καπέλο, κρεμασμένος, ασθένεια. Όποιος γράψει ιστορία με άξονα το καρναβάλι και τα έθιμά του, θα εμπλέξει με κάποιον τρόπο αυτές τις λέξεις, σε οποιονδήποτε αριθμό ή πτώση. Κούλουμα: Θαλασσινά, κρασί, τραπέζι, ζάρια, χαρταετός, λαγάνα, σεξ, μεθύσι /μεθυσμένος, παρίας, γράμμα /μήνυμα. Όποιος γράψει ιστορία με άξονα την Καθαροδευτέρα και τα έθιμά της, θα εμπλέξει με κάποιον τρόπο αυτές τις λέξεις, σε οποιονδήποτε αριθμό ή πτώση. Σαρακοστή: Νηστεία, όσπρια, στερητικό, ωμοφαγία, Διόνυσος, όργιο, χαλβάς, μπαλόνι, εξομολόγηση, κουλούρι. Όποιος γράψει ιστορία με άξονα την Σαρακοστή και τα έθιμά της, θα εμπλέξει με κάποιον τρόπο αυτές τις λέξεις, σε οποιονδήποτε αριθμό ή πτώση. Πάσχα: Ανάσταση, εκκλησία, λαμπάδα, αυγό, ατύχημα, φρίκη, αρνί, χωριό, σκουριά, παρανοϊκός. Όποιος γράψει ιστορία με άξονα το Πάσχα και τα έθιμά του, θα εμπλέξει με κάποιον τρόπο αυτές τις λέξεις, σε οποιονδήποτε αριθμό ή πτώση. Διευκρινίσεις: · Όποιο θέμα και να διαλέξετε, εννοείται πως μπορείτε να χρησιμοποιήσετε και λέξεις των άλλων πακέτων. Εξάλλου οι χρονικές αυτές περίοδοι είναι αλληλένδετες και οτιδήποτε αφορά τη μία, αφορά και την άλλη – νηστεία, χαλβάς, χαρταετός κ.λπ. · Θα διευκρινίσετε ωστόσο ποιος ο κεντρικός θεματικός σας άξονας. Από τον πακέτο του κεντρικού θεματικού άξονα πρέπει να βρείτε τρόπο να συμπεριλάβετε όλες τις λέξεις. Για παράδειγμα, κάποιος διαλέγει να γράψει για ένα τρομακτικό Πάσχα στο χωριό. Θα χρησιμοποιήσει ΟΛΕΣ τις λέξεις του σχετικού πακέτου και αν χρειάζεται και οποιεσδήποτε άλλες από τα άλλα πακέτα, ή -φυσικά- όποιες άλλες θέλει. · Μπορείτε να συμμετέχετε όσες φορές θέλετε και δεν πειράζει αν έχει επιλέξει και άλλο μέλος το πακέτο σας. · Δεν υπάρχει όριο λέξεων. · Επιτρέπονται κακά λογάκια και τα συναφή, άλλωστε σας έδωσα ζουμερά prompts, -νομίζω. · Το πιο σημαντικό: Η άσκηση αναφέρεται σε παραδόσεις και έθιμα, αλλά μπορεί να μην συμπεριλάβετε κάποιο συγκεκριμένο έθιμο στην ιστορία σας. Αρκεί η ιστορία σας να είναι άρτια, ολοκληρωμένη, να συμπεριλαμβάνει τις λέξεις του πακέτου και να μας αρέσει. · Γράφετε μέχρι Κυριακή, 8 Μαρτίου 2026. Ανεβάζετε και σχολιάζετε στο αντίστοιχο τόπικ. Καλή επιτυχία!

Όνομα Συγγραφέα: Είδος: Μια αλλοπρόσαλλη ιστορία με ψήγματα τρόμου!!! Βία; Λίγη Σεξ;Καθόλου Αριθμός Λέξεων:700 Αυτοτελής; Ναι Σχόλια: Για την ΣΑ#17 Βαριέστε την ζωή σας? δεν ξέρετε τι να κάνετε και όταν έρχονται οι γιορτές θέλετε να αποδράσετε? Ε τότε έλατε μαζί μου γιάτι έχω συνάντηση στο σταυροδρόμι του δάσους με δύο γκάγκστερ...ναι καλά ακούσατε με δύο γκάγκστερ...στο παλιό έθιμο του ΝΒ!!!!!!!!!! ΝΤΟΎ ΒΑΚΟΎΛΑ.pdf

Ναι άσκηση θα πέσει, stay tuned...

Μπραβο Ειρηνη και συγχαρητηρια σε ολα τα παιδια, σκεφτεσται για κατι επομενο?

Συγχαρητήρια Ειρήνη! Ευχαριστούμε για τη διοργάνωση.

Συγχαρητήρια @Ιρμάνταγια την πρώτη θέση! Συγχαρητήρια σε ολ@ για τις υπέροχες ιστορίες!

Γεια σας και πάλι, καλά μου! Δημοσιεύουμε τις ιστορίες για την ΣΑ #17 που βρίσκεται στο ποστ εδώ Έχετε χρόνο ως 8 Μαρτίου 2026 και κανένα όριο λέξεων, συμμετοχών, γενικώς κανένα όριο. Σας αγαπώ όλ@, περιμένω να δω τι θα σκαρφιστείτε!!!

Άντε να σου διαβάσουν κάναν εξορκισμό, τι αίσχη είναι αυτά; Ποιος σε έβαλε να τα γράψεις;;;;; Ποια κολασμένη εμπνεύστηκε την άσκηση;;;; Πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία, με καλή χρήση των λέξεων και της θεματικής. Ήθελα κι άλλο όπως καταλαβαίνεις, όπως και με την Κυριακή. Νομίζω ότι μεταξύ σας υπάρχει άτυπος ανταγωνισμός, ποια θα το πρωτοτερματίσει. Σε καλό δρόμο είστε δεν μπορώ να πω. Μία η άλλη που λέμε. Στα τυπικά της ιστορίας, θεωρώ πως το ηθικό δίδαγμα εδώ -ή το ανήθικο δίδαγμα, δεν ξέρω- είναι πως όταν υπάρχει καταπίεση, σε μεγάλο βαθμό, γυρίζει καμιά φορά εντελώς μπούμερανγκ. Σαν ένα μπαλόνι που το πιέζεις από τη μία πλευρά και πρήζεται από την άλλη. Εγώ με την πρεσβυτέρα είμαι, μην νομίζεις. Καλά να τους κάνει.

Τι ωραίο. Τι σκοτεινά ποιητικό. Έτσι μπράβο, Κυριακή. Ήθελα κι άλλο από αυτό. Κι άλλο τρόμο, κι άλλο παγανισμό. Κι άλλο ανεξήγητο. Κι άλλο για τον Εκείνο, που παίρνει κάτι μεγάλο αν δεν του δώσουν κάτι μικρό. Θα προτιμούσα, ίσως, να μην αναφέρεις καν το όνομα της λίμνης. Είναι τόσο αλλόκοτο που θα προτιμούσα κάτι τελείως ανώνυμο, ή χαμένο στα όρια του μύθου. Ανατριχιαστικό, θα μπορούσε να γίνει επεισόδιο σε σειρά τρόμου. Κάτι αθώο σου λέει...

κατι αθωο, διαλεξα τη Σαρακοστη Η ΝΗΣΤΕΙΑ.docx

Μια μικρή, σεμνή συμμετοχή 1000 λέξεων. Επέλεξα την ομάδα λέξεων Σαρακοστή. ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ.docxΣΑΡΑΚΟΣΤΗ.pdf

Κι εγώ κάτι έχω ξεκινήσει.

Λοιπόν. Ενώ είχα κάτι στα σκαριά, πριν λίγο μου έσκασε έμπνευση τρελή που τα αναποδογύρισε (σχεδόν) όλα! Μακάρι να μπορέσω να το βγάλω καλά. Καλή επιτυχία σε όλους.

Κάποιες τελευταίες παρατηρήσεις, Η ειδίκευση συνήθως έχει από πίσω της κι ένα αφοσιωμένο κοινό / δεξαμενή αναγνωστών. Η γραμματοσειρά και το διάστιχο δεν αποτελούν καίριες αποφάσεις. Το επιθετικό μάρκετινκ κι οι premium εκδόσεις είναι λόγια. Προσωπικά θα εμπιστευόμουν το κίνητρο κι όχι τα λόγια. Και το κίνητρο όπως σου ανέφερα είναι το προσωπικό ρίσκο. Να στο πω αλλιώς: ποιος πιστεύεις ότι θα κυνηγήσει πραγματικά την προώθηση του βιβλίου σου; Αυτός που ρισκάρει τα χρήματά του, ή αυτός που αφού έχει τα έχει τσεπώσει προκαταβολικά από εσένα, θα γυρίσει το αφήγημα και θ' αρχίσει να μιλάει για τη δική σου ευθύνη να το προωθήσεις στους φίλους, σου, στα κοινωνικά δίκτυα κλπ, προκειμένου να αποκομίσει περισσότερα; Επιθετικό μάρκετινκ σε βιβλίο; Τι σημαίνει αυτό; Και πόσο αποδοτικό είναι; Τι ποσά και που είναι διατεθειμένος να επενδύσει σε αυτό; Θα αναγράφονται στο συμβόλαιο; Θα μπορούν να επιβεβαιωθούν; Παίρνω το ρίσκο να υποθέσω ότι είσαι νέος σε ηλικία. Ξέρεις, οι εκδοτικοί δεν είναι μόνο έμπειροι να πουλάνε θελκτικά αφηγήματα στους αναγνώστες τους. Μπορούν να τα πουλάνε και στους συγγραφείς τους - εφόσον αυτοί πληρώνουν... Μη με παρεξηγήσεις, δεν προσπαθώ να σου υποδείξω σώνει και καλά ποια απόφαση να πάρεις. Μόνο να σου πω, ότι οι συγγραφείς παρέχουν μεν το υλικό, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι διαθέτουν και τον έλεγχο του προϊόντος.

Συγχαρητήρια Ειρήνη οπως και σε ολους τους συμμετεχοντες!

Ωραία ιδέα να το κάνεις δυστοπία και μάλιστα δυστοπία με χάπι εντ. Μου αρέσουν τα χωρίσματα ανάμεσα στα κεφάλαια, το κάνουν ποιητικό.

Γεια σας παιδια τα διαβασα τα κειμενα, ολα πολυ ωραια, Βιβη τι να πω, απαιχτο!!!ταιριαζει απολυτα με το θεμα, χτυπας αδυναμα σημεια της θρησκειας που ολοι σκεφτομαστε, πολυ καλο, Αθανασιε, πολυ πρωτοτυπο φαινεται να το εψαξες, εισαι στα κεφια σου, Σαντυ το ιδιο, σκοτεινο και περιεκτικο το πας ποιο πολυ στον τρομο!!αυτα!!!

Περίεργη ιστορία ειλικρινά. Στα πρακτικά ζητήματα, θα ήθελα να ρωτήσω πώς στην ευχή το εγκληματικό ζεύγος υπέθεσε ότι δεν θα αποκαλυπτόταν ο ένοχος αν έντυναν το θύμα. Επίσης ακραίο το έθιμο της θυσίας....Βέβαια, η ιστορία διαθέτει - πρέπει να διαθέτει- εξωπραγμαιτκό στοιχείο, Οπότε, θα πρότεινα ένα δυο πράγματα πιο πολύ ως σχόλια για αναστοχασμό. Η παρουσίαση του αρχικού ζευγαριού δεν προσφέρει κάτι στην ιστορία. Προσωπικά πιο εντυπωσιασκό, τρομακτικό, αλλόκοτο θα μου φαινόταν να ανακάλυπταν ξαφνικά το τπώρμα του ευεργέτη του χωριού μασκαρεμένο με τα καρναβαλίστικά του. Θα προσέθετε μια πιο γκροτέσκα νότα αν έπαιζε ωστόσο κάποιο ρόλο το γεγονός ότι ο ήρωας κουτσαίνει. Άρα και όταν αναπαρίσταται το έθιμο, ο μασκαρεμένος με το μαχαίρι θα κουτσαίνει, σωστά; Θα μπορούσες να κάνεις την ιστορία ακόμη πιο σκοτεινή, ακόμη πιο γκροτέσκα. 'Εγραψα πιο πάνω ότι το έθιμο της θυσίας είναι ακραίο, υπερβολικό, ωστόσο όσο λιγότερο προσπαθείς να το εξηγήσεις, στην προκειμένη περίπτωση, τόσο καλύτερα. Το στυλ της ιστορίας το σηκώνει. Δεν χρειάζεται δηλαδή λογική και ακριβώς για αυτό το λόγο δεν ρειαζόταν κατά τη γνώμη μου όλο το πρώτο κομμάτι. Πάντως την ευχαριστήθηκα. Κυρίως το έθιμο. Θα έπρεπε ή θα μπορούσες να επικεντρώσεις εκεί, ίσως σε κάποια επόμενη προσπάθεια.

Τελευταία ημέρα η Κυριακή! Είναι κανείς κοντά στο να τελειώσει κάτι; Χρειάζεται κάποιος μια δυο μέρες ακόμη;

Ω, πολύ καλό! Ανατριχιαστικό, με ωραία ατμόσφαιρα, ωραίος συνδυασμός αρχαίας και νέας θρησκείας. Το κόκκινο μπαλόνι που θυμίζει και λίγο Στίβεν Κινγκ. We all float down here. Από τα καλύτερά σου.

Ήταν πολύ διασκεδαστικό. Θα γινόταν καλύτερο αν η επιλογή στολής είχε κάποια ιδιαίτερη σημασία. Τελικά το πτώμα έντυσαν; Γιατί; Δεν το κατάλαβα. Πάντως τα γραπτά σου γίνονται όλο κ καλύτερα.

Ο Γκαίτε ήταν και πολιτικός, όμως, και ξέρεις τι λένε για τους πολιτικούς. Σε πειράζω, φυσικά. Ο Γκαίτε δεν διέφερε ως προς ημάς όσον αφορά στο ταπεραμέντο μόνο, την έβλεπε την τέχνη και κάπως πιο επιστημονικά, ήταν εξάλλου από τους θεωρητικούς που την όρισαν. Άλλη μια φορά ένα άρθρο με χρήσιμες συμβουλές και σκέψεις, μήπως να βγάλεις βιβλίο είπαμε;

Καλημερα παιδια τις τελευταιες μερες μου ηρθε μια ιδεα και επειδη εχω παρευρευθει σε δυο συγκεντρωσεις που εχετε κανει σκεφτηκα οτι θα ηταν ωραιο να παιξουμε ενα παιχνιδι συγγραφικο. Την πρωτη φορα σας ειχα διηγηθει την ιστορια τρομου ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΗΣ ΜΑΙΜΟΥΣ, οποτε να το παιχνιδι για να δημιουργησουμε ατμοσφαιρα οποτε ξανασυναντηθουμε να γραψει ο καθενας εκεινη την στιγμη αυθορμητα μια ιστοριουλα τρομου και να την αφηγηθει στην ομαδα, με το αναλογο υφος βεβαια...!!!ετοιμαστε την σκοτεινη φαντασια σας, βρειτε την πραγματικοτητα σας και αφηστε τα ελευθερα....ισως καποιοι...τρομαξουν ....με αυτο!!!

Ετοιμάζεται άσκηση και θα ανέβει μάλλον σήμερα. Πίστεψέ με δίνει πάτημα για τρόμο...

Ο beta reader όμως δεν είναι ένας τυχαίος αναγνώστης που απλά λέει την γνώμη του για το βιβλίο. Υποτίθεται είναι εκεί για να βοηθήσει το/τη συγγραφέα στις διορθώσεις. Πχ. ένας που ανεβάζει κριτική στο goodreads μπορεί να πει «ο συγγραφέας φλυαρεί». Ενώ ο beta reader πρέπει να επισημάνει τα συγκεκριμένα σημεία που βρήκε περιττά. Κάποιος στο goodreads μπορεί να πει «δε μου άρεσε, ήταν βλακεία», όμως ο beta reader οφείλει να κάτσει να βρει τι ακριβώς τον χάλασε, πχ. η πλοκή είχε τρύπες εδώ κι εδώ, όταν οι χαρακτήρες έκαναν το τάδε έγιναν αντιπαθητικοί, η κοσμοπλασία ήταν κλισέ/χιλιοειπωμένη κοκ. Δε χρειάζεται να έχει κανείς πτυχίο φιλολογίας για να τα κάνει αυτά. Κι αν δεν τα κάνει, τότε δεν έχει νόημα να προσφερθεί/δεχθεί να γίνει beta-reader. Ας αγοράσει κατευθείαν το βιβλίο ή εν πάση περιπτώσει ας το διαβάσει στην τελική του μορφή κι όχι στις διορθώσεις. Σχετικά με το πόσο σοβαρά παίρνει κάποιος την ετικέτα του συγγραφέα και του beta-reader, οι περισσότεροι συγγραφείς - και δη στην Ελλάδα - δε ζουν από αυτό, το κάνουν από χόμπυ. Οι περισσότεροι δεν έχουν την ψευδαίσθηση ότι είναι οι επόμενοι Ντοστογιέφσκι/Shakespeare, αλλά αν αφιέρωσαν όλο τους τον ελεύθερο χρόνο για δυο χρόνια στο χόμπυ που δε τους δίνει ούτε ένα ευρώ, τότε ίσως να θέλουν το άτομο που συμφώνησε να τους βοηθήσει στις διορθώσεις να αφιερώσει μισή ώρα για μια εμπεριστατωμένη κριτική. Για να μην παρεξηγηθώ, το να στείλεις αυτό που έγραψες στους φίλους σου για χαβαλέ και να σου πουν αν τους άρεσε ή όχι είναι 100% οκ. Απλά δεν είναι beta-reading 😛

Πρόκειται ίσως για το πρώτο (θεωρητικό) κείμενό σου για το οποίο έχω αρκετές επιφυλάξεις. Μεταξύ μας τώρα, τι είναι ένας beta reader; Ένας αναγνώστης που εκφέρει την άποψή του. Δεν έχει καμία σημασία αν ο ίδιος γράφει ή αν είναι φίλος/γνωστός του συγγραφέα. Είναι ένας αναγνώστης που (δυνητικά) μιλά για την αναγνωστική του εμπειρία ωσάν να είναι ένας ανώνυμος που ανεβάζει κριτική σε μια πλατφόρμα στην οποία έχει πρόσβαση ο συγγραφέας. Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο. Αν τόσο ο beta reader όσο κι ο συγγραφέας διαθέτουν την ωριμότητα να διαχωρίσουν τη σχέση τους με το γούστο τους, δε βλέπω γιατί πρέπει να υπάρχουν κανόνες καλής συμπεριφοράς. Κι οι δύο μπορεί να σφάλλουν σχετικά με το χόμπι τους (διάβασμα και συγγραφή) – και λοιπόν; Ο συγγραφέας όταν αποφασίζει να εκτεθεί, εκτίθεται. Στα τυφλά και προς όλες τις κατευθύνσεις. Κι ο καθένας που έχει πληρώσει το αντίτιμο του αντίτυπου θα εκφέρει άποψη. Άποψη, συνήθως, μη αιτιολογημένη/’ψαγμένη’. Οπότε αναρωτιέμαι {Κι εδώ παίζω το δικηγόρο του διαβόλου… }: γιατί ο φέρελπις συγγραφέας να μην είναι προετοιμασμένος να δεχτεί καθαρά μη αιτιολογημένες, συναισθηματικές αντιδράσεις για το έργο του; Ο beta reader δεν είναι επαγγελματίας διορθωτής/editor/επιμελητής. Είναι ένας καλοπροαίρετος φίλος από τον οποίο ζητούμε μια ειλικρινή γνώμη. Μια συναισθηματική γνώμη ως προς το πως ένιωσε διαβάζοντας το κείμενό μας. Οι ερμηνείες είναι χρήσιμες (κι υποκειμενικές), αλλά, εφόσον δεν έχουμε προσλάβει κάποιον επαγγελματία, είναι η 'αυθόρμητη' συναισθηματική του αντίδραση που μας παρέχει την πιο χρήσιμη (και ταυτόχρονα μερική) πληροφορία. Για να μην παρεξηγηθώ: δε διαφωνώ ουσιαστικά με σχεδόν τίποτα από όσα έχεις γράψει. Αναρωτιέμαι μόνο πως θα τα εκλάβουν υπόψη τους οι άνθρωποι που εκλαμβάνουν τις ετικέτες 'συγγραφέας' και 'beta reader' πιο σοβαρά από τη βαρύτητα που πραγματικά έχουν. Ή εσύ εξιδανικεύεις κάπως αυτές τις δύο ιδιότητες ή εγώ έχω αρχίσει να γίνομαι πιο κυνικός. Oh, well...

Ψηφίζουμε μέχρι Σάββατο 14 Φεβρουαρίου.

1) Ωρόρα: Ιστορίες με θεούς και δαίμονες 3 (σελ 235) 2) Andrzej Sapkowski: Η τελευταία ευχή (σελ 375) 3) Andrzej Sapkowski: Το σπαθί του πεπρωμένου (σελ 447) 4) Andrzej Sapkowski: Το αίμα των ξωτικών (σελ 398) 5) Wilbur Smith: Σκοτάδι μέσα στο φως (σελ 250) 6) Dean Konntz: Όσα ξέρει η νύχτα (σελ 427) 7) Ωρόρα: Ιστορίες από παράξενους κόσμους (σελ 319) 8 Romain Gary: Ευρωπαϊκή θητεία (σελ 243) 9) Arthur Koestler: Το μηδέν και το άπειρο (σελ 341)

Πάσχα 1919, Περδίδο, Αλαµπάµα. Τα σκοτεινά και απειλητικά νερά του τοπικού ποταµού κατακλύζουν τη µικρή πόλη. Η οικογένεια Κάσκυ, πλούσιοι γαιοκτήµονες, µετράνε τις πληγές της θεοµηνίας. Με επικεφαλής την πανίσχυρη µητριάρχη Μαίρη-Λοβ και τον αφοσιωµένο της γιο Όσκαρ, η οικογένεια πρέπει να ξανασταθεί στα πόδια της. Αυτό που δεν έχουν προβλέψει όµως είναι η ξαφνική εµφάνιση της Έλινορ Ντάµµερτ, µιας µυστηριώδους σαγηνευτικής νεαρής γυναίκας µε σκοτεινό παρελθόν. «Καθηλωτικό, φοβερό, απλά τεράστιο. Ο ΜακΝτάουελ πρέπει να αναγνωριστεί πλέον ως ο σηµαντικότερος συγγραφέας του είδους στην Αµερική». - ΣΤΙΒΕΝ ΚΙΝΓΚ «Μια ανεπανάληπτη σάγκα µε άρωµα περασµένης εποχής, ανατριχιαστική και συναρπαστική από την πρώτη κιόλας σελίδα». Publishers Weekly «Ο ΜακΝτάουελ έθεσε στον εαυτό του έναν ταπεινό και συνάµα φιλόδοξο στόχο, που παραµένει αναλλοίωτος στο πέρασµα του χρόνου: να προσφέρει στους αναγνώστες του απόλαυση. Η εποποιία του Blackwater είναι το απόλυτο µυθιστόρηµα σε συνέχειες». Le Monde «Το επιστέγασµα της συγγραφικής πορείας του ΜακΝτάουελ. Ένα λαµπρό επίτευγµα µε γενναίες και απολαυστικές δόσεις υπερφυσικού στοιχείου και γοτθικής ατµόσφαιρας». Financial Times «Μια σαγηνευτική τοιχογραφία της πόλης του Περδίδο, που αναστατώνει, τροµάζει και παράλληλα ταξιδεύει τους αναγνώστες». Lire Τίτλος: Blackwater I: Η Πλημμύρα (The Flood) Συγγραφέας: Michael McDowell Εκδόσεις: Πατάκη Μεταφραστής: Σταύρος Παπασταύρου Σελίδες: 232 Τιμή: 13,90-10%=12,51€ Είδος: Τρόμος ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Ενώ το Περδίδο δεν έχει ακόµη ανακάµψει από τις καταστροφικές πληµµύρες, µια σειρά από περίεργα συµβάντα εµποδίζουν τα σχέδιΑ για την κατασκευή ενός φράγµατος. Εν τω µεταξύ, στην οικογένεια Κάσκυ, η πανίσχυρη Μαίρη-Λοβ συνεχίζει τις µηχανορραφίες της εναντίον της Έλινορ, της παράξενης νύφης της. Συνωµοσίες, ανίερες συµµαχίες, θυσίες – όλα επιτρέπονται στον πόλεµο που έχει ξεσπάσει µεταξύ των δύο γυναικών. Οι επιπτώσεις της διαµάχης αυτής θα αλλάξουν µια για πάντα το Περδίδο. «Καθηλωτικό, φοβερό, απλά τεράστιο. Ο ΜακΝτάουελ πρέπει να αναγνωριστεί πλέον ως ο σηµαντικότερος συγγραφέας του είδους στην Αµερική». - ΣΤΙΒΕΝ ΚΙΝΓΚ «Μια ανεπανάληπτη σάγκα µε άρωµα περασµένης εποχής, ανατριχιαστική και συναρπαστική από την πρώτη κιόλας σελίδα». Publishers Weekly «Ο ΜακΝτάουελ έθεσε στον εαυτό του έναν ταπεινό και συνάµα φιλόδοξο στόχο, που παραµένει αναλλοίωτος στο πέρασµα του χρόνου: να προσφέρει στους αναγνώστες του απόλαυση. Η εποποιία του Blackwater είναι το απόλυτο µυθιστόρηµα σε συνέχειες». Le Monde «Το επιστέγασµα της συγγραφικής πορείας του ΜακΝτάουελ. Ένα λαµπρό επίτευγµα µε γενναίες και απολαυστικές δόσεις υπερφυσικού στοιχείου και γοτθικής ατµόσφαιρας». Financial Times «Μια σαγηνευτική τοιχογραφία της πόλης του Περδίδο, που αναστατώνει, τροµάζει και παράλληλα ταξιδεύει τους αναγνώστες». Lire Τίτλος: Blackwater II: Το Φράγμα (The Levee) Συγγραφέας: Michael McDowell Εκδόσεις: Πατάκη Μεταφραστής: Σταύρος Παπασταύρου Σελίδες: 232 Τιμή: 13,90-10%=12,51€ Είδος: Τρόμος

Ο Ντίνος δεν υπάρχει πια ανάμεσα μας (λογικό να μην το ξέρεις – πως θα μπορούσες άλλωστε), αλλά μου αρέσει πολύ η ματιά σου ως αναγνώστη. Ο Ντίνος είχε μια ποιοτική γραφή, προσεγμένη/δουλεμένη η οποία υπηρετούσε αυτά που τον ενέπνεαν – δεν ακολουθούσε ‘μόδες’. Εκτιμώ αφάνταστα τους αναγνώστες που ακολουθούν παρόμοια κριτήρια κι εκφράζονται με αντίστοιχα ποιοτικό, στοχευμένο λόγο κι ευαισθησία. Καλώς ήρθες στο sff!

Η χρονιά της ξεκούρασης και της χαλάρωσης Πώς περνάνε τα καταραμένα τα χρόνια! Θυμάμαι ότι ήταν σαν χθες τότε που διάβασα και σε μεγάλο βαθμό λάτρεψα το "Αϊλίν" της Οτέσα Μόσφεγκ (κάποια στιγμή πρέπει να δω και την ταινία) και ήλπιζα ότι θα βλέπαμε και άλλα βιβλία της στα ελληνικά. Κι όμως, από τότε πέρασαν σχεδόν εννιά χρόνια! Γαμώτο. Να πάρει η ευχή... Τέλος πάντων, έχω να πω ότι και το "Η χρονιά της ξεκούρασης και της χαλάρωσης", που κυκλοφόρησε στα ελληνικά πριν λίγες ημέρες, μου άρεσε πολύ, ίσως πολύ περισσότερο απ' ό,τι ήταν αναμενόμενο με βάση το γεγονός ότι είναι ένα βιβλίο γραμμένο από γυναίκα, με πρωταγωνίστρια/αφηγήτρια μια νεαρή γυναίκα που βρίσκεται στα πρόθυρα της ψυχικής κατάρρευσης. Τι με νοιάζει εμένα, τον λάτρη των περιπετειών, των κατασκοπευτικών θρίλερ, των κλασικών αριστουργημάτων κ.λπ.; Κι όμως, βρίσκω τη γραφή της Μόσφεγκ καταπληκτική, χειμαρρώδη, οξυδερκή, κατά την ταπεινή μου γνώμη με πολύ ωραίο συνδυασμό κυνισμού, μαύρου χιούμορ και συμπόνιας. Τι να πω, ταιριάζουν τα χνώτα μας, τρόπον τινά. Και, εντάξει, όσο είχα συμπαθήσει την Αϊλίν (παρ' όλα τα προβλήματά της), άλλο τόσο με εκνεύρισε η μουρλή του βιβλίου αυτού, που φαινομενικά τα έχει όλα μιας και είναι νέα, όμορφη, απόφοιτη του Κολούμπια, με μια εύκολη δουλειά σε μια γελοία γκαλερί μοντέρνας τέχνης, με ένα διαμέρισμα σε κτίριο με θυρωρό, χωρίς οικονομικά θέματα λόγω κληρονομιάς (είναι ορφανή από γονείς), οπότε τι στο καλό πάει λάθος με δαύτην και χαπακώνεται μέχρι αηδίας με ό,τι ψυχοφάρμακα υπάρχουν εκεί έξω; Καθυστερημένη αντίδραση για την προ ετών απώλεια των γονιών της, ίσως; Και τι περιμένει ότι θα αλλάξει με τον έναν χρόνο ψυχοφαρμακευτικής παράνοιας; Αλλά βρήκα την αφήγηση φοβερή, η Μόσφεγκ με έβαλε στο μυαλό αυτής της παλαβής και με κράτησε στην τσίτα μέχρι το τέλος. Και παρ' όλο που δεν κατανόησα καθόλου το δράμα της προνομιούχου αφηγήτριας, που μόνη της έβαζε εμπόδια στην όποια ευτυχία της, δέθηκα με την αφήγηση και σε κανένα σημείο δεν κουράστηκα, ούτε βαρέθηκα. Σίγουρα τα βιβλία της Μόσφεγκ δεν είναι για όλα τα γούστα, όμως εμένα με τραβάνε. -Φεβρουάριος 08. Ντον ΝτεΛίλο - Κυνηγόσκυλο (σελ. 379). 8.5/10 09. Πίτερ Χέλερ - Ο αστερισμός του σκύλου (σελ. 361). 9/10 10. Πάτρικ Ουρεντνίκ - Το τέλος του κόσμου δεν θα είχε συμβεί (σελ. 164). 6.5/10 11. Τζέιμς Ελρόι - Το μεγάλο πουθενά (σελ. 599). 9.5/10 12. Χουάνγκ ΣόκΓιονγκ - Το χρονικό του κυρίου Χαν (σελ. 165). 8/10 13. Σέτσο Ματσουμότο - Τόκιο Εξπρές (σελ. 245). 7.5/10 14. Σαμάντα Σβέμπλιν - Κεντούκι (σελ. 295). 8/10 15. Αλία Τραμπούκο Σεράν - Το όνομά μου είναι Εστέλα (σελ. 273). 7/10 16. Οτέσα Μόσφεγκ - Η χρονιά της ξεκούρασης και της χαλάρωσης (σελ. 292). 8.5/10

Ναι. ο μικρός οικος ειναι απο τους τοπ στην κατηγορια του. Ειδικεύεται πολυ.

Δεν έχω καμία εμπειρία στο χώρο και δεν ξέρω τι πραγματικά επιδιώκεις, αλλά θα πω μια γνώμη: πήγαινε στον πρώτο. Όποιος βάζει το χέρι στην τσέπη, σημαίνει ότι αυτός πιστεύει πραγματικά σε εσένα (οι συνεκδόσεις δεν έχουν πραγματικό οικονομικό ρίσκο για τον εκδότη). Ένα βιβλίο μπορεί να επιτύχει ή να αποτύχει. Εξαρτάται από τους αναγνώστες, τη συγκυρία και πολλούς άλλους παράγοντες. Γιατί προσωπικά θα διάλεγα τον πρώτο εκδότη; Επειδή ακόμη κι αν το συγκεκριμένο βιβλίο αποτύχει (φτου κακά! βεβαίως, χτυπάω ξύλο κλπ), θα ήξερα ότι κάποιος πίστεψε σε εμένα, Του άρεσα τόσο. που επένδυσε χρήματα σε εμένα και τα έχασε και το ήξερε από την αρχή ότι μπορούσε να τα χάσει και παρ' όλα αυτά πήρε το ρίσκο. Δε νομίζω ότι υπάρχουν πολλοί νέοι συγγραφείς που τους προσφέρεται μια τέτοια ευκαιρία για να τονώσουν την αυτοεκτίμησή τους στα πρώτα τους βήματα.

Ο ενας ειναι μικρός αλλα εξειδικευμένος στο ειδος και απο τους καλύτερους. Ενω στην αρχή πρότεινε συνεκδοση, το γύρισε αφού γνωριστήκαμε σε παραδοσιακη. Λόγω οτι θελει να χτίσει και πανω στο συγγραφεα. Αλλα λέει καθαρά οτι ειναι ενα ρίσκο λογω πρωτοεμφανιζομενου. Ο 2ος ειναι μεσαίος προς μεγάλος. Με συνεκδοση. Σχεδόν παντού το προτείνει. Με 840 ευρω και 20% εμπορικά. Αν ξεπεράσουμε τα 300 αντίτυπα σε 3 μηνες, επανέκδοση χωρίς κόστος απο μενα και 25% εμπορικά. Επιπλέον 10 αντίτυπα δωρεάν σε μενα σε premium έκδοση με σκληροδετο. Και αν στη 2η έκδοση πουλήσουμε τα μισά μεσα 6 μήνες σύνολο, πέφτει στο τραπεζι διαπραγμάτευση για το 2ο εργο σε παραδοσιακη

Ειναι υβριδίο. Θεωρείται σαν genre- occult thriller με έντονα μεταφυσικά στοιχεία και με θεολογικό-φιλοσοφικό υπόβαθρο. Προτού συνεχίσω στις προτασεις, μπορώ να αναφέρω τα ονόματα των οικων ή απαγορεύεται?

Σαμάντα Σβέμπλιν - Κεντούκι (Kentukis, 2018) Τρίτο βιβλίο της Σαμάντα Σβέμπλιν που διαβάζω, μετά την εξαιρετική νουβέλα "Απόσταση ασφαλείας" που διάβασα τον Ιανουάριο του 2020 και την πολύ καλή συλλογή διηγημάτων "Επτά άδεια σπίτια" που διάβασα τον Νοέμβριο του 2021, και δηλώνω ξανά πολύ ικανοποιημένος, αν και ίσως όχι και τόσο ενθουσιασμένος (όπως π.χ. με τη νουβέλα της). Είναι ένα ιδιόρρυθμο μυθιστόρημα, με την έννοια ότι παρακολουθούμε τις ζωές κάποιων χαρακτήρων που ποτέ δεν γνωρίζονται μεταξύ τους, ούτε αλληλοεπιδρούν με οποιονδήποτε τρόπο, απλά όλοι έχουν φάει κόλλημα με κάτι μηχανήματα του διαβόλου, τα κεντούκι, τα οποία φαίνεται να είναι πολύ σημαντικά για την καθημερινότητά τους. Η Σβέμπλιν είχε μια αρκετά ιντριγκαδόρικη και σχετικά πρωτότυπη ιδέα, η εκτέλεσή της γενικά μου άρεσε, απλά θα ήθελα να υπάρχει μεγαλύτερη συνοχή ανάμεσα στους χαρακτήρες (δεν έχουμε διαφορετικά διηγήματα, απλά ανά κεφάλαιο αλλάζει ο τόπος και ο βασικός χαρακτήρας, μια έχουμε τον έναν, μια τον άλλο, μετά έναν τρίτο, μετά ξανά τον πρώτο και ούτω καθεξής), θα ήθελα δηλαδή στο τέλος όλοι αυτοί κάπως να συνδεθούν, με κάποιον σκοτεινό και ανατριχιαστικό τρόπο. Και γενικά αυτό, θα ήθελα τη Σβέμπλιν να πάει σε πιο σκοτεινά και έντονα μονοπάτια - σίγουρα υπάρχουν στιγμές τρέλας, κυνισμού ή μαύρης κωμωδίας και σάτιρας, όμως γενικά σαν μυθιστόρημα μου φάνηκε κάπως πιο ελαφρύ, πιο εύπεπτο για το θέμα του. Σίγουρα αξίζει μια ανάγνωση, ενώ θα γινόταν και μια πολύ καλή ταινία στα χέρια κάποιου βαρεμένου (με την καλή έννοια) σκηνοθέτη. 8/10

Ελάτε, έστω μια φορά θα σας το έχουν προτείνει. Να διαβάσετε το έργο ενός φίλου/ μίας φίλης με σκοπό το δημιουργικό σχολιασμό -Beta reading στην βαρβαρική. Επίσης θα το έχετε και εσείς προτείνει κάπου. Με λιγότερο ή περισσότερο δισταγμό, αναλόγως το περιεχόμενο της δουλειάς σας ή το χρόνο που θεωρείτε ότι είναι υποχρεωμένο να αναλώσει το συγκεκριμένο άτομο προκειμένου να σας τροφοδοτήσει με μια ουσιαστική και παραγωγική κριτική. Συνήθως το ζητάμε από άτομα του φιλικού μας περιβάλλοντος, που να μπορούμε να εμπιστευτούμε, για τους παρακάτω κυρίως λόγους: · Είμαστε βέβαιοι πως η όποια κριτική δεχτούμε θα είναι ακριβής, καλοπροαίρετη, σαφώς διατυπωμένη, θεμελιωμένη σε λογικά επιχειρήματα και εντέλει χρήσιμη. Θα μας είναι δηλαδή χρήσιμο, θα ωφελήσει το κείμενό μας αν τη λάβουμε υπόψη. · Είμαστε βέβαιοι ότι δεν θα μας καλοπιάσουν, παραβλέποντας τις ατέλειές μας από συμπάθεια ή αποφεύγοντας να μας τις καταδείξουν επίσης από συμπάθεια. · Είμαστε βέβαιοι πως το άτομο δεν θα χρησιμοποιήσει, για παράδειγμα, κάποια δική μας δουλειά πέρα από το πλαίσιο της εποικοδομητικής κριτικής που του ζητήθηκε. Δεν θα σχολιαστούμε σε χώρους που ίσως δεν θα θέλαμε. Δεν θα μας δημοσιεύσουν κάπου εν αγνοία μας. Δεν θα μας κλέψουν, εντέλει, την ιδέα – για το λόγο αυτό πολλοί επιλέγουν betas που διαβάζουν, μεν, αλλά δεν γράφουν. Συνήθως αυτά είναι τα κριτήρια με τα οποία ένας συγγραφέας επιλέγει τον beta reader του. Τι οφείλει όμως να κάνει ένας beta για να δικαιώσει την εμπιστοσύνη μας; Τι κάνουμε εμείς, αν αποφασίσουμε να καταπιαστούμε; 1. Λέμε αλήθειες. Ω ναι. Όσο και αν συμπαθούμε το άτομο που μας εμπιστεύτηκε. Όσο και αν θεωρούμε πως μπορεί να λυπήσουμε κάποιον, να πληγώσουμε τα αισθήματά του, να ακυρώσουμε τις προσδοκίες του, λέμε αλήθειες. 2. Λέμε αλήθειες αλλά υπάρχουν μερικές παράμετροι. Πρώτον, μπορεί να κάνουμε λάθος. Θα πούμε αυτό που πιστεύουμε και αυτό που πιστεύουμε μπορεί να βασίζεται σε μία λανθασμένη δική μας εκτίμηση ή παρανόηση, ή να είναι θέμα δικού μας προσωπικού γούστου. Σε κάθε περίπτωση θα είμαστε ειλικρινείς για αυτό που διαβάσαμε. Και δεύτερον, πρέπει να ξέρουμε πως ό,τι πούμε μπορεί να μη εφαρμοστεί. Επειδή δεν άρεσε, επειδή δεν έγινε πιστευτό ή αποδεκτό, ή επειδή - 3. - σίγουρα ό,τι πούμε δεν πρόκειται να εφαρμοστεί, ούτε καν να ληφθεί υπόψη αν δεν υπάρχουν επιχειρήματα για να το υποστηρίξουν. Πρέπει λοιπόν να επιχειρηματολογήσουμε, πρέπει να έχουμε στο οπλοστάσιό μας μία πλήρη αιτιολόγηση του ενός ή του άλλου σχολίου μας. Μου άρεσε αυτό επειδή. Με χάλασε το άλλο επειδή. Με ξάφνιασε / σόκαρε / εντυπωσίασε / συγκίνησε / ξενέρωσε επειδή. Αυτό πρέπει να κάνουμε ως beta readers και αυτό πρέπει να απαιτούμε από κάποιον που δέχτηκε να γίνει beta reader μας. 4. Και έτσι φτάνουμε στο επόμενο βασικό προσόν του συνειδητού και συνειδητοποιημένου beta reader. Πάντα διαβάζει με τη μέγιστη προσοχή το κείμενο που του δόθηκε. Πάντα κρατάει σημειώσεις για την κάθε του παρατήρηση. Δεν διαβάζουμε διαγώνια και στο τέλος λέμε ξέρεις μωρέ αλλά. Το χειρότερο που έχει τύχει σε εμένα προσωπικά είναι όταν κάποτε μου είπαν ότι δεν είχα δικαιολογήσει επαρκώς μία συγκεκριμένη επιλογή / απόφαση που πήρε κάποιος ήρωας σε κείμενό μου. Αποδείχτηκε πως ο αναγνώστης είχε επιλέξει απλώς να σκιπάρει μερικές σελίδες. 5. Διαβάζοντας, αναζητούμε συγκεκριμένα πράγματα, όπως τρύπες στην πλοκή, υπερβολική βιασύνη ή πλατειασμό εκ μέρους του συγγραφέα, τον ρυθμό της ανάγνωσης γενικά, το λεξιλόγιο, το κοινωνικό και ιστορικό πλαίσιο και στην αληθοφάνεια. Επίσης αν μας εντυπωσιάσει κάτι θετικά, μία ανατροπή, για παράδειγμα, το λέμε. Ο συγγραφέας πρέπει να ξέρει εκτός από τις αδυναμίες του, και τα δυνατά του σημεία. Μπορεί να τον οδηγήσουν σε μία σωστότερη πορεία στο μέλλον. Μπορεί να μας έχει δώσει να διαβάσουμε ένα μέτριο fantasy μυθιστόρημα με εξαιρετική ψυχογράφηση χαρακτήρων, για παράδειγμα. Οφείλουμε να το πούμε. Ίσως ο φίλος μας να καταλήξει επιτυχημένος συγγραφέας ψυχογραφικών μυθιστορημάτων εγκαταλείποντας το fantasy. Εννοείται βέβαια πως δεν προσπαθούμε ποτέ να επιβάλουμε τη συμβουλή ή την ιδέα μας στον άνθρωπο που μας εμπιστεύτηκε. 6. Ιδιαίτερη βάση είναι καλό να δίνεται στους χαρακτήρες. Τι αγαπήσαμε σε αυτούς, τί όχι, με τι ταυτιστήκαμε. Πόσο μας έμειναν μετά το τέλος του βιβλίου; Πόσο λυπηθήκαμε που τους χάσαμε; Πόσο αγωνιούσαμε κατά τη διάρκειά της περιπέτειάς τους; 7. Σε σχέση με το προηγούμενο σχόλιο, επαφίεται τόσο στον αναγνώστη όσο και τον beta reader να γνωρίζουν τι μπορεί να διαβάσει και να κρίνει κάποιος. Δεν δίνουμε ένα ιστορικό μυθιστόρημα για beta σε κάποιον που δεν αγαπά το ιστορικό μυθιστόρημα ή που είναι παντελώς άσχετος με τη συγκεκριμένη ιστορική περίοδο, εκτός εάν έχουμε τεράστια εμπιστοσύνη στο λογοτεχνικό του αισθητήριο και δεν περιμένουμε από αυτόν κριτική που να αφορά στο ιστορικό σκέλος. Στον αντίποδα, αν κάποιος μας ζητήσει να διαβάσουμε το κείμενό του οφείλουμε να τον πληροφορήσουμε σε σχέση με όλα αυτά τα ζητήματα από την αρχή. Να πούμε ότι δεν μας αρέσει το ιστορικό μυθιστόρημα, για παράδειγμα, ή ότι δεν έχουμε ιδέα από αρχαία Ρώμη, ή ότι δεν μας αρέσει το αστυνομικό μυθιστόρημα ή ότι δεν διαβάζουμε ρομάντζα κ.ο.κ.. Και ούτε είναι σωστό να δώσουμε για beta τη βελτιωμένη έκδοση του Μεγάλου Ανατολικού στο θρησκευόμενο και υπερσυντηρητικό φίλο μας. Πρέπει δηλαδή το γούστο και το γνωστικό υπόβαθρο του beta reader να είναι γνωστό εκ των προτέρων και αποδεκτό. 8. Αν θεωρήσουμε πως δεν θα βρούμε χρόνο να ασχοληθούμε σοβαρά με το διάβασμα δεν το αναλαμβάνουμε. 9. Αν θεωρήσουμε ότι δεν θα μας αρέσει το κείμενο ενός φίλου που αγαπάμε πολύ, επίσης καλύτερα να μην το αναλάβουμε – για να μην χαλάσουμε τις καρδιές μας. 10. Γενικά, αποφεύγουμε να κρίνουμε ένα βιβλίο με βάση το πώς θα το γράφαμε εμείς. Εμείς θα το γράφαμε αλλιώς, ή δεν θα το γράφαμε καθόλου και θα γράφαμε κάτι άλλο. Εμείς θα ανοίξουμε να διαβάσουμε ένα βιβλίο και θα εξετάσουμε πώς νιώσαμε, τι μας άρεσε, τι λειτούργησε και τι όχι. Θα εξετάσουμε αν άρχιζε όμορφα, αν μας έβαλε από την αρχή στο κλίμα, αν έκανε κοιλιά, αν κορύφωνε με επιτυχία, αν έλυνε τα ζητήματα με τα οποία είχε καταπιαστεί, αν είχε υπερβολικό ρομάντζο, υπερβολική βιαιότητα, αν υπήρχε ή όχι μέτρο, αν υπήρχαν ή όχι αχρείαστες σκηνές, αν ακόμη και οι υπερβολές ή ελλείψεις που ενδεχομένως διαπιστώσαμε υπάρχουν στο κείμενο εσκεμμένα, αν εξυπηρετούν δηλαδή κάποιο σκοπό. Ένας ελλειμματικά σκιαγραφημένος χαρακτήρας μπορεί να θέλει να αποδώσει ένα μήνυμα πανανθρώπινο, την αίσθηση του κοινού τόπου σε όσα συμβαίνουν. Ποιος είναι ο Κος Κ στη Δίκη του Κάφκα; Ουδείς και όλοι μας. Λειτουργεί αυτό; Αν ναι, δεν θα επιμείνουμε ότι ο χαρακτήρας είναι προβληματικός. Έτσι και αλλιώς, όπως ήδη ειπώθηκε, δεν θα επιμείνουμε στο να επιβάλλουμε την άποψή μας στον δημιουργό. 11. Ελέγχουμε γενικά αν επικοινωνήθηκε το μήνυμα. Αν ναι, το έργο έχει επιτελέσει το σκοπό του. Κάθε ένας που γράφει, ζωγραφίζει, τραγουδάει, κάνει θέατρο, δημιουργεί οτιδήποτε, επιθυμεί να περάσει ένα μήνυμα. Είναι υποχρέωσή του να το περάσει. Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να το μαντέψουμε εμείς. Αλλά είμαστε υποχρεωμένοι να μην του υποδείξουμε εμείς τον τρόπο ή τα υλικά με τα οποία θα επιλέξει να περάσει το μήνυμά του.

Η πλοκή, το θέμα και το νόημα της ιστορίας σου είναι μια χαρά. Κάποια ορθογραφικά λαθάκια/αβλεψίες διορθώνονται εύκολα αν το ξαναδιαβάσεις προσεκτικά. Αυτό όμως που κατά τη γνώμη μου υποβαθμίζει (έως χαντακώνει) την ιστορία σου, είναι το ύφος· τόσο του Αθηναγόρα όσο και του Αδαμάντιου. Ο πρώτος μιλάει και σκέφτεται πολύ λόγια («Να τον κονιορτοποιήσω θέλω!», ‘Εκείνη τη στιγμή όμως ο Αδαμάντιος με είχε κάνει έξω φρενών. Αποφάσισα να μην πω κάτι αξιομνημόνευτο, γιατί σε εκείνη τη φάση μόνο κάτι τέτοιο θα έλεγα, και σηκώθηκα να φύγω’ κλπ). Ο δεύτερος επίσης είναι επιτηδευμένος, τόσο στο λόγο όσο και στο ύφος – κανονικό κατηχητικό. Ένας ήρωας μπορεί φυσικά να είναι επιτηδευμένος στο λόγο και τη σκέψη του, όπως κι ένας ασκητής μπορεί να κουνά ήπια το το δάχτυλο αραδιάζοντας σοφίες. Στο διήγημά σου όμως υποψιάζομαι ότι θέλεις να χρησιμοποιήσεις δύο θετικά πρόσωπα. Για να το πετύχεις αυτό, ο Αθηναγόρας χρειάζεται να σκέφτεται και να μιλά όντας σε άμεση επαφή με το συναίσθημά του κι ο Αδαμάντιος να του απευθύνεται με μεγαλύτερη ενσυναίσθηση {όχι γενικότητες, περισσότερες παύσεις/ερωτήσεις / στοχευμένες παρατηρήσεις κλπ}. Να στο πω κι αλλιώς: η συνθήκη/setting που έχεις θέσει εδώ, δε σηκώνει εύκολα ούτε αργκό, ούτε καλολογία, ούτε θεωρία προς γενίκευση. Ο θάνατος (στη λογοτεχνία τουλάχιστον...), όταν πραγματικά μας συγκλονίζει, μας απεκδύει από τα προσωπεία και τις γλώσσες που αυτά χρησιμοποιούν. Θεωρώ ότι αν το κάνεις αυτό, η ιστορία σου θα γίνει πολύ πιο δυνατή. Φυσικά μπορεί να κάνω λάθος γιατί δεν ξέρω τι συμπεράσματα θέλεις να βγάλουν οι αναγνώστες για τους ήρωές σου

Το χρονικό του κυρίου Χαν Το μικρό αυτό μυθιστόρημα είναι το πρώτο που έγραψε ο Χουάνγκ ΣόκΓιονγκ στις αρχές της δεκαετίας του '70 και θεωρείται ως ένα από τα εμβληματικότερα και πιο αντιπροσωπευτικά έργα της σύγχρονης κορεατικής λογοτεχνίας. Διαβάζοντάς το, καταλαβαίνει κανείς τον λόγο, μιας και πρόκειται για ένα αφόρητα ρεαλιστικό χρονικό ενός ανθρώπου, αλλά και μιας χώρας που χωρίζεται οριστικά στα δυο. Ακόμα κι αν κάποιος έχει πολύ γενικές γνώσεις σχετικά με τον Πόλεμο της Κορέας και τον διαχωρισμό, δεν θα χαθεί στα γεγονότα του βιβλίου, που δίνονται λιτά αλλά πολύ εύστοχα. Η γραφή είναι φαινομενικά απλή και λιτή, αλλά δεν της λείπει η οξυδέρκεια ή το βάθος σε εικόνες και συναισθήματα, και βοηθάει τα μάλα στη γρήγορη και εύκολη ανάγνωση του βιβλίου. Αν δεν τελείωνε κάπως απότομα, ίσως και να του έβαζα και μισή μονάδα παραπάνω, όπως και να 'χει όμως χάρηκα πολύ που το διάβασα, και χαίρομαι πολύ που έχω ένα ακόμα βιβλίο του συγγραφέα στη λίστα με τα αδιάβαστα ("Η εγκαταλειμμένη πριγκίπισσα"). -Φεβρουάριος 08. Ντον ΝτεΛίλο - Κυνηγόσκυλο (σελ. 379). 8.5/10 09. Πίτερ Χέλερ - Ο αστερισμός του σκύλου (σελ. 361). 9/10 10. Πάτρικ Ουρεντνίκ - Το τέλος του κόσμου δεν θα είχε συμβεί (σελ. 164). 6.5/10 11. Τζέιμς Ελρόι - Το μεγάλο πουθενά (σελ. 599). 9.5/10 12. Χουάνγκ ΣόκΓιονγκ - Το χρονικό του κυρίου Χαν (σελ. 165). 8/10

Αυτό το πραγματικά πάρα πολύ συγκηνητικό κείμενο μου άρεσε. Λες πως προέκυψε από κάποια παλιά συζήτηση. Θα με ενδιέφερε να μάθω λεπτομέρειες. Χαρακτήρες: Ο πιο ενδιαφέρων είναι σίγουρα ο Αδαμάντιος, ο οποίος ειλικρινά φλερτάρει με το υπερφυσικό. Ο τρόπος που του λέει: σε δύο εβδομάδες, με έκανε να περιμένω σχεδόν κάποιο χρονικό παράδοξο. Υποθέτω πως το νόημα είναι ότι ζει εκτός χώρου και εκτός χρόνου, κατά κάποιον τρόπο. Μοιάζει με παρατηρητή της ζωής, κοιτάζει τα τρένα να περνούν αλλά δεν επιβιβάζεται. Πλοκή: Ενδιαφέρουσα και συγκινητική. Ίσως σε μένα που έχω λόγω εμπειριών ευαισθητοποίηση. Δεν ξέρω αν είναι μόνο αυτό βέβαια. Γλώσσα, διάλογοι: Έχεις πετύχει αρτιότατη γλώσσα και σωστούς ρυθμούς. Σε άλλα διηγήματα πλατειάζεις κάπως στην αρχή παραθέτοντας το σύμπαν σου, εδώ δεν το κάνεις. Ελπίζω να συνεχίσεις σε αυτό το στυλ με ό,τι άλλο γράψεις. Διεκπεραίωση: Ναι, πετυχαίνεις στο στόχο σου. Υποθέτω πως η φοβία εδώ είναι το να αντιμετωπίσει κάποιος τον εαυτό του, τον εγωισμό του, ή το να πάψει να φαρμακώνεται με όσα έγιναν και δεν μπορούν να ξεγίνουν. Ιδιαίτερο είδος φοβίας. Όμως λειτουργεί πιστεύω. Ίσως κάποιους να τους ξενίσει, να μην τους φανεί καν φοβία. Για μένα λειτούργησε. Αν θέλω να γκρινιάξω θα επιστρέψω στο προηγούμενο σχόλιο: γιατί να μην δώσεις στον Αθηναγόρα μια όντως πιο "φανταστική" διάσταση; Αν θέλω να γκρινιάξω μόνο αυτό μπορώ να σκεφτώ. Συγχαρητήρια για την ιστορία σου.

Θα συμφωνήσω ότι είναι ιστορία με προοπτική και επίσης είναι νομίζω ενδιαφέρον ότι επιλέγεις οι κούκλες να διαβάζουν τη σκέψη του και όχι, για παράδειγμα, να ζωντανεύουν και να τον κυνηγούν, όπως συνήθως είναι αυτές οι φοβίες. Δεν θεωρώ πιθανό ένας μπαμπάς να έλεγε στο παιδί του ότι έχει φοβία με τις κούκλες, ωστόσο. Αυτό γεννά μια σειρά από προβλήματα. Πρώτον, ένας γονέας αποφεύγει να πει στο παιδί του ότι φοβάται, και μάλιστα όταν δεν υπάρχει λόγος φόβου ουσιαστικός. Μπορεί να φοβάται να οδηγεί γρήγορα, να περνάει με κόκκινο, αλλά όλες αυτές οι αποτροπές λειτουργούν παιδαγωγικά. Το να λέει ο μπαμπάς ότι φοβάται τις κούκλες δεν εξυπηρετεί κάτι, τον καθιστά αλλόκοτο μάλλον. Επίσης η λέξη Φοβία δεν ξέρω αν είναι ο τρόπος που θα επέλεγε κάποιος να περιγράψει αυτό το συναίσθημα σε ένα μικρό παιδί. Τι σημαίνει φοβία; Θα μπορούσε να της πει, δεν μου αρέσουν τα κουκλοθέατρα, βαριέμαι, κ.λπ. Ωστόσο η ιστορία, στον οριζόντιο άξονά της -δηλαδή, στην αλληλουχία των γεγονότων- είναι ενδιαφέρουσα. Όντως μπορείς να την μεταπλάσεις σε μία ενδιαφέρουσα ιστορία, ίσως ρομαντική, καθόσον ο τύπος θα ερωτευτεί την κουκλοπαίχτη, θα μάθουμε γιατί η μικρή δεν έχει μαμά, αν θα αποδεχτεί τη νέα μαμά της όπως και περισσότερες λεπτομέρειες όσον αφορά στην τιμωρία του ήρωα με την κούκλα που του δημιούργησε τη φοβία.

θα σε διαβασουμε το βραδυ

Είναι πολύ ωραία περιπέτεια αν και για Κράιτον κάπως σύντομη. Δεν ξέρω αν ήταν πρώτο draft και είχε σκοπό να την εμπλουτίσει και δεν πρόλαβε. Είναι το πρώτο βιβλίο που εκδόθηκε μετά το θάνατό του.

Στις θάλασσες των πειρατών - Michael Crichton Καταπληκτικό βιβλίο που όπως καταλαβαίνει κανείς από το εξώφυλλο και τον τίτλο έχει κεντρικό θέμα τους πειρατές. Βρισκόμαστε στο 17ο αιώνα και η ειρήνη ανάμεσα στις βρετανικές και ισπανικές αποικίες στη θάλασσα της Καραϊβικής θα δοκιμαστεί όταν ο «αχόρταγος» κυβερνήτης της βρετανικής Τζαμάικα ανακαλύψει την ύπαρξη ενός ισπανικού εμπορικού πλοίου πλούσιο σε χρυσάφι προσαραγμένο σε ένα κοντινό λιμάνι, φαινομενικά απροστάτευτο. Βρήκα τη σκιαγράφηση των χαρακτήρων εξαιρετική και από την αρχή ως το τέλος η δράση και η ένταση είναι αμείωτη. Φοβερές εικόνες που θα θυμάμαι για καιρό. Διαμαντάκι!

Κλίφορντ Ίρβινγκ - Η απάτη (The Hoax, 1981) Παραδόξως, δεν είναι η πρώτη επαφή με τον Κλίφορντ Ίρβινγκ, μιας και τον (μακρινό) Μάιο του 2015 είχα διαβάσει και απολαύσει το "Παιχνίδια θανάτου", πρώτο βιβλίο μιας κατασκοπευτικής διλογίας που έγραψε σε συνεργασία με τον συγγραφέα Χέρμπερτ Μπούρκχολτζ ("Αδρανής κατάσκοπος" το δεύτερο βιβλίο της σειράς). Λοιπόν, εδώ δεν έχουμε να κάνουμε ακριβώς με μυθιστόρημα, αλλά με μια αληθινή ιστορία απάτης και εξαπάτησης, που είναι όμως γραμμένη με μυθιστορηματικό τρόπο. Όλοι γνωρίζουν τον Χάουαρντ Χιουζ σαν προσωπικότητα και οι περισσότεροι γνωρίζουν ότι ήταν ένας πολύ παράξενος και υπέρ του δέοντος απλησίαστος άνθρωπος, που απέφευγε τα φώτα της δημοσιότητας όσο αυτό ήταν εφικτό, και σίγουρα απέφευγε τις συνεντεύξεις και τις επαφές με επίδοξους βιογράφους του. Να, όμως, που ο Κλίφορντ Ίρβινγκ, ένας σχετικά καλός συγγραφέας στις αρχές της δεκαετίας του '70, καταφέρνει το ακατόρθωτο: Να έρθει σε επαφή με τον Χάουαρντ Χιουζ, να τον συναντήσει κάμποσες φορές, να μιλήσει με τις ώρες μαζί του, και να μαζέψει υλικό για μια επίσημη βιογραφία/αυτοβιογραφία πολλών εκατοντάδων σελίδων. Πώς είπατε; Δεν υπάρχει τέτοια βιογραφία εκεί έξω; Ε, πώς να υπάρχει, αφού όλα ήταν μια ξεκάθαρη απάτη; Ο Ίρβινγκ κορόιδεψε τους μέχρι τότε εκδότες του (ΜακΓκρω-Χιλ), το περιοδικό Time, πολλούς φίλους και γνωστούς του, τσίμπησε προκαταβολές και πληρωμές (τις οποίες όμως τις έβαλε στην άκρη), και για έναν χρόνο, μαζί με έναν φίλο και συνεργάτη, έγραφε την αυτοβιογραφία του Χιουζ, χωρίς ο Χιουζ να γνωρίζει το παραμικρό. Πλαστογράφησε γράμματα και υπογραφές, άνοιξε ψεύτικους λογαριασμούς στην Ελβετία (έμπλεξε και την τότε γυναίκα του σε όλο αυτό, την οποία κεράτωνε κιόλας!), ταξίδευε από δω και από κει για να μαζέψει υλικό και για να... συναντήσει τον Χιουζ, αντικειμενικά δούλεψε πολύ για το βιβλίο αυτό, το μόνο πρόβλημα ήταν ότι θα ήταν ένα βιβλίο γεμάτο με κάποιες αλήθειες, αλλά και με ένα σωρό περιστατικά βγαλμένα από τη φαντασία του, με τον μονόχνωτο Χιουζ να μην έχει την παραμικρή ιδέα. Φοβερό βιβλίο (για την Απάτη εννοώ), εξαιρετικά καλογραμμένο και εθιστικό, με τον τρόπο του αστείο και συνάμα συναρπαστικό, που αναδεικνύει την τρέλα που επικρατεί στον χώρο των εκδόσεων και των συγγραφέων. Πολύ το απόλαυσα το βιβλίο, με κράτησε από την αρχή μέχρι το τέλος αιχμάλωτό του, και μπορώ να πω ότι συμπάθησα τον αφηγητή Ίρβινγκ, αν και πρόκειται για έναν τύπο που άνετα θα γρονθοκοπούσε κανείς (αλλά μετά μπορεί να τον κέρναγε ένα ουίσκι στο τοπικό μπαρ, γιατί αντικειμενικά είναι γαμάτος τύπος). Η πλάκα είναι, ότι η μέχρι τότε συγγραφική του καριέρα δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο, μετά τη φυλάκιση και αποφυλάκισή του όμως έγραψε τα πιο γνωστά και πολυδιαβασμένα βιβλία του (βλέπε το "Trial", ένα από τα κορυφαία δικαστικά θρίλερ εκεί έξω, ή το "Tom Mix and Pancho Villa", ένα ιστορικό γουέστερν με ιδιαίτερη φήμη), οπότε η όλη απάτη και η όλη φασαρία γύρω από το όνομά του, συγγραφικά μόνο καλό του έκανε. Και χαλάλι οι δεκαεπτά μήνες σε ομοσπονδιακές φυλακές. Κρίμα που δεν έχουν μεταφραστεί πολλά βιβλία του, και κρίμα που δεν έγραψε μια αυτοβιογραφία, γιατί με βάση αυτά που διάβασα αριστερά και δεξιά, ο τύπος είχε μια απίστευτη ζωή (έκανε έξι γάμους, ταξίδεψε σε Ευρώπη, Νότια Αμερική, Αφρική και Ασία, έζησε σε πλωτό σπίτι στο Κασμίρ, μετακόμισε οικογενειακώς στην Ίμπιζα, και ούτω καθεξής. Κάποια στιγμή στο μέλλον θα δω και την ομότιτλη ταινία με τον Ρίτσαρντ Γκιρ, αν και δεν πιστεύω ότι η εμπειρία θα είναι η ίδια. 9/10

Αμφότερα ''παγωμένα'' -το πρώτο περισσότερο-, τώρα ήταν λοιπόν το κατάλληλο timing. Πότε δηλαδή, μέσα στον Δεκαπενταύγουστο; - Άλφρεντ Λάνσινγκ: ''Καρτερία- Το απίστευτο ταξίδι του Σάκλετον στην Ανταρκτική'': Ήμουν προετοιμασμένος για τα καλύτερα, με ιντριγκάρει πάααααρα πολύ το όλο τιτάνιο. Μία μικρή ομάδα να εισχωρεί σ' ένα τέτοιο περιβάλλον, κατεξοχήν εχθρικό για τον άνθρωπο. Όχι όμως και σε τέτοιο υπερθετικό βαθμό. Ω ρε π...τη μου, τι ήταν αυτό; Είναι μέρες που το τελείωσα και ακόμη προσπαθώ να συνέλθω από το αστροπελέκι που με χτύπησε. Στις αρχές του περασμένου αιώνα, η κατάκτηση των Πόλων θεωρούταν ζήτημα τιμής για πολλούς εξευρενητές. Ένας από αυτούς ήταν και ο Έρνεστ Σάκλετον. Που θα χάσει όμως την πρωτιά για την Ανταρκτική από τον Ρόαλντ Άμουνδσεν, ενός άλλου μεγάλου πρωτοπόρου της εποχής. Επικεντρωμένος λοιπόν στον μοναδικό στόχο που του απέμενε, να διασχίσει την ήπειρο από άκρη σε άκρη, θα ξεκινήσει τον Αύγουστο του 1914. Το ιστιοφόρο του όμως ''Καρτερία'' θα εκλωβιστεί στους πάγους. Και αυτό που μέχρι τότε ήταν μάχη για δόξα και φήμη, θα μετατραπεί σε μάχη για επιβίωση. Η μοίρα των αντρών του έπεσε στις πλάτες του, το βάρος για οποιοδήποτε άλλον θα ήταν ασήκωτο. Όχι όμως και για τον ίδιο, ο ατρόμητος εξευρευνητής, ηγέτης καλύτερα, δεν δίσταζε μπροστά σε κανέναν και τίποτα. Και μαζί με λίγους άλλους άξιους συντρόφους του, ξεκίνησαν να βρουν βοήθεια για τους ναυαγούς που έμειναν πίσω. Καλύπτοντας την ιλλιγιώδη απόσταση μέχρι το πλησιέστερο σημείο πολιτισμού, κάτω από συνθήκες ορισμό τις λέξεις τραγικές. Το βιβλίο βασίστηκε σε ημερολόγια που διάβασε ο συγγραφέας, ανθρώπων που πήραν μέρος στην αποστολή. Και ακόμη πιο σημαντικό, ταξίδεψε για να μιλήσει με όσους ζούσαν ακόμη. Και ύστερα από πολύ έρευνα, κατάφερε να γράψει το απίστευτο αυτό ταξιδιωτικό χρονικό. Δεν είναι όμως μόνο τέτοιο, αποτελεί παράλληλα και ύμνο προς την ακατάβλητη ανθρώπινη θέληση. Όταν η καρδιά έχει βουλιάξει στην απελπισία και τα πάντα δείχνουν να είναι χαμένα. Αναντίρρητα από τα καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει στη ζωή μου, θα το ξαναδιαβάσω σίγουρα. Προτείνεται με κλειστά τα μάτια, κατά προτίμηση κατά την διάρκεια του χειμώνα για να υπάρχει και το κατάλληλο mood. - Φάρλεϋ Μόατ: ''Λύκοι, σας παρακαλώ μην κλαίτε'': Ο συγγραφέας υπήρξε δημόσιος υπάλληλος του υπουργείου του Καναδά. Φυσιοδίφης όμως όσο και πνεύμα ανήσυχο, ασφυκτιούσε στο ζωντανό θάνατο του γραφείου. Του έκατσε λοιπόν η φάση κουτί όταν έφτασε η αποστολή του, να ταξιδέψει στο Τσόρτσιλ του κόλπου Χάντσον. Και ακόμη πιο πέρα, στις χιονισμένες εσχατιές των Άγονων Τόπων. Να μελετήσει τις συνήθειες και τους αριθμούς των αιμοβόρων λύκων, που πλέον απειλούσαν την εθνική ασφάλεια. Ε τι να κάνει λοιπόν και ο έρμος, συγκεντρώνει τον ανεπαρκή του εξοπλισμό και ύστερα από πολλές αντιξοότητες, καταφθάνει στον προορισμό του. Στη μέση του πουθενά, ξεχασμένος από Θεό και ανθρώπους. Για να διαπιστώσει όμως ότι τα πράγματα απείχαν παρασάγγας, από όλα όσα θεωρούσε μέχρι τότε ως δεδομένα. Τα σαρκοφάγα αρπακτικά που σκότωναν ακόμη και όταν δεν πεινούσαν, δεν ήταν καθόλου τέτοια. Παρά μόνο φιλήσυχα, το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν η επιβίωση της οικογένειας τους. Και ως προς αυτό σπανίως ελάφια, ως επι το πλείστο...τρωκτικά! Η επιστημονική του κατάρτηση θα τον κάνει -αρχικά τουλάχιστον-, να μην μπορεί να πιστέψει αυτά που βλέπει. Από απόσταση, με τηλεσκόπιο και κυάλια. Με την βοήθεια όμως νεαποκτηθέντων φίλων, θα παραμερίσει τις παρωπίδες και θα κοιτάξει κατάματα την αλήθεια. Ότι ουσιαστικά τα μόνα αιμοβόρα της όλης ιστορίας είναι η κυβέρνηση του, αυτοί που τον έστειλαν εκεί. Συγλονιστικό όσο και συγκινητικό μέσα στην απλότητα του, μιλάει για ένα ξεχασμένο κόσμο. Όχι για κανέναν άλλο λόγο, παρά μόνο γιατί ο άνθρωπος επέλεξε συνειδητά να του γυρίσει την πλάτη. Το δε μαύρο, αυτοσαρκαστικό χιούμορ, προσδίδει μία ξεχωριστή πινελιά. Έχει γίνει και ομότιτλη ταινία, θα την δω τώρα στα κοντά.