Τα καλύτερα διηγήματα τρόμου

[Kafka]

Οι Λευκοί άνθρωποι τελικά υπάρχουν και στο βιβλίο "Η νουβέλα της Μαύρης Σφραγίδας", απο τις εκδόσεις Αίολος. Μάλλον σε αυτή την έκδοση η μετάφραση είναι καλύτερη.

[Kafka]

Μερικά ακόμα που θεωρώ πολύ καλά:

 

 

 

 

Η μάνα των τεράτων - Guy De Maupassant

 

 

 

 

Το τέλος του δόκτoρα Κνέλγκε - Hermann Hesse

 

 

 

 

Το εσώτερο φως (inmost light) - Arthur Machen

 

 

 

 

Η μουσική του Ερίχ Ζανν - H.P.Lovecraft

 

 

 

 

Ο σύμβουλος Κρέσπελ - ETA Hoffmann

Edited April 15, 2011 by Iwannhs

[xtapodimimos]

Edited April 15, 2011 by xtapodimimos

[aScannerDarkly]

Αν και δεν είναι ό,τι πιο τρομακτικό, η θεματολογία του μάλλον το κατατάσσει εκεί, και είναι από τα καλύτερα διηγήματα που έχω διαβάσει, ανεξαρτήτως είδους:

 

William Faulkner - A Rose For Emily

[Kafka]

Αν και δεν είναι ό,τι πιο τρομακτικό, η θεματολογία του μάλλον το κατατάσσει εκεί, και είναι από τα καλύτερα διηγήματα που έχω διαβάσει, ανεξαρτήτως είδους:

 

William Faulkner - A Rose For Emily

 

Το είχα διαβάσει πριν πολλά χρόνια αυτό, για μία τάξη αγγλικών. Θα του ξαναρίξω μια ματιά, θυμάμαι γενικά την υπόθεση

[northerain]

I came here to school you.

 

''I am the gate'', Stephen King

 

Εκπληκτική ιδέα, τρομερή ιστορία.

[northerain]

Ο Ντίνος με ενημερώνει ότι το διήγημα λέγεται ''I am the doorway''.

[Nihilio]

Καιρός να συμπληρώσω την 5-άδα με ένα διήγημα που μόλις διάβασα και με έκανε να νιώσω αυτή τη στενάχωρη αίσθηση τρόμου που μόνο ένα καλό διήγημα μπορεί να σου προσφέρει, το "The tub" του Richard Laymon (στο βιβλίο του Out are the lights and other stories από το Omnibus The Laymon Collection Vol 2)

[BlackCatGirl]

Μεχρι στιγμης, τα παρακατω:

Berenice (1835) - E.A. Poe

The seductress (1976) - R. Campbell

The haunted organist of Hurly Burly (1891) - R.Mulholland

The shadow in the corner (1879) - M.E. Braddon

Edited September 2, 2011 by BlackCatGirl

[kitsos]

Εκείνο που μου έρχεται με την πρώτη είναι "Ο ιός του δρόμου ταξιδεύει βόρεια" - Κινγκ. Δεν έχω ιδέα για τον αγγλικό τίτλο!

[Drake Ramore]

Εκείνο που μου έρχεται με την πρώτη είναι "Ο ιός του δρόμου ταξιδεύει βόρεια" - Κινγκ. Δεν έχω ιδέα για τον αγγλικό τίτλο!

 

The Road Virus Heads North

[Count Baltar]

Εκείνο που μου έρχεται με την πρώτη είναι "Ο ιός του δρόμου ταξιδεύει βόρεια" - Κινγκ. Δεν έχω ιδέα για τον αγγλικό τίτλο!

 

 

The Road Virus Heads North

[kitsos]

Εκείνο που μου έρχεται με την πρώτη είναι "Ο ιός του δρόμου ταξιδεύει βόρεια" - Κινγκ. Δεν έχω ιδέα για τον αγγλικό τίτλο!

 

The Road Virus Heads North

 

 

Ευχαριστώ!

 

Εκείνο που μου έρχεται με την πρώτη είναι "Ο ιός του δρόμου ταξιδεύει βόρεια" - Κινγκ. Δεν έχω ιδέα για τον αγγλικό τίτλο!

 

 

The Road Virus Heads North

 

Ευχαριστώ!

 

Σχεδόν ούτε μια ανάσα η διαφορά... χεχε έχω τον τρόπο μου να σας ξετρυπώνω εσάς τους "Αυλικούς"!

[northerain]

Δε το θυμάμαι αυτό, ποιο είναι?

[DinMacXanthi]

Είναι αυτό που ο βασικός ήρωας/ συγγραφέας αγοράζει έναν πίνακα σε ένα yard sale. Ο Πίνακας δείχνει έναν τύπο να οδηγάει ένα κάμπριο. Όσο περνάει η ώρα, ο συγγραφέας παρατηρεί τον πίνακα να αλλάζει.

Το διάβασα πρόσφατα, στην ανθολογία 999 του Al Sarrantonio. Καλό, αλλά η εν λόγω ανθολογία έχει και καλύτερα.

[Drake Ramore]

Μέτριο θα έλεγα.

[Count Baltar]

Απλώς καλό.

[tsathoggua]

Τα πρώτα πέντε που μου έρχονται στο μυαλό:

 

1) O Μέγας θεός Πάν - ΑΡΘΟΥΡ ΜΑΧΕΝ: θρίαμβος υπαινιγμών και κοσμικού τρόμου

 

2) Η αυτοψία - MICHAEL SHEA: τρομερό διήγημα με αξέχαστο τέλος

 

3) Το παλιό σκοτάδι - ΠΑΜΕΛΑ ΣΑΡΖΕΝΤ: το ρεύμα κόβεται και ο τρόμος αρχίζει (ή κάπως έτσι, πάνε πολλά χρόνια που το διάβασα)

 

4) Η επιστροφή του μάγου - Κ. Α. ΣΜΙΘ: έστω και σε πολύ κακή κατάσταση ο μάγος θέλει να εκδικηθεί...

 

5) Το κάλεσμα του Κθούλου - Χ. Φ. ΛΑΒΚΡΑΦΤ: χωρίς σχόλια..

[dagoncult]

2) Η αυτοψία - MICHAEL SHEA: τρομερό διήγημα με αξέχαστο τέλος

 

3) Το παλιό σκοτάδι - ΠΑΜΕΛΑ ΣΑΡΖΕΝΤ: το ρεύμα κόβεται και ο τρόμος αρχίζει (ή κάπως έτσι, πάνε πολλά χρόνια που το διάβασα)

 

Σε ρισπεκτάρω, εσύ είσαι καλός ωροράκιας. Την αυτοψία δεν την θυμάμαι

είναι εκείνο που ο τύπος βρίσκεται στο τραπέζι της αυτ. και τελικά αποδεικνύεται ότι είναι κάποιου είδους εξωγήινος εργάτης;

αλλά από το συγκεκριμένο (Νο14 Ιστορίες με τέρατα) θυμάμαι τη 'Βδέλλα' (και γαμώ τα φινάλε), την 'Έρπουσα Φρίκη' και φυσικά το φοβερό και τρομερό 'Παράθυρο'.

Ναι, ωραίο το παλιό σκοτάδι, όπως και όλο το Νο16 ('Το κρανίο που ουρλιάζει'/'Τα Σκυλιά του Τίνταλος'/Ο δρόμος του Μικτλαντεκουτλι). Ειδικά το 'Κρανίο που ουρλιάζει' και 'Ο Δρόμος του Μικτλαντεκουτλι' θυμάμαι ότι με είχαν σπουκιάσει τέλεια.

[Δημήτρης]

3) Το παλιό σκοτάδι - ΠΑΜΕΛΑ ΣΑΡΖΕΝΤ: το ρεύμα κόβεται και ο τρόμος αρχίζει (ή κάπως έτσι, πάνε πολλά χρόνια που το διάβασα)

 

4) Η επιστροφή του μάγου - Κ. Α. ΣΜΙΘ: έστω και σε πολύ κακή κατάσταση ο μάγος θέλει να εκδικηθεί...

 

5) Το κάλεσμα του Κθούλου - Χ. Φ. ΛΑΒΚΡΑΦΤ: χωρίς σχόλια..

 

+1 και από εμένα για Το Παλιό Σκοτάδι. Και tsathoggua καλά θυμάσαι. Όταν το ρεύμα κόβεται ο τρόμος αρχίζει και απλά έρχεται μία περιποιημένη καταιγίδα για να δέσει το γλυκό. Το Κάλεσμα του Κθούλου το αφήνω και εγώ ασχολίαστο αλλά για την Επιστροφή του Μάγου θα πω ότι είναι μία από τις λίγες ιστορίες του Κλαρκ Ας-Τον που δεν μου άρεσαν. Για Σμιθ εννοώ, μου φάνηκε πολύ απλή.

Edited November 15, 2011 by Δημήτρης

[tsathoggua]

Dagoncult καλά θυμάσαι για την Αυτοψία. Το 'Παράθυρο' το έχω πετύχει και σε τηλεοπτική διασκευή, σε μια σειρά στο στυλ του Twilight Zone. To Παλιό σκοτάδι είχα πραγματικά φρικάρει όταν το είχα διαβάσει πιτσιρικάς. Και τα υπόλοιπα διηγήματα που αναφέρει ο Dagoncult έιναι πολύ καλά. H πουτάνα η Βδέλλα αχόρταγη! Δημήτρη μήπως πρέπει να αναθεωρήσεις για την Επιστροφή; Δεν νομίζω να θες χέρια να τριγυρνάνε στο σπίτι σου το βράδυ :-)

[Δημήτρης]

Δημήτρη μήπως πρέπει να αναθεωρήσεις για την Επιστροφή; Δεν νομίζω να θες χέρια να τριγυρνάνε στο σπίτι σου το βράδυ :-)

 

Μωρέ καλή ήταν απλά επειδή είχα συνηθίσει σε αριστουργήματα, κακόμαθα. Μου άρεσαν οι περιγραφές για το απομονωμένο σπίτι και την αρχαία ατμόσφαιρα που επικρατούσε σ' αυτό. Το κλίμα υπαινιγμού που υπήρχε και την μορφή της τιμωρίας όταν αυτή ήρθε τελικά. Απλά δεν μου άρεσε η όλη ιδέα και τόσο, όπως π.χ. στο ''Ο Σπόρος από το Μαυσωλείο''. Η πιο αδύναμη ιστορία του Σμιθ που έχω διαβάσει μέχρι τώρα είναι ''Ο Περιπατητής της Σκόνης'' που υπάρχει στη συλλογή της Terra Nova. Το είχα ξεχάσει το topic αυτό. Θα το ενημερώσω κάποια στιγμή με διάφορα διαμάντια που έχω διαβάσει κατά καιρούς.

Edited November 15, 2011 by Δημήτρης

[tsathoggua]

Δημήτρη μήπως πρέπει να αναθεωρήσεις για την Επιστροφή; Δεν νομίζω να θες χέρια να τριγυρνάνε στο σπίτι σου το βράδυ :-)

 

Μωρέ καλή ήταν απλά επειδή είχα συνηθίσει σε αριστουργήματα, κακόμαθα. Μου άρεσαν οι περιγραφές για το απομονωμένο σπίτι και την αρχαία ατμόσφαιρα που επικρατούσε σ' αυτό. Το κλίμα υπαινιγμού που υπήρχε και την μορφή της τιμωρίας όταν αυτή ήρθε τελικά. Απλά δεν μου άρεσε η όλη ιδέα και τόσο, όπως π.χ. στο ''Ο Σπόρος από το Μαυσωλείο''. Η πιο αδύναμη ιστορία του Σμιθ που έχω διαβάσει μέχρι τώρα είναι ''Ο Περιπατητής της Σκόνης'' που υπάρχει στη συλλογή της Terra Nova. Το είχα ξεχάσει το topic αυτό. Θα το ενημερώσω κάποια στιγμή με διάφορα διαμάντια που έχω διαβάσει κατά καιρούς.

 

Κοίτα να δεις τώρα! Και το Ο Περιπατητής της Σκόνης μου αρέσει πολύ. Από την άλλη θυμάμαι πως ο Σπόρος δεν με είχε εντυπωσιάσει. Διαφορετικά γούστα :-)

 

Άλλο σπουδαίο διήγημα τρόμου που έχω διαβάσει είναι το Count Magnus (βρίσκεται και στα ελληνικά) του μεγάλου M. R. James. Αν δεν το έχετε διαβάσει, οπωσδήποτε αξίζει τον κόπο:

 

http://www.horrormasters.com/Text/a0359.pdf

[aScannerDarkly]

Το τόπικ έχει εξελιχθεί σε αποθέωση των συλλογών Ωρόρα

Για να πω την αλήθεια όμως, το count magnus το βρίσκω μια υπερβολικά συνηθισμένη βαμπιροϊστορία. Ίσως τότε να είχε πρωτοτυπία, δεν ξέρω, αλλά σήμερα δε βρήκα κάτι που να με εντυπωσιάζει.

[Δημήτρης]

Κοίτα να δεις τώρα! Και το Ο Περιπατητής της Σκόνης μου αρέσει πολύ. Από την άλλη θυμάμαι πως ο Σπόρος δεν με είχε εντυπωσιάσει. Διαφορετικά γούστα :-)

 

 

Μπορεί και να έχουμε διαφορετικά γούστα. Και αυτό γιατί ναι μεν τα ''Επτά Γκης'' μου άρεσαν αλλά σαφώς και προτιμώ περισσότερο τα σκληρά διηγήματα του Σμιθ, π.χ. ''Ο Κάτοικος της Αβύσσου'', ''Το Σκοτεινό Είδωλο'' κ.α. (Θυμάμαι από άλλο topic ότι σου άρεσε γι' αυτό και το αναφέρω). Προτιμώ γενικά τις σκληρές ιστορίες, δεν ισχύει μόνο για τον Σμιθ αυτό. Τα ''Επτά Γκης'' αν και πολύ ωραία τείνουν περισσότερο προς τον κυνισμό. Ποιος ξέρει λοιπόν; Επειδή εσένα σου άρεσαν, ίσως ο tsathoggua να σε έκρινε κατάλληλο για το πεπτικό του σύστημα

 

On topic ένα πολύ καλό διήγημα τρόμου που έχω διαβάσει είναι το ''Ένα Σπίτι Κελεπούρι'' του Richard Matheson. Ένα ζευγάρι νοικιάζει επιπλωμένο διαμέρισμα σε άκρως εξευτελιστική τιμή, κάτι που από την αρχή κινεί τις υποψίες της γυναίκας. Στην αρχή κανείς δεν την πιστεύει, αλλά όταν όλοι συνειδητοποιήσουν την φοβερή άληθεια, θα είναι πολύ αργά. Παίζει φυσικά ρόλο το ότι το διάβασα πολύ μικρός, αλλά και τώρα να το διάβαζα πιστεύω ότι το ίδιο θα μου άρεζε. Όποιος το έχει διαβάσει θα ήθελα την γνώμη του.

 

Και aScannerDarkly αυτό για τις Ωρόρες είναι λίγο- πολύ αναπόφεκτο. Πάρ' όλη την δεδομένη χαμηλή εκδοτική ποιότητα τους, ήταν για πολλά χρόνια η μακροβιότερη σειρά στα ελληνικά με αποτέλεσμα να μπορεί κανείς να έχει διαβάσει πολύ υλικό από εκεί.

Edited November 16, 2011 by Δημήτρης