Jump to content

Η εμπνευση της ποιησης


Recommended Posts

Νομίζω ότι δεν καταλαβαίνω αυτό που θέλει να πει ο ποιητής... can you elaborate, please?

Link to post
Share on other sites
  • Replies 76
  • Created
  • Last Reply

Top Posters In This Topic

  • Sonya

    25

  • Διγέλαδος

    18

  • laas7

    17

  • odesseo

    5

Διγέλαδος

Απλώς έγραψα αυτό που λες και δεν κατάλαβα ούτε εγώ για αυτό το έθεσα έτσι. Θα το θέσω ως ερώτηση:

 

Πως γίνεται η αγάπη όταν είναι κάτι που δένει χημικά τα σωματίδια και να είναι κάτι που ήδη υπάρχει εκεί ως κρίκος της ζωής, να είναι απλώς μια διανοητική σκέψη; Κανονικά δεν είναι: Μόρια που ενώνονται -> Άνθρωπος (όπως και τα άλλα ζώα και το σύμπαν στο οποίο ζει) -> Διανοητική σκέψη;

 

Αλλά θα το προχωρήσω περισσότερο. Η κβαντική φυσική μας λέει ότι ναι, η συμπεριφορά του σωματιδίου, αλλάζει τη στιγμή που κάποιος το βλέπει. Ότι ο παρατηρούμενος επιρρεάζεται από τον παρατηρητή, άρα κάλλιστα θα μπορούσαμε να πούμε ότι ναι. Εγώ αγαπώντας μπορώ να επιρρέασω κάποιον, και τα πράγματα γύρω μου. Αν όμως ήδη υπάρχει η αγάπη. (Σύμφωνα με την αρχική σκέψη ως προς την χημεία) Δεν ισχύει το γεγονός ότι απλώς χρειάζεται να τη δούμε, να τη δεχτούμε και να πέσουμε στην αγκαλιά της; (αν και ήμαστε έτσι κι αλλιώς σε αυτήν)

Edited by Διγέλαδος
Link to post
Share on other sites

Α, οκ, πήγε αλλού η χημεία. :Ρ Όχι, δεν το εννοούσα για κανένα λόγο σαν δημιουργία ζωής. Το εννοούσα περισσοτερο σαν την εικονοποίηση του "δούναι και λαβείν", αλλά με μοιρασιά. Μπορείς να πεις ότι εγώ έχω πινέλο και μπογιά, εσύ έχεις καβαλέτο και καμβά και ζωγραφίζουμε μαζί, χρησιμοποιώντας και οι δύο όλα τα αντικείμενα.

Link to post
Share on other sites
Διγέλαδος

Α, οκ, πήγε αλλού η χημεία. :Ρ Όχι, δεν το εννοούσα για κανένα λόγο σαν δημιουργία ζωής. Το εννοούσα περισσοτερο σαν την εικονοποίηση του "δούναι και λαβείν", αλλά με μοιρασιά. Μπορείς να πεις ότι εγώ έχω πινέλο και μπογιά, εσύ έχεις καβαλέτο και καμβά και ζωγραφίζουμε μαζί, χρησιμοποιώντας και οι δύο όλα τα αντικείμενα.

 

Με ποιον μοιράζεσαι; Με ποιον ζωγραφίζεις;

Link to post
Share on other sites
Αγάπη: κατά βάση διανοητική λειτουργία. Ο έρωτας μπορεί ν' απογειώνει, η αγάπη είναι υπολογισμένη στην τελευταία της λεπτομέρεια, σαν καλοκουρδισμένη μηχανή. Είναι δούναι. Αλλά έχει προϋπάρξει ΠΑΝΤΑ λαβείν. Μπορεί το λαβείν να είναι έρωτας (είπαμε, οι ενδορφίνες είναι πανίσχυρες), μπορεί να είναι ταύτιση απόψεων, σεβασμός, ταίριασμα, γουατέβα! Ό,τι ανάγκες έχει ο καθένας, άπαξ και του καλυφθούν, αγαπάει. Η αγάπη είναι τσιμεντόλιθος. Δεν κουνιέται εύκολα. Μπαστακώνεται, κατσικώνεται και τέλος. Θα φύγει τη στιγμή που θα μεταβληθεί η ανάγκη ή τη στιγμή που θα πάψει το λαβείν. Κι επειδή είναι μια διανοητική λειτουργία, βασισμένη κατά πολύ στη συνήθεια, η απώλειά της θα είναι πολύ πιο μεγάλης διάρκειας απ' ότι η απώλεια του έρωτα

 

Μ' αυτόν που σου καλύπτει τις ανάγκες σου (κι εσύ τις δικές του).

Link to post
Share on other sites
Διγέλαδος

Κι εδώ έρχεται η μεγάλη ερώτηση.

 

Όταν ο άλλος δεν σου καλύπτει τις ανάγκες σου. Δηλαδή θα πάψει το λαβείν όπως λες. Θα πάψεις να αγαπάς;

Ήδη απάντησες ναι μετά από κάποιο χρονικό διάστημα.

 

Και σε ρωτάω..

Τότε είσαι σίγουρη ότι αγαπάς;

Link to post
Share on other sites

Σαφώς ναι και στις δύο ερωτήσεις. Σύμφωνα με τη δική μου εμπειρία, πάντα.

Link to post
Share on other sites
KELAINO

Θέλω να πω ότι είναι ανατριχιαστικό το πόσο απόλυτα με καλύπτει η Χριστίνα.

Link to post
Share on other sites
Διγέλαδος

Εντάξει με κάλυψες. Εγώ μάλλον μιλάω για μια διαφορετική αγάπη. Γι' αυτήν που δεν περιορίζεται στο έτερον ήμισυ, ούτε στο πάρε-δώσε, αλλά ξεκινάει από τον εαυτό σου συνεχίζει γύρω σου και ξαναγυρίζει πίσω εμπεριέχοντάς σε.

Edited by Διγέλαδος
Link to post
Share on other sites

Εντάξει με κάλυψες. Εγώ μάλλον μιλάω για μια διαφορετική αγάπη. Γι' αυτήν που δεν περιορίζεται στο έτερον ήμισυ, ούτε στο πάρε-δώσε, αλλά ξεκινάει από τον εαυτό σου συνεχίζει γύρω σου και ξαναγυρίζει πίσω εμπεριέχοντάς σε.

 

:good:

Link to post
Share on other sites
Διγέλαδος

Για να μην παρεξηγηθώ, δεν απορρίπτω αυτό που λέει η Χριστίνα. Μάλιστα κι εγώ πιστεύω σε αυτή τη σχέση που περιγράφεις μεταξύ δυο συντρόφων. Το έχει θέσει πάρα πολύ ωραία και ο ποιητής Χαλίλ Γκιμπράν:

… Αλλ’ αφήστε εκεί να υπάρξουν κενά στην ένωσή σας.

 

Κι αφήστε τους ανέμους των ουρανών να χορεύουν ανάμεσά σας.

 

Αγαπάτε ο ένας τον άλλο, αλλά μη φτιάχνετε δεσμά αγάπης:

αφήστε την καλύτερα να γίνει μια κινούμενη θάλασσα ανάμεσα στις ακτές των ψυχών σας.

 

Γεμίζετε ο ένας του άλλου το κύπελλο, αλλά μην πίνετε από το ίδιο κύπελλο.

 

Δίνετε ο ένας στον άλλο από το ψωμί σας, αλλά μην τρώτε από το ίδιο καρβέλι.

 

Τραγουδάτε και χορεύετε μαζί και να χαίρεστε, αλλ’ αφήνετε τον καθένα σας να μένει μόνος,

ακριβώς όπως οι χορδές ενός λαούτου είναι μόνες ενώ ταυτόχρονα παίζουνε στον ίδιο σκοπό.

 

Δίνετε τις καρδιές σας, μα όχι ο ένας στου άλλου τη φύλαξη.

Γιατί μονάχα το χέρι της ζωής μπορεί να περικλείσει τις καρδιές σας.

 

Και να στέκεστε μαζί μα όχι πολύ κοντά ο ένας στον άλλο:

Γιατί οι κολώνες του ναού στέκονται σε απόσταση κι η βελανιδιά και το κυπαρίσι δε φυτρώνουν το’ να στη σκιά του άλλου.

Link to post
Share on other sites

Εντάξει με κάλυψες. Εγώ μάλλον μιλάω για μια διαφορετική αγάπη. Γι' αυτήν που δεν περιορίζεται στο έτερον ήμισυ, ούτε στο πάρε-δώσε, αλλά ξεκινάει από τον εαυτό σου συνεχίζει γύρω σου και ξαναγυρίζει πίσω εμπεριέχοντάς σε.

 

Αυτό δεν είναι αγάπη, το τρενάκι του λούνα παρκ είναι. :Ρ

 

Δεν υπάρχει "αυτή" και η "άλλη" αγάπη. Το αυτό ισχύει για οποιαδήποτε ανθρωπίνως ορισμένη έννοια. Το ποτήρι είναι "αυτό" και το "άλλο", γιατί είναι μια υπαρκτή, απόλυτα μετρήσιμη μάζα, κοινώς παραδεκτή και αυταπόδεικτη. Η αγάπη, πάλι, είναι μια λέξη που εφηύρε ο άνθρωπος για να περιγράψει μια κατάσταση που βιώνει προσωπικά. Οπότε, δεν είναι "αυτή" ή " τέτοια", όπως δεν είναι "λίγο" και "πολύ". Η αγάπη, όπως τη βιώνεις και την αντιλαμβάνεσαι εσύ, είναι αυτή που περιέγραψες. Η αγάπη, όπως την αντιλαμβάνομαι σαν έννοια, είναι αυτό που περιέγραψα. Το πώς την αντιλαμβάνομαι σαν ενέργεια μέσα μου, είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο κι έχει να κάνει απ' την ψυχολογική μου κατάσταση, την ανάγκη μου, την περίσταση και τον άνθρωπο που έχω απέναντί μου. Δεν έχει σταθερές, δεν είναι απόλυτα περιγράψιμη και είναι αιωνίως μεταβλητή.

 

Αλλά χαίρομαι πάντα να μαθαίνω για την αγάπη του καθενός. Είναι ο λόγος που ζορίζομαι ιδιαιτέρως να πω "σ' αγαπώ" σε κάποιον (ή να μου το πει αυτός), ακριβώς γιατί θέλω πρώτα να μάθω τι σημαίνει και γι αυτόν, για να συνεννοούμαστε επί ίσοις όροις. :)

Link to post
Share on other sites

Eχεμ... εγω νομιζω πως ειναι κουλο να θεωρουμε πως η αγαπη ειναι χημεια με την εννοια πως δεν ειμαστε μονο σωμα. Εχουμε και πνευμα και ψυχη (εκτος και αν καποιος δεν συμφωνει με αυτα). Ειναι λαθος να μπερδευουμε τον τροπο με τον οποιο λειτουργει κατι σωματικα, με την πραγματικη του φυση.

Π.χ. ενα παραδειγμα που μας ειχε δωσει ο καθηγητης παθολογοανατομιας και μου εχει μεινει αξεχαστο: γιατι λεμε η εχγειρηση πετυχε ο ασθενης απεβιωσε? Δυο ανθρωποι σε ιδια ηλικια, ιδια φυσικη κατασταση, ιδιο παθολογικο αιτιο και αρα αιτια εγχειρησης, ιδια εγχειρηση με την εννοια πως εγιναν ολα με τον ιδιο τροπο, ο ενας ζει και ο αλλος πεθαινει. Με βαση την ξερη επιστημη θα επρεπε και οι δυο να ζησουν γιατι η εγχειρηση πετυχε εγινε σωστα με τον ιδιο τροπο και το προβλημα "λυθηκε"... αλλα δεν εγινε αυτο. Ο ενας πεθανε και ο αλλος εζησε. Αυτο μπορει να σημαινει πως υπαρχει κατι ακομα περα απο την στυγνη επιστημη, κατι που δεν πιανουμε και "οριζει" ποιος θα ζησει και ποιος θα πεθανει στο συγκεκριμενο παραδειγμα. Αυτο το κατι μπορει να ειναι και ο ιδιος ο ασθενης, η "θεληση" που λεμε, αλλα και παλι δεν εξηγειται επιστημονικα...

Η αλλο παραδειγμα... κανεις ερωτα σπερματοζωαρια, ωαρια κτλ μενεις εγκυος... οκ εξηγηθηκε σωματικα, αλλα και παλι δεν εξηγειται επιστημονικα το γεγονος πως το εμβρυο εχει ψυχη και ειναι ενας εν δυναμη ανθρωπος που θα γεννηθει μεγαλωσει και θα νιωθει, θα ζησει, θα χεσει, κτλ κτλ κτλ

Το να εξηγεις τι κανουν οι ενδορφινες ειναι χρησιμο δεν λεω... αλλα δεν εξηγει το γιατι... γιατι εκρινονται οι ενδορφινες την στιγμη που βλεπεις τον ταδε γκομενο και οχι οταν βλεπεις καποιον αλλο γκομενο? Η τελοσπαντων οταν βλεπεις τον ερωτα σου πες το οπως θελεις...

Για την ακριβεια των πραγματων πρωτα ερωτευεσαι η χαιρεσαι και ΜΕΤΑ εκκρινονται οι ενδορφινες...οχι πριν...υπαρχει κατι σε αυτη την ιστορια και κανεις δεν το λεει ποτε... αυτο μου εχει κανει εντυπωση... σου λενε παντα το αποτελεσμα... α ερωτευτηκες γιατι ανεβηκε το επιπεδο ενδορφινων σου ορμονες κτλ δεν σου λεει γιατι ομως συμβαινει αυτο? Το ανεβασμενο επιπεδο ορμονων ειναι το αποτελεσμα αυτου του γεγονοτος και ποτε η αιτια...ρωτηστε οποιον θελετε... μετρανε το επιπεδο ορμονων σε ηδη ερωτευμενους ας πουμε... αναρωτιεμαι πραγματικα καμμια φορα, ολοι αυτοι οι επιστημονες δεν εχουν κουκουτσι μυαλο?

Ερωτευεσαι, νιωθεις οτι αγαπας κτλ και παντα ΜΕΤΑ εμφανιζονται οι ορμονες και ειναι λογικο γιατι χρειαζεται καποιος χρονος για την εκκριση τους κτλ ακομα και αν ειναι απειροελαχιστος χρονος...

Η επιστημη δεν μπορει να εξηγησει τα παντα- αυτο καθε επιστημονς σοβαρος το ξερει -για την ακριβεια δεν εξηγει αρκετα πραγματα...

Γιατι κατα την γνωμη μου οι απαντησεις δεν βρισκονται ολες στην επιστημη... δεν ξερω που βρισκονται-οταν το βρω θα σας το πω...

Link to post
Share on other sites
Διγέλαδος

Εντάξει με κάλυψες. Εγώ μάλλον μιλάω για μια διαφορετική αγάπη. Γι' αυτήν που δεν περιορίζεται στο έτερον ήμισυ, ούτε στο πάρε-δώσε, αλλά ξεκινάει από τον εαυτό σου συνεχίζει γύρω σου και ξαναγυρίζει πίσω εμπεριέχοντάς σε.

Αυτό δεν είναι αγάπη, το τρενάκι του λούνα παρκ είναι. :Ρ

Γι' αυτό σε φοβίζει; :p

 

Δεν υπάρχει "αυτή" και η "άλλη" αγάπη.

 

Συμφωνώ απόλυτα με αυτό και με τα υπόλοιπα που λες, για αυτό και είπα ότι μιλάμε για κάτι διαφορετικό. (Εξού και το +1) Αλλιώς το εννοώ εγώ, αλλιώς εσύ. Την αγάπη για τους γονείς σου τη βάζεις όμως στη "μια" αυτή αγάπη που λες ότι ισχύει και για τον σύντροφό σου;

Edited by Διγέλαδος
Link to post
Share on other sites

Όχι, δεν πιστεύω σε ψυχές και πνεύματα, όπως δεν πιστεύω σε οτιδήποτε δεν έχει ΑΠΟΔΕΙΧΤΕΙ ατράνταχτα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

 

Οι ενδορφίνες εκκρίνονται ως αποτέλεσμα των αισθήσεων, κυρίως της όσφρησης. Ω, ναι, when in doubt, follow your nose. Το αυτό ισχύει σε όλα τα θηλαστικά. Γι αυτό και αφήνουν "υγρά". Επίσης, ελκόμαστε απ' την εμφάνιση. Γι αυτό βαφόμαστε, φτιανόμαστε, γυμναζόμαστε κλπ. Για να "αρέσουμε", δηλαδή για να προκαλέσουμε έκκριση ενδορφινών σε κάποιον. Επίσης, η ακοή. Μια φωνή όπως αρέσει στον καθένα, ψιθυριστή, βροντερή, βραχνή, μελωδική. Η γεύση, όπως τη δημιουργεί η φαντασία απ' τη μυρωδιά. Τα θηλαστικά γλύφονται μεταξύ τους γι αυτό το λόγο. Εμείς αρχικά περιοριζόμαστε στην ανταλλαγή σιέλου. Μετά περνάμε στα λοιπά γλυψίματα. :Ρ Η αφή, το μαλακό δέρμα, το μαλλί (αχ, αυτό το μαλλί, ρε Μπάμπη), οτιδήποτε. Και, καθώς φημιζόμαστε για τη διανοητική μας λειτουργία, το εγκεφαλικό ερέθισμα. Μου έχει τύχει να εκτοξευτούν τα οιστρογόνα μου από 0-100 σε δύο δεύτερα επειδή κάποιος μου την είπε πάρα πολύ έξυπνα και με απίστευτο χιούμορ. Μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχα παρατηρήσει ούτε καν την παρουσία του.

 

Αυτός είναι ο έρωτας, έτσι παράγεται. Όπως και σε όλη τη φύση. Πρέπει ν' αναπαραχθείς, τα οιστρογόνα σου τσιγκλάνε τις ενδορφίνες (το αυτό ισχύει και με την τεστοστερόνη των ανδρών) και στο κατάλληλο ερέθισμα, να ΄σου οι μπουρμπουλήθρες. Τόσο απλό.

 

Α, για την εγχείρηση: κανείς δεν είναι απόλυτα ίδιος με κάποιον άλλο. Και υπάρχει πάντα και ο παράγοντας του τυχαίου.

 

Εδίτιον απαντητικό στις δύο αγελάδες: λατρεύω το ρόλερ κόστερ!!! Και, ναι, βάζω την αγάπη προς τους γονείς στην ίδια αγάπη. Και της μάνας προς το παιδί. Γιατί πρώτα το παιδί της έχει δώσει την ύπαρξή του, την κάλυψη του ενστίκτου της αναπαραγωγής και μετά (εξαιτίας αυτού) το αγαπάει.

Edited by Sonya
Link to post
Share on other sites
Διγέλαδος

Εδίτιον απαντητικό στις δύο αγελάδες: λατρεύω το ρόλερ κόστερ!!!

 

Κι αυτό σε περιμένει τότε!

Και, ναι, βάζω την αγάπη προς τους γονείς στην ίδια αγάπη. Και της μάνας προς το παιδί. Γιατί πρώτα το παιδί της έχει δώσει την ύπαρξή του, την κάλυψη του ενστίκτου της αναπαραγωγής και μετά (εξαιτίας αυτού) το αγαπάει.

 

Άρα όταν θα σταμήσει να σου δίνει η μητέρα σου (για οποιοδήποτε λόγο) θα σταματήσεις να την αγαπάς;

Link to post
Share on other sites

Υποθέτω ότι μιλάς για το θάνατο. Όχι, δε θα σταματήσω, γιατί θα συνεχίσει να μου δίνει (ή, σωστότερα, θα συνεχίσω να παίρνω). Είπα, πριν, ότι η αγάπη βασίζεται σε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό στη συνήθεια, γι αυτό και δυσκολεύεται ιδιαιτέρως να ξεκουμπιστεί. Όταν αυτή η συνήθεια πάει για τόοοοοοοοοοοσα χρόνια ανταλλαγής, τράβα γύρευε πόσο καιρό θα πάρει να φύγει, πόσες αναμνήσεις θα την κρατήσουν.

Link to post
Share on other sites
Διγέλαδος
Υποθέτω ότι μιλάς για το θάνατο. Όχι, δε θα σταματήσω, γιατί θα συνεχίσει να μου δίνει (ή, σωστότερα, θα συνεχίσω να παίρνω). Είπα, πριν, ότι η αγάπη βασίζεται σε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό στη συνήθεια, γι αυτό και δυσκολεύεται ιδιαιτέρως να ξεκουμπιστεί. Όταν αυτή η συνήθεια πάει για τόοοοοοοοοοοσα χρόνια ανταλλαγής, τράβα γύρευε πόσο καιρό θα πάρει να φύγει, πόσες αναμνήσεις θα την κρατήσουν.

Φτάνουμε στο σημείο να λέμε, ότι δεν ξέρουμε καν αν θα φύγει αυτή η αγάπη. Τί είναι αυτό που σε κάνει να μη θέλεις να ξεκουμπιστεί; Πώς παίρνεις από αυτό; Για δες το αυτό. Κάτι μπορεί να υπάρχει εδώ..

Αυτά από μένα, δεν θέλω να επιβάλλω κάποια γνώμη μου ή κάτι τέτοιο. Μ' άρεσε αυτή η συζήση ;)

Edited by Διγέλαδος
Link to post
Share on other sites

Ο καθενας μπορει να εχει την γνωμη του οκ δεκτο.

Αλλα και παλι δεν εξηγειται γιατι συμβαινει αυτο. Μου λες παντα το αποτελεσμα. Πρωτα ερωτευεσαι η γουσταρεις και ΜΕΤΑ εκτοξευονται οι ορμονες σου και στο απειρο! Οπως προειπα και σε απειροελαχιστο χρονο, αλλα το εναυσμα για την εκτοξευση ηταν η ατακα του τυπου.. αυτο πως εξηγειται ατρανταχτα και επιστημονικα? Πως η ατακα του τυπου εκανε τις ορμονες σου να ανεβουν????

Επισης και παλι ειναι κουλο να πιστευεις μονο οτι εχει αποδειχτει επιστημονικα και ατρανταχτα... το βρισκω πολυ κοντοφθαλμο χωρις παρεξηγηση... δεν τα εχουμε μαθει ολα... απλα η μεγαλη αναγκη του ανθρωπου να ελεγχει τα παντα τον ωθει να πιστευει μονο οτι βλεπει οτι πιανει κτλ Δηλαδη την τελευταια φορα που στενοχωρηθηκες η χαρηκες φριχτα το ειδες μπροστα σου και αποδειχθηκε ατρανταχτα?

 

Αχ και εμενα μου αρεσει αυτη η συζητηση! Εχω πορωθει!:good:

Edited by laas7
Link to post
Share on other sites

Ώπα, οφσάιντ. Δεν είπα ποτέ να αποδειχτεί επιστημονικά (αν και, μέχρι στιγμής, μόνο η επιστήμη έχει καταφέρει να αποδείξει πράγματα). Είπα ν' αποδειχτεί με αδιαμφισβήτητο τρόπο.

 

Τα "συναισθήματα" είναι μετρήσιμα, ναι. Ίσως όχι απόλυτα εξηγήσιμα, αλλά είναι απόλυτα μετρήσιμα. Η ατάκα του τύπου διέγειρε το δικό μου εγκέφαλο, γιατί είναι έτι φτιαγμένος που να γουστάρει τέτοια πράγματα. Είναι σαν να ακουμπάς το χέρι σου σε κάτι που καίει και να καίγεσαι. Ε, δε ρωτάς ούτε γιατί κάηκες, ούτε γιατί καίει αυτό. :Ρ Αυτό ήταν εκεί. Η δράση του ήταν να καίει. Η δική σου αντίδραση ήταν να καείς. Δεν καταλαβαίνω τι δεν καταλαβαίνεις. :Ρ

 

Αλέξανδρε, προφανώς και υπάρχει πιθανότητα η αγάπη να μη φύγει. Ίσως γιατί δε θέλεις να ξεκουμπιστεί. Συνήθως, οι εμπειρίες που έχουμε απ' τους γονείς μας είναι ευχάριστες, γιατί μας παραπέμπουν στην παιδική και βρεφική μας ηλικία που δεν χρειαζόταν να κάνουμε τίποτα κι άλλοι φρόντιζαν για όλα. Είναι λογικό να μη θέλεις να χάσεις την ανάμνηση αυτού του συναισθήματος ασφάλειας, οπότε να μην αφήσεις την αγάπη να πάρει το δρόμο της, ακόμα κι αν το αντικείμενό της δε βρίσκεται στη ζωή. Γιατί παίρνεις ακομα. Συνεχίζει να είναι απολύτως εγωιστική. :)

 

Και σε μένα αρέσει αυτή η κουβέντα. Είναι φανταστικό πάντα το πόσες διαφορετικές απόψεις υπάρχουν και πόσο ίδιες, αλλά δοσμένες με πολύ διαφορετικό τρόπο. :)

Link to post
Share on other sites

Xμμ... δεν με πιανεις... ουτε και εγω δεν καταλαβαινω τι δεν καταλαβαινεις! Αλλα μ' αρεσει τοσο πολυ η συζητηση!:lol:

 

Η επιστημη εχει οντως αποδειξει πραγματα, αλλα αυτο κατα την γνωμη μου δεν την κανει θεο-απολυτο κριτηριο. Να αντιμετωπιζω τα ανθρωπινα συναισθηματα η τις ψυχικες καταστασεις κτλ με αυτο το κριτηριο. Για εμενα η επιστημη ειναι εξαιρετικη στον τροπο που καποια πραγματα λειτουργουν, αλλα και μονο πως δεν εχουν ολα απαντηθει με κανει να αφηνω ενα περιθωριο και επισης να θεωρω πως δεν εχει απαντησεις για ολα, γιατι δεν μπορει να εχει απαντησεις για ολα. Επισης πολλες φορες εχει αποδειχθει πως ενας επιστημονας μεχρι να ανακαλυψει ας πουμε το βλαστοκυτταρο, δεν ειχε καμμια αποδειξη της υπαρξης του περα απο την πιστη του γι αυτο! Καταλαβαινεις το οξυμωρο? Η πιστη ωθησε την επιστημη να γινει αυτο που ειναι σημερα, και μετα λεμε πως δεν πιστευουμε αν η επιστημη δεν το αποδειξει?

Και με βαση την φιλοσοφια η υπερτατη ερωτηση ειναι το γιατι!

Γιατι να μην ρωταω γιατι?

Edited by laas7
Link to post
Share on other sites

Είμαι σαφώς υπέρ των ερωτήσεων! Με τις απαντήσεις έχω τα προβλήματά μου. :Ρ

 

Ρώτα "γιατί". Αλλά να ρωτάς επειδή δεν ξέρεις (δεν ξέρω/ δεν ξέρουμε), για να μάθεις, για να αναζητήσεις την αλήθεια, όχι για να βολευτείς πίσω απ' την πρώτη πιθανή απάντηση.

 

Η επιστήμη απέχει μακράν απ' το να αποδείξει τα πάντα. Κατάρα, ακόμα δεν ξέρει γιατί ισορροπεί το ποδήλατο! :Ρ Όμως το ποδήλατο ισορροπεί κι αυτό είναι ένα αυταπόδεικτο γεγονός. Το να πούμε ότι ισορροπεί επειδή πετάνε μαύρες πεταλούδες στο Σείριο Γ, επειδή η επιστήμη δεν έχει καταφέρει να το εξηγήσει, όμως, δεν είναι η απάντηση, όσο κι αν το πιστεύει κάποιος. Η απάντηση είναι εκεί, περιμένει να βρεθεί.

 

Το αυτό και με τα λοιπά. Να καταλαβαίνεις ότι κάτι συμβαίνει και να προσπαθείς να το εξηγήσεις, είναι θεμιτό. Να κρύβεσαι πίσω απ' την πρώτη (δεύτερη, τρίτη) εξήγηση που δεν έχει ούτε καν ενδείξεις, πόσο μάλλον αποδείξεις για τους ισχυρισμούς της επειδή έτσι σ' αρέσει/σε βολεύει κλπ, για μένα είναι το ίδιο καρποφόρο με το να κρύβεσαι πίσω από τις παπαρούνες βάφοντας τα νύχια σου κόκκινα.

Link to post
Share on other sites

Μα γιατι αλλο θα ρωτουσα γιατι περα απο το μαθω?

Δεν ρωταω για να βολευτω, αν ειχα βολευτει δεν νομιζω πως θα με ενδιεφερε να ρωταω-μια χαρα θα καθομουν... αλλα νομιζω πως βολευεσαι η καλυτερα εθελοτυφλεις, αν πιστευεις μονο οτι αποδεικνυεται, γιατι δεν ειναι ολα χειροπιαστα στην ζωη.

Edited by laas7
Link to post
Share on other sites

Είμαι σαφώς υπέρ των ερωτήσεων! Με τις απαντήσεις έχω τα προβλήματά μου. :Ρ

 

Ρώτα "γιατί". Αλλά να ρωτάς επειδή δεν ξέρεις (δεν ξέρω/ δεν ξέρουμε), για να μάθεις, για να αναζητήσεις την αλήθεια, όχι για να βολευτείς πίσω απ' την πρώτη πιθανή απάντηση.

 

Η επιστήμη απέχει μακράν απ' το να αποδείξει τα πάντα. Κατάρα, ακόμα δεν ξέρει γιατί ισορροπεί το ποδήλατο! :Ρ Όμως το ποδήλατο ισορροπεί κι αυτό είναι ένα αυταπόδεικτο γεγονός. Το να πούμε ότι ισορροπεί επειδή πετάνε μαύρες πεταλούδες στο Σείριο Γ, επειδή η επιστήμη δεν έχει καταφέρει να το εξηγήσει, όμως, δεν είναι η απάντηση, όσο κι αν το πιστεύει κάποιος. Η απάντηση είναι εκεί, περιμένει να βρεθεί.

 

Το αυτό και με τα λοιπά. Να καταλαβαίνεις ότι κάτι συμβαίνει και να προσπαθείς να το εξηγήσεις, είναι θεμιτό. Να κρύβεσαι πίσω απ' την πρώτη (δεύτερη, τρίτη) εξήγηση που δεν έχει ούτε καν ενδείξεις, πόσο μάλλον αποδείξεις για τους ισχυρισμούς της επειδή έτσι σ' αρέσει/σε βολεύει κλπ, για μένα είναι το ίδιο καρποφόρο με το να κρύβεσαι πίσω από τις παπαρούνες βάφοντας τα νύχια σου κόκκινα.

 

[devil's advocate mode] Εκτός αν όντως το "ποδήλατο" ισορροπεί επειδή "πετάνε μαύρες πεταλούδες στο Σείριο Γ" και αν δεν είμαστε ανοιχτοί ακόμα και σ'αυτό που φαίνεται τόσο απίστευτο και αλλόκοτο τότε μάλλον εμείς βολευόμαστε με τις πιο εύπεπτες εξηγήσεις έχοντας ήδη προαποφασίσει, ανάλογα με το paradigm της εποχής που ζούμε, για το ποια είδη απαντήσεων (ή αποδείξεων) είναι valid και ποια όχι. Το αποτέλεσμα είναι μισές αλήθειες στην καλύτερη περίπτωση και ψέματα στη χειρότερη.[/end devil's advocate mode]

 

 

Η συζήτηση αυτή είναι καταπληκτική και αποτελεί ακριβώς το είδος των συζητήσεων που λατρεύω γι'αυτό σας ευχαριστώ όλες και όλους που συζητάτε κάτι τέτοιο και μάλιστα με έμπνευση το πολύ όμορφο ποίημα της Μαριάντζελλας. :good:

Edited by Oberon
Link to post
Share on other sites

Διον, δέχομαι οποιαδήποτε πιθανότητα. Η έρευνα μπορεί να ξεκινήσει απ' τα πιο κουλά μέρη, απ' τις πιο φανταστικές εμπνεύσεις. Αλλά δε θα δεχτώ σαν απάντηση στις ερωτήσεις μου, σαν αλήθεια, κάτι που να μην είναι αποδεδειγμένο. Αλλιώς, είμαι ανοιχτή σε όλα, τα πάντα είναι πιθανά στον κόσμο που ζούμε. Εγώ τα διαχωρίζω σε τρεις μεγάλες κατηγορίες:

 

α) αναμφισβήτητα αποδεδειγμένα πράγματα. Ε, δε χρειάζεται περισσότερη ανάλυση σ' αυτό. Αυτά τα δέχομαι, τα αποδέχομαι και τα παραδέχομαι.

β) παρατηρήσιμα και μη εξηγήσιμα ή προς εξήγηση φαινόμενα. Αυτά είναι πολλά. Π.χ, γιατί ισορροπεί το ποδήλατο. Εκεί είμαι ανοιχτή σε όλες τις πιθανότητες, αρκεί να έχουν μια, μικρή έστω, βάση λογικής, γιατί τη χρειάζεται ο εγκέφαλός μου :Ρ Αλλά, αν περάσουν στην κατηγορία α, θα δεχτώ την απόδειξη όσο παράλογη κι αν μου φανεί.

γ) θεωρίες και λοιπά. Κυρίως αφορούν ιστορικές ανακρίβειες, θεωρίες συνομωσίας και λοιπά τα οποία έχουν περάσει είτε από γενιά σε γενιά είτε από κάλο σε κάλο. :Ρ Εκεί, οφείλω να ομολογήσω, είμαι αρκετά πιο σκεπτικίστρια, γι αυτό και προσπαθώ να μην ασχολούμαι, γιατί ο κάφρος μέσα μου μπαίνει στον πειρασμό να τρολλάρει ανελέητα.:Ρ

 

Μαριάντζελλα, εσύ ρωτάς για να μάθεις. Υπάρχουν πολλοί, πάρα πολύ εκεί έξω που έχουν έτοιμες και βολικές ταμπέλες για να "αποδείξουν" την "αλήθεια".

Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...

×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..