Η Επταλογία Του Ποιητή (παιχνίδι)

[Ιρμάντα]

Ετοιμη όποτε πείτε! Ευχαριστούμε Κιάρα! Μακάρι να έπαιζες και εσύ!!

Edited April 17, 2015 by Ιρμάντα

[MadnJim]

Έτοιμος κι εγώ, δώστε μου έναρξη και πείτε μου πότε θα έχουμε φινάλε...

[elgalla]

Έτοιμη κι εγώ! Νομίζω το φινάλε είναι ανοιχτό, αλλά θέλετε να πούμε το κλασσικό της μιας βδομάδας; 

[Ιρμάντα]

Ίσως δεκαήμερο; Μέχρι το βράδυ της άλλης Κυριακής;

Edited April 18, 2015 by Ιρμάντα

[elgalla]

Μέσα. Οπότε περιμένουμε την Κιάρα να μας δώσει λεξούλες

[Ιρμάντα]

Δεν είμαι σε τέτοια διάθεση, αλλά θα διαβάσω σίγουρα τα δικά σας.

Κρίμα και ήθελα να σε διάβαζα....

 

Ωραία, μόλις συντονιστείτε μου λέτε και τις έχετε

Έχουμε μαζευτεί τρεις. Περιμένουμε λεξούλες Κιάρα! :give_rose:   Και ευχαριστούμε που μας στήνεις το παιχνιδάκι μας....

[deadend]

κι εγώ παίζω

[Ιρμάντα]

κι εγώ παίζω

Τέσσερις λοιπόν. Όσο περισσότεροι, τόσο καλύτερα.

[MadnJim]

Τρεις κυρίες κι εγώ! Χμ, γιατί τώρα μου ήρθε στο μυαλό η παραδοσιακή ατάκα "τρεις κι κούκος";

[elgalla]

Τι κούκος, καλέ; Που μέχρι να γράψουμε μισό ποίημα εμείς εσύ θα έχεις γράψει πέντε; 

[MadnJim]

Χαχαχα, φοβάμαι πως με τα ποιήματα δεν είμαι και τόσο φίλος Αταλάντη, μάλλον γνωστούς εξ όψεως θα μας έλεγα!

[Nienor]

Λοιπόν, οι εφτά λέξεις σας είναι:

 

Ιτιά, σύντροφος, θάνατος, λήθη, ίσκιος, νερό, πηγή.

 

Κι έχω και μία μπόνους, πιο δύσκολη (edit: και φυσικά προεραιτική, το θεώρησα τόσο αυτονόητο που ξέχασα να σας το πω!):

 

Μαρμαρυγή.

 

Σας αντιγράφω τους κανόνες της Άννας:

 

Κανόνες (γιατί κάθε καλό παιχνίδι οφείλει να τους έχει).
1) Οι λέξεις θα είναι επτά (το είπα, αλλά ας το βάλω και στη σούμα).
2) Θα πρέπει να τις χρησιμοποιήσουμε όλες.
3) Το ποίημα να βγάζει νόημα (όχι ακρότητες του στυλ Νταντά, Σουρεαλισμός κλπ).
4) Θα μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τις λέξεις ελεύθερα, σε όποιον αριθμό, γένος, πτώση, χρόνο κλπ. θέλουμε, και με όποια σειρά.
5) Ο χρόνος συγγραφής είναι ανοιχτός, προς το παρόν, αλλά στο μέλλον θα δούμε πότε θα βάζει ο επόμενος καινούργιες λέξεις.
6) Και επίσης σημαντικό: εδώ δεν θα μπαίνουν τα ποιήματα, ας μπαίνουν στη βιβλιοθήκη με ένα λινκ σε αυτό το τόπικ, ώστε να μην γίνει μπάχαλο, και για να μείνουν ανοιχτά για σχόλια στο μέλλον.

 

 

 

Γράφετε δέκα μέρες, μέχρι τις 28 του Απρίλη (με πιθανότητα για παράταση μέχρι τέλος του μήνα αν ζητηθεί).

 

Καλή σας έμπνευση

Edited April 18, 2015 by Nienor

[MadnJim]

Τέλεια! Ευχαριστούμε πολύ Κιάρα...

 

Μικρές διευκρινήσεις για το τυπικό. Το στυλ-είδος είναι ελεύθερο αρκεί να βγάζει νόημα, άρα το θέμα του μπορεί να είναι οτιδήποτε; Όριο στροφών-στίχων δεν βλέπω, οπότε είναι στο χέρι του καθενός μας να το κλείσει όπως-όπου κρίνει καλύτερα;

[Cassandra Gotha]

 

Δεν είμαι σε τέτοια διάθεση, αλλά θα διαβάσω σίγουρα τα δικά σας.

Κρίμα και ήθελα να σε διάβαζα....

 

 

Οι βιβλιοθήκες είναι πάντα εδώ.

 

Ωραίες οι λέξεις, Κιάρα. Έχουν μία συνοχή, λένε μια ιστορία μόνο που τις διαβάζεις.

Edited April 19, 2015 by Cassandra Gotha

[elgalla]

Σκέψη πρώτη, όταν διαβάζω τις λέξεις:  Τι κρίμα που αυτό έχει ήδη γραφτεί και τι κρίμα που έχω στήσει και ολόκληρο μυθιστόρημα πάνω του:

 

 

 

Ποιος τα μεσάνυχτα καβαλικεύει;

Είν' ο πατέρας με το παιδί˙

το 'χει στα στήθια του και το χαϊδεύει

και κάπου σκύβει και το φιλεί.

 

-Παιδί μου, τι έκρυψες το πρόσωπό σου;

-Δε βλέπεις τ' άγριο το ξωτικό,

πατέρα; πέρασε απ' το πλευρό σου˙

-Τα νέφια απλώνονται εις το νερό.

 

-Παιδί μου, έλα στη συντροφιά μου,

μ' αρέσ' η όψις σου η δροσερή,

περίσσια λούλουδα έχ' η οχθιά μου,

κι έχ' η μητέρα μου στολή χρυσή.

 

-Ακούς, πατέρα μου, ακούς τι λέει;

Με θέλει σύντροφο το ξωτικό˙

-Παιδί μου, ησύχασε, τ' αέρι κλαίει

σ' άγριο χαμόδενδρο, θάμνο ξερό.

 

-Παιδί μου, έλα τι σε τρομάζει;

θα 'χεις τις κόρες μου για συντροφιά,

που όταν τη λίμνη μας νύχτα σκεπάζει,

χορεύουν εύθυμες στην αμμουδιά.

 

-Πατέρα, κοίταξε˙ δε βλέπεις πέρα,

σαν να χορεύουνε οι κορασιές;

-Παιδί μου, βλέπω απ' τον αέρα,

κουνιούνται πένθιμα γριές ιτιές.

 

-Μ' αρέσει η όψη σου, χρυσό μου αστέρι,

μα συ δεν έρχεσαι˙ σε παίρνω εγώ ...

-Πατέρα, άπλωσε το άγριο χέρι,

πατέρα, μ' έπνιξε το ξωτικό.

 

Τρέμει ο πατέρας του και τ' άλογό του

κεντά και χάνεται σαν αστραπή˙

φθάνει στη θύρα του ... ωιμέ το γιο του

κρύο στον κόρφο του, νεκρό κρατεί.

 

Γιόχαν Βόλφγκανγκ Γκαίτε, «Το Εξωτικό»

Μτφρ. Ιωάννης Παπαδιαμαντόπουλος.

 

 

 

Σκέψη δεύτερη: Λατρεύω τη λέξη μαρμαρυγή, τώρα θα πρέπει να τη χρησιμοποιήσω οπωσδήποτε, αργκ! 

 

Ευχαριστούμε Κιάρα 

[Ιρμάντα]

Εξαιρετικό υλικό Κιάρα! Ευχαριστούμε! Θα προσπαθήσουμε να το δικαιώσουμε! :give_rose:

 

Αταλάντη το ποίημα είναι υπέροχο. Περιμένω ανάλογο ποιητικό αποτέλεσμα από μέρους σου!

 

Καλές ποιητικές εμπνεύσεις σε όλους!

[alkinem]

Ωραίες λεξούλες... ίσως κάνω κι εγώ μια προσπάθεια.

 

Αταλάντη, τρομερό το ποιηματάκι που παρέθεσες. Μου θύμισε τον Βρικόλακα τού Βαλαωρίτη.

[MadnJim]

Κάτι μόλις σκάρωσα και τ' άφησα για τώρα

να ωριμάσει πριν το δω για να αποφασίσω

"Ο ναυαγός" τ' ονόμασα, και μια μου πήρε ώρα

απ' όταν το ξεκίνησα και μέχρι να το κλείσω.

 

Μα ως το τέλος μου 'μειναν μέρες πολλές μπροστά μου

κι ίσως κάτι να σκεφτώ ακόμα να σκαρώσω

με τη γνωστή... Σπυρίτιδα να είν' η ασθένειά μου

λίγα στιχάκια στη σειρά μπορεί πάλι να στρώσω...

Edited April 19, 2015 by MadnJim

[Ιρμάντα]

Κάτι μόλις σκάρωσα και τ' άφησα για τώρα

να ωριμάσει πριν το δω για να αποφασίσω

"Ο ναυαγός" τ' ονόμασα, και μια μου πήρε ώρα

απ' όταν το ξεκίνησα και μέχρι να το κλείσω.

 

Μα ως το τέλος μου 'μειναν μέρες πολλές μπροστά μου

κι ίσως κάτι να σκεφτώ ακόμα να σκαρώσω

με τη γνωστή... Σπυρίτιδα να είν' η ασθένειά μου

λίγα στιχάκια στη σειρά μπορεί πάλι να στρώσω...

 

 

Αν ήταν η σπυριτιδα στο δρόμο να κολλούσε

Ο κάθε απολίτιστος στιχάκια θα λαλούσε!

Edited April 19, 2015 by Ιρμάντα

[MadnJim]

Κοίτα να δεις που μπήκαμε στην μπρίζα με την ρίμα

κι όπως το πάμε ως του LA κι η ραπ μπορεί να σβήσει

την καλημέρα μας κι αυτή θα λέμε μ' ένα ποί'μα

κι ο... Eminem δεν θα μπορεί μπροστά μας να φτουρήσει!

[Nienor]

Χαίρομαι που σας αρέσουνε,

κι η καρδιά μου ευφραίνεται

στιχάκια να γίνουνε ας μπορέσουνε

-έι, στρωθείτε, τι περιμένετε;

[elgalla]

Εγώ κάτι έγραψα. Δεν έχω ξαναγράψει βιλλανέλλα ποτέ, συμπαθητικούτσικη βγήκε. 

[alkinem]

Κάτι ξεκίνησα κι εγώ... σε ελεύθερο στίχο όμως(ούτε ομοιοκαταληξίες, ούτε κάποιο σταθερό μέτρο)

[MadnJim]

Λοιπόν, μέχρι στιγμής έφτιαξα δύο (τι πρωτότυπο, ε; ), "Ο ναυαγός", και "Το παράξενο συμβάν του ανίκητου Στίλμαν". Στο πρώτο χρησιμοποίησα και την μπόνους λέξη με την ιατρική της έννοια. Ελπίζω να σας αρέσουν...

[Ιρμάντα]

Φαντάζομαι πως είναι η σειρά μου να στρωθώ κανονικά.....