Jump to content
BladeRunner

Διάφοροι συγγραφείς θρίλερ

Recommended Posts

BladeRunner

Ντικ Φράνσις - Στόχος (The Edge, 1988)

Στη βιβλιοθήκη μου έχω πέντε βιβλία του Ντικ Φράνσις (εννοείται όλα αγορασμένα από παλαιοβιβλιοπωλεία μέσα στα προηγούμενα χρόνια), όμως είναι το πρώτο βιβλίο του συγγραφέα που διαβάζω. Ο Ντικ Φράνσις φημίζεται για τα θρίλερ μυστηρίου που διαδραματίζονται λίγο έως πολύ στον κόσμο των ιπποδρομιών, και το συγκεκριμένο μυθιστόρημα δεν αποτελεί εξαίρεση.

Ο Τζούλιους Απόλλο Φίλμερ αποτελεί το μαύρο πρόβατο των ιπποδρομιών, όντας ένας εγκληματίας που εκβιάζει και απειλεί ιδιοκτήτες αλόγων, εκπαιδευτές και ιππείς, με τους υπεύθυνους ασφαλείας του Τζόκεϊ Κλαμπ να προσπαθούν μάταια να τον πιάσουν στα πράσα. Ο Τορ Κέλσι είναι ένας μυστικός πράκτορας που θα κάνει τα πάντα για να πιάσει τον Φίλμερ τη στιγμή που κάνει ένα έγκλημα. Ίσως στο μεγάλο σιδηροδρομικό ταξίδι κατά πλάτος του Καναδά -ευκαιρία για διακοπές και ωραίους αγώνες ιπποδρομίας για αρκετούς πλούσιους (Καναδούς και μη)-, είναι ο στόχος του Φίλμερ. Ο Κέλσι θα βρεθεί ινκόγκνιτο στο τρένο (ως σερβιτόρος) για να παρακολουθεί τις κινήσεις του Φίλμερ και να αποτρέψει τυχόν δολιοφθορές...

Σαν θρίλερ δεν μπορώ να πω ότι με συγκλόνισε, μου φάνηκε ολίγον τι νερόβραστο και με ελάχιστες στιγμές αγωνίας ή έντασης. Σε αρκετά σημεία βαρέθηκα έως ένα βαθμό, αλλά η γραφή ήταν αν μη τι άλλο ξεκούραστη και ευκολοδιάβαστη, οπότε συνέχιζα την ανάγνωση δίχως τύψεις. Προς το τέλος κάπως ανέβηκαν οι σφυγμοί, αλλά μέχρι εκεί. Πάντως μου άρεσε πάρα πολύ το όλο σέτινγκ του τρένου και του ταξιδιού, καθώς και η ατμόσφαιρα, οπότε έστω και την τελευταία στιγμή θα τσιμπήσει το τέταρτο αστεράκι. Εντέλει, δεν πέρασα και άσχημα!

7.5/10

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

1201611015_.jpg.469a53b6ab7206a75fce2f4c507a7aa7.jpg

Κάρεν Ντιόν - Η κόρη του βασιλιά του βάλτου (The Marsh King's Daughter, 2017)

Πρώτο βιβλίο της Κάρεν Ντιόν που μεταφράζεται στα ελληνικά, είναι φυσικά και το πρώτο της που διαβάζω. Το αγόρασα με το που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος τον περασμένο Μάιο, αλλά έπρεπε να περάσουν σχεδόν τέσσερις μήνες για να το διαβάσω τελικά. Πρόκειται για ένα καλογραμμένο και ενδιαφέρον περιπετειώδες θρίλερ με κοινωνικές προεκτάσεις, το οποίο κατάφερε να με κρατήσει σε μια κάποια αγωνία από την αρχή μέχρι το τέλος.

Το όλο κόνσεπτ είναι σίγουρα ιντριγκαδόρικο και ιδιαίτερο, ουσιαστικά αυτό ήταν που μου κίνησε την προσοχή: Πως μεγαλώνει ένα κορίτσι, που αποτελεί τον καρπό της ένωσης μιας έφηβης και του βιαστή απαγωγέα της, την οποία έσυρε σε μια απομονωμένη καλύβα στους βάλτους του Μίσιγκαν, κρατώντας την αιχμάλωτη επί δεκατέσσερα χρόνια; Οι αναγνώστες γίνονται μάρτυρες τόσο διαφόρων γεγονότων από το παρελθόν της αφηγήτριας (πως μεγάλωσε, πως έγινε εξπέρ στο κυνήγι και στη ζωή στη φύση, πως της φερόταν ο πατέρας της κλπ), όσο και από το παρόν, στο οποίο έχει κάνει οικογένεια, ενώ καλείται να αντιμετωπίσει εκ νέου τον πατέρα της, ο οποίος απέδρασε από τη φυλακή.

Η γραφή της Ντιόν με άφησε ως επί το πλείστον ικανοποιημένο, με τις περιγραφές της κατάφερε να με ταξιδέψει στους βάλτους του Μίσιγκαν, αλλά και να με κάνει να ενδιαφερθώ για την ξεχωριστή πρωταγωνίστρια. Φοβερά τοπία, σκηνές και εικόνες που μένουν στο μυαλό, η αλήθεια είναι ότι χώθηκα για τα καλά στον κόσμο της ιστορίας. Εννοείται πως δεν είναι τέλειο θρίλερ, μιας και όλο και κάποιες ευκολίες, υπερβολές και αδυναμίες θα συναντήσει κανείς στην πλοκή, αλλά γενικά έχει να προσφέρει δυνατές σκηνές, ωραίες εικόνες και αρκετή αγωνία, ενώ έχει και τη σωστή ατμόσφαιρα.

8.5/10

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

1576823935_.jpg.9de0400e11a24b0674e036b28a6c823f.jpg

Μπιλ Κλίντον/Τζέιμς Πάτερσον - Ο πρόεδρος αγνοείται (The President Is Missing, 2018)

Απ'όσο βλέπω στις λίστες μου στο Goodreads, έχω διαβάσει ένα βιβλίο του Τζέιμς Πάτερσον, το "Οι γέφυρες του Λονδίνου", το πολύ μακρινό 2010. Δυο αστεράκια του έβαλα, οπότε πιθανότατα δεν μου άρεσε και πολύ... Και από τότε δεν έχω ασχοληθεί σαν αναγνώστης με τον συγγραφέα (αν και πρέπει να έχω δυο-τρία βιβλία του στην βιβλιοθήκη μου). Δεν ξέρω, από τότε μου έχει κολλήσει ότι είναι μάλλον μέτριος συγγραφέας, αλλά εξαιρετικός στην διαφήμιση και την προώθηση των έργων του. Τέλος πάντων, η συνεργασία του με τον Μπιλ Κλίντον, αλλά και το σενάριο, ήταν δυο λόγοι που με έπεισαν τελικά να αγοράσω το βιβλίο και να το διαβάσω στο πιτς φιτίλι. 

Λοιπόν, αν μη τι άλλο πρόκειται για ένα απίστευτα ευκολοδιάβαστο και ολίγον τι εθιστικό πολιτικό θρίλερ, με αμείωτη δράση και ένταση. Το βιβλίο χωρίζεται σε σχεδόν εκατόν τριάντα κεφάλαια και αυτό είναι κάτι που βοηθάει στην υπερβολικά γρήγορη ανάγνωση του βιβλίου. Επίσης η γραφή είναι πολύ απλή και λειτουργική, με τις απολύτως απαραίτητες πλην όμως ρεαλιστικές περιγραφές σκηνικών και καταστάσεων, αλλά και με κλισεδιαρισμένους διαλόγους. Το θέμα είναι ότι το σενάριο μπάζει σε ορισμένα σημεία, κάποια πράγματα τείνουν προς την υπερβολή, ενώ δεν λείπουν και οι κλασικές αμερικανιές, καθώς φυσικά και η πολιτική ορθότητα. Πρωταγωνιστής και αφηγητής της ιστορίας είναι ο πρόεδρος των ΗΠΑ (ο τίτλος είναι λιγάκι παραπλανητικός, μιας και γνωρίζουμε που είναι και τι κάνει ο πρόεδρος), ο οποίος έχει πολεμήσει και αιχμαλωτιστεί στο Ιράκ, οπότε ξέρει και να μάχεται, μεταξύ άλλων. Και φυσικά πολεμάει τις δυνάμεις του Κακού, που θέλουν το... κακό των Ηνωμένων Πολιτειών. Και φυσικά μέσα στους κακούς δεν μπορεί να μην είναι και οι Ρώσοι, έστω και εμμέσως. Κλασικά εικονογραφημένα. Ακόμα και η απειλή που δέχθηκε η χώρα δεν μου φάνηκε πειστική, πόσο μάλλον αυτοί που κρύβονταν από πίσω, αλλά και οι λόγοι που έκαναν ό,τι έκαναν. Είπαμε, πολλά κλισέ και μπόλικη πολιτική ορθότητα. 

Πάντως, δεν μπορώ να πω ότι πέρασα άσχημα. Κάποια πράγματα μου άρεσαν, ενώ οφείλω να παραδεχτώ ότι το βιβλίο με κράτησε στην τσίτα σε πολύ μεγάλο βαθμό. Ουσιαστικά, όλες κι όλες δυο μέρες κράτησε η ανάγνωσή του. Απλά τέτοιου είδους αμερικανιές αρχίζουν να με εκνευρίζουν λίγο, με βάση τις απόψεις και την οπτική που έχω για διάφορα θέματα. Θα μου πείτε τι περίμενα, από τη στιγμή που συμμετέχει και ο Μπιλ Κλίντον. Ε, εντάξει, δεν μπορούσα να αντισταθώ στον πειρασμό! Συνολικά, δεν είναι κακό βιβλίο, γι'αυτό θα του βάλω τρία αστεράκια. 

6.5/10

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

1120875901_.jpg.5e70ca359d6672b27d451f78c9847a37.jpg

Χέιλεν Μπεκ - Εφιάλτης στην Αριζόνα (Here and Gone, 2017)

Το "Χέιλεν Μπεκ" είναι το ψευδώνυμο του Βόρειο-Ιρλανδού συγγραφέα πολιτικών/αστυνομικών θρίλερ Στιούαρτ Νέβιλ, που είναι γνωστός στην Ελλάδα για βιβλία όπως τα "Τα φαντάσματα του Μπέλφαστ" και "Συνωμοσία της φωτιάς" (μεταξύ άλλων, φυσικά), που ανήκουν σε μια σειρά μυθιστορημάτων με ήρωα τον Τζακ Λένον. Αυτό είναι γενικά το πρώτο βιβλίο του συγγραφέα που διαβάζω, η ιστορία του οποίου διαδραματίζεται στις Ηνωμένες Πολιτείες, και όχι στο πολύπαθο Μπέλφαστ της Βόρειας Ιρλανδίας.

Η Όντρα βρήκε επιτέλους το κουράγιο να εγκαταλείψει το κάθαρμα τον σύζυγό της, παίρνοντας μαζί της τα δυο της παιδιά, έχοντας ως στόχο να φτάσει στην Καλιφόρνια, για να κάνει μια νέα αρχή. Διασχίζει τη χώρα προσεκτικά και επιλέγοντας επαρχιακούς δρόμους, γιατί ξέρει ότι οι Αρχές μπορεί να την αναζητήσουν. Κάπου στην Αριζόνα, κοντά σε μια κωμόπολη που αργοπεθαίνει στη μέση της ερήμου, ένας σερίφης τη σταματά με αφορμή μια γελοία τροχαία παράβαση. Πάνω στην όλη έρευνα, ο σερίφης "βρίσκει" ένα σακουλάκι με ναρκωτικά, στο πορτμπαγκάζ του αυτοκινήτου. Κάπως έτσι θα αρχίσει ο εφιάλτης της Όντρα. Γιατί ο σερίφης "φύτεψε" τα ναρκωτικά στο αυτοκίνητο της; Αλλά το βασικότερο: Που πήγε τα παιδιά της η βοηθός του σερίφη;

Από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα, ο συγγραφέας κατάφερε να με κρατήσει στην τσίτα και να με κάνει να γυρνάω της σελίδες σαν μανιακός, για να δω τι θα γίνει παρακάτω. Μιλάμε για τον ορισμό του page turner θρίλερ, το οποίο διαθέτει μπόλικη αγωνία, σασπένς και δράση σε χορταστικά επίπεδα, με την όλη ατμόσφαιρα να είναι γενικά αρκετά κλειστοφοβική και το σέτινγκ αν μη τι άλλο πολύ ενδιαφέρον και ρεαλιστικά δοσμένο. Η γραφή είναι πολύ καλή, απλή μεν αλλά λειτουργική και εθιστική, με ωραίες περιγραφές τοπίων και καταστάσεων. Μπορεί σαν θρίλερ να μην κρύβει και πολλές εκπλήξεις ή ανατροπές, όμως έχει γοργούς ρυθμούς και είναι ικανό να καθηλώσει τον αναγνώστη για όσες ώρες χρειαστεί μέχρι να τελειώσει η ιστορία. Ήδη φαντάζομαι να γίνεται ταινία...

Υ.Γ. Θα μπορούσα να του βάλω και πέντε αστεράκια υπό προϋποθέσεις, αλλά είπα να μην γίνω υπερβολικός. Έτσι μπορεί να αδικούσα και άλλα βιβλία!

8.5/10

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

548815615_.jpg.663689f27d3954491c209677d33bae59.jpg

Άντονι Κουίν - Οι φίλοι μας στο Βερολίνο (Our Friends In Berlin, 2018)

Για το βιβλίο δεν γνώριζα απολύτως τίποτα, μέχρι που πριν περίπου ένα μήνα έμαθα ότι θα κυκλοφορούσε στα ελληνικά από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος, έτσι το έψαξα και το έβαλα αμέσως στη λίστα με τα υπό έκδοση βιβλία που θα ήθελα να αγοράσω, μιας και η θεματολογία του με ιντρίγκαρε σε μεγάλο βαθμό και κάποιες κριτικές με έπεισαν για την ποιότητά του. Επίσης -δεν θα το κρύψω-, για κάποιο λόγο μου άρεσε πολύ το εξώφυλλο.

Πρόκειται για ένα πραγματικά πολύ καλογραμμένο και ιδιαίτερα καθηλωτικό μυθιστόρημα, κράμα ιστορικού και κατασκοπευτικού θρίλερ, με δραματικά και κοινωνικά στοιχεία. Η δράση του είναι σε λογικά πλαίσια, χωρίς υπερβολές, οπότε μην περιμένετε πολλά κυνηγητά, πίου-πίου και τα τοιαύτα, ούτε όμως και τίποτα φοβερές εκπλήξεις ή ανατροπές. Ουσιαστικά, βασικό προσόν του βιβλίου είναι η όλη αποτύπωση της εποχής (μεγάλο μέρος της πλοκής διαδραματίζεται το 1941, αλλά ο συγγραφέας μας πηγαίνει τόσο στο 1935, όσο και στο 1944, αλλά και το 1948) και της παράνοιας που επικρατούσε στο Λονδίνο τα χρόνια του πολέμου. Επίσης οι χαρακτήρες είναι αρκετά καλοδουλεμένοι και ενδιαφέροντες, προσωπικά ενδιαφέρθηκα πολύ για τους βασικούς πρωταγωνιστές. Και, φυσικά, η όλη ατμόσφαιρα είναι εξαιρετική (μου θύμισε το υπέροχο "Οι σκλάβοι της μοναξιάς", του Πάτρικ Χάμιλτον).

Άλλο ένα δυνατό σημείο του βιβλίου είναι η γραφή: Οξυδερκής και αρκετά διεισδυτική, συνάμα όμως ευκολοδιάβαστη και εθιστική, με φοβερά ρεαλιστικά περιγραφές σκηνικών και γεγονότων, οι οποίες με μετέφεραν από το σπίτι μου, στο Λονδίνο της δεκαετίας του '40, ανάμεσα σε κατασκόπους και πολίτες που έμπλεξαν στον βρώμικο κόσμο των Μυστικών Υπηρεσιών. Το βιβλίο μπορεί να έχει κάποια θεματάκια στη γενικότερη ιστορία (την πλοκή δεν την λες και σφιχτοδεμένη), όμως πραγματικά το κατευχαριστήθηκα. Οπότε δεν βλέπω το λόγο να μην του βάλω πέντε αστεράκια στο Goodreads. Και σίγουρα το προτείνω στους λάτρεις των μυθιστορημάτων γύρω από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

9/10

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Δημήτρης

Νέος Τζον Γκρίσαμ που περνάει στα διαβασμένα με το ''Η Ετυμηγορία''.

Ένα μαύρο κοριτσάκι θα πέσει θύμα ξυλοδαρμού και βιασμού δύο αποβρασμάτων. Λευκών. Ο πατέρας της δεν θα κάτσει με σταυρωμένα τα χέρια και θα τους αποσύρει με συνοπτικές διαδικασίες. Μέσα στο δικαστήριο μάλιστα. Και όχι, δεν είναι spoiler, αναφέρεται στην περιγραφή στο οπισθόφυλλο. Παραπέμπεται σε δίκη όπου εξαιτίας του χρώματος του δέρματος του αντιμετωπίζει την θανατική καταδίκη. Αν ήταν λευκός και οι θύτες μαύροι θα αθωωνόταν. Τώρα όμως; 

Κατάσταση που αποτελεί πραγματική πρόκληση για τον φιλόδοξο δικηγόρο Τζέικ Μπρίγκανς που θα αναλάβει την υπεράσπιση του. Έχοντας επίγνωση ότι στο δικαστήριο μαίνεται ένα μόνο μέρος της δίκης με την Κου Κλουξ Κλαν να ετοιμάζεται να αναλάβει δράση έξω από αυτό, θα αγνοήσει τις απειλές για τον ίδιο και την οικογένεια του και θα προσπαθήσει να σώσει τον πελάτη του από τον θάλαμο των αερίων. Έχοντας απέναντι του έναν διεφθαρμένο εισαγγελέα. 

Καλούτσικο ήταν. Λίγο φλύαρο, θα μπορούσε να ήταν καμιά εκατό- διακόσιες σελίδες μικρότερο. Ιδίως στο πρώτο μέρος που αργεί να πάρει μπρος. Συνολικά όμως ωραίο, διαβάζεται ευχάριστα και γρήγορα. Έχει γίνει και ταινία με τους Μάθιου ΜακΚόναχι, Σάντρα Μπούλοκ, Σάμιουελ Τζάκσον, Κέβιν Σπέισι, Ντόναλντ και Κίφερ Σάδεραλντ. Καστ δυναμίτης, θα την δω μία από αυτές τις μέρες. 

Edited by Δημήτρης
  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

1128292432_.jpg.56b7ecff789fa68b6c24486dcc9acebe.jpg

Βόλφγκανγκ Σορλάου - Ξένα νερά (Fremde Wasser, 2006)

Πέρυσι τον Ιούνιο κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στα ελληνικά βιβλίο του Βόλφγκανγκ Σορλάου, το "Η συνωμοσία του Μονάχου" (πέμπτο βιβλίο της σειράς με ήρωα τον Γκέοργκ Ντένγκλερ), το οποίο μπορεί να αγόρασα άμεσα αλλά από τότε πιάνει σκόνη στη βιβλιοθήκη μου, όντας ακόμα αδιάβαστο. Το "Ξένα νερά" είναι το τρίτο βιβλίο της σειράς, το αγόρασα και αυτό με το που κυκλοφόρησε, αυτή τη φορά όμως είπα να το διαβάσω κιόλας. Λοιπόν, πρόκειται για ένα πολύ ωραίο μυθιστόρημα, το οποίο μέσω της αστυνομικής του πλοκής αναδεικνύει την προσπάθεια μεγάλων επιχειρήσεων να ιδιωτικοποιήσουν το νερό, καθώς επίσης την διαφθορά και την αισχρή κερδοσκοπία σε κάθε επίπεδο (οικονομικό και πολιτικό). Είναι ένα αστυνομικό θρίλερ δοσμένο με ρεαλισμό και ακρίβεια, με λίγες δόσεις από μυστήριο και δράση. Δεν είναι ένα θρίλερ που θα αρπάξει τον αναγνώστη από τον γιακά και θα τον κάνει να αγχωθεί ή κάτι τέτοιο, αλλά έχει κάποια ωραία και ενδιαφέροντα πραγματάκια να προσφέρει. Η γραφή είναι απλή αλλά οξυδερκής, οπωσδήποτε ευκολοδιάβαστη και εθιστική, με ρεαλιστικές περιγραφές και δίχως πολυλογίες ή άχρηστες λεπτομέρειες. Γενικά, ένα συμπαθητικό και καλογραμμένο μυθιστόρημα.

8/10

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

SNAP.jpg.60145d4ecb353b29178cadf1c0560d75.jpg

Μπελίντα Μπάουερ - Snap (Snap, 2018)

Τον Απρίλιο του 2014 διάβασα για πρώτη φορά βιβλίο της Μπελίντα Μπάουερ, και συγκεκριμένα το "Μαύρο χώμα". Θυμάμαι ότι γενικά ήταν ως επί το πλείστον ικανοποιητικό, οπωσδήποτε καλογραμμένο και ατμοσφαιρικό, αλλά δίχως ιδιαίτερη αγωνία ή κάτι το φοβερό στην πλοκή - άλλωστε, ήταν και το συγγραφικό της ντεμπούτο, οπότε ίσως να μην είχε βρει ακόμα τα πατήματά της.

Τώρα τα πράγματα είναι σαφώς καλύτερα, μιας και εκτός από τη γραφή που είναι πραγματικά πολύ καλή, ιδιαίτερα εθιστική και σίγουρα πιο ώριμη, έχουμε και μια αρκετά ιντριγκαδόρικη ιστορία, με μυστήριο, αγωνία, ωραία ατμόσφαιρα και ενδιαφέροντες χαρακτήρες. Δεν είναι ακριβώς από αυτά τα θρίλερ με την ένταση, τη μαυρίλα στην πλοκή και τις φοβερές ανατροπές/αποκαλύψεις που θα σε κρατήσουν στην τσίτα όση ώρα κρατήσει η ανάγνωσή του, όμως είναι ένα θρίλερ που προσωπικά το διάβασα με αμείωτο ενδιαφέρον από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα.

Η αλήθεια είναι ότι απόλαυσα τη γραφή και το κυνικό χιούμορ της Μπάουερ σε διάφορα σημεία, δέθηκα σε μεγάλο βαθμό με τους χαρακτήρες και ιδιαίτερα με τον έφηβο πρωταγωνιστή (αν όχι πρωταγωνιστής, σίγουρα με σημαντικό ρόλο στην ιστορία), ενώ μου άρεσε πολύ η όλη δομή της πλοκής. Συμπερασματικά είναι ένα καλογραμμένο δραματικό θρίλερ, φοβερά εθιστικό και ευκολοδιάβαστο, οπωσδήποτε ψυχαγωγικό. Λέω μέσα στη χρονιά να διαβάσω και το "Άκου τους νεκρούς" (απορώ γιατί δεν το διάβασα όταν το αγόρασα πρόπερσι).

8.5/10

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

1517171067_1793-.jpg.75441af72a7222493b36c87b913f7748.jpg

Νίκλας Νατ Οχ Νταγκ - 1793: Τότε που βασίλευε η βία

Πριν κάτι μήνες έμαθα ότι θα κυκλοφορούσε στα ελληνικά το βιβλίο αυτό, για το οποίο φυσικά και δεν ήξερα απολύτως τίποτα. Το έψαξα στο ίντερνετ, διάβασα την περίληψη, είδα και τις κριτικές, και πείστηκα για την αξία του. Με το που κυκλοφόρησε στα βιβλιοπωλεία, το αγόρασα άμεσα και δεν άργησα να το διαβάσω.

Μιλάμε για ένα πραγματικά πολύ δυνατό θρίλερ, το οποίο συνδυάζει εξαιρετικά το ιστορικό μυθιστόρημα με το μυστήριο και την αγωνία, ενώ σε ορισμένα σημεία μπορώ να πω ότι αγγίζει ακόμα και τον τρόμο, χάρη στην κατάμαυρη ατμόσφαιρα και κάποιες αρκετά σκληρές σκηνές και εικόνες. Ο συγγραφέας με τις αφόρητα ρεαλιστικές περιγραφές του μεταφέρει τον αναγνώστη στην Στοκχόλμη των τελών του 18ου αιώνα, σε μια πόλη που μαστίζεται από τη φτώχεια και το έγκλημα κάθε είδους. Η ιστορία είναι πολύ ενδιαφέρουσα και καλοδουλεμένη, με όλες τις απαραίτητες δόσεις μυστηρίου, δράσης, αγωνίας και έντασης, με τον συγγραφέα να παρουσιάζει και κάποιες δυνατές υπό-πλοκές που συνδέονται άμεσα με την κεντρική υπόθεση. Η γραφή είναι πολύ καλή και επικίνδυνα εθιστική, με γλαφυρές περιγραφές σκηνικών και γεγονότων, ενώ και οι βασικοί χαρακτήρες είναι αρκετά καλοσχηματισμένοι και ενδιαφέροντες.

Το βιβλίο λειτουργεί εξαιρετικά όχι μόνο σαν θρίλερ, αλλά και σαν ιστορικό μυθιστόρημα, ενώ είναι ικανό να μαυρίσει την ψυχή του αναγνώστη με όλα αυτά που γίνονται. Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι λάτρεις των σκοτεινών ιστοριών θα περάσουν καλά. Ουσιαστικά για κάποιες λεπτομέρειες δεν του βάζω πέντε αστεράκια.

8.5/10

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

1811346673_7.jpg.6da9c5eb5e5bf5293706600beb2dc97b.jpg

Σεμπάστιαν Φίτσεκ - Η θέση 7Α (Flugangst 7A, 2017)

Το "Η θέση 7Α" είναι το τέταρτο βιβλίο του Σεμπάστιαν Φίτσεκ που διαβάζω και δεν μπορώ παρά να δηλώσω και πάλι ικανοποιημένος και ψυχαγωγημένος, τόσο από την ιστορία, όσο και από τη γραφή. Για άλλη μια φορά ο συγγραφέας παίζει με το μυαλό των χαρακτήρων του, αλλά ακόμα και με το μυαλό των αναγνωστών, προσφέροντας μια ιστορία γεμάτη ένταση, αγωνία και δράση.

Οπωσδήποτε υπάρχουν κάποιες υπερβολές και σε ορισμένα σημεία ίσως μια έλλειψη ρεαλισμού, αλλά αν σκεφτεί κανείς ότι στην πραγματική ζωή έχουν συμβεί πολλά παράξενα περιστατικά γεμάτα υπερβολές και ακρότητες, δεν μου φαίνεται παράλογο ένα θρίλερ να ξεφεύγει και λιγάκι από τα συνηθισμένα. Ο Φίτσεκ αναδεικνύει και πάλι τις σκοτεινές πλευρές των ανθρώπων, ζουμάρει πολύ στην ψυχολογική αστάθεια των πρωταγωνιστών του, με όλα τα δυσάρεστα επακόλουθα. Με την απλή αλλά συνάμα γλαφυρή και εθιστική γραφή του, καταφέρνει να κρατήσει τον αναγνώστη στην τσίτα, από τις πρώτες κιόλας σελίδες. Και, ειλικρινά, δύσκολα μπορεί να μαντέψει κανείς πού ακριβώς το πάει ο συγγραφέας. Μέχρι τις τελευταίες σελίδες, σε κάνει να αναρωτιέσαι και να ψάχνεσαι για τα κίνητρα και τους στόχους των "κακών" της ιστορίας.

Σίγουρα σαν συγγραφέας έχει τα κολλήματα και τις ατέλειές του, αλλά δεν μπορεί να πει κανείς ότι δεν ξέρει πώς να παρουσιάσει μια αγχωτική και αγωνιώδη ιστορία. Και ίσως η γραφή του γενικά να μην ξεχωρίζει ιδιαίτερα, όμως με τις περιγραφές του καταφέρνει δίχως αμφιβολία να δημιουργήσει μια κάποια ένταση. 

8.5/10

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

690959943_.jpg.bde7f1b5191cdcc5ad0d7fce5b941482.jpg

Άλεξ Μιχαηλίδης - Η σιωπηλή ασθενής (The Silent Patient, 2019)

Το πρώτο μυθιστόρημα του Άλεξ Μιχαηλίδη είναι ίσως το πιο πολυσυζητημένο θρίλερ της χρονιάς, έχοντας ήδη δεκάδες χιλιάδες κριτικές στο Goodreads, αν και κυκλοφόρησε στο εξωτερικό τον Φεβρουάριο, δηλαδή μόλις πριν από δυο και κάτι μήνες. Πραγματική υστερία επικρατεί γύρω από αυτό το βιβλίο, ενώ δεν υπάρχει αμφιβολία ότι σε λίγο καιρό θα δούμε και την κινηματογραφική εκδοχή του. Οι εκδόσεις Διόπτρα το έφεραν γρήγορα-γρήγορα στην Ελλάδα και εγώ το έπιασα άμεσα στα χέρια μου, για να δω προς τι ο όλος πανικός.

Λοιπόν, δεν μπορώ να πω ότι ξετρελάθηκα. Όπως και με το επίσης πολυσυζητημένο και πολυδιαβασμένο "Η γυναίκα στο παράθυρο" του Έι Τζ. Φιν που διάβασα πέρυσι, κάποια πράγματα στην πλοκή δεν με έπεισαν απόλυτα, ενώ και οι χαρακτήρες μου φάνηκαν μάλλον μονοδιάστατοι και επιδερμικοί. Πρόκειται για ένα ψυχολογικό θρίλερ χωρίς ιδιαίτερη δράση και κατά τη γνώμη μου χωρίς αυτή την αγωνιώδη αίσθηση που είναι απαραίτητη για τέτοιου είδους βιβλία. Η πλοκή κινείται με σχετικά αργούς ρυθμούς από την αρχή και μονάχα προς το τέλος ανεβαίνουν λιγάκι οι σφυγμοί και γίνεται ένας μικρός χαμός. Προσωπικά περίμενα τη διαβόητη ανατροπή στην πλοκή -που τόσο έχει συζητηθεί-, αυτή ήρθε, με εξέπληξε λιγάκι, αλλά μέχρι εκεί. Έχω συναντήσει σαφώς πιο συνταρακτικές ανατροπές σε θρίλερ, δοσμένες με πολύ πειστικότερο τρόπο και χωρίς... κλεψιές. 

Όσον αφορά τη γραφή, θα τη χαρακτήριζα οπωσδήποτε ευκολοδιάβαστη και εθιστική, χωρίς αμφιβολία βοηθάει πάρα μα πάρα πολύ στη γρήγορη και ξεκούραστη ανάγνωση του βιβλίου. Όμως δεν έχει τίποτα το ιδιαίτερο, τίποτα το ξεχωριστό. Είναι κάπως άχρωμη και άοσμη, ούτε με άγγιξε ιδιαίτερα, ούτε με καθήλωσε. Γενικά, θα έλεγα ότι είναι ένα καλούτσικο ψυχολογικό θρίλερ, όμως δεν μπορώ να καταλάβω όλη αυτή τη φασαρία που έχει δημιουργηθεί γύρω από αυτό. Είναι ό,τι πρέπει για να περάσει ευχάριστα η ώρα, αλλά τίποτα παραπάνω. Αν θέλετε να συγκλονιστείτε πραγματικά, πιστέψτε με, υπάρχουν πολύ πιο δυνατά θρίλερ εκεί έξω...

6.5/10

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

191730893_.jpg.21f853b08a0a6748c3562f91fa4e5ad5.jpg

Σ. Τζ. Τιούντορ - Η αρπαγή της Άνι Θορν (The Taking of Annie Thorne, 2019)

Πέρυσι τον Μάρτιο διάβασα το "Ο άνθρωπος κιμωλία", ένα πραγματικά πολύ καλό και εθιστικό θρίλερ με σκοτεινή ατμόσφαιρα και μικρές πινελιές τρόμου, οπότε έβαλα την Σ. Τζ. Τιούντορ στη λίστα με τους/τις συγγραφείς που θα έχω πάντα στο νου μου για τυχόν επόμενα βιβλία. Γι'αυτό αγόρασα και το "Η αρπαγή της Άνι Θορν" με το που κυκλοφόρησε στα ελληνικά, και φυσικά δεν άργησα πολύ να το πιάσω στα χέρια μου και να το τελειώσω στο πιτς φιτίλι.

Λοιπόν, οφείλω να παραδεχτώ ότι έμεινα αρκετά ικανοποιημένος και από το δεύτερο βιβλίο της Τιούντορ, μόνο που μου φάνηκε ένα σκαλοπατάκι πιο κάτω από το προηγούμενο. Πιθανότατα έχει να κάνει με την ιστορία και ότι όλο και κάτι μου θύμισε η πλοκή από άλλα θρίλερ που έχω διαβάσει, αλλά ίσως και γιατί δεν δέθηκα ιδιαίτερα με κάποιον από τους χαρακτήρες. Όπως και να'χει, πρόκειται για μια καλογραμμένη και ενδιαφέρουσα ιστορία, με τις απαραίτητες δόσεις μυστηρίου, αγωνίας και έντασης, με την αρκετά εθιστική γραφή να βοηθάει πολύ στη γρήγορη και ξεκούραστη ανάγνωση του βιβλίου. Κάποια πράγματα στους χαρακτήρες με εκνεύρισαν λίγο (γενικά μου τη δίνουν πολύ οι κάθε είδους τραμπούκοι, αλλά και η υπερβολική ηττοπάθεια των θυμάτων τους), όμως υποθέτω ότι αυτός ήταν ο σκοπός της συγγραφέως. Σίγουρα, πάντως, τους δούλεψε σε μεγάλο βαθμό. Όσον αφορά την ατμόσφαιρα, είναι γκρίζα και σε σημεία ιδιαίτερα καθηλωτική.

Είναι φανερό και από το δεύτερο αυτό βιβλίο ότι η επιρροή του Στίβεν Κινγκ στη γραφή και το ύφος των ιστοριών της Σ. Τζ. Τιούντορ είναι αρκετά έντονη, αν και φυσικά η συγγραφέας έχει τα δικά της πράγματα να πει, με τον δικό της τρόπο. Γενικά πρόκειται για ένα αρκετά σκοτεινό και ψυχαγωγικό θρίλερ, το οποίο μπορεί να καθηλώσει για λίγες ώρες τους λάτρεις του είδους, αρκεί φυσικά αυτοί να μην περιμένουν το αριστούργημα της δεκαετίας. Είναι ένα τιμιότατο θρίλερ, αλλά μέχρι εκεί. Το μόνο σίγουρο είναι ότι αν μεταφραστεί στα ελληνικά το επόμενο βιβλίο της, θα το αγοράσω και θα το διαβάσω.

8/10

 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mictantecutli
On 2/27/2019 at 3:19 PM, BladeRunner said:

SNAP.jpg.60145d4ecb353b29178cadf1c0560d75.jpg

Μπελίντα Μπάουερ - Snap (Snap, 2018)

Τον Απρίλιο του 2014 διάβασα για πρώτη φορά βιβλίο της Μπελίντα Μπάουερ, και συγκεκριμένα το "Μαύρο χώμα". Θυμάμαι ότι γενικά ήταν ως επί το πλείστον ικανοποιητικό, οπωσδήποτε καλογραμμένο και ατμοσφαιρικό, αλλά δίχως ιδιαίτερη αγωνία ή κάτι το φοβερό στην πλοκή - άλλωστε, ήταν και το συγγραφικό της ντεμπούτο, οπότε ίσως να μην είχε βρει ακόμα τα πατήματά της.

Τώρα τα πράγματα είναι σαφώς καλύτερα, μιας και εκτός από τη γραφή που είναι πραγματικά πολύ καλή, ιδιαίτερα εθιστική και σίγουρα πιο ώριμη, έχουμε και μια αρκετά ιντριγκαδόρικη ιστορία, με μυστήριο, αγωνία, ωραία ατμόσφαιρα και ενδιαφέροντες χαρακτήρες. Δεν είναι ακριβώς από αυτά τα θρίλερ με την ένταση, τη μαυρίλα στην πλοκή και τις φοβερές ανατροπές/αποκαλύψεις που θα σε κρατήσουν στην τσίτα όση ώρα κρατήσει η ανάγνωσή του, όμως είναι ένα θρίλερ που προσωπικά το διάβασα με αμείωτο ενδιαφέρον από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα.

Η αλήθεια είναι ότι απόλαυσα τη γραφή και το κυνικό χιούμορ της Μπάουερ σε διάφορα σημεία, δέθηκα σε μεγάλο βαθμό με τους χαρακτήρες και ιδιαίτερα με τον έφηβο πρωταγωνιστή (αν όχι πρωταγωνιστής, σίγουρα με σημαντικό ρόλο στην ιστορία), ενώ μου άρεσε πολύ η όλη δομή της πλοκής. Συμπερασματικά είναι ένα καλογραμμένο δραματικό θρίλερ, φοβερά εθιστικό και ευκολοδιάβαστο, οπωσδήποτε ψυχαγωγικό. Λέω μέσα στη χρονιά να διαβάσω και το "Άκου τους νεκρούς" (απορώ γιατί δεν το διάβασα όταν το αγόρασα πρόπερσι).

8.5/10

διάβασε και το "Άκου τους νεκρούς". Πολύ καλύτερο από το "Μαύρο χώμα". Μου άρεσε πάρα πολύ! Το snap δεν το έχω πιάσει ακόμα.

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

1560993730_KILLINGEVE-.jpg.8930da561f50cd97b306354af86ee817.jpg

Λουκ Τζένινγκς - Killing Eve: Κωδικός Βιλανέλ (Codename Villanelle, 2017)

Το βιβλίο αυτό αποτελεί τη βάση για την τηλεοπτική σειρά Killing Eve, που έχει συζητηθεί αρκετά και έχει αγαπηθεί από πολλούς. Είναι μια σειρά που έχω βάλει στο Watchlist και θα ήθελα να την δω κάποια στιγμή στο κοντινό μέλλον. Τώρα, όσον αφορά το βιβλίο -το οποίο είναι το πρώτο μέρος μιας σειράς-, σαν λάτρης των κατασκοπευτικών θρίλερ που είμαι μπορώ να πω ότι το απόλαυσα όσο γινόταν περισσότερο. Η πλοκή δεν κρύβει φοβερές εκπλήξεις και ούτε έχει να πει κάτι το καινούργιο στο είδος, όμως ο ρυθμός είναι εξαιρετικά γρήγορος -το ένα γεγονός διαδέχεται το άλλο-, ενώ επικρατεί μια γενικότερη τρέλα. Οπωσδήποτε υπάρχουν θεματάκια αληθοφάνειας σε πλοκή και χαρακτήρες, από την άλλη όμως πέρασα πολύ ωραία όσο κράτησε η ανάγνωση, ευχαριστήθηκα δράση και ένταση, ενώ μου άρεσε πολύ και το όλο στιλ γραφής του συγγραφέα: Από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα ο Τζένινγκς κατάφερε να με κρατήσει στην τσίτα και να με κάνει ένα με την ιστορία, χάρη στις γλαφυρές και ζωντανές περιγραφές σκηνικών και γεγονότων. Επιγραμματικά, να περιμένετε ένα διασκεδαστικότατο μπλοκμπάστερ κατασκοπευτικό θρίλερ, με ιλιγγιώδεις ρυθμούς, τεταμένη ατμόσφαιρα, κινηματογραφικούς χαρακτήρες και αρκετά εθιστική γραφή. Το τέλος αφήνει κάποιους ανοιχτούς λογαριασμούς, οπότε ελπίζω να δούμε στα ελληνικά και το δεύτερο βιβλίο της σειράς. 

8/10 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Δημήτρης

Διάβασα το ''Φόβος ενστίκτου'' του Γουίλιαμ Ντιλ.

Βρισκόμαστε στο Σικάγο όπου ένας αρχιεπίσκοπος που θεωρείται ως τοπικός άγιος, δολοφονείται με φρικτό τρόπο. Συλλαμβάνεται ένας νέος του ποιμνίου του, με τα ρούχα του γεμάτα με αίμα και το όργανο του φόνου στο χέρι. Αρνείται κάθε ανάμιξη και την υπεράσπιση του αναλαμβάνει παρά την θέληση του ο δαιμόνιος Μάρτιν Βέιλ. Και αυτό που φαντάζει στην αρχή σαν μία βαρετή, χαμένη από χέρι υπόθεση, δεν θα εξελιχθεί καθόλου έτσι. 

Ωραίο ήταν. Εύπεπτο, αγωνιώδες δικαστικό θρίλερ. Από αυτά που έχει βγάλει κατά κόρον η Bell, διαβάζεται γρήγορα και ευχάριστα. Και ξεχνιέται το ίδιο γρήγορα όντας όχι κάτι το ξεχωριστό. Έχει γίνει και ταινία με τους Ρίτσαρντ Γκιρ, Έντουαρντ Νόρτον. Έκανα το λάθος να την δω αποσπασματικά με αποτέλεσμα να ξέρω πάνω κάτω τι παίζει. Αλλά και πάλι πέρασα καλά ιδίως στο σημείο που ο Μάρτιν Βέιλ επέστρεψε στη γενέτειρα του και αναπολούσε τις αναμνήσεις του. Προτείνεται για ένα ευχάριστο τριήμερο αλλά ως εκεί. 

Edited by Δημήτρης

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

2081736368_.jpg.0f932374b9c33dd89e299c4b9a2a9209.jpg

Έντγκαρ Γουάλας - Ο Κόκκινος Κύκλος (The Crimson Circle, 1922)

Δεύτερο βιβλίο του Έντγκαρ Γουάλας που διαβάζω, μετά το "Οι Τέσσερις Δίκαιοι" που διάβασα και απόλαυσα τον Ιούνιο του 2017, και δηλώνω και πάλι αρκετά ικανοποιημένος και ψυχαγωγημένος, γνωρίζοντας πριν το πιάσω στα χέρια μου ότι θα διάβαζα ένας παλαιάς κοπής αστυνομικό θρίλερ, με τα θετικά και τα αρνητικά που έχουν συνήθως τα βιβλία της εποχής αυτής (το συγκεκριμένο εκδόθηκε στην Αγγλία το 1922).

Η ιστορία έχει να κάνει με έναν δαιμόνιο εγκληματία με το ψευδώνυμο Κόκκινος Κύκλος, ο οποίος έχει συγκροτήσει μια συμμορία από ανθρώπους που δεν γνωρίζονται μεταξύ τους, και ο οποίος εκβιάζει επιχειρηματίες και γενικά ανθρώπους με μεγάλη οικονομική επιφάνεια, ώστε με αντάλλαγμα ένα συγκεκριμένο ποσό, να σώσουν τη ζωή τους. Ο ιδιωτικός ντετέκτιβ Ντέρικ Γέιλ, καθώς επίσης και ο επιθεωρητής Παρ, καλούνται να βγάλουν μια άκρη σχετικά με την ταυτότητα του Κόκκινου Κύκλου και να σταματήσουν την εγκληματική του δράση. Ο γιος ενός θύματος του Κόκκινου Κύκλου, καθώς και μια κοπέλα που είναι μπλεγμένη στον κόσμο του εγκλήματος, θα παίξουν τον ρόλο τους στην όλη υπόθεση...

Το βιβλίο γράφτηκε πριν από σχεδόν εκατό χρόνια, και αυτό φαίνεται τόσο στη γραφή, όσο κυρίως στην πλοκή και τον τρόπο εξέλιξης των γεγονότων. Υπάρχουν κάποιες εκπληξούλες εδώ και κει, αλλά γενικά τα πράγματα είναι μάλλον αναμενόμενα. Όμως το βιβλίο διαβάζεται κυριολεκτικά μονορούφι, μιας και το ένα γεγονός διαδέχεται το άλλο, χωρίς κανένα διάλειμμα για οτιδήποτε πέρα από το κεντρικό μυστήριο, ενώ υπάρχει και η σχετική αγωνία για την αποκάλυψη του εγκληματία. Η γραφή είναι απλή και ευκολοδιάβαστη, χωρίς κουραστικές και λεπτομερείς περιγραφές, ενώ οι χαρακτήρες κάνουν ικανοποιητικά τη δουλειά τους, έστω και αν δεν έχουν ιδιαίτερο βάθος. Γενικά είναι ένα βιβλίο που προτείνεται κυρίως στους λάτρεις της Χρυσής Εποχής της αστυνομικής λογοτεχνίας.

8/10

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

64515064_.jpg.adce222de6ef2472c34020cb73a5a8b3.jpg

Τζον Γκρίσαμ - Το νησί Καμίνο (Camino Island, 2017)

Ο Τζον Γκρίσαμ θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα στην κατηγορία των θρίλερ και μάλλον ο κορυφαίος συγγραφέας δικαστικών θρίλερ. Έχει γράψει δεκάδες βιβλία που έχουν πουλήσει εκατομμύρια αντίτυπα, ενώ μερικά από τα βιβλία του έχουν μεταφερθεί στον κινηματογράφο, με αρκετά μεγάλη επιτυχία. Γενικά είναι ένας συγγραφέας που πλέον ό,τι και να γράψει, θα καταφέρει να πουλήσει τουλάχιστον κάτι εκατοντάδες χιλιάδες αντίτυπα ανά τον κόσμο.

Φυσικά εγώ έχω αγοράσει διάφορα βιβλία του τα τελευταία χρόνια, όλα από παλαιοβιβλιοπωλεία. Εκτός από ένα: Το "Το νησί Καμίνο" που κυκλοφόρησε στα ελληνικά πριν από κάτι μέρες, έτσι το τσίμπησα από κανονικό βιβλιοπωλείο. Και αποφάσισα το συγκεκριμένο βιβλίο να αποτελέσει την πρώτη μου επαφή με το έργο του συγγραφέα, γνωρίζοντας ότι δεν θα είναι και από τα πλέον χαρακτηριστικά του έργα. Γιατί το λέω αυτό; Πολύ απλά, εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με ένα δικαστικό θρίλερ γεμάτο μυστήριο, ένταση και αγωνία, αλλά για ένα χαλαρό μυθιστόρημα μυστηρίου (ας πούμε), με κάποια στοιχεία εγκλήματος.

Πιθανότατα ο συγγραφέας ήθελε να γράψει για τον κόσμο των συγγραφέων, των παλαιοβιβλιοπωλείων, των σπάνιων βιβλίων και των διαφόρων ύποπτων και μη αγοραπωλησιών στον συγκεκριμένο χώρο, παρά ένα θρίλερ με αγωνία και μυστήριο. Οφείλω να παραδεχτώ ότι πέρασα καλά, αν και σίγουρα δεν συμβαίνουν και ιδιαίτερα συνταρακτικά πράγματα στην πλοκή. Η ιστορία αρχίζει σχετικά δυνατά, με μια κάποια ένταση χάρη στη ληστεία των σπάνιων χειρογράφων έργων του Φ. Σ. Φιτζέραλντ από το θησαυροφυλάκιο της Βιβλιοθήκης του Πανεπιστημίου Πρίνστον, αλλά μετά το πράγμα χαλαρώνει κάπως, αν και στο τέλος ανεβαίνουν ελάχιστα οι σφυγμοί και υπάρχει μια κάποια έκπληξη (τίποτα το φοβερό όμως).

Πάντως μου άρεσε πολύ η όλη ατμόσφαιρα και η όλη αποτύπωση του λογοτεχνικού μικρόκοσμου στο νησί Καμίνο της Φλόριντα (δεν υπάρχει νησί με τέτοιο όνομα στη Φλόριντα), η γενικότερη χαλαρή διάθεση και τα διάφορα στοιχεία εγκλήματος γύρω από τον κόσμο των σπάνιων βιβλίων και χειρογράφων. Στην τελική, έμαθα και δυο-τρία ενδιαφέροντα πραγματάκια για τους συγγραφείς και τις εκδόσεις. Συμπερασματικά: Να περιμένετε ένα χαλαρό και αρκετά ψυχαγωγικό μυθιστόρημα, όχι ένα στιβαρό θρίλερ με ένταση και δράση.

8/10

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Δημήτρης

Διάβασα το ''Η Αδελφότητα'' του Τζον Γκρίσαμ. 

Τρεις πρώην δικαστές βρίσκονται σε φυλακή χαμηλής ασφάλειας για αταξίες που διέπραξαν όσο ήταν ελεύθεροι. Δεν έβαλαν όμως μυαλό και συνεχίζουν. Αγγελίες σε γκέι περιοδικά παριστάνοντας όμορφους νέους που ψάχνουν για παρέα. Αν το θύμα που απαντήσει το φυσάει το παραδάκι, η κομπίνα αρχίζει. Ή θα πέσει το χρήμα ή θα δημοσιοποιήσουν την αλληλογραφία. Οπότε και οι πάντες στο περίγυρο του θα μάθουν ότι την κουνάει την αχλαδιά. Ο μέθυσος δικηγόρος τους γυρνάει τα γρανάζια προσωποποιώντας την απαραίτητη εξωτερική βοήθεια, με το αζημίωτο φυσικά. Παράλληλα καταδυόμαστε στα άδυτα της CIA και στα παρασκηνιακά της παιχνίδια. Που έχουν να κάνουν με στημένες κρίσεις και πολέμους. Ή την τρέλα που επικρατεί στις προεκλογικές εθνικές περιόδους. Με υποψήφιους προέδρους που έχουν τις αδυναμίες τους και καμιά φορά διαπράττουν ολέθρια σφάλματα. Όπως π.χ. να απαντούν σε άτακτες αγγελίες. 

Καλό ήταν. Αν και το κομμάτι της αδελφότητας μου άρεσε περισσότερο, ήταν συνολικά ωραίο. Διαβάστηκε ευχάριστα και γρήγορα όπως άλλωστε όσα του Γκρίσαμ έχω διαβάσει μέχρι τώρα. Όχι ξεπέτες, αλλά εύπεπτα -δικαστικά κυρίως- θρίλερ. Ξεχνιούνται με το που τελειώσει κανείς το βιβλίο, περνάει όμως καλά μέχρι να φτάσει εκεί. 

Edited by Δημήτρης
  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

1769197601_.jpg.cebb05920be3e4a089edc6fabc578478.jpg

Κρίστιαν Γουάιτ - Το χαμένο παιδί (The Nowhere Child, 2018)

Το βιβλίο αυτό αποτελεί το συγγραφικό ντεμπούτο του Κρίστιαν Γουάιτ, ενός νέου συγγραφέα και σεναριογράφου από την Αυστραλία. Πρόκειται για ένα εξαιρετικά συναρπαστικό, καλογραμμένο και δυνατό ψυχολογικό θρίλερ, το οποίο καταφέρνει να κινήσει το ενδιαφέρον του αναγνώστη από τις πρώτες κιόλας σελίδες και να τον καθηλώσει μέχρι το φινάλε. Ο συγγραφέας τολμάει να πει μια πολύ δυνατή δραματική ιστορία με στοιχεία εγκλήματος, χρησιμοποιώντας ένα πολύ ενδιαφέρον τρικ στην αφήγηση, μιας και τα κεφάλαια εναλλάσσονται μεταξύ του παρελθόντος και του παρόντος, χωρίς να κόβεται σε κανένα σημείο ο ρυθμός της ιστορίας που διαδραματίζεται στο "τώρα". Tο βιβλίο χωρίζεται σχεδόν στα δυο (το "τότε" και το "τώρα") και είναι σαν να διαβάζουμε δυο διαφορετικές ιστορίες, που όμως αποτελούν μέρη μιας ενιαίας ιστορίας εγκλήματος, γεμάτη δράμα, μυστήριο και ανατροπές. Η γραφή είναι πολύ καλή, ευκολοδιάβαστη και απίστευτα εθιστική, με ρεαλιστικές περιγραφές και φυσικούς διαλόγους, ενώ οι χαρακτήρες είναι στην πλειοψηφία τους αρκετά καλοσχηματισμένοι και ενδιαφέροντες. Όσον αφορά την ατμόσφαιρα, είναι οπωσδήποτε καθηλωτική και σε σημεία αρκετά σκοτεινή. Δεν το συζητάω, πρόκειται για ένα πολύ καλό ντεμπούτο ενός νέου συγγραφέα, που ελπίζω να μας απασχολήσει και στο μέλλον με εξίσου δυνατά θρίλερ.

8.5/10 

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Δημήτρης

Δεύτερος Τζέιμς Πάτερσον που διαβάζω ύστερα από πολλά χρόνια μετά από το μάλλον μέτριο ''Και ήρθε  μία αράχνη''. Το ''Φίλα τα κορίτσια'' και ήταν καλό. 

Τσακισμένος ψυχολογικά από την προηγούμενη του υπόθεση, ο ντετέκτιβ- ψυχολόγος Άλεξ Κρος άλλο δεν έχει στο μυαλό του από το να ξεκουραστεί. Η μοίρα όμως έχει άλλα σχέδια στο πρόσωπο ψυχοπαθούς δολοφόνου που θα κάνει το λάθος να απαγάγει την ανιψιά του. Και αυτός φυσικά δεν θα κάτσει με σταυρωμένα τα χέρια μόνο που τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά όσο δείχνουν. Όχι, γιατί υπάρχει και δεύτερος κυνηγός σε κάτι που φαίνεται σαν να συμπληρώνει ο ένας τον άλλον. Στοχεύοντας σε νέες, όμορφες γυναίκες οι οποίες εξαφανίζονται από προσώπου γης. Ωραίο ήταν. Δυνατό και αγωνιώδες, κατά διαστήματα όμως. Συνολικά όχι κάτι το τρομερό, πλην όμως διαβάζεται άνετα και γρήγορα. Βοήθησαν τα μικρά αριθμημένα κεφάλαια. Και οι αρκετές παραπομπές σε συγγραφείς και πραγματικούς δολοφόνους. Πάντα μου αρέσει όταν το συναντώ αυτό. Αναφορές σε πραγματικά πρόσωπα και καταστάσεις. 

Η όποια πάντως γνωριμία μου με τον Πάτερσον σταματάει εδώ. Μόνο αν πέσει στα χέρια μου κάτι που έχει γυριστεί σε ταινία. Με μόλις δύο το δείγμα σαφώς και δεν μπορεί να είναι ασφαλές, έχω όμως την εντύπωση πως είναι υπερτιμημένος. 

Edited by Δημήτρης

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..