Jump to content
BladeRunner

Διάφοροι συγγραφείς θρίλερ

Recommended Posts

BladeRunner

Ντικ Φράνσις - Στόχος (The Edge, 1988)

Στη βιβλιοθήκη μου έχω πέντε βιβλία του Ντικ Φράνσις (εννοείται όλα αγορασμένα από παλαιοβιβλιοπωλεία μέσα στα προηγούμενα χρόνια), όμως είναι το πρώτο βιβλίο του συγγραφέα που διαβάζω. Ο Ντικ Φράνσις φημίζεται για τα θρίλερ μυστηρίου που διαδραματίζονται λίγο έως πολύ στον κόσμο των ιπποδρομιών, και το συγκεκριμένο μυθιστόρημα δεν αποτελεί εξαίρεση.

Ο Τζούλιους Απόλλο Φίλμερ αποτελεί το μαύρο πρόβατο των ιπποδρομιών, όντας ένας εγκληματίας που εκβιάζει και απειλεί ιδιοκτήτες αλόγων, εκπαιδευτές και ιππείς, με τους υπεύθυνους ασφαλείας του Τζόκεϊ Κλαμπ να προσπαθούν μάταια να τον πιάσουν στα πράσα. Ο Τορ Κέλσι είναι ένας μυστικός πράκτορας που θα κάνει τα πάντα για να πιάσει τον Φίλμερ τη στιγμή που κάνει ένα έγκλημα. Ίσως στο μεγάλο σιδηροδρομικό ταξίδι κατά πλάτος του Καναδά -ευκαιρία για διακοπές και ωραίους αγώνες ιπποδρομίας για αρκετούς πλούσιους (Καναδούς και μη)-, είναι ο στόχος του Φίλμερ. Ο Κέλσι θα βρεθεί ινκόγκνιτο στο τρένο (ως σερβιτόρος) για να παρακολουθεί τις κινήσεις του Φίλμερ και να αποτρέψει τυχόν δολιοφθορές...

Σαν θρίλερ δεν μπορώ να πω ότι με συγκλόνισε, μου φάνηκε ολίγον τι νερόβραστο και με ελάχιστες στιγμές αγωνίας ή έντασης. Σε αρκετά σημεία βαρέθηκα έως ένα βαθμό, αλλά η γραφή ήταν αν μη τι άλλο ξεκούραστη και ευκολοδιάβαστη, οπότε συνέχιζα την ανάγνωση δίχως τύψεις. Προς το τέλος κάπως ανέβηκαν οι σφυγμοί, αλλά μέχρι εκεί. Πάντως μου άρεσε πάρα πολύ το όλο σέτινγκ του τρένου και του ταξιδιού, καθώς και η ατμόσφαιρα, οπότε έστω και την τελευταία στιγμή θα τσιμπήσει το τέταρτο αστεράκι. Εντέλει, δεν πέρασα και άσχημα!

7.5/10

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

1201611015_.jpg.469a53b6ab7206a75fce2f4c507a7aa7.jpg

Κάρεν Ντιόν - Η κόρη του βασιλιά του βάλτου (The Marsh King's Daughter, 2017)

Πρώτο βιβλίο της Κάρεν Ντιόν που μεταφράζεται στα ελληνικά, είναι φυσικά και το πρώτο της που διαβάζω. Το αγόρασα με το που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος τον περασμένο Μάιο, αλλά έπρεπε να περάσουν σχεδόν τέσσερις μήνες για να το διαβάσω τελικά. Πρόκειται για ένα καλογραμμένο και ενδιαφέρον περιπετειώδες θρίλερ με κοινωνικές προεκτάσεις, το οποίο κατάφερε να με κρατήσει σε μια κάποια αγωνία από την αρχή μέχρι το τέλος.

Το όλο κόνσεπτ είναι σίγουρα ιντριγκαδόρικο και ιδιαίτερο, ουσιαστικά αυτό ήταν που μου κίνησε την προσοχή: Πως μεγαλώνει ένα κορίτσι, που αποτελεί τον καρπό της ένωσης μιας έφηβης και του βιαστή απαγωγέα της, την οποία έσυρε σε μια απομονωμένη καλύβα στους βάλτους του Μίσιγκαν, κρατώντας την αιχμάλωτη επί δεκατέσσερα χρόνια; Οι αναγνώστες γίνονται μάρτυρες τόσο διαφόρων γεγονότων από το παρελθόν της αφηγήτριας (πως μεγάλωσε, πως έγινε εξπέρ στο κυνήγι και στη ζωή στη φύση, πως της φερόταν ο πατέρας της κλπ), όσο και από το παρόν, στο οποίο έχει κάνει οικογένεια, ενώ καλείται να αντιμετωπίσει εκ νέου τον πατέρα της, ο οποίος απέδρασε από τη φυλακή.

Η γραφή της Ντιόν με άφησε ως επί το πλείστον ικανοποιημένο, με τις περιγραφές της κατάφερε να με ταξιδέψει στους βάλτους του Μίσιγκαν, αλλά και να με κάνει να ενδιαφερθώ για την ξεχωριστή πρωταγωνίστρια. Φοβερά τοπία, σκηνές και εικόνες που μένουν στο μυαλό, η αλήθεια είναι ότι χώθηκα για τα καλά στον κόσμο της ιστορίας. Εννοείται πως δεν είναι τέλειο θρίλερ, μιας και όλο και κάποιες ευκολίες, υπερβολές και αδυναμίες θα συναντήσει κανείς στην πλοκή, αλλά γενικά έχει να προσφέρει δυνατές σκηνές, ωραίες εικόνες και αρκετή αγωνία, ενώ έχει και τη σωστή ατμόσφαιρα.

8.5/10

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

1576823935_.jpg.9de0400e11a24b0674e036b28a6c823f.jpg

Μπιλ Κλίντον/Τζέιμς Πάτερσον - Ο πρόεδρος αγνοείται (The President Is Missing, 2018)

Απ'όσο βλέπω στις λίστες μου στο Goodreads, έχω διαβάσει ένα βιβλίο του Τζέιμς Πάτερσον, το "Οι γέφυρες του Λονδίνου", το πολύ μακρινό 2010. Δυο αστεράκια του έβαλα, οπότε πιθανότατα δεν μου άρεσε και πολύ... Και από τότε δεν έχω ασχοληθεί σαν αναγνώστης με τον συγγραφέα (αν και πρέπει να έχω δυο-τρία βιβλία του στην βιβλιοθήκη μου). Δεν ξέρω, από τότε μου έχει κολλήσει ότι είναι μάλλον μέτριος συγγραφέας, αλλά εξαιρετικός στην διαφήμιση και την προώθηση των έργων του. Τέλος πάντων, η συνεργασία του με τον Μπιλ Κλίντον, αλλά και το σενάριο, ήταν δυο λόγοι που με έπεισαν τελικά να αγοράσω το βιβλίο και να το διαβάσω στο πιτς φιτίλι. 

Λοιπόν, αν μη τι άλλο πρόκειται για ένα απίστευτα ευκολοδιάβαστο και ολίγον τι εθιστικό πολιτικό θρίλερ, με αμείωτη δράση και ένταση. Το βιβλίο χωρίζεται σε σχεδόν εκατόν τριάντα κεφάλαια και αυτό είναι κάτι που βοηθάει στην υπερβολικά γρήγορη ανάγνωση του βιβλίου. Επίσης η γραφή είναι πολύ απλή και λειτουργική, με τις απολύτως απαραίτητες πλην όμως ρεαλιστικές περιγραφές σκηνικών και καταστάσεων, αλλά και με κλισεδιαρισμένους διαλόγους. Το θέμα είναι ότι το σενάριο μπάζει σε ορισμένα σημεία, κάποια πράγματα τείνουν προς την υπερβολή, ενώ δεν λείπουν και οι κλασικές αμερικανιές, καθώς φυσικά και η πολιτική ορθότητα. Πρωταγωνιστής και αφηγητής της ιστορίας είναι ο πρόεδρος των ΗΠΑ (ο τίτλος είναι λιγάκι παραπλανητικός, μιας και γνωρίζουμε που είναι και τι κάνει ο πρόεδρος), ο οποίος έχει πολεμήσει και αιχμαλωτιστεί στο Ιράκ, οπότε ξέρει και να μάχεται, μεταξύ άλλων. Και φυσικά πολεμάει τις δυνάμεις του Κακού, που θέλουν το... κακό των Ηνωμένων Πολιτειών. Και φυσικά μέσα στους κακούς δεν μπορεί να μην είναι και οι Ρώσοι, έστω και εμμέσως. Κλασικά εικονογραφημένα. Ακόμα και η απειλή που δέχθηκε η χώρα δεν μου φάνηκε πειστική, πόσο μάλλον αυτοί που κρύβονταν από πίσω, αλλά και οι λόγοι που έκαναν ό,τι έκαναν. Είπαμε, πολλά κλισέ και μπόλικη πολιτική ορθότητα. 

Πάντως, δεν μπορώ να πω ότι πέρασα άσχημα. Κάποια πράγματα μου άρεσαν, ενώ οφείλω να παραδεχτώ ότι το βιβλίο με κράτησε στην τσίτα σε πολύ μεγάλο βαθμό. Ουσιαστικά, όλες κι όλες δυο μέρες κράτησε η ανάγνωσή του. Απλά τέτοιου είδους αμερικανιές αρχίζουν να με εκνευρίζουν λίγο, με βάση τις απόψεις και την οπτική που έχω για διάφορα θέματα. Θα μου πείτε τι περίμενα, από τη στιγμή που συμμετέχει και ο Μπιλ Κλίντον. Ε, εντάξει, δεν μπορούσα να αντισταθώ στον πειρασμό! Συνολικά, δεν είναι κακό βιβλίο, γι'αυτό θα του βάλω τρία αστεράκια. 

6.5/10

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

1120875901_.jpg.5e70ca359d6672b27d451f78c9847a37.jpg

Χέιλεν Μπεκ - Εφιάλτης στην Αριζόνα (Here and Gone, 2017)

Το "Χέιλεν Μπεκ" είναι το ψευδώνυμο του Βόρειο-Ιρλανδού συγγραφέα πολιτικών/αστυνομικών θρίλερ Στιούαρτ Νέβιλ, που είναι γνωστός στην Ελλάδα για βιβλία όπως τα "Τα φαντάσματα του Μπέλφαστ" και "Συνωμοσία της φωτιάς" (μεταξύ άλλων, φυσικά), που ανήκουν σε μια σειρά μυθιστορημάτων με ήρωα τον Τζακ Λένον. Αυτό είναι γενικά το πρώτο βιβλίο του συγγραφέα που διαβάζω, η ιστορία του οποίου διαδραματίζεται στις Ηνωμένες Πολιτείες, και όχι στο πολύπαθο Μπέλφαστ της Βόρειας Ιρλανδίας.

Η Όντρα βρήκε επιτέλους το κουράγιο να εγκαταλείψει το κάθαρμα τον σύζυγό της, παίρνοντας μαζί της τα δυο της παιδιά, έχοντας ως στόχο να φτάσει στην Καλιφόρνια, για να κάνει μια νέα αρχή. Διασχίζει τη χώρα προσεκτικά και επιλέγοντας επαρχιακούς δρόμους, γιατί ξέρει ότι οι Αρχές μπορεί να την αναζητήσουν. Κάπου στην Αριζόνα, κοντά σε μια κωμόπολη που αργοπεθαίνει στη μέση της ερήμου, ένας σερίφης τη σταματά με αφορμή μια γελοία τροχαία παράβαση. Πάνω στην όλη έρευνα, ο σερίφης "βρίσκει" ένα σακουλάκι με ναρκωτικά, στο πορτμπαγκάζ του αυτοκινήτου. Κάπως έτσι θα αρχίσει ο εφιάλτης της Όντρα. Γιατί ο σερίφης "φύτεψε" τα ναρκωτικά στο αυτοκίνητο της; Αλλά το βασικότερο: Που πήγε τα παιδιά της η βοηθός του σερίφη;

Από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα, ο συγγραφέας κατάφερε να με κρατήσει στην τσίτα και να με κάνει να γυρνάω της σελίδες σαν μανιακός, για να δω τι θα γίνει παρακάτω. Μιλάμε για τον ορισμό του page turner θρίλερ, το οποίο διαθέτει μπόλικη αγωνία, σασπένς και δράση σε χορταστικά επίπεδα, με την όλη ατμόσφαιρα να είναι γενικά αρκετά κλειστοφοβική και το σέτινγκ αν μη τι άλλο πολύ ενδιαφέρον και ρεαλιστικά δοσμένο. Η γραφή είναι πολύ καλή, απλή μεν αλλά λειτουργική και εθιστική, με ωραίες περιγραφές τοπίων και καταστάσεων. Μπορεί σαν θρίλερ να μην κρύβει και πολλές εκπλήξεις ή ανατροπές, όμως έχει γοργούς ρυθμούς και είναι ικανό να καθηλώσει τον αναγνώστη για όσες ώρες χρειαστεί μέχρι να τελειώσει η ιστορία. Ήδη φαντάζομαι να γίνεται ταινία...

Υ.Γ. Θα μπορούσα να του βάλω και πέντε αστεράκια υπό προϋποθέσεις, αλλά είπα να μην γίνω υπερβολικός. Έτσι μπορεί να αδικούσα και άλλα βιβλία!

8.5/10

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

548815615_.jpg.663689f27d3954491c209677d33bae59.jpg

Άντονι Κουίν - Οι φίλοι μας στο Βερολίνο (Our Friends In Berlin, 2018)

Για το βιβλίο δεν γνώριζα απολύτως τίποτα, μέχρι που πριν περίπου ένα μήνα έμαθα ότι θα κυκλοφορούσε στα ελληνικά από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος, έτσι το έψαξα και το έβαλα αμέσως στη λίστα με τα υπό έκδοση βιβλία που θα ήθελα να αγοράσω, μιας και η θεματολογία του με ιντρίγκαρε σε μεγάλο βαθμό και κάποιες κριτικές με έπεισαν για την ποιότητά του. Επίσης -δεν θα το κρύψω-, για κάποιο λόγο μου άρεσε πολύ το εξώφυλλο.

Πρόκειται για ένα πραγματικά πολύ καλογραμμένο και ιδιαίτερα καθηλωτικό μυθιστόρημα, κράμα ιστορικού και κατασκοπευτικού θρίλερ, με δραματικά και κοινωνικά στοιχεία. Η δράση του είναι σε λογικά πλαίσια, χωρίς υπερβολές, οπότε μην περιμένετε πολλά κυνηγητά, πίου-πίου και τα τοιαύτα, ούτε όμως και τίποτα φοβερές εκπλήξεις ή ανατροπές. Ουσιαστικά, βασικό προσόν του βιβλίου είναι η όλη αποτύπωση της εποχής (μεγάλο μέρος της πλοκής διαδραματίζεται το 1941, αλλά ο συγγραφέας μας πηγαίνει τόσο στο 1935, όσο και στο 1944, αλλά και το 1948) και της παράνοιας που επικρατούσε στο Λονδίνο τα χρόνια του πολέμου. Επίσης οι χαρακτήρες είναι αρκετά καλοδουλεμένοι και ενδιαφέροντες, προσωπικά ενδιαφέρθηκα πολύ για τους βασικούς πρωταγωνιστές. Και, φυσικά, η όλη ατμόσφαιρα είναι εξαιρετική (μου θύμισε το υπέροχο "Οι σκλάβοι της μοναξιάς", του Πάτρικ Χάμιλτον).

Άλλο ένα δυνατό σημείο του βιβλίου είναι η γραφή: Οξυδερκής και αρκετά διεισδυτική, συνάμα όμως ευκολοδιάβαστη και εθιστική, με φοβερά ρεαλιστικά περιγραφές σκηνικών και γεγονότων, οι οποίες με μετέφεραν από το σπίτι μου, στο Λονδίνο της δεκαετίας του '40, ανάμεσα σε κατασκόπους και πολίτες που έμπλεξαν στον βρώμικο κόσμο των Μυστικών Υπηρεσιών. Το βιβλίο μπορεί να έχει κάποια θεματάκια στη γενικότερη ιστορία (την πλοκή δεν την λες και σφιχτοδεμένη), όμως πραγματικά το κατευχαριστήθηκα. Οπότε δεν βλέπω το λόγο να μην του βάλω πέντε αστεράκια στο Goodreads. Και σίγουρα το προτείνω στους λάτρεις των μυθιστορημάτων γύρω από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

9/10

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Δημήτρης

Νέος Τζον Γκρίσαμ που περνάει στα διαβασμένα με το ''Η Ετυμηγορία''.

Ένα μαύρο κοριτσάκι θα πέσει θύμα ξυλοδαρμού και βιασμού δύο αποβρασμάτων. Λευκών. Ο πατέρας της δεν θα κάτσει με σταυρωμένα τα χέρια και θα τους αποσύρει με συνοπτικές διαδικασίες. Μέσα στο δικαστήριο μάλιστα. Και όχι, δεν είναι spoiler, αναφέρεται στην περιγραφή στο οπισθόφυλλο. Παραπέμπεται σε δίκη όπου εξαιτίας του χρώματος του δέρματος του αντιμετωπίζει την θανατική καταδίκη. Αν ήταν λευκός και οι θύτες μαύροι θα αθωωνόταν. Τώρα όμως; 

Κατάσταση που αποτελεί πραγματική πρόκληση για τον φιλόδοξο δικηγόρο Τζέικ Μπρίγκανς που θα αναλάβει την υπεράσπιση του. Έχοντας επίγνωση ότι στο δικαστήριο μαίνεται ένα μόνο μέρος της δίκης με την Κου Κλουξ Κλαν να ετοιμάζεται να αναλάβει δράση έξω από αυτό, θα αγνοήσει τις απειλές για τον ίδιο και την οικογένεια του και θα προσπαθήσει να σώσει τον πελάτη του από τον θάλαμο των αερίων. Έχοντας απέναντι του έναν διεφθαρμένο εισαγγελέα. 

Καλούτσικο ήταν. Λίγο φλύαρο, θα μπορούσε να ήταν καμιά εκατό- διακόσιες σελίδες μικρότερο. Ιδίως στο πρώτο μέρος που αργεί να πάρει μπρος. Συνολικά όμως ωραίο, διαβάζεται ευχάριστα και γρήγορα. Έχει γίνει και ταινία με τους Μάθιου ΜακΚόναχι, Σάντρα Μπούλοκ, Σάμιουελ Τζάκσον, Κέβιν Σπέισι, Ντόναλντ και Κίφερ Σάδεραλντ. Καστ δυναμίτης, θα την δω μία από αυτές τις μέρες. 

Edited by Δημήτρης
  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

1128292432_.jpg.56b7ecff789fa68b6c24486dcc9acebe.jpg

Βόλφγκανγκ Σορλάου - Ξένα νερά (Fremde Wasser, 2006)

Πέρυσι τον Ιούνιο κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στα ελληνικά βιβλίο του Βόλφγκανγκ Σορλάου, το "Η συνωμοσία του Μονάχου" (πέμπτο βιβλίο της σειράς με ήρωα τον Γκέοργκ Ντένγκλερ), το οποίο μπορεί να αγόρασα άμεσα αλλά από τότε πιάνει σκόνη στη βιβλιοθήκη μου, όντας ακόμα αδιάβαστο. Το "Ξένα νερά" είναι το τρίτο βιβλίο της σειράς, το αγόρασα και αυτό με το που κυκλοφόρησε, αυτή τη φορά όμως είπα να το διαβάσω κιόλας. Λοιπόν, πρόκειται για ένα πολύ ωραίο μυθιστόρημα, το οποίο μέσω της αστυνομικής του πλοκής αναδεικνύει την προσπάθεια μεγάλων επιχειρήσεων να ιδιωτικοποιήσουν το νερό, καθώς επίσης την διαφθορά και την αισχρή κερδοσκοπία σε κάθε επίπεδο (οικονομικό και πολιτικό). Είναι ένα αστυνομικό θρίλερ δοσμένο με ρεαλισμό και ακρίβεια, με λίγες δόσεις από μυστήριο και δράση. Δεν είναι ένα θρίλερ που θα αρπάξει τον αναγνώστη από τον γιακά και θα τον κάνει να αγχωθεί ή κάτι τέτοιο, αλλά έχει κάποια ωραία και ενδιαφέροντα πραγματάκια να προσφέρει. Η γραφή είναι απλή αλλά οξυδερκής, οπωσδήποτε ευκολοδιάβαστη και εθιστική, με ρεαλιστικές περιγραφές και δίχως πολυλογίες ή άχρηστες λεπτομέρειες. Γενικά, ένα συμπαθητικό και καλογραμμένο μυθιστόρημα.

8/10

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

SNAP.jpg.60145d4ecb353b29178cadf1c0560d75.jpg

Μπελίντα Μπάουερ - Snap (Snap, 2018)

Τον Απρίλιο του 2014 διάβασα για πρώτη φορά βιβλίο της Μπελίντα Μπάουερ, και συγκεκριμένα το "Μαύρο χώμα". Θυμάμαι ότι γενικά ήταν ως επί το πλείστον ικανοποιητικό, οπωσδήποτε καλογραμμένο και ατμοσφαιρικό, αλλά δίχως ιδιαίτερη αγωνία ή κάτι το φοβερό στην πλοκή - άλλωστε, ήταν και το συγγραφικό της ντεμπούτο, οπότε ίσως να μην είχε βρει ακόμα τα πατήματά της.

Τώρα τα πράγματα είναι σαφώς καλύτερα, μιας και εκτός από τη γραφή που είναι πραγματικά πολύ καλή, ιδιαίτερα εθιστική και σίγουρα πιο ώριμη, έχουμε και μια αρκετά ιντριγκαδόρικη ιστορία, με μυστήριο, αγωνία, ωραία ατμόσφαιρα και ενδιαφέροντες χαρακτήρες. Δεν είναι ακριβώς από αυτά τα θρίλερ με την ένταση, τη μαυρίλα στην πλοκή και τις φοβερές ανατροπές/αποκαλύψεις που θα σε κρατήσουν στην τσίτα όση ώρα κρατήσει η ανάγνωσή του, όμως είναι ένα θρίλερ που προσωπικά το διάβασα με αμείωτο ενδιαφέρον από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα.

Η αλήθεια είναι ότι απόλαυσα τη γραφή και το κυνικό χιούμορ της Μπάουερ σε διάφορα σημεία, δέθηκα σε μεγάλο βαθμό με τους χαρακτήρες και ιδιαίτερα με τον έφηβο πρωταγωνιστή (αν όχι πρωταγωνιστής, σίγουρα με σημαντικό ρόλο στην ιστορία), ενώ μου άρεσε πολύ η όλη δομή της πλοκής. Συμπερασματικά είναι ένα καλογραμμένο δραματικό θρίλερ, φοβερά εθιστικό και ευκολοδιάβαστο, οπωσδήποτε ψυχαγωγικό. Λέω μέσα στη χρονιά να διαβάσω και το "Άκου τους νεκρούς" (απορώ γιατί δεν το διάβασα όταν το αγόρασα πρόπερσι).

8.5/10

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

1517171067_1793-.jpg.75441af72a7222493b36c87b913f7748.jpg

Νίκλας Νατ Οχ Νταγκ - 1793: Τότε που βασίλευε η βία

Πριν κάτι μήνες έμαθα ότι θα κυκλοφορούσε στα ελληνικά το βιβλίο αυτό, για το οποίο φυσικά και δεν ήξερα απολύτως τίποτα. Το έψαξα στο ίντερνετ, διάβασα την περίληψη, είδα και τις κριτικές, και πείστηκα για την αξία του. Με το που κυκλοφόρησε στα βιβλιοπωλεία, το αγόρασα άμεσα και δεν άργησα να το διαβάσω.

Μιλάμε για ένα πραγματικά πολύ δυνατό θρίλερ, το οποίο συνδυάζει εξαιρετικά το ιστορικό μυθιστόρημα με το μυστήριο και την αγωνία, ενώ σε ορισμένα σημεία μπορώ να πω ότι αγγίζει ακόμα και τον τρόμο, χάρη στην κατάμαυρη ατμόσφαιρα και κάποιες αρκετά σκληρές σκηνές και εικόνες. Ο συγγραφέας με τις αφόρητα ρεαλιστικές περιγραφές του μεταφέρει τον αναγνώστη στην Στοκχόλμη των τελών του 18ου αιώνα, σε μια πόλη που μαστίζεται από τη φτώχεια και το έγκλημα κάθε είδους. Η ιστορία είναι πολύ ενδιαφέρουσα και καλοδουλεμένη, με όλες τις απαραίτητες δόσεις μυστηρίου, δράσης, αγωνίας και έντασης, με τον συγγραφέα να παρουσιάζει και κάποιες δυνατές υπό-πλοκές που συνδέονται άμεσα με την κεντρική υπόθεση. Η γραφή είναι πολύ καλή και επικίνδυνα εθιστική, με γλαφυρές περιγραφές σκηνικών και γεγονότων, ενώ και οι βασικοί χαρακτήρες είναι αρκετά καλοσχηματισμένοι και ενδιαφέροντες.

Το βιβλίο λειτουργεί εξαιρετικά όχι μόνο σαν θρίλερ, αλλά και σαν ιστορικό μυθιστόρημα, ενώ είναι ικανό να μαυρίσει την ψυχή του αναγνώστη με όλα αυτά που γίνονται. Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι λάτρεις των σκοτεινών ιστοριών θα περάσουν καλά. Ουσιαστικά για κάποιες λεπτομέρειες δεν του βάζω πέντε αστεράκια.

8.5/10

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

1811346673_7.jpg.6da9c5eb5e5bf5293706600beb2dc97b.jpg

Σεμπάστιαν Φίτσεκ - Η θέση 7Α (Flugangst 7A, 2017)

Το "Η θέση 7Α" είναι το τέταρτο βιβλίο του Σεμπάστιαν Φίτσεκ που διαβάζω και δεν μπορώ παρά να δηλώσω και πάλι ικανοποιημένος και ψυχαγωγημένος, τόσο από την ιστορία, όσο και από τη γραφή. Για άλλη μια φορά ο συγγραφέας παίζει με το μυαλό των χαρακτήρων του, αλλά ακόμα και με το μυαλό των αναγνωστών, προσφέροντας μια ιστορία γεμάτη ένταση, αγωνία και δράση.

Οπωσδήποτε υπάρχουν κάποιες υπερβολές και σε ορισμένα σημεία ίσως μια έλλειψη ρεαλισμού, αλλά αν σκεφτεί κανείς ότι στην πραγματική ζωή έχουν συμβεί πολλά παράξενα περιστατικά γεμάτα υπερβολές και ακρότητες, δεν μου φαίνεται παράλογο ένα θρίλερ να ξεφεύγει και λιγάκι από τα συνηθισμένα. Ο Φίτσεκ αναδεικνύει και πάλι τις σκοτεινές πλευρές των ανθρώπων, ζουμάρει πολύ στην ψυχολογική αστάθεια των πρωταγωνιστών του, με όλα τα δυσάρεστα επακόλουθα. Με την απλή αλλά συνάμα γλαφυρή και εθιστική γραφή του, καταφέρνει να κρατήσει τον αναγνώστη στην τσίτα, από τις πρώτες κιόλας σελίδες. Και, ειλικρινά, δύσκολα μπορεί να μαντέψει κανείς πού ακριβώς το πάει ο συγγραφέας. Μέχρι τις τελευταίες σελίδες, σε κάνει να αναρωτιέσαι και να ψάχνεσαι για τα κίνητρα και τους στόχους των "κακών" της ιστορίας.

Σίγουρα σαν συγγραφέας έχει τα κολλήματα και τις ατέλειές του, αλλά δεν μπορεί να πει κανείς ότι δεν ξέρει πώς να παρουσιάσει μια αγχωτική και αγωνιώδη ιστορία. Και ίσως η γραφή του γενικά να μην ξεχωρίζει ιδιαίτερα, όμως με τις περιγραφές του καταφέρνει δίχως αμφιβολία να δημιουργήσει μια κάποια ένταση. 

8.5/10

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

690959943_.jpg.bde7f1b5191cdcc5ad0d7fce5b941482.jpg

Άλεξ Μιχαηλίδης - Η σιωπηλή ασθενής (The Silent Patient, 2019)

Το πρώτο μυθιστόρημα του Άλεξ Μιχαηλίδη είναι ίσως το πιο πολυσυζητημένο θρίλερ της χρονιάς, έχοντας ήδη δεκάδες χιλιάδες κριτικές στο Goodreads, αν και κυκλοφόρησε στο εξωτερικό τον Φεβρουάριο, δηλαδή μόλις πριν από δυο και κάτι μήνες. Πραγματική υστερία επικρατεί γύρω από αυτό το βιβλίο, ενώ δεν υπάρχει αμφιβολία ότι σε λίγο καιρό θα δούμε και την κινηματογραφική εκδοχή του. Οι εκδόσεις Διόπτρα το έφεραν γρήγορα-γρήγορα στην Ελλάδα και εγώ το έπιασα άμεσα στα χέρια μου, για να δω προς τι ο όλος πανικός.

Λοιπόν, δεν μπορώ να πω ότι ξετρελάθηκα. Όπως και με το επίσης πολυσυζητημένο και πολυδιαβασμένο "Η γυναίκα στο παράθυρο" του Έι Τζ. Φιν που διάβασα πέρυσι, κάποια πράγματα στην πλοκή δεν με έπεισαν απόλυτα, ενώ και οι χαρακτήρες μου φάνηκαν μάλλον μονοδιάστατοι και επιδερμικοί. Πρόκειται για ένα ψυχολογικό θρίλερ χωρίς ιδιαίτερη δράση και κατά τη γνώμη μου χωρίς αυτή την αγωνιώδη αίσθηση που είναι απαραίτητη για τέτοιου είδους βιβλία. Η πλοκή κινείται με σχετικά αργούς ρυθμούς από την αρχή και μονάχα προς το τέλος ανεβαίνουν λιγάκι οι σφυγμοί και γίνεται ένας μικρός χαμός. Προσωπικά περίμενα τη διαβόητη ανατροπή στην πλοκή -που τόσο έχει συζητηθεί-, αυτή ήρθε, με εξέπληξε λιγάκι, αλλά μέχρι εκεί. Έχω συναντήσει σαφώς πιο συνταρακτικές ανατροπές σε θρίλερ, δοσμένες με πολύ πειστικότερο τρόπο και χωρίς... κλεψιές. 

Όσον αφορά τη γραφή, θα τη χαρακτήριζα οπωσδήποτε ευκολοδιάβαστη και εθιστική, χωρίς αμφιβολία βοηθάει πάρα μα πάρα πολύ στη γρήγορη και ξεκούραστη ανάγνωση του βιβλίου. Όμως δεν έχει τίποτα το ιδιαίτερο, τίποτα το ξεχωριστό. Είναι κάπως άχρωμη και άοσμη, ούτε με άγγιξε ιδιαίτερα, ούτε με καθήλωσε. Γενικά, θα έλεγα ότι είναι ένα καλούτσικο ψυχολογικό θρίλερ, όμως δεν μπορώ να καταλάβω όλη αυτή τη φασαρία που έχει δημιουργηθεί γύρω από αυτό. Είναι ό,τι πρέπει για να περάσει ευχάριστα η ώρα, αλλά τίποτα παραπάνω. Αν θέλετε να συγκλονιστείτε πραγματικά, πιστέψτε με, υπάρχουν πολύ πιο δυνατά θρίλερ εκεί έξω...

6.5/10

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

  • Upcoming Events

    No upcoming events found
×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..