Jump to content
BladeRunner

Non-Fiction

Recommended Posts

Cassandra Gotha
On 11/19/2019 at 10:13 AM, Δημήτρης said:

 

Υπάρχουν κάποια λίγα που με βρίσκουν σύμφωνο. Όπως το ότι το λιβάνι στις εκκλησίες προσδίδει μεγαλείο στα κηρύγματα των παπάδων :mf_popeanim: Ξέρετε, εκείνη η θεσπέσια, βαριά, υποβλητική μυρωδιά χωρίς την οποία δεν θα έδινε κανείς την δέουσα σημασία. Το ότι μεγάλο ρόλο στην επιτυχία ή όχι μίας ομιλίας πέρα από την ρητορική δεινότητα, παίζει ο χώρος και ο χρόνος. Η υποβλητικότητα της αίθουσας. Αν φωτίζεται καλά και αν έχει καλή ακουστική. Αν γίνεται απόγευμα και όχι π.χ. στο καταμεσήμερο που κάποιος νηστικός ενδέχεται να σκέφτεται το φαγητό που τον περιμένει σπίτι. Το ότι ο ομιλητής πρέπει να προσαρμόζεται στο κοινό για να το κερδίσει, να διαβάζει τις αντιδράσεις του. Η εμμονή που δίνει ορισμένες φορές η ιστορία σε ημερομηνίες σημαντικών γεγονότων αφήνοντας στην αφάνεια σημαντικές πτυχές που τα δημιούργησαν. Για την καθοριστική σημασία της προπαγάνδας στον ψυχολογικό τομέα κατά την διάρκεια πολεμικών συρράξεων.

Από τα 1268009898038905 πράγματα που είπε αυτός ο ''άνθρωπος'' στη ζωή του, έτυχε δύο-τρία να είναι σωστά. Απίστευτο, να όμως που καμιά φορά και τα απίστευτα συμβαίνουν.

Μα, αυτά είναι θέμα τεχνικής της χειραγώγησης του πλήθους. Και βέβαια τα ήξερε... :(

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Δημήτρης
7 hours ago, Cassandra Gotha said:

Μα, αυτά είναι θέμα τεχνικής της χειραγώγησης του πλήθους. Και βέβαια τα ήξερε... :(

Ναι, φυσικά και τα ήξερε. Γι' αυτό άλλωστε και τα εφάρμοζε και έπειθε. Απλά επειδή το θέμα είναι λεπτό, πρέπει και να διευκρινίσω. Να αποκλείσω τυχόν αντιδράσεις του στυλ ''Τι; Τολμάς να λες ότι είχε δίκιο αυτό το κτήνος; Καλά, δεν ντρέπεσαι;''

Το λοιπόν είναι ότι μπορεί κανείς να μην έχει πειράξει μύγα στη ζωή του και να μην είναι σε θέση να αρθρώσει μία αράδα μπροστά σε συγκεντρωμένο πλήθος. Ή να ξέρει να μιλάει με τρόπο τόσο ποιοτικό που να καμουφλάρει εμετικές πεποιθήσεις και παράλληλα να είναι παράφρων. Το ότι ήταν psycho, δεν σημαίνει ότι δεν ήταν και προικισμένος ρήτορας. Άλλο το ένα, άλλο το άλλο. Γι' αυτό λοιπόν ήθελα οπωσδήποτε να το ξεκαθαρίσω. Προς αποφυγή παρεξηγήσεων.

Μου αρέσει να διαβάζω και να βλέπω για βρωμοναζί, όχι οι ίδιοι :) 

Edited by Δημήτρης
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

78459707_1.jpg.4330ab6f61b235d29a664b8b63d64900.jpg

Ντέιβιντ Γκραν - Οι δολοφόνοι του ανθισμένου Φεγγαριού (Killers of the Flower Moon, 2017)

Από την πρώτη στιγμή που είδα το "Οι δολοφόνοι του ανθισμένου Φεγγαριού" στο Goodreads και άρχισα να διαβάζω τις διθυραμβικές κριτικές, μου κίνησε για τα καλά το ενδιαφέρον, μιας και η θεματολογία του βιβλίου είναι ακριβώς του γούστου μου. Οπότε, ήλπιζα ότι μια μέρα θα το βλέπαμε μεταφρασμένο και στα ελληνικά, έτσι ώστε να το απολαύσω στον απόλυτο βαθμό. Και οι εκδόσεις Λαβύρινθος μας έκαναν τη χάρη και έφεραν στην Ελλάδα ένα από τα πιο ενδιαφέροντα και συγκλονιστικά True Crime βιβλία που κυκλοφορούν εκεί έξω. 

Τη δεκαετία του 1920, οι άνθρωποι με το υψηλότερο κατά κεφαλήν εισόδημα στον κόσμο, ήταν τα μέλη της φυλής των Οσέιτζ της Οκλαχόμα. Που λέτε, κατά το 1870 οι εν λόγω Ινδιάνοι εκδιώχθηκαν από τα εύφορα εδάφη του Κάνσας και στάλθηκαν στα βραχώδη τοπία της Οκλαχόμα. Έλα όμως που εκεί βρήκαν μερικά από τα πλουσιότερα κοιτάσματα πετρελαίου σε Αμερικάνικο έδαφος. Και ήταν αρκετά έξυπνοι για να κατοχυρώσουν τα δικαιώματα εκμετάλλευσης και κάθε χρόνο, όλα τα μέλη της φυλής, να λαμβάνουν πολλά χρήματα. Όμως, αυτό δεν άρεσε και πολύ στους Λευκούς Αμερικανούς, που ήθελαν και αυτοί να βάλουν τη χερούκλα τους στο βάζο με το μέλι. Πολλοί Λευκοί (άνδρες και γυναίκες) παντρεύτηκαν μέλη της φυλής των Οσέιτζ, είτε από έρωτα, είτε από συμφέρον, για να έχουν πρόσβαση στα πλούτη τους.

Και μετά δεκάδες, ίσως και εκατοντάδες Οσέιτζ άρχισαν να πεθαίνουν: "Φυσικά αίτια", δηλητηριάσεις, εκτελέσεις με μια σφαίρα στο κεφάλι, εκρήξεις, απ'όλα είχε ο μπαχτσές. Και όλα αυτά, για τα χρήματα. Και οι Αρχές έκαναν ό,τι μπορούσαν για να μην βγάλουν μια άκρη, για να μην πάνε όλοι οι υπεύθυνοι των εγκλημάτων στη φυλακή ή την ηλεκτρική καρέκλα. Η διαφθορά σε τοπικό και εθνικό επίπεδο, αλλά και τα μεγάλα πολιτικά συμφέροντα πάντα στέκονται εμπόδιο στη Δικαιοσύνη. Όμως υπήρχε και ο νεαρός Τζ. Έντγκαρ Χούβερ και το Γραφείο Ερευνών του (οι απαρχές του FBI), αλλά και κάποιοι ανελέητοι υπερασπιστές το Νόμου, που ήθελαν πάση θυσία να σταματήσουν το μακελειό. Ένας από αυτούς, ήταν ο πρώην Τέξας Ρέιντζερ, Τομ Γουάιτ.

Το βιβλίο είναι γραμμένο σε μυθιστορηματική μορφή, όμως όλα όσα αναφέρονται είναι αληθινά. Ο Ντέιβιντ Γκραν χρησιμοποίησε εκατοντάδες πηγές και έψαξε σε χιλιάδες σκονισμένα αρχεία, για να παρουσιάσει μια πραγματικά συγκλονιστική και ιδιαίτερα τρομακτική ιστορία, που αναδεικνύει με τον πιο ωμό τρόπο την απληστία και την αλαζονεία του ανθρώπου. Η γραφή του Γκραν είναι γλαφυρή και ολοζώντανη, σε σημεία αρκετά υποβλητική και συνολικά απίστευτα εθιστική. Ο συγγραφέας καταφέρνει να παρουσιάσει όσο γίνεται καλύτερα μια πολυεπίπεδη ιστορία μυστηρίου και εγκλήματος, στην οποία συμμετέχουν ως θύματα και θύτες δεκάδες άνθρωποι. Τα στοιχεία που δίδονται είναι εκατοντάδες και τα γεγονότα διαδέχονται το ένα το άλλο, όμως προσωπικά δεν έχασα καθόλου την μπάλα, χάρη στην εξαιρετική αφηγηματική ικανότητα του συγγραφέα. 

Επιγραμματικά, πρόκειται για ένα γλαφυρό, συγκλονιστικό και κατά μια άποψη τρομακτικό βιβλίο, το οποίο είναι αδύνατον να μην ενθουσιάσει (ή έστω να ικανοποιήσει) τους λάτρεις των ιστοριών με αληθινά εγκλήματα. Προσωπικά δηλώνω λάτρης τέτοιου είδους βιβλίων και το "Οι δολοφόνοι του ανθισμένου Φεγγαριού" είναι σίγουρα ένα από τα καλύτερα που είχα την τύχη να διαβάσω. Όσον αφορά την ελληνική έκδοση, είναι πολύ καλή και προσεγμένη (μονάχα λίγα ασήμαντα λαθάκια ξέφυγαν), με γλαφυρή μετάφραση και ωραία παρουσίαση. Φυσικά η έκδοση περιλαμβάνει δεκάδες φωτογραφίες (που συνοδεύουν το κείμενο), αλλά και όλες τις πηγές και τις σημειώσεις που χρησιμοποίησε ο συγγραφέας.

9.5/10

  • Like 4

Share this post


Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

«Το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ».

Η Άννα Φρανκ ήταν ένα κορίτσι που ήθελε να καταβροχθίσει εικόνες, μέρη, εμπειρίες, τον κόσμο ολόκληρο. Δεν εκπληρώθηκε η επιθυμία της, η λαχτάρα, η πείνα της. Δεν μπορώ να πω άλλα, ήταν ένα από τα πιο σημαντικά αναγνώσματα της ζωής μου, αυτό το ημερολόγιο μίας έξυπνης, ονειροπόλας και παθιασμένης έφηβης που κρυβόταν με την οικογένειά της από τους Ναζί.
«Οι διάφοροι γονείς ξέχασαν άραγε τα νιάτα τους; Θα νόμιζε κανείς ότι τα ξέχασαν. Μας παίρνουν πάντα στα σοβαρά όταν λέμε κάτι για να γελάσουμε και γελούν όταν λέμε κάτι στα σοβαρά».

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

2135540468_.jpg.47f76585d1edd585a9a7fe52d9c3cfee.jpg

Βέρνερ Χέρτσογκ - Οδοιπορία στον πάγο (Vom Gehen im Eis, 1978)

Ο Βέρνερ Χέρτσογκ είναι μεγάλη μορφή του Γερμανικού και γενικά του Ευρωπαϊκού κινηματογράφου, όντας σκηνοθέτης και σεναριογράφος πολλών αριστουργηματικών ταινιών και ντοκιμαντέρ. Είναι ένας σκηνοθέτης που "παίζει" με τις αισθήσεις και τα συναισθήματα των θεατών, μοιράζοντας στις ταινίες του άπειρες εικόνες άγριας ομορφιάς. Ε, σχεδόν το ίδιο συμβαίνει και με τούτο το βιβλίο, το οποίο αποτελεί την ημερολογιακή καταγραφή του προσκυνηματικού ταξιδιού του Χέρτσογκ, από το Μόναχο στο Παρίσι, με αφορμή τη σοβαρή ασθένεια της Λόττε Άισνερ, της γυναίκας που υπήρξε κάτι σαν μέντορας γι'αυτόν. Ο Χέρτσογκ αποφάσισε να το πάει ποδαράτο μέσα στο καταχείμωνο, αν και φυσικά σε ορισμένα κομμάτια της διαδρομής τον βοήθησαν περαστικοί οδηγοί. Στο βιβλίο αυτό καταγράφονται κυρίως όλα όσα έκαναν εντύπωση στον συγγραφέα κατά τη διαδρομή του, καθώς επίσης και τα ζόρια που τράβηξε για να τα καταφέρει. Ο Χέρτσογκ έχει μια μοναδική ικανότητα στο να περιγράφει τοπία και καταστάσεις με τρόπο λιτό αλλά και συνάμα λυρικό, καταφέρνοντας παράλληλα να μεταδώσει στους αναγνώστες τη μελαγχολία και τη μοναξιά που ένιωσε κατά τη διάρκεια του ταξιδιού. Σίγουρα είναι ένα βιβλίο που με ταξίδεψε και που με έβαλε σε κάθε είδους σκέψεις.

8/10

Share this post


Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Peter Wohlebben, "Η Μυστική Ζωή των Δέντρων".

Ένα υπέροχο βιβλίο, που μας φέρνει πιο κοντά στον πραγματικό κόσμο, αυτόν που εμείς δεν αντιλαμβανόμαστε (ή νομίζουμε ότι δεν αντιλαμβανόμαστε, λόγω των παρωπίδων του πολιτισμού). Το δάσος ζει, αναπνέει, μιλάει, πονάει, χαίρεται. Κι εμείς καλά θα κάνουμε να πατάμε ελαφριά, όταν βρισκόμαστε μέσα του, να κάνουμε ησυχία και να σεβόμαστε τους αιώνες του.
Ο συγγραφέας έχει γνώσεις, έχει διαφορετική ματιά από τους περισσότερους, κοντόφθαλμους επιστήμονες, που πιστεύουν ότι οι ανθρώπινες παρεμβάσεις κάνουν καλό στη φύση, και μας εξηγεί το σκεπτικό του, ότι το να την αφήσουμε στην ησυχία της είναι το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε γι' αυτήν. Σε ένα σημείο μόνο βρήκα ένα συμπέρασμά του υπερβολικό, αλλά και πού ξέρω αν δεν είναι πράγματι έτσι;
(Μετά απ' αυτό το βιβλίο, θέλω να ξαναδιαβάσω Τόλκιν, και συγκεκριμένα τα κομμάτια που αναφέρονται στους Εντ.)
Την επόμενη φορά που θα βρεθείτε σε ένα δάσος, αγγίξτε με αγάπη και ευγνωμοσύνη ένα δέντρο, σας νιώθει.

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

Πιερ Λουίς - Εγχειρίδιον κοσμιότητος (Manuel De Civilité Pour Les Petites Filles à L'usage Des Maisons D'éducation, 1919)

Πέρυσι τον Αύγουστο διάβασα και απόλαυσα το σπιρτόζικο και γεμάτο σαρκασμό "Η γυναίκα και το νευρόσπαστο", το ίδιο ακριβώς συνέβη και με το "Εγχειρίδιον κοσμιότητος προς χρήσιν υπό των νεαρών δεσποινίδων", αν και μάλλον για αρκετά διαφορετικούς λόγους. Τα παλιά τα χρόνια υπήρχαν διάφορα εγχειρίδια περί σαβουάρ βιβρ, που μάθαιναν στα κορίτσια και τα αγόρια πώς να συμπεριφέρονται σε κάθε περίσταση, και αυτό είναι που σατιρίζει και παρωδεί με ακραίο τρόπο ο Πιερ Λουίς με τούτο το βιβλιαράκι. Ουσιαστικά πρόκειται για ένα... πορνογραφικό εγχειρίδιο, που μαθαίνει στις νεαρές κορασίδες τι να κάνουν με το... σεξουαλικό τους ταμπεραμέντο, σε κάθε περίσταση. Εννοείται πως το βιβλίο αυτό δεν είναι για μυγιάγγιχτους ή γι'αυτούς που κοκκινίζουν εύκολα με λέξεις και εκφράσεις γεμάτες σεξουαλικά υπονοούμενα, γιατί φυσικά το βιβλίο είναι γεμάτο από τέτοια πράγματα. Ασυζητητί, πρόκειται για μια ένοχη απόλαυση, που μεταξύ άλλων μπορεί να ανεβάσει και τη... λίμπιντο των αναγνωστών. Και, φυσικά, είναι από τα βιβλιαράκια που διαβάζονται ξανά και ξανά, προσφέροντας κάθε φορά την ίδια ευχαρίστηση.

8/10

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Δημήτρης

Διάβασα την τριλογία των Τολτέκων του Ταϊ- ούν Μά-ρις. Για την ακρίβεια αυτά που έχουν μεταφραστεί γιατί απ' όσο μπόρεσα να καταλάβω, είναι τουλάχιστον τα διπλάσια. Ο πρώτος τόμος με τίτλο ''Η Επιστροφή των Πολεμιστών'' είναι εισαγωγικού περιεχομένου. Γίνεται αναδρομή στο πολύ μακρινό παρελθόν, πίσω στα χρόνια της θρυλικής Λεμουρίας. Ενθυμούμενοι πρότερες τους εποχές, οι Τολτέκοι ανέκτησαν το χάρισμα να βλέπουν. Κατείχαν δυνάμεις που στα μάτια των απλών ανθρώπων φάνταζαν εξωπραγματικές καθιστώντας τους ικανούς μεταξύ άλλων να μετακινούν ογκώδη και βαριά αντικείμενα. Καταφέρνοντας έτσι να χτίσουν τις Πυραμίδες και το Στόουνχεντζ. 

Όντας δικαιωματική κληρονομιά του ανθρώπου, ο καθένας έχει την επιλογή να ανταποκριθεί ή όχι στη κραυγή του αετού και να διαλέξει τον δρόμο που θα πάρει. Της γνωστής, συμβατικής ζωής ή του μονοπατιού της μύησης του πολεμιστή. Και με αυτό είναι που έχει να κάνει το κυρίως θέμα παραθέτοντας τα βήματα που χρειάζονται. Πνευματικές ως επί το πλείστο τεχνικές για την αυτογνωσία και παγίδες στις οποίες καλείται ο υποψήφιος να αντεπεξέλθει. Διευκρινίζεται πολλάκις ότι όταν έρθει η ώρα της επιλογής, δεν υπάρχει γυρισμός. Ή πηγαίνει κανείς με το πουλί, ή πάει, πέταξε :bye2: Κουκούλι που περιβάλλει τον άνθρωπο. Αόρατο πλην όμως υπαρκτό. Ενεργειακά πεδία στην επιφάνεια του που φωτίζονται από λαμπρό σημείο. Με την αντίληψη να ενεργοποιείται όταν απλώσουν το φως τους και φωτίσουν αντίστοιχα που βρίσκονται πέρα από αυτό, συνιστώντας έτσι το λεγόμενο ''σημείο συναρμολόγησης''. Η δυνατότητα μετακίνησης του φανερώνει κόσμους των οποίων μέχρι τότε αγνοούσαμε την ύπαρξη. Το ίδιο όμως πραγματικούς όσο και ο δικός μας. Συνέχεια με τις βασικές αρχές που πρέπει να ακολουθηθούν βήμα προς βήμα. Εφτά συνολικά με ονόματα ζώων. Αλληλοσυνδεόμενες, η καθεμία όμως και διαφορετική. Δίνεται βάρος στη δύναμη των λέξεων και στη δυνατότητα του να μπορεί κανείς να διαβάζει ανάμεσα στις γραμμές. Παραθέτονται λογοτεχνικά αποσπάσματα τα οποία εννοείται ότι δεν μου έκαναν κανένα κλικ :) Αναφέρονται στερεότυπα που επικρατούν όσον αφορά τις κοινωνικές συμβάσεις και παγίδες στις οποίες πέφτουν πολλοί άνθρωποι. Στο να προσπαθούν να είναι και να συμπεριφέρονται όχι όπως θα ήθελαν, παρά μόνο όπως επιθυμεί ο περίγυρος τους. Στο να είναι αρεστοί στους γνωστούς και ας μην αισθάνονται καλά οι ίδιοι. Δίνονται παραδείγματα με προβλήματα ανθρώπων της διπλανής μας πόρτας. Προβλήματα που λίγο- πολύ αντιμετωπίζουμε όλοι μας και που έχουν να κάνουν με την δουλειά, τις συναναστροφές και την οικογενειακή μας κατάσταση. Προτείνονται λύσεις και επισημαίνονται κίνδυνοι με επικρατέστερους τον εφησυχασμό και την αλαζονεία. Πολλάκις τονίζεται ότι δεν έχει σημασία αν χάσει κανείς μία μάχη αφού αποκομίζει το κέρδος της εμπειρίας. Αλλά να αποτύχει να παλέψει καν. Η καθοριστική σημασία των ονείρων, της επαγρύπνησης και της πειθαρχίας. Εκτενής αναφορά γίνεται στις πρακτικές τεχνικές της ανακεφαλαίωσης και της μη πράξης. Η πρώτη έχει να κάνει με θύμησες της ζωής μας. Ανακαλώντας κανείς σταδιακά το παρελθόν φτάνει ως και το σημείο της γέννησης του! Με την ενεργητική όπου και με μεθοδικό τρόπο ανακαλεί περιστατικά. Ή με την αυθόρμητη όπου επεισόδιο που βιώνεται μία δεδομένη στιγμή, γυρίζει τα γρανάζια της μνήμης για να ανασύρει και άλλα. Και η δεύτερη με την πλήρη εγρήγορση που παρέχει στον μαθητευόμενο την δυνατότητα να παρατηρεί καταστάσεις αποστασιοποιημένα όσο και αντικειμενικά. Γίνεται και παρατήρηση που με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο. Είναι παράταιρη σε σχέση με τα παραπάνω αλλά δεν πειράζει, θέλω να το αναφέρω. Πολλοί είναι της άποψης ότι όλα αυτά πρέπει να διδάσκονται αφιλοκερδώς. Και όσοι δεν το κάνουν είναι τσαρλατάνοι. Ναι, λες και αυτοί οι ''τσαρλατάνοι'' δεν έχουν να πληρώσουν νοίκια και λογαριασμούς. Ή επειδή τους περιβάλλει δήθεν κάποια θεϊκή υπόσταση, δεν έχουν και την ανάγκη να πάνε στο σούπερ μάρκετ. Καθόλου υποχρεωμένοι δεν είναι, αν θέλουν το κάνουν. Έτσι, για να μην ισοπεδώνονται όλα. 

Ο δεύτερος που φέρει τον τίτλο ''Η Κραυγή του Αετού'' μας πηγαίνει παραπέρα με στερεότυπα που δεν θα έπρεπε να υφίστανται. Όπως κάποιος που ακολουθεί το μονοπάτι της μάθησης, ότι δεν πρέπει να πίνει και να καπνίζει. Δεν υπάρχει τίποτα κακό σ' αυτό αρκεί να υπάρχει μέτρο. Ή η πλάνη που τρέφει για τον δήθεν απεριόριστο χρόνο που έχει στη διάθεση του. Παίρνοντας ως δεδομένο την κοπιαστική προσπάθεια που απαιτείται για την εκπαίδευση, πραγματικά δεν θα μπορούσε να απέχει περισσότερο από την αλήθεια. Ο χρόνος είναι εναντίον όχι μόνον όσο αφορά την εκπαίδευση, αλλά για την ζωή του γενικά. Με ότι έχει να κάνει με το εφήμερο της ύπαρξης. Όντας φτερά στον άνεμο, σήμερα είμαστε, αύριο όχι. Δίνεται βαρύτητα στο θάρρος του να κυνηγάει κανείς τα όνειρα του όσο και σε φοβίες που μας κατατρέχουν. Στον κίνδυνο που ελοχεύει αν εφησυχαστούμε και θεωρήσουμε ότι είμαστε απρόσβλητοι από άσχημες καταστάσεις. Η λεγόμενη διαύγεια. Ή στο ότι όλες μας οι αποφάσεις είναι σωστές καταντώντας έτσι αλαζόνες. Ζωτικής σημασίας και η νηφαλιότητα που έχει να κάνει με την ικανότητα μετακίνησης του σημείου συναρμολόγησης μόνο στη δεξιά πλευρά της συνείδησης. Κάτι από την φύση του περιοριστικό. Τρέφοντας έτσι ο μαθητευόμενος την πλάνη ότι κατέχει όλα όσα θα μπορούσε να γνωρίζει, μην αφήνοντας κατ' αυτόν τον τρόπο πεδίο για το απρόσμενο της αποκάλυψης. Δίνεται βάση στη σημασία της πίστης στις επιλογές μας και στη διαφορά της με την εμπιστοσύνη. Ένα και το αυτό για τις σκέψεις και τα συναισθήματα που διαμορφώνουν τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τον κόσμο. Η κοσμοθεωρία μας μάς περιορίζει σε καλούπια. Φορμάρουμε την όποια καινούργια πληροφορία στα πλαίσια της και απορρίπτουμε οποιαδήποτε δεν την βρίσκει σύμφωνη. Αδυνατώντας έτσι να διευρύνουμε τους ορίζοντες μας. Πολύ σημαντική και η τέχνη των ονείρων που διακρίνεται στο ενεργητικό και παθητικό ονείρεμα. Το πρώτο έχει να κάνει με την επίτευξη εναλλακτικών καταστάσεων αντίληψης και το δεύτερο όποια επιτυγχάνεται αυθόρμητα. Με αποτελέσματα εκπληκτικά. 

Τρίτος τόμος με τίτλο ''Η Γνώση του Δράκοντα''. Κατηγοριοποιούνται πολεμιστές ανάλογα με τα μονοπάτια που ακολουθούν. Οι αφιερωμένοι στην ενδυνάμωση του ανθρώπου έχουν πάρει τον δρόμο της ελευθερίας. Ενώ όσοι βαδίζουν στο δρόμο της υψηλής περιπέτειας προσδοκούν σε προσωπικά οφέλη. Οι οποίοι με την σειρά τους διακρίνονται σε πολεμιστές της πρώτης και της δεύτερης προσοχής. Οι της πρώτης έχουν να κάνουν με την δυνατότητα αυτού που αποκαλείται λογική ή κανονική συνείδηση. Κατάσταση την οποία ο μέσος άνθρωπος δεν γνωρίζει εις βάθος. Και η δεύτερη συνιστά επίπεδο συνείδησης παντελώς έξω των ανθρωπίνων δυνατοτήτων κατανόησης. Πόσο μάλλον εξερεύνησης του. Δίνεται βάση στο ότι οι μαθητευόμενοι δεν δέχονται διδασκαλίες με την ευρεία έννοια του όρου. Παρά μόνο κατευθυντήριες γραμμές με τους ίδιους να πρέπει να τις ερμηνεύσουν κατά τέτοιο τρόπο που να ανακαλύπτουν την εσωτερική τους ισχύ. Λεπτό και το σημείο της αυτοπεποίθησης. Δεν πρέπει ούτε να μας ρίχνει ψυχολογικά αλλά ούτε και να δημιουργεί υπερβολικές προσδοκίες. Παίζει και ο καθοδηγητής τον ρόλο του στο να φέρει τον ασκούμενο στο επιθυμητό σημείο. Το μεγαλύτερο όμως δώρο το κάνει ο ίδιος ο ασκούμενος στον εαυτό του. Όταν φτάνει στο σημείο της μεταμόρφωσης οπότε και αποκομίζει οφέλη πέρα από κάθε φαντασία. Γίνεται λόγος για τα τέσσερα είδη τυράννων που μπορεί να συναντήσει κανείς στη ζωή του. Τύραννοι που για τον πολεμιστή είναι ουσιαστικά δώρο για να εξασκήσει τις τεχνικές του. Γίνεται αναφορά στον έλεγχο της τρέλας, στο ξύπνημα μέσα στο όνειρο και την είσοδο στο άγνωστο. Στον χειρισμό του χρόνου. Έστω π.χ. ότι μάντης θέλει να εντρυφήσει στα αίτια για την ιδιαίτερη συμπεριφορά ενός ανθρώπου. Δεν επιταχύνει τον χρόνο παρά μόνο την αντίληψη του γι' αυτόν. Είναι σαν να έχει ταξιδέψει πίσω για απειροελάχιστο χρονικό διάστημα, χωρίς όμως ουσιαστικά να έχει πάει πουθενά. Μετατοπίζει κατά κάποιο τρόπο το παρελθόν στο παρόν αποκτώντας έτσι πρόσβαση στο μυαλό του συγκεκριμένου ανθρώπου. Και αρκετά άλλα θαυμαστά όσο και παράξενα. 

Τι ισχύει απ' όλα αυτά δεν ξέρω. Θα ήθελα να ολοκληρώσω την ανάγνωση της σειράς το πρωτότυπο της οποίας όμως υπερβαίνει κατά πολύ τις δυνατότητες μου. Σε κάθε περίπτωση φαίνεται -και είναι- τρομερά ενδιαφέρουσα. Προτείνεται για όποιον θέλει να πειραματιστεί ή να αποκτήσει έστω και μία επιφανειακή γνώση καταστάσεων που παραμερίζουν τα πέπλα της καθημερινότητας. 

Edited by Δημήτρης
  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..