Jump to content
BladeRunner

Non-Fiction

Recommended Posts

Cassandra Gotha
On 11/19/2019 at 10:13 AM, Δημήτρης said:

 

Υπάρχουν κάποια λίγα που με βρίσκουν σύμφωνο. Όπως το ότι το λιβάνι στις εκκλησίες προσδίδει μεγαλείο στα κηρύγματα των παπάδων :mf_popeanim: Ξέρετε, εκείνη η θεσπέσια, βαριά, υποβλητική μυρωδιά χωρίς την οποία δεν θα έδινε κανείς την δέουσα σημασία. Το ότι μεγάλο ρόλο στην επιτυχία ή όχι μίας ομιλίας πέρα από την ρητορική δεινότητα, παίζει ο χώρος και ο χρόνος. Η υποβλητικότητα της αίθουσας. Αν φωτίζεται καλά και αν έχει καλή ακουστική. Αν γίνεται απόγευμα και όχι π.χ. στο καταμεσήμερο που κάποιος νηστικός ενδέχεται να σκέφτεται το φαγητό που τον περιμένει σπίτι. Το ότι ο ομιλητής πρέπει να προσαρμόζεται στο κοινό για να το κερδίσει, να διαβάζει τις αντιδράσεις του. Η εμμονή που δίνει ορισμένες φορές η ιστορία σε ημερομηνίες σημαντικών γεγονότων αφήνοντας στην αφάνεια σημαντικές πτυχές που τα δημιούργησαν. Για την καθοριστική σημασία της προπαγάνδας στον ψυχολογικό τομέα κατά την διάρκεια πολεμικών συρράξεων.

Από τα 1268009898038905 πράγματα που είπε αυτός ο ''άνθρωπος'' στη ζωή του, έτυχε δύο-τρία να είναι σωστά. Απίστευτο, να όμως που καμιά φορά και τα απίστευτα συμβαίνουν.

Μα, αυτά είναι θέμα τεχνικής της χειραγώγησης του πλήθους. Και βέβαια τα ήξερε... :(

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Δημήτρης
7 hours ago, Cassandra Gotha said:

Μα, αυτά είναι θέμα τεχνικής της χειραγώγησης του πλήθους. Και βέβαια τα ήξερε... :(

Ναι, φυσικά και τα ήξερε. Γι' αυτό άλλωστε και τα εφάρμοζε και έπειθε. Απλά επειδή το θέμα είναι λεπτό, πρέπει και να διευκρινίσω. Να αποκλείσω τυχόν αντιδράσεις του στυλ ''Τι; Τολμάς να λες ότι είχε δίκιο αυτό το κτήνος; Καλά, δεν ντρέπεσαι;''

Το λοιπόν είναι ότι μπορεί κανείς να μην έχει πειράξει μύγα στη ζωή του και να μην είναι σε θέση να αρθρώσει μία αράδα μπροστά σε συγκεντρωμένο πλήθος. Ή να ξέρει να μιλάει με τρόπο τόσο ποιοτικό που να καμουφλάρει εμετικές πεποιθήσεις και παράλληλα να είναι παράφρων. Το ότι ήταν psycho, δεν σημαίνει ότι δεν ήταν και προικισμένος ρήτορας. Άλλο το ένα, άλλο το άλλο. Γι' αυτό λοιπόν ήθελα οπωσδήποτε να το ξεκαθαρίσω. Προς αποφυγή παρεξηγήσεων.

Μου αρέσει να διαβάζω και να βλέπω για βρωμοναζί, όχι οι ίδιοι :) 

Edited by Δημήτρης
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

78459707_1.jpg.4330ab6f61b235d29a664b8b63d64900.jpg

Ντέιβιντ Γκραν - Οι δολοφόνοι του ανθισμένου Φεγγαριού (Killers of the Flower Moon, 2017)

Από την πρώτη στιγμή που είδα το "Οι δολοφόνοι του ανθισμένου Φεγγαριού" στο Goodreads και άρχισα να διαβάζω τις διθυραμβικές κριτικές, μου κίνησε για τα καλά το ενδιαφέρον, μιας και η θεματολογία του βιβλίου είναι ακριβώς του γούστου μου. Οπότε, ήλπιζα ότι μια μέρα θα το βλέπαμε μεταφρασμένο και στα ελληνικά, έτσι ώστε να το απολαύσω στον απόλυτο βαθμό. Και οι εκδόσεις Λαβύρινθος μας έκαναν τη χάρη και έφεραν στην Ελλάδα ένα από τα πιο ενδιαφέροντα και συγκλονιστικά True Crime βιβλία που κυκλοφορούν εκεί έξω. 

Τη δεκαετία του 1920, οι άνθρωποι με το υψηλότερο κατά κεφαλήν εισόδημα στον κόσμο, ήταν τα μέλη της φυλής των Οσέιτζ της Οκλαχόμα. Που λέτε, κατά το 1870 οι εν λόγω Ινδιάνοι εκδιώχθηκαν από τα εύφορα εδάφη του Κάνσας και στάλθηκαν στα βραχώδη τοπία της Οκλαχόμα. Έλα όμως που εκεί βρήκαν μερικά από τα πλουσιότερα κοιτάσματα πετρελαίου σε Αμερικάνικο έδαφος. Και ήταν αρκετά έξυπνοι για να κατοχυρώσουν τα δικαιώματα εκμετάλλευσης και κάθε χρόνο, όλα τα μέλη της φυλής, να λαμβάνουν πολλά χρήματα. Όμως, αυτό δεν άρεσε και πολύ στους Λευκούς Αμερικανούς, που ήθελαν και αυτοί να βάλουν τη χερούκλα τους στο βάζο με το μέλι. Πολλοί Λευκοί (άνδρες και γυναίκες) παντρεύτηκαν μέλη της φυλής των Οσέιτζ, είτε από έρωτα, είτε από συμφέρον, για να έχουν πρόσβαση στα πλούτη τους.

Και μετά δεκάδες, ίσως και εκατοντάδες Οσέιτζ άρχισαν να πεθαίνουν: "Φυσικά αίτια", δηλητηριάσεις, εκτελέσεις με μια σφαίρα στο κεφάλι, εκρήξεις, απ'όλα είχε ο μπαχτσές. Και όλα αυτά, για τα χρήματα. Και οι Αρχές έκαναν ό,τι μπορούσαν για να μην βγάλουν μια άκρη, για να μην πάνε όλοι οι υπεύθυνοι των εγκλημάτων στη φυλακή ή την ηλεκτρική καρέκλα. Η διαφθορά σε τοπικό και εθνικό επίπεδο, αλλά και τα μεγάλα πολιτικά συμφέροντα πάντα στέκονται εμπόδιο στη Δικαιοσύνη. Όμως υπήρχε και ο νεαρός Τζ. Έντγκαρ Χούβερ και το Γραφείο Ερευνών του (οι απαρχές του FBI), αλλά και κάποιοι ανελέητοι υπερασπιστές το Νόμου, που ήθελαν πάση θυσία να σταματήσουν το μακελειό. Ένας από αυτούς, ήταν ο πρώην Τέξας Ρέιντζερ, Τομ Γουάιτ.

Το βιβλίο είναι γραμμένο σε μυθιστορηματική μορφή, όμως όλα όσα αναφέρονται είναι αληθινά. Ο Ντέιβιντ Γκραν χρησιμοποίησε εκατοντάδες πηγές και έψαξε σε χιλιάδες σκονισμένα αρχεία, για να παρουσιάσει μια πραγματικά συγκλονιστική και ιδιαίτερα τρομακτική ιστορία, που αναδεικνύει με τον πιο ωμό τρόπο την απληστία και την αλαζονεία του ανθρώπου. Η γραφή του Γκραν είναι γλαφυρή και ολοζώντανη, σε σημεία αρκετά υποβλητική και συνολικά απίστευτα εθιστική. Ο συγγραφέας καταφέρνει να παρουσιάσει όσο γίνεται καλύτερα μια πολυεπίπεδη ιστορία μυστηρίου και εγκλήματος, στην οποία συμμετέχουν ως θύματα και θύτες δεκάδες άνθρωποι. Τα στοιχεία που δίδονται είναι εκατοντάδες και τα γεγονότα διαδέχονται το ένα το άλλο, όμως προσωπικά δεν έχασα καθόλου την μπάλα, χάρη στην εξαιρετική αφηγηματική ικανότητα του συγγραφέα. 

Επιγραμματικά, πρόκειται για ένα γλαφυρό, συγκλονιστικό και κατά μια άποψη τρομακτικό βιβλίο, το οποίο είναι αδύνατον να μην ενθουσιάσει (ή έστω να ικανοποιήσει) τους λάτρεις των ιστοριών με αληθινά εγκλήματα. Προσωπικά δηλώνω λάτρης τέτοιου είδους βιβλίων και το "Οι δολοφόνοι του ανθισμένου Φεγγαριού" είναι σίγουρα ένα από τα καλύτερα που είχα την τύχη να διαβάσω. Όσον αφορά την ελληνική έκδοση, είναι πολύ καλή και προσεγμένη (μονάχα λίγα ασήμαντα λαθάκια ξέφυγαν), με γλαφυρή μετάφραση και ωραία παρουσίαση. Φυσικά η έκδοση περιλαμβάνει δεκάδες φωτογραφίες (που συνοδεύουν το κείμενο), αλλά και όλες τις πηγές και τις σημειώσεις που χρησιμοποίησε ο συγγραφέας.

9.5/10

  • Like 4

Share this post


Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

«Το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ».

Η Άννα Φρανκ ήταν ένα κορίτσι που ήθελε να καταβροχθίσει εικόνες, μέρη, εμπειρίες, τον κόσμο ολόκληρο. Δεν εκπληρώθηκε η επιθυμία της, η λαχτάρα, η πείνα της. Δεν μπορώ να πω άλλα, ήταν ένα από τα πιο σημαντικά αναγνώσματα της ζωής μου, αυτό το ημερολόγιο μίας έξυπνης, ονειροπόλας και παθιασμένης έφηβης που κρυβόταν με την οικογένειά της από τους Ναζί.
«Οι διάφοροι γονείς ξέχασαν άραγε τα νιάτα τους; Θα νόμιζε κανείς ότι τα ξέχασαν. Μας παίρνουν πάντα στα σοβαρά όταν λέμε κάτι για να γελάσουμε και γελούν όταν λέμε κάτι στα σοβαρά».

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

2135540468_.jpg.47f76585d1edd585a9a7fe52d9c3cfee.jpg

Βέρνερ Χέρτσογκ - Οδοιπορία στον πάγο (Vom Gehen im Eis, 1978)

Ο Βέρνερ Χέρτσογκ είναι μεγάλη μορφή του Γερμανικού και γενικά του Ευρωπαϊκού κινηματογράφου, όντας σκηνοθέτης και σεναριογράφος πολλών αριστουργηματικών ταινιών και ντοκιμαντέρ. Είναι ένας σκηνοθέτης που "παίζει" με τις αισθήσεις και τα συναισθήματα των θεατών, μοιράζοντας στις ταινίες του άπειρες εικόνες άγριας ομορφιάς. Ε, σχεδόν το ίδιο συμβαίνει και με τούτο το βιβλίο, το οποίο αποτελεί την ημερολογιακή καταγραφή του προσκυνηματικού ταξιδιού του Χέρτσογκ, από το Μόναχο στο Παρίσι, με αφορμή τη σοβαρή ασθένεια της Λόττε Άισνερ, της γυναίκας που υπήρξε κάτι σαν μέντορας γι'αυτόν. Ο Χέρτσογκ αποφάσισε να το πάει ποδαράτο μέσα στο καταχείμωνο, αν και φυσικά σε ορισμένα κομμάτια της διαδρομής τον βοήθησαν περαστικοί οδηγοί. Στο βιβλίο αυτό καταγράφονται κυρίως όλα όσα έκαναν εντύπωση στον συγγραφέα κατά τη διαδρομή του, καθώς επίσης και τα ζόρια που τράβηξε για να τα καταφέρει. Ο Χέρτσογκ έχει μια μοναδική ικανότητα στο να περιγράφει τοπία και καταστάσεις με τρόπο λιτό αλλά και συνάμα λυρικό, καταφέρνοντας παράλληλα να μεταδώσει στους αναγνώστες τη μελαγχολία και τη μοναξιά που ένιωσε κατά τη διάρκεια του ταξιδιού. Σίγουρα είναι ένα βιβλίο που με ταξίδεψε και που με έβαλε σε κάθε είδους σκέψεις.

8/10

Share this post


Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Peter Wohlebben, "Η Μυστική Ζωή των Δέντρων".

Ένα υπέροχο βιβλίο, που μας φέρνει πιο κοντά στον πραγματικό κόσμο, αυτόν που εμείς δεν αντιλαμβανόμαστε (ή νομίζουμε ότι δεν αντιλαμβανόμαστε, λόγω των παρωπίδων του πολιτισμού). Το δάσος ζει, αναπνέει, μιλάει, πονάει, χαίρεται. Κι εμείς καλά θα κάνουμε να πατάμε ελαφριά, όταν βρισκόμαστε μέσα του, να κάνουμε ησυχία και να σεβόμαστε τους αιώνες του.
Ο συγγραφέας έχει γνώσεις, έχει διαφορετική ματιά από τους περισσότερους, κοντόφθαλμους επιστήμονες, που πιστεύουν ότι οι ανθρώπινες παρεμβάσεις κάνουν καλό στη φύση, και μας εξηγεί το σκεπτικό του, ότι το να την αφήσουμε στην ησυχία της είναι το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε γι' αυτήν. Σε ένα σημείο μόνο βρήκα ένα συμπέρασμά του υπερβολικό, αλλά και πού ξέρω αν δεν είναι πράγματι έτσι;
(Μετά απ' αυτό το βιβλίο, θέλω να ξαναδιαβάσω Τόλκιν, και συγκεκριμένα τα κομμάτια που αναφέρονται στους Εντ.)
Την επόμενη φορά που θα βρεθείτε σε ένα δάσος, αγγίξτε με αγάπη και ευγνωμοσύνη ένα δέντρο, σας νιώθει.

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

Πιερ Λουίς - Εγχειρίδιον κοσμιότητος (Manuel De Civilité Pour Les Petites Filles à L'usage Des Maisons D'éducation, 1919)

Πέρυσι τον Αύγουστο διάβασα και απόλαυσα το σπιρτόζικο και γεμάτο σαρκασμό "Η γυναίκα και το νευρόσπαστο", το ίδιο ακριβώς συνέβη και με το "Εγχειρίδιον κοσμιότητος προς χρήσιν υπό των νεαρών δεσποινίδων", αν και μάλλον για αρκετά διαφορετικούς λόγους. Τα παλιά τα χρόνια υπήρχαν διάφορα εγχειρίδια περί σαβουάρ βιβρ, που μάθαιναν στα κορίτσια και τα αγόρια πώς να συμπεριφέρονται σε κάθε περίσταση, και αυτό είναι που σατιρίζει και παρωδεί με ακραίο τρόπο ο Πιερ Λουίς με τούτο το βιβλιαράκι. Ουσιαστικά πρόκειται για ένα... πορνογραφικό εγχειρίδιο, που μαθαίνει στις νεαρές κορασίδες τι να κάνουν με το... σεξουαλικό τους ταμπεραμέντο, σε κάθε περίσταση. Εννοείται πως το βιβλίο αυτό δεν είναι για μυγιάγγιχτους ή γι'αυτούς που κοκκινίζουν εύκολα με λέξεις και εκφράσεις γεμάτες σεξουαλικά υπονοούμενα, γιατί φυσικά το βιβλίο είναι γεμάτο από τέτοια πράγματα. Ασυζητητί, πρόκειται για μια ένοχη απόλαυση, που μεταξύ άλλων μπορεί να ανεβάσει και τη... λίμπιντο των αναγνωστών. Και, φυσικά, είναι από τα βιβλιαράκια που διαβάζονται ξανά και ξανά, προσφέροντας κάθε φορά την ίδια ευχαρίστηση.

8/10

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Δημήτρης

Διάβασα την τριλογία των Τολτέκων του Ταϊ- ούν Μά-ρις. Για την ακρίβεια αυτά που έχουν μεταφραστεί γιατί απ' όσο μπόρεσα να καταλάβω, είναι τουλάχιστον τα διπλάσια. Ο πρώτος τόμος με τίτλο ''Η Επιστροφή των Πολεμιστών'' είναι εισαγωγικού περιεχομένου. Γίνεται αναδρομή στο πολύ μακρινό παρελθόν, πίσω στα χρόνια της θρυλικής Λεμουρίας. Ενθυμούμενοι πρότερες τους εποχές, οι Τολτέκοι ανέκτησαν το χάρισμα να βλέπουν. Κατείχαν δυνάμεις που στα μάτια των απλών ανθρώπων φάνταζαν εξωπραγματικές καθιστώντας τους ικανούς μεταξύ άλλων να μετακινούν ογκώδη και βαριά αντικείμενα. Καταφέρνοντας έτσι να χτίσουν τις Πυραμίδες και το Στόουνχεντζ. 

Όντας δικαιωματική κληρονομιά του ανθρώπου, ο καθένας έχει την επιλογή να ανταποκριθεί ή όχι στη κραυγή του αετού και να διαλέξει τον δρόμο που θα πάρει. Της γνωστής, συμβατικής ζωής ή του μονοπατιού της μύησης του πολεμιστή. Και με αυτό είναι που έχει να κάνει το κυρίως θέμα παραθέτοντας τα βήματα που χρειάζονται. Πνευματικές ως επί το πλείστο τεχνικές για την αυτογνωσία και παγίδες στις οποίες καλείται ο υποψήφιος να αντεπεξέλθει. Διευκρινίζεται πολλάκις ότι όταν έρθει η ώρα της επιλογής, δεν υπάρχει γυρισμός. Ή πηγαίνει κανείς με το πουλί, ή πάει, πέταξε :bye2: Κουκούλι που περιβάλλει τον άνθρωπο. Αόρατο πλην όμως υπαρκτό. Ενεργειακά πεδία στην επιφάνεια του που φωτίζονται από λαμπρό σημείο. Με την αντίληψη να ενεργοποιείται όταν απλώσουν το φως τους και φωτίσουν αντίστοιχα που βρίσκονται πέρα από αυτό, συνιστώντας έτσι το λεγόμενο ''σημείο συναρμολόγησης''. Η δυνατότητα μετακίνησης του φανερώνει κόσμους των οποίων μέχρι τότε αγνοούσαμε την ύπαρξη. Το ίδιο όμως πραγματικούς όσο και ο δικός μας. Συνέχεια με τις βασικές αρχές που πρέπει να ακολουθηθούν βήμα προς βήμα. Εφτά συνολικά με ονόματα ζώων. Αλληλοσυνδεόμενες, η καθεμία όμως και διαφορετική. Δίνεται βάρος στη δύναμη των λέξεων και στη δυνατότητα του να μπορεί κανείς να διαβάζει ανάμεσα στις γραμμές. Παραθέτονται λογοτεχνικά αποσπάσματα τα οποία εννοείται ότι δεν μου έκαναν κανένα κλικ :) Αναφέρονται στερεότυπα που επικρατούν όσον αφορά τις κοινωνικές συμβάσεις και παγίδες στις οποίες πέφτουν πολλοί άνθρωποι. Στο να προσπαθούν να είναι και να συμπεριφέρονται όχι όπως θα ήθελαν, παρά μόνο όπως επιθυμεί ο περίγυρος τους. Στο να είναι αρεστοί στους γνωστούς και ας μην αισθάνονται καλά οι ίδιοι. Δίνονται παραδείγματα με προβλήματα ανθρώπων της διπλανής μας πόρτας. Προβλήματα που λίγο- πολύ αντιμετωπίζουμε όλοι μας και που έχουν να κάνουν με την δουλειά, τις συναναστροφές και την οικογενειακή μας κατάσταση. Προτείνονται λύσεις και επισημαίνονται κίνδυνοι με επικρατέστερους τον εφησυχασμό και την αλαζονεία. Πολλάκις τονίζεται ότι δεν έχει σημασία αν χάσει κανείς μία μάχη αφού αποκομίζει το κέρδος της εμπειρίας. Αλλά να αποτύχει να παλέψει καν. Η καθοριστική σημασία των ονείρων, της επαγρύπνησης και της πειθαρχίας. Εκτενής αναφορά γίνεται στις πρακτικές τεχνικές της ανακεφαλαίωσης και της μη πράξης. Η πρώτη έχει να κάνει με θύμησες της ζωής μας. Ανακαλώντας κανείς σταδιακά το παρελθόν φτάνει ως και το σημείο της γέννησης του! Με την ενεργητική όπου και με μεθοδικό τρόπο ανακαλεί περιστατικά. Ή με την αυθόρμητη όπου επεισόδιο που βιώνεται μία δεδομένη στιγμή, γυρίζει τα γρανάζια της μνήμης για να ανασύρει και άλλα. Και η δεύτερη με την πλήρη εγρήγορση που παρέχει στον μαθητευόμενο την δυνατότητα να παρατηρεί καταστάσεις αποστασιοποιημένα όσο και αντικειμενικά. Γίνεται και παρατήρηση που με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο. Είναι παράταιρη σε σχέση με τα παραπάνω αλλά δεν πειράζει, θέλω να το αναφέρω. Πολλοί είναι της άποψης ότι όλα αυτά πρέπει να διδάσκονται αφιλοκερδώς. Και όσοι δεν το κάνουν είναι τσαρλατάνοι. Ναι, λες και αυτοί οι ''τσαρλατάνοι'' δεν έχουν να πληρώσουν νοίκια και λογαριασμούς. Ή επειδή τους περιβάλλει δήθεν κάποια θεϊκή υπόσταση, δεν έχουν και την ανάγκη να πάνε στο σούπερ μάρκετ. Καθόλου υποχρεωμένοι δεν είναι, αν θέλουν το κάνουν. Έτσι, για να μην ισοπεδώνονται όλα. 

Ο δεύτερος που φέρει τον τίτλο ''Η Κραυγή του Αετού'' μας πηγαίνει παραπέρα με στερεότυπα που δεν θα έπρεπε να υφίστανται. Όπως κάποιος που ακολουθεί το μονοπάτι της μάθησης, ότι δεν πρέπει να πίνει και να καπνίζει. Δεν υπάρχει τίποτα κακό σ' αυτό αρκεί να υπάρχει μέτρο. Ή η πλάνη που τρέφει για τον δήθεν απεριόριστο χρόνο που έχει στη διάθεση του. Παίρνοντας ως δεδομένο την κοπιαστική προσπάθεια που απαιτείται για την εκπαίδευση, πραγματικά δεν θα μπορούσε να απέχει περισσότερο από την αλήθεια. Ο χρόνος είναι εναντίον όχι μόνον όσο αφορά την εκπαίδευση, αλλά για την ζωή του γενικά. Με ότι έχει να κάνει με το εφήμερο της ύπαρξης. Όντας φτερά στον άνεμο, σήμερα είμαστε, αύριο όχι. Δίνεται βαρύτητα στο θάρρος του να κυνηγάει κανείς τα όνειρα του όσο και σε φοβίες που μας κατατρέχουν. Στον κίνδυνο που ελοχεύει αν εφησυχαστούμε και θεωρήσουμε ότι είμαστε απρόσβλητοι από άσχημες καταστάσεις. Η λεγόμενη διαύγεια. Ή στο ότι όλες μας οι αποφάσεις είναι σωστές καταντώντας έτσι αλαζόνες. Ζωτικής σημασίας και η νηφαλιότητα που έχει να κάνει με την ικανότητα μετακίνησης του σημείου συναρμολόγησης μόνο στη δεξιά πλευρά της συνείδησης. Κάτι από την φύση του περιοριστικό. Τρέφοντας έτσι ο μαθητευόμενος την πλάνη ότι κατέχει όλα όσα θα μπορούσε να γνωρίζει, μην αφήνοντας κατ' αυτόν τον τρόπο πεδίο για το απρόσμενο της αποκάλυψης. Δίνεται βάση στη σημασία της πίστης στις επιλογές μας και στη διαφορά της με την εμπιστοσύνη. Ένα και το αυτό για τις σκέψεις και τα συναισθήματα που διαμορφώνουν τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τον κόσμο. Η κοσμοθεωρία μας μάς περιορίζει σε καλούπια. Φορμάρουμε την όποια καινούργια πληροφορία στα πλαίσια της και απορρίπτουμε οποιαδήποτε δεν την βρίσκει σύμφωνη. Αδυνατώντας έτσι να διευρύνουμε τους ορίζοντες μας. Πολύ σημαντική και η τέχνη των ονείρων που διακρίνεται στο ενεργητικό και παθητικό ονείρεμα. Το πρώτο έχει να κάνει με την επίτευξη εναλλακτικών καταστάσεων αντίληψης και το δεύτερο όποια επιτυγχάνεται αυθόρμητα. Με αποτελέσματα εκπληκτικά. 

Τρίτος τόμος με τίτλο ''Η Γνώση του Δράκοντα''. Κατηγοριοποιούνται πολεμιστές ανάλογα με τα μονοπάτια που ακολουθούν. Οι αφιερωμένοι στην ενδυνάμωση του ανθρώπου έχουν πάρει τον δρόμο της ελευθερίας. Ενώ όσοι βαδίζουν στο δρόμο της υψηλής περιπέτειας προσδοκούν σε προσωπικά οφέλη. Οι οποίοι με την σειρά τους διακρίνονται σε πολεμιστές της πρώτης και της δεύτερης προσοχής. Οι της πρώτης έχουν να κάνουν με την δυνατότητα αυτού που αποκαλείται λογική ή κανονική συνείδηση. Κατάσταση την οποία ο μέσος άνθρωπος δεν γνωρίζει εις βάθος. Και η δεύτερη συνιστά επίπεδο συνείδησης παντελώς έξω των ανθρωπίνων δυνατοτήτων κατανόησης. Πόσο μάλλον εξερεύνησης του. Δίνεται βάση στο ότι οι μαθητευόμενοι δεν δέχονται διδασκαλίες με την ευρεία έννοια του όρου. Παρά μόνο κατευθυντήριες γραμμές με τους ίδιους να πρέπει να τις ερμηνεύσουν κατά τέτοιο τρόπο που να ανακαλύπτουν την εσωτερική τους ισχύ. Λεπτό και το σημείο της αυτοπεποίθησης. Δεν πρέπει ούτε να μας ρίχνει ψυχολογικά αλλά ούτε και να δημιουργεί υπερβολικές προσδοκίες. Παίζει και ο καθοδηγητής τον ρόλο του στο να φέρει τον ασκούμενο στο επιθυμητό σημείο. Το μεγαλύτερο όμως δώρο το κάνει ο ίδιος ο ασκούμενος στον εαυτό του. Όταν φτάνει στο σημείο της μεταμόρφωσης οπότε και αποκομίζει οφέλη πέρα από κάθε φαντασία. Γίνεται λόγος για τα τέσσερα είδη τυράννων που μπορεί να συναντήσει κανείς στη ζωή του. Τύραννοι που για τον πολεμιστή είναι ουσιαστικά δώρο για να εξασκήσει τις τεχνικές του. Γίνεται αναφορά στον έλεγχο της τρέλας, στο ξύπνημα μέσα στο όνειρο και την είσοδο στο άγνωστο. Στον χειρισμό του χρόνου. Έστω π.χ. ότι μάντης θέλει να εντρυφήσει στα αίτια για την ιδιαίτερη συμπεριφορά ενός ανθρώπου. Δεν επιταχύνει τον χρόνο παρά μόνο την αντίληψη του γι' αυτόν. Είναι σαν να έχει ταξιδέψει πίσω για απειροελάχιστο χρονικό διάστημα, χωρίς όμως ουσιαστικά να έχει πάει πουθενά. Μετατοπίζει κατά κάποιο τρόπο το παρελθόν στο παρόν αποκτώντας έτσι πρόσβαση στο μυαλό του συγκεκριμένου ανθρώπου. Και αρκετά άλλα θαυμαστά όσο και παράξενα. 

Τι ισχύει απ' όλα αυτά δεν ξέρω. Θα ήθελα να ολοκληρώσω την ανάγνωση της σειράς το πρωτότυπο της οποίας όμως υπερβαίνει κατά πολύ τις δυνατότητες μου. Σε κάθε περίπτωση φαίνεται -και είναι- τρομερά ενδιαφέρουσα. Προτείνεται για όποιον θέλει να πειραματιστεί ή να αποκτήσει έστω και μία επιφανειακή γνώση καταστάσεων που παραμερίζουν τα πέπλα της καθημερινότητας. 

Edited by Δημήτρης
  • Like 4

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

1713132235_.jpg.95144e422384b0b187ac2400f582bc26.jpg

Μισέλ ΜακΝαμάρα - Θα χαθώ στο σκοτάδι (I'll Be Gone in the Dark, 2018)

Πέρυσι κυκλοφόρησαν στα ελληνικά και διάβασα δυο καταπληκτικά βιβλία με αληθινά εγκλήματα -το "Ο διάβολος στη Λευκή Πόλη" του Έρικ Λάρσον και το "Οι δολοφόνοι του ανθισμένου Φεγγαριού" του Ντέιβιντ Γκραν-, έτσι ήλπιζα το ίδιο να συμβεί και φέτος, μιας και είμαι ένθερμος οπαδός των βιβλίων και των ταινιών που έχουν να κάνουν με αληθινά εγκλήματα. Οι εκδόσεις Αναγνώστης μου/μας έκαναν τη χάρη και έφεραν στην Ελλάδα το ιδιαίτερα πολυσηζητημένο βιβλίο της Μισέλ ΜακΝαμάρα, το οποίο ασχολείται με τον Δολοφόνο της Χρυσής Πολιτείας.

Που λέτε, κατά τα μέσα της δεκαετίας του '70, ένας άγνωστος άντρας διέπραξε δεκάδες βιασμούς και ληστείες σε γειτονιές των προαστίων, στην περιοχή του Σακραμέντο. Μετά από τους πρώτους βιασμούς που είχαν πολλά κοινά στοιχεία, του δόθηκε και... ψευδώνυμο: Βιαστής της Ανατολικής Περιφέρειας (εν συντομία ΒΑΠ). Κατά τη δεκαετία του '80, ένα παρόμοιο κύμα βιασμών και ληστειών άρχισε να εξαπλώνεται στη Νότια Καλιφόρνια, μόνο που επιπρόσθετα έγιναν και τουλάχιστον δέκα ανθρωποκτονίες που συνδέθηκαν με τον ίδιο άγνωστο άντρα, τον Αυθεντικό Νυχτερινό Κυνηγό (εν συντομία ΑΝΚ). Οι δυο αυτοί δράστες, τελικά, ήταν το ίδιο και αυτό πρόσωπο: Ο Δολοφόνος της Χρυσής Πολιτείας, ένας μετρίου ύψους λεπτός και αρκετά αθλητικός άντρας, με μικρό πέος και χαρακτηριστική φωνή. Ένας ψυχοπαθής τύπος που εισέβαλε σε σπίτια και κατέστρεφε ζωές.

Φυσικά, το κυνηγητό κατά συρροή βιαστών και δολοφόνων ήταν αρκετά απαιτητικό εκείνα τα χρόνια, χωρίς τις εξετάσεις DNA και τις απαραίτητες βάσεις δεδομένων, όμως η αλήθεια είναι ότι ο τύπος είχε κάνει τόσα ειδεχθή εγκλήματα και την είχε σκαπουλάρει σχετικά εύκολα. Γι'αυτό και έγινε εμμονή για τη Μισέλ ΜακΝαμάρα, που είχε ένα πάθος για τις ανεξιχνίαστες υποθέσεις και τους αγνώστους δολοφόνους. Άρχισε να ψάχνει σε αστυνομικά και δημοσιογραφικά αρχεία, να ανταλλάσσει πληροφορίες με άλλους μανιακούς ερευνητές, να επισκέπτεται μερικά από τα σημεία που έγιναν τα εγκλήματα, να συνομιλεί με ντετέκτιβ που ασχολήθηκαν ή εξακολουθούσαν να ασχολούνται με τις υποθέσεις, μέχρι τελικά να βγάλει μια άκρη για την ταυτότητα του δολοφόνου. Και αποφάσισε να γράψει τούτο το βιβλίο, το οποίο περιέχει ένα κάρο λεπτομέρειες για πολλά από τα εγκλήματα που έγιναν, καθώς επίσης και τις συνθήκες που επικρατούσαν στην περιοχή κατά τη διάρκεια των ειδεχθών αυτών εγκλημάτων (κατ'οίκον βιασμοί και ληστείες, και στη συνέχεια ανθρωποκτονίες).

Μόνο που η καημένη η Μισέλ ΜακΝαμάρα δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει το βιβλίο, μιας και πέθανε ξαφνικά τον Απρίλιο του 2016, σε ηλικία 46 ετών. Βλέπετε, ίσως το άγχος και η αγωνία για την εύρεση του δολοφόνου να έπαιξε κάποιον ρόλο στην καταπόνηση της υγείας της. Όπως και να'χει, πρόλαβε και έγραψε πολλά πράγματα, τα οποία είναι αρκετά συγκλονιστικά: Η γραφή της είναι πολύ καλή και οξυδερκής, σε σημεία παθιασμένη και γλαφυρή, καταφέρνει με χαρακτηριστική ευκολία να φέρει στο φως μια σειρά ανεξιχνίαστων υποθέσεων, αλλά και να μεταφέρει στους αναγνώστες το πάθος και την εμμονή της για την ταυτότητα του δολοφόνου. Φυσικά το βιβλίο ολοκληρώθηκε, με τη βοήθεια δυο επιμελητών-συγγραφέων, αλλά και του συζύγου της ΜακΝαμάρα, του γνωστού κωμικού Πάτον Όσβαλτ. 

Δεν τελείωσα εδώ, όμως, αν και η ιστορία μάλλον έχει τελειώσει. Ακριβώς δυο χρόνια μετά τον θάνατο της Μισέλ ΜακΝαμάρα, δηλαδή τον Απρίλιο του 2018, συνελήφθη ο Δολοφόνος της Χρυσής Πολιτείας, ο Τζόζεφ Τζέιμς Ντι Άντζελο, ένας πρώην αστυνομικός και βετεράνος του πολεμικού ναυτικού. Πώς; Μετά από πολύμηνη έρευνα των Αρχών, με τη χρήση δειγμάτων DNA από τους τόπους των εγκλημάτων και τη σύγκριση που έγινε σε γενεαλογικά προφίλ που είναι διαθέσιμα σε σχετικές ιστοσελίδες (π.χ. Ancestry). Στη συνέχεια τον παρακολουθούσαν, πήραν δείγματα DNA από τα σκουπίδια του, τα ανέλυσαν και επιβεβαίωσαν ότι αυτός είναι ο δολοφόνος. Και τον έπιασαν, με τον ίδιο να μένει έκπληκτος από το γεγονός (θα ήθελα να δω τη φάτσα του όταν του περνούσαν τις χειροπέδες). Σ'αυτόν τον τρόπο είχε καταλήξει και η ΜακΝαμάρα, και είμαι απόλυτα σίγουρος ότι τελικά θα τον έβρισκε και η ίδια. Όπως και να'χει, μπορεί το βιβλίο να μην βοήθησε άμεσα τις Αρχές, όμως κράτησε ζωντανή την ιστορία, ένωσε τις τελίτσες και έδειξε τον δρόμο...

9/10

  • Like 4

Share this post


Link to post
Share on other sites
Δημήτρης
15 hours ago, BladeRunner said:

1713132235_.jpg.95144e422384b0b187ac2400f582bc26.jpg

Μισέλ ΜακΝαμάρα - Θα χαθώ στο σκοτάδι (I'll Be Gone in the Dark, 2018)

Πέρυσι κυκλοφόρησαν στα ελληνικά και διάβασα δυο καταπληκτικά βιβλία με αληθινά εγκλήματα -το "Ο διάβολος στη Λευκή Πόλη" του Έρικ Λάρσον και το "Οι δολοφόνοι του ανθισμένου Φεγγαριού" του Ντέιβιντ Γκραν-, έτσι ήλπιζα το ίδιο να συμβεί και φέτος, μιας και είμαι ένθερμος οπαδός των βιβλίων και των ταινιών που έχουν να κάνουν με αληθινά εγκλήματα. Οι εκδόσεις Αναγνώστης μου/μας έκαναν τη χάρη και έφεραν στην Ελλάδα το ιδιαίτερα πολυσηζητημένο βιβλίο της Μισέλ ΜακΝαμάρα, το οποίο ασχολείται με τον Δολοφόνο της Χρυσής Πολιτείας.

Που λέτε, κατά τα μέσα της δεκαετίας του '70, ένας άγνωστος άντρας διέπραξε δεκάδες βιασμούς και ληστείες σε γειτονιές των προαστίων, στην περιοχή του Σακραμέντο. Μετά από τους πρώτους βιασμούς που είχαν πολλά κοινά στοιχεία, του δόθηκε και... ψευδώνυμο: Βιαστής της Ανατολικής Περιφέρειας (εν συντομία ΒΑΠ). Κατά τη δεκαετία του '80, ένα παρόμοιο κύμα βιασμών και ληστειών άρχισε να εξαπλώνεται στη Νότια Καλιφόρνια, μόνο που επιπρόσθετα έγιναν και τουλάχιστον δέκα ανθρωποκτονίες που συνδέθηκαν με τον ίδιο άγνωστο άντρα, τον Αυθεντικό Νυχτερινό Κυνηγό (εν συντομία ΑΝΚ). Οι δυο αυτοί δράστες, τελικά, ήταν το ίδιο και αυτό πρόσωπο: Ο Δολοφόνος της Χρυσής Πολιτείας, ένας μετρίου ύψους λεπτός και αρκετά αθλητικός άντρας, με μικρό πέος και χαρακτηριστική φωνή. Ένας ψυχοπαθής τύπος που εισέβαλε σε σπίτια και κατέστρεφε ζωές.

Φυσικά, το κυνηγητό κατά συρροή βιαστών και δολοφόνων ήταν αρκετά απαιτητικό εκείνα τα χρόνια, χωρίς τις εξετάσεις DNA και τις απαραίτητες βάσεις δεδομένων, όμως η αλήθεια είναι ότι ο τύπος είχε κάνει τόσα ειδεχθή εγκλήματα και την είχε σκαπουλάρει σχετικά εύκολα. Γι'αυτό και έγινε εμμονή για τη Μισέλ ΜακΝαμάρα, που είχε ένα πάθος για τις ανεξιχνίαστες υποθέσεις και τους αγνώστους δολοφόνους. Άρχισε να ψάχνει σε αστυνομικά και δημοσιογραφικά αρχεία, να ανταλλάσσει πληροφορίες με άλλους μανιακούς ερευνητές, να επισκέπτεται μερικά από τα σημεία που έγιναν τα εγκλήματα, να συνομιλεί με ντετέκτιβ που ασχολήθηκαν ή εξακολουθούσαν να ασχολούνται με τις υποθέσεις, μέχρι τελικά να βγάλει μια άκρη για την ταυτότητα του δολοφόνου. Και αποφάσισε να γράψει τούτο το βιβλίο, το οποίο περιέχει ένα κάρο λεπτομέρειες για πολλά από τα εγκλήματα που έγιναν, καθώς επίσης και τις συνθήκες που επικρατούσαν στην περιοχή κατά τη διάρκεια των ειδεχθών αυτών εγκλημάτων (κατ'οίκον βιασμοί και ληστείες, και στη συνέχεια ανθρωποκτονίες).

Μόνο που η καημένη η Μισέλ ΜακΝαμάρα δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει το βιβλίο, μιας και πέθανε ξαφνικά τον Απρίλιο του 2016, σε ηλικία 46 ετών. Βλέπετε, ίσως το άγχος και η αγωνία για την εύρεση του δολοφόνου να έπαιξε κάποιον ρόλο στην καταπόνηση της υγείας της. Όπως και να'χει, πρόλαβε και έγραψε πολλά πράγματα, τα οποία είναι αρκετά συγκλονιστικά: Η γραφή της είναι πολύ καλή και οξυδερκής, σε σημεία παθιασμένη και γλαφυρή, καταφέρνει με χαρακτηριστική ευκολία να φέρει στο φως μια σειρά ανεξιχνίαστων υποθέσεων, αλλά και να μεταφέρει στους αναγνώστες το πάθος και την εμμονή της για την ταυτότητα του δολοφόνου. Φυσικά το βιβλίο ολοκληρώθηκε, με τη βοήθεια δυο επιμελητών-συγγραφέων, αλλά και του συζύγου της ΜακΝαμάρα, του γνωστού κωμικού Πάτον Όσβαλτ. 

Δεν τελείωσα εδώ, όμως, αν και η ιστορία μάλλον έχει τελειώσει. Ακριβώς δυο χρόνια μετά τον θάνατο της Μισέλ ΜακΝαμάρα, δηλαδή τον Απρίλιο του 2018, συνελήφθη ο Δολοφόνος της Χρυσής Πολιτείας, ο Τζόζεφ Τζέιμς Ντι Άντζελο, ένας πρώην αστυνομικός και βετεράνος του πολεμικού ναυτικού. Πώς; Μετά από πολύμηνη έρευνα των Αρχών, με τη χρήση δειγμάτων DNA από τους τόπους των εγκλημάτων και τη σύγκριση που έγινε σε γενεαλογικά προφίλ που είναι διαθέσιμα σε σχετικές ιστοσελίδες (π.χ. Ancestry). Στη συνέχεια τον παρακολουθούσαν, πήραν δείγματα DNA από τα σκουπίδια του, τα ανέλυσαν και επιβεβαίωσαν ότι αυτός είναι ο δολοφόνος. Και τον έπιασαν, με τον ίδιο να μένει έκπληκτος από το γεγονός (θα ήθελα να δω τη φάτσα του όταν του περνούσαν τις χειροπέδες). Σ'αυτόν τον τρόπο είχε καταλήξει και η ΜακΝαμάρα, και είμαι απόλυτα σίγουρος ότι τελικά θα τον έβρισκε και η ίδια. Όπως και να'χει, μπορεί το βιβλίο να μην βοήθησε άμεσα τις Αρχές, όμως κράτησε ζωντανή την ιστορία, ένωσε τις τελίτσες και έδειξε τον δρόμο...

9/10

Δεν ξέρω αν γνωρίζεις το ''Φόνισσες'' της Νίνας Κουλετάκη που κυκλοφόρησε πρόσφατα. Ναι, είναι η αρθογράφος του φοβερού και τρομερού ''Έγκλημα και Τιμωρία''.

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner
4 hours ago, Δημήτρης said:

Δεν ξέρω αν γνωρίζεις το ''Φόνισσες'' της Νίνας Κουλετάκη που κυκλοφόρησε πρόσφατα. Ναι, είναι η αρθογράφος του φοβερού και τρομερού ''Έγκλημα και Τιμωρία''.

Ναι, το γνωρίζω! Και το πιθανότερο είναι ότι λίαν συντόμως θα το τιμήσω...

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

Τζορτζ Μάικς - Αχ! Αυτοί οι Αγγλοσάξωνες (How to Be an Alien, 1946)

Τούτο το βιβλιαράκι το αγόρασα το 2018 λίγο-πολύ στην τύχη, με ενάμισι ευρώ, από το κλασικό και αγαπημένο παζάρι βιβλίου. Ο Τζορτζ Μικές (ή Μάικς) γεννήθηκε στην Ουγγαρία και το 1938, όντας απεσταλμένος από την εφημερίδα του στο Λονδίνο, αποφάσισε να εγκατασταθεί μια και καλή στην Αγγλία. Έγραψε κάμποσα βιβλία, αλλά αυτό εδώ είναι το πιο γνωστό του. Εντάξει, οι Άγγλοι έχουν γενικά χιούμορ και έναν κάποιο αυτοσαρκασμό, αλλά δεν περίμενε ότι θα το αγαπήσουν και θα γελάσουν με δαύτο. Σου λέει, τα είπα έξω από τα δόντια για τα τερτίπια σας, ουσιαστικά σας κράζω και σας σατιρίζω, και εσείς κάνετε το βιβλίο μου μπεστ σέλερ; Οπωσδήποτε είναι ένα αστείο και ευχάριστο βιβλίο, αν και βέβαια προϊόν μιας άλλης εποχής. Αν γνωρίζει κανείς την αγγλική κοινωνία, μπορεί να πιάσει τα περισσότερα από τα αστεία και τα ανέκδοτα, αλλά έτσι κι αλλιώς έχει την πλάκα του, ενώ και η γραφή είναι πολύ ωραία και ιδιαίτερα ευχάριστη. Στη βιβλιοθήκη μου έχω και το "Ο κατάσκοπος που πέθανε από πλήξη", το οποίο προφανώς παρωδεί τα κατασκοπευτικά μυθιστορήματα.

7.5/10

Share this post


Link to post
Share on other sites
Δημήτρης
Posted (edited)

Διάβασα ''Το Τέρας'' των Αϊλίν Γουόρνος- Κρίστοφερ Μπέρι- Ντι. 

Χαρακτηρισμός που της ταιριάζει γάντι όντας από τις ελάχιστες κατά συρροή δολοφόνους. Η παιδική της ηλικία της παρείχε όλα τα απαραίτητα εχέγγυα για την σταδιοδρομία της. Μάνα που την εγκατέλειψε στους βάναυσους παππούδες και παιδεραστής μπαμπάς. Ξυλοδαρμοί, και σεξ με τους συμμαθητές στα γυμνασιακά χρόνια με αντάλλαγμα ένα πακέτο τσιγάρα. Συνεπικούρησε και ο ίδιος της ο αδερφός. Να μην ξέρεις πραγματικά ποιον να πιάσεις και ποιον να αφήσεις. Είχε όλα εκείνα τα τραυματικά χαρακτηριστικά που μετατρέπουν κάποιον σε αγρίμι. Που τον κάνουν να μισήσει ότι κινείται και αναπνέει προκαθορίζοντας έτσι το ματωμένο του μονοπάτι. Που αν εξέλειπαν ίσως να ήταν ολότελα διαφορετικό. Όχι δηλαδή ότι αυτό προσδίδει ιδιαίτερη παρηγοριά στους συγγενείς των θυμάτων, κάθε άλλο. 

Πεδίο δράσης της οι αυτοκινητόδρομοι της Φλόριντα. Άστεγη και χωρίς εισόδημα, έκανε ωτοστόπ στοχεύοντας σε μοναχικούς μεσήλικες. Οι οποίοι δεν θα είχαν αντίρρηση για μία φθηνή ξεπέτα. Ανώνυμα και γρήγορα. Με ορισμένους από αυτούς να το πληρώνουν με την ζωή τους. Και ενώ οι πρώτες ενδείξεις αχνοφαίνονταν στον ορίζοντα, η αστυνομία αδράνησε. Με αγνόηση αποτυπωμάτων, προβληματική στελέχωση ή μη διεισδυτική έρευνα σε μέρη που έκαναν μπαμ ότι κάτι είχε συμβεί. Με αποτέλεσμα και άλλα πτώματα. Ελάχιστα ευτυχώς, δεν ήταν πολύ ''παραγωγική''.

Στο τέλος υπάρχει και ψυχολογικό πορτραίτο με τα αίτια και τις συνθήκες που καθιστούν κάποιον serial killer. Με έμφαση στη προκειμένη αν είχε επίγνωση των πράξεων της και άρα αν έφερε ευθύνη. Και μία χαρά την είχε, πήρε πραγματικά αυτό που της άξιζε. Ποιοτική δουλειά από κάποιον που έχει διαπρέψει στον τομέα της εγκληματολογικής ψυχολογίας. Καλή μετάφραση, φωτογραφικό υλικό και κάποια λίγα λάθη επιμέλειας. Έχει γίνει και πολυβραβευμένη ταινία με την Σαρλίζ Θερόν όπως επίσης και αρκετά ντοκιμαντέρ. 

 

Edited by Δημήτρης
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner
Posted (edited)

Μπίλι Χέις/Γουίλιαμ Χόφερ - Το Εξπρές του Μεσονυκτίου (Midnight Express, 1977)

Το πώς αυτό το βιβλίο παρέμενε τόσα χρόνια αδιάβαστο στη βιβλιοθήκη μου -ειδικά από τη στιγμή που τέτοιου είδους βιβλία πραγματικά τα απολαμβάνω-, είναι κάτι που δεν μπορώ να εξηγήσω. Πάντως βρήκα καλή την ιδέα να διαβάσω τώρα το βιβλίο, που τις περισσότερες ώρες της ημέρας είμαι κλεισμένος στο σπίτι ελέω Κορωνοϊού, ίσως για να εκτιμήσω καλύτερα τις ανέσεις του (έστω και αν έχω μπουχτίσει), συγκρίνοντάς τες με τις εφιαλτικές στιγμές που έζησε ο Μπίλι Χέις, ένας νεαρός Αμερικανός, στις τουρκικές φυλακές.

Που λέτε, τον Οκτώβριο του 1970 ο Μπίλι Χέις συνελήφθη τυχαία στο αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης επειδή προσπάθησε να μεταφέρει λαθραία δυο κιλά χασίς στις Ηνωμένες Πολιτείες, με αποτέλεσμα να καταδικαστεί σε τριάντα χρόνια κάθειρξη (!) στις τουρκικές φυλακές. Για πέντε χρόνια ο Χέις υπέφερε τη βρόμα, τη βια και τον εξευτελισμό του εγκλεισμού στις τριτοκοσμικές τουρκικές φυλακές, προσπαθώντας να μην τρελαθεί και ελπίζοντας πάντα σε μια αμνηστία, σε μια μείωση της ποινής, σε μια μεταφορά σε κάποια καλύτερη φυλακή, έστω σε μια έκδοσή του στις Ηνωμένες Πολιτείες. Τελικά, τον Οκτώβριο του 1975 κατάφερε να αποδράσει από τη φυλακή του νησιού Ιμραλί, έχοντας θεωρητικά λίγα ακόμα χρόνια φυλάκισης (λόγω μείωσης της ποινής και καλής διαγωγής). Απλά δεν μπορούσε να αντέξει παραπάνω.

Τούτο το βιβλίο είναι γεμάτο από ωμές και ρεαλιστικές περιγραφές της ζωής στις τουρκικές φυλακές της δεκαετίας του '70, τουλάχιστον έτσι όπως την έζησε ένας νεαρός Αμερικανός. Η γραφή είναι πολύ καλή, εξαιρετικά γλαφυρή και ευκολοδιάβαστη, σίγουρα βοηθάει πολύ στη γρήγορη και ξεκούραστη ανάγνωση του βιβλίου. Δεν το συζητάω, οι λάτρεις αληθινών ιστοριών φυλακής θα περάσουν τέλεια διαβάζοντας το συγκεκριμένο βιβλίο, όσο ειλικρινές μπορεί να είναι ένα τέτοιο χρονικό. Λίαν συντόμως θα δω και την ομότιτλη ταινία, που απ'όσο ξέρω έχει σημαντικές διαφορές σε σχέση με το βιβλίο, ενώ μάλλον είναι πιο σκληρή και ωμή από αυτό.

9/10

Edited by BladeRunner
  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

1497031369_SS.jpg.48eb10f44a4f75b439d48ab633e93044.jpg

Μπιλ Ο'Ράιλι/Μάρτιν Ντιγκάρντ - Σκοτώνοντας τα SS (Killing the SS, 2018)

Είχα καιρό να διαβάσω οτιδήποτε που να έχει σχέση με τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, πόσο μάλλον κάποιο σχετικό non-fiction βιβλίο (τώρα που το σκέφτομαι, έχω να δω καιρό και κάποια σχετική ταινία). Έτσι, αποφάσισα να πιάσω στα χέρια μου το συγκεκριμένο βιβλίο, που κυκλοφόρησε πρόσφατα στα ελληνικά από τις εκδόσεις Διόπτρα, και το αποτέλεσμα ήταν να μου ανοίξει για τα καλά η όρεξη για τα γεγονότα που σημάδεψαν τον κόσμο εκείνη την εποχή, όσο και αν τέτοια πράγματα δεν γίνεται να τα διαβάζεις με ευχαρίστηση.

Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα πραγματικά πολύ γλαφυρό και συναρπαστικό βιβλίο, το οποίο είναι γραμμένο σαν κατασκοπευτικό θρίλερ και θα έλεγα εξίσου εθιστικό και δυναμικό με τα μυθιστορήματα μεγάλων συγγραφέων του αγαπημένου αυτού λογοτεχνικού είδους. Μόνο που εδώ έχουμε να κάνουμε με αληθινά γεγονότα, με πραγματικές ιστορίες που τόσα χρόνια μετά κάνουν ακόμα τους ανθρώπους να ανατριχιάζουν, να θυμώνουν και να δακρύζουν. Το βιβλίο έχει να κάνει με κάποιους γνωστούς Ναζί που, μετά την ήττα της Ναζιστικής Γερμανίας, κατάφεραν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο να διαφύγουν στο εξωτερικό, και τους διώκτες τους, που κίνησαν Γη και ουρανό για να εντοπίσουν τους στυγνούς αυτούς εγκληματίες, και έτσι να αποδοθεί δικαιοσύνη για τα αίσχη που διέπραξαν.

Στο βιβλίο πρωταγωνιστούν διαβόητοι Ναζί, μεταξύ άλλων ο Άντολφ Άιχμαν, ο Γιόζεφ Μένγκελε, ο Μάρτιν Μπόρμαν και ο Κλάους Μπάρμπι (ο "Χασάπης της Λυών", που βρήκε δουλειά στη CIA...), κτήνη που είναι υπεύθυνα για την εξολόθρευση εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων. Βέβαια, υπάρχουν και οι αφανείς Ναζί, κατώτεροι αξιωματικοί που πρόλαβαν να ξεφύγουν και πολλοί από αυτούς κατάφεραν να ζήσουν μέχρι τα βαθιά γεράματα, χωρίς να τους πλησιάσει κάποιος εκδικητής. Οι διώκτες τους, πράκτορες της Μοσάντ ή απλοί Εβραίοι που έχασαν δικούς τους ανθρώπους  στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, γύρισαν όλο τον κόσμο για να αποδοθεί δικαιοσύνη ή να πάρουν εκδίκηση για τον χαμό τόσων ψυχών, με τούτο το χρονικό να αποδίδει με γλαφυρότητα τον (πολλές φορές μάταιο) αγώνα τους.

Βάζω δίχως δεύτερη σκέψη πέντε αστεράκια στο βιβλίο, όχι τόσο γιατί είναι το απόλυτο βιβλίο σχετικά με το θέμα (υποθέτω ότι δεν χωράνε σε τριακόσιες σελίδες τόσα ιστορικά γεγονότα), όσο γιατί είναι απίστευτα εθιστικό και καλογραμμένο, ενώ φέρνει στην επιφάνεια άγνωστα περιστατικά σχετικά με τους φυγάδες των SS, και βάζει τους αναγνώστες στο τρυπάκι της έρευνας γύρω από τα SS, τους διώκτες των Ναζί, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και, εν γένει, τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Έμαθα πολλά ενδιαφέροντα πραγματάκια, είδα κάμποσες φάτσες, άρχισα να ψάχνω για βιβλία, ταινίες και ντοκιμαντέρ σχετικά με το συγκεκριμένο κομμάτι της παγκόσμιας ιστορίας, έστω και αν κάτι τέτοιο δεν ενδείκνυται για να περάσει ευχάριστα η ώρα.

9.5/10

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

1655532692_.jpg.1954dbfa55cc27bc2f196f73c5c07b75.jpg

Χένρι Ντέιβιντ Θορό - Περπατώντας (Walking, 1861)

Αν και έχω εδώ και πολύ καιρό τα "Walden", "Περιπλανήσεις" και "Πολιτική ανυπακοή", η πρώτη μου επαφή με το έργο του Χ. Ντ. Θορό έμελλε να είναι το "Περπατώντας", που έπεσε στα χέρια μου πριν λίγες μέρες. Αυτό είναι από τα τελευταία κείμενα που έγραψε ο Θορό και πιθανότατα συνοψίζει όλη του τη φιλοσοφία γύρω από τη Φύση και τη ζωή του σύγχρονου ανθρώπου. Το βιβλιαράκι αυτό μιλάει περισσότερο για τη Φύση και τη θέση του ανθρώπου στον κόσμο, παρά για το περπάτημα αυτό καθεαυτό, αλλά όπως και να'χει το περπάτημα είναι το καλύτερο μέσο για να έρθει κανείς σε επαφή με τη φύση και προσωρινά να απομακρυνθεί σωματικά και πνευματικά από τα "επιτεύγματα" του σύγχρονου πολιτισμού. Δεν θα ισχυριστώ ότι κατανόησα σε βάθος τον φιλοσοφικό μονόλογο του Θορό, μιας και αρκετά συχνά ο νους του ξεφεύγει από δω και από κει, όμως αναμφίβολα πρόκειται για ένα σημαντικό κείμενο που έχει να πει πολλά πράγματα και στους ανθρώπους της σημερινής εποχής.

7.5/10

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..