Jump to content
Sign in to follow this  
white_unicorn

Λευκά Ματωμένα Ρόδα (2 πρώτα κεφ.)

Recommended Posts

white_unicorn

Όνομα Συγγραφέα:Αθηνά - Βασιλική Β. (White Unicorn)

Είδος: Urban Fantasy αλά Ελληνικά

Βία; Όχι

Σεξ; Όχι

Αριθμός Λέξεων:4000 και κάτι (κατά το προγραμμά μου)

Αυτοτελής; Οχι. Μέρος 1ο

Σχόλια: Περιμένω τα δικά σας.... :D

 

Edit: Ήταν Υπερβολικά μεγάλο... Όχι οτί τώρα δεν είναι... :blink:

ΕΙΣΑΓΩΓΗ ? Η Αρχή

Η ιστορία που πρόκειται να διαβάσετε ανήκει στις απίστευτες εκείνες διηγήσεις που τις καλύπτει ένα πέπλο μυστηρίου. Αν τελικά είναι ή όχι αληθινά τα όσα περιγράφονται παρακάτω θα μείνει στην δική σας κρίση. Άλλωστε, μια απλή διήγηση θα διαβάσετε, χωρίς αποδείξεις για τα όσα υποστηρίζονται. Δεν περιγράφει την αλήθεια, άλλωστε κανείς δεν μπορεί να πει τι ακριβώς είναι αληθινό, αλλά ούτε και απλά ψέματα θα βρείτε εδώ. Η ιστορία περιγράφει μια περίοδο της ζωής της Βίκυς. Η Βίκυ είναι μια 24 χρονή κοπέλα με ένα ιδιαίτερο χάρισμα. Μπορεί να προαισθανθεί κάποια σημαντικά γεγονότα, επίσης - όπως πολλοί από εμάς - γοητεύεται από κάποιες ταινίες. Οι αγαπημένες της είναι τα θρίλερ, οι ταινίες τρόμου που έχουν ως κύριο θέμα, τους Βρυκόλακες. Τα πλάσματα της μεσαιωνικής φαντασίας που ακόμα και σήμερα γοητεύουν πολλούς. Για όλους μας οι Βρυκόλακες είναι πλάσματα που δεν υπάρχουν, ή μάλλον που υπάρχουν μόνο στην φαντασία. Θρύλοι μιας εποχής που οι άνθρωποι φοβόταν το σκοτάδι και τα πλάσματα που κυκλοφορούσαν την νύχτα. Αρπακτικά, έτσι θα τα χαρακτήριζε κάνεις, και αυτή είναι η αλήθεια. Τα Βαμπίρ είναι αρπακτικά, νυκτόβια και ανθρωπόφαγα στην πλειοψηφία τους.

Καλύτερα όμως να γυρίσω στην διήγηση της Βίκυς, άλλωστε είναι μια από τις δικές της ιστορίες και θα πρέπει να την διηγηθεί η ίδια. Μαζί όμως με την αρχή της ιστορίας της πρέπει να κάνουμε και έναν διαχωρισμό. Τελικά, πόσο μοιάζουν οι Βρυκόλακες των ταινιών με εκείνους της 'πραγματικότητας'; Καθόλου... Η εξήγηση ακολουθεί ως προς το που διαχωρίζονται...

Στις ταινίες το Βαμπίρ εμφανίζεται σαν τον Γαλάζιο Πρίγκιπα, ο οποίος με την θεαματική του είσοδο από την, για ευνόητους λόγους, ανοιχτή μπαλκονόπορτα της ηρωίδας, μπαίνει και κάποιες φορές χωρίς να την ξυπνήσει, κάποιες άλλες με την απόλυτη συγκατάθεση της, την κάνει δική του. Εκείνος την δαγκώνει και εκείνη απολαμβάνει το δάγκωμα του σαν το φιλί του εραστή της αναστενάζοντας... Πόσο ρομαντικό ακούγεται... Ποία δεν θα συμφωνούσε να της δοθεί αυτό το τόσο γλυκό φιλί; Αν ήταν όπως στην ταινία σίγουρα καμία, μόνο που στην πραγματικότητα που πρόκειται να περιγράψουμε είναι εντελώς διαφορετικό. Δεν αλλάζει το Βαμπίρ, η δίψα του για αίμα είναι ίδια, η κοπέλα όμως είναι διαφορετική. Σκέψου πως νιώθει όταν βρίσκει τον εαυτό της σε αυτήν την θέση. Μπορείς να φανταστείς τον εαυτό σου σαν το επόμενο θήραμα; Να νιώθεις τους μυτερούς του κυνόδοντες να τρυπούν το ευαίσθητο δέρμα του λαιμού σου, το αίμα σου να δίνει ζωή, στον χειρότερο ίσως, εφιάλτη που σίγουρα ποτέ δεν κάλεσες; Να βλέπεις, σχεδόν, το χέρι του θανάτου να σε πλησιάζει, έτοιμο να σε αφήσει νεκρή, παγωμένη, στα χέρια του ενώ εσύ είσαι εντελώς ανίκανη να αντιδράσεις; Σίγουρα σκέφτεσαι πως δεν θα τον αφήσεις να σε κάνει το επόμενο θύμα του. Πιστεύεις πως μπορείς να παλέψεις, να αντισταθείς ίσως, μόνο που δεν είσαι πια εσύ! Είσαι βλέπεις υπνωτισμένη, στο απόλυτο έλεος του. Και καθώς η ψυχή σου ταξιδεύει σε έναν άλλο, παραμυθένιο κόσμο, στον κόσμο που εκείνος σε έστειλε με μια απλή, για αυτόν, γητειά, νιώθεις τον φόβο να σε τυλίγει. Φοβάσαι πως θα αφήσει τον κρύο θάνατο να σε πάρει στην άλλη όχθη. Δεν θες να χάσεις την ζωή που ακόμα δεν χόρτασες. Ούτε και αυτός το θέλει, όχι, του είσαι υπερβολικά πολύτιμη για να σε αφήσει στα κρύα χέρια του θανάτου. Η μοίρα σου μετά από εκείνο το φιλί δεν είναι ο θάνατος, που ίσως και να τον προτιμούσες αν είχες επιλογή...

Όμως, μίλησα πολύ, είπα πάρα πολλά που δεν έπρεπε. Ίσως σας φόβισα, αν και δεν ήταν αυτός ο σκοπός μου. Συγχωρήστε μου τον παρορμητισμό και διαγράψτε όσα διαβάσατε. Ελάτε μαζί μου στο ταξίδι που ετοιμάζομαι να ξεκινήσω. Η αρχή έγινε τον προηγούμενο Αύγουστο, 6 μήνες πριν, και το ταξίδι συνεχίζεται ακόμα και τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές. Ελάτε, ταξιδέψτε μαζί μου στις αρχές εκείνου του Αυγούστου χωρίς φόβο. Οι διηγήσεις δεν πρέπει να φοβίζουν τους αναγνώστες τους, και αυτή είναι ακριβώς αυτό, μια απλή διήγηση. Ξεκινάμε λοιπόν με εκείνη την ημέρα και την νύχτα της Παρασκευής, την νύχτα που η Μοίρα βρέθηκε μπροστά μου και όλη μου η ζωή άλλαξε. Τα σημάδια ήταν εκεί για όποιον θα έκανε τον κόπο να τα προσέξει, κάτι που πάντα έκανα, πάντα εκτός από εκείνη τη μέρα. Ας ξεκινήσω όμως χωρίς να σας κουράζω με την ακατάσχετη φλυαρία μου.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1ο ? Η Έξοδος ( Παρασκευή)

Ο Μορφέας με ξέχασε και απόψε. Πέρασαν πια έξι μήνες. Έξι μήνες που έρχεται νωρίς, πολύ νωρίς το πρωί. Λίγο πριν η καινούρια μέρα γεννηθεί, λίγο πριν η ροδόχρωμη αυγή ξεκινήσει το ταξίδι της στον ουρανό. Έξι μήνες που όμως θα μπορούσαν να ήταν χρόνια, ίσως ακόμα και αιώνες. Μόνο που είναι μόλις έξι μήνες που έχουν μπει ανάμεσα στο σήμερα και σε εκείνο το βράδυ. Το βράδυ εκείνης της Παρασκευής, 4 Αυγούστου, στα γενέθλια της Ίρις, το πρώτο βράδυ που βγήκα μετά από πολύ καιρό . Η Ίρις είχε κλείσει τραπέζι στο Ιταλικό εστιατόριο που συχνάζαμε. Και όπως συνήθως συμβαίνει, όταν η Ίρις έχει αναλάβει την διοργάνωση, η συνέχεια είναι άγνωστη στους υπόλοιπους συνδαιτυμόνες. Δεν ξέρεις ποτέ τι μπορεί να επακολουθήσει όταν η Ίρις είναι αυτή που κανονίζει την έξοδο...

Παρασκευή, μέρα της Αφροδίτης. Πάντα λάτρευα αυτή την μέρα, ίσως γιατί, όπως μου είχε πει ο πατέρας - Ευγένιος, ο ιερέας που με μεγάλωσε, γεννήθηκα Παρασκευή. Ποτέ δεν κατάλαβα πως ήταν τόσο σίγουρος για αυτό. Όσες φορές και να τον έχω ρωτήσει - και είναι πολλές - η απάντηση του ήταν ίδια: "Βασιλική μου, κάποια πράγματα απλά τα γνωρίζουμε.". Για όλους τους άλλους είμαι η Βίκυ, για τον πατέρα - Ευγένιο όμως, δεν υπάρχω ως Βίκυ. Με βάφτισε Βασιλική και δεν δέχεται καμία αλλαγή. Όσο και αν το έχω προσπαθήσει ποτέ δεν κατάφερα να τον κάνω να με φωνάξει Βίκυ. "Σε βρήκα στην εκκλησία του Αγ. Βασιλείου, από εκεί πήρες το όνομα σου, και δεν μπορώ να στο αλλάξω έτσι απλά." το να συνεχίσω την συζήτηση μετά από αυτό, ήταν άδικος κόπος. Στο θέμα του ονόματος είναι απόλυτος, έτσι τα τελευταία 20 χρόνια, απλά το αποδέχτηκα. Τα πρώτα 5 χρόνια της ζωής μου δεν με πείραζε, όταν πήγα στο σχολείο όμως δεν μπορούσα να άκουω το 'Βασιλική' από όλους, το άλλαξα τότε, "Βίκυ, αυτό είναι το όνομα μου!" όλοι το αποδέχτηκαν, όλοι εκτός από εκείνον.

Η έξοδος είχε κανονιστεί σχεδόν δύο βδομάδες πριν. Είχα υποσχεθεί ότι θα πήγαινα, και προσπαθώ να κρατάω τις υποσχέσεις μου. Άλλωστε τους 5 προηγούμενους μήνες δεν είχα βγει από το σπίτι μου παρά μόνο για να πάω στην δουλειά. Ο χωρισμός μου από τον Κώστα, τον άνθρωπό με τον οποίο πέρασα 3 χρόνια από την ζωή μου, ήταν μια από τις εμπειρίες που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Είναι από τα πράγματα που πάντα θα με κυνηγούν, ακόμα και αν κάποια στιγμή καταφέρω να το ξεπεράσω πάντα θα με στοιχειώνει. Εκείνο το βράδυ, ένιωθα την ανάγκη να βγω, ένιωθα το σπίτι να με πνίγει τις τελευταίες μέρες. Ήθελα να ξεφύγω από το παρελθόν κι όμως, ένα προαίσθημα με σταματούσε. <Ένα βράδυ με τα κορίτσια είναι, τι μπορεί να συμβεί;> έλεγα στον εαυτό μου προσπαθώντας να με καθησυχάσω. Αλλά ο κόμπος στο στομάχι μου δεν έλεγε να λυθεί. Συνήθως τα προαισθήματα μου είναι σωστά, συνήθως τα ακολουθώ. Αυτή την ημέρα όμως, ήθελα να κάνω λάθος. Ήθελα να μην είναι σωστό το προαίσθημα μου. Ήθελα, ευχόμουν η τύχη να είναι μαζί μου...

Στην εταιρία έκλείσα 1 χρόνο τον περασμένο Σεπτέμβρη. Η Ίρις είναι πιο παλιά κατά 6 μήνες και είχε προαχθεί από απλή αρθρογράφο σε αρχισυντάκτρια περιοδικού και υπεύθυνη τμήματος. Την προαγωγή την άξιζε, την χρονιά που εγώ έκανα απλά το μεταπτυχιακό μου εκείνη δούλευε ήδη 2 χρόνια ταυτόχρονα με τις σπουδές της, και με πολύ καλύτερους βαθμούς. Είναι στην ηλικία μου, μόλις 2 μήνες μεγαλύτερη μου, κι όμως μπροστά της νιώθω μικρή σε θέματα εμπειρίας και ταυτόχρονα μεγάλη σε θέματα διασκέδασης. Δεν μπορώ να καταλάβω πως καταφέρνει να τα συνδυάζει τόσο καλά. Κάποια στιγμή που την είχα ρωτήσει μου απάντησε γελώντας πως είναι θέμα γονιδίων: " Αχ βρε Βίκυ! Είναι απλό! Πήρα την οργάνωση από τον μπαμπά και την όρεξη για διασκέδαση από την μαμά!" Ο πατέρας της είναι Γερμανός και η μητέρα της Ιταλίδα με ελληνικές ρίζες. Η ίδια μεγάλωσε στην Ελβετία σε οικοτροφείο, βλέποντας τους δικούς της στις διακοπές. Εγώ αντίθετα δεν γνώρισα τους γονείς μου. Ο πατέρας - Ευγένιος με μεγάλωσε στο ορφανοτροφείο της πόλης και ποτέ δεν μου είπε κάτι για εκείνους, αν και πάντα πίστευα πως ήξερε. Αν και η τύχη δεν με ευνόησε στο θέμα των γονιών, με βοήθησε σε όλα - ή σχεδόν σε όλα - τα άλλα, κατάφερα να σπουδάσω με υποτροφία σε ένα από τα καλύτερα πανεπιστήμια τόσο για το πτυχίο στην δημοσιογραφία όσο και για το μεταπτυχιακό στην αγγλική λογοτεχνία. Έτσι βρεθήκαμε, να δουλεύουμε στην ίδια εκδοτική εταιρία, εγώ ως αρθρογράφος εξαμηνιαίου λογοτεχνικού περιοδικού και μεταφράστρια από τα Αγγλικά, εκείνη αρχισυντάκτρια μηνιαίου γυναικείου περιοδικού και προϊσταμένη στο τμήμα μεταφράσεων από τα Γαλλικά. Ευτυχώς ή δυστυχώς δεν δουλεύουμε στα ίδια θέματα.

Το πρωί της Παρασκευής πέρασε από το γραφείο μου πηγαίνοντας να πάρει καφέ και μου θύμισε για ακόμα μια φορά την βραδινή μας έξοδο. "Κοίτα να ετοιμαστείς για απόψε γιατί θα το κάψουμε!" Χαμογέλασα ενώ ένιωθα τον κόμπο στο στομάχι μου να βαραίνει. Ήθελα να της πω ότι δεν θα μπορούσα να πάω, δεν το έκανα όμως. "Καλά! Κοίτα μόνο μην με στήσεις και σε περιμένω έξω από το εστιατόριο!" Έφυγε χαμογελώντας αφού με διαβεβαίωσε ότι θα ήταν στην ώρα της. Η Μάριον ήρθε λίγο αργότερα στο γραφείο μου, δεν θα ερχόταν το βράδυ. "Ήρθε ο Κρίστοφερ για το Σαββατοκύριακο." είπε απλά και αυτό τα εξηγούσε όλα. Με τον Κρίστοφερ, ο οποίος έμενε σε διπλανή πόλη, έκλειναν 2 χρόνια δεσμού εκείνες τις μέρες και δεν υπήρχε κανείς που να μπορούσε να την πείσει να έρθει μαζί μας. "Η Ίρις το ξέρει;" την ρώτησα, αν και ήξερα πως πρώτα ειδοποίησε την Ίρις και μετά εμένα. "Ναι. Θα είστε εσείς και η Έλενα. Η Άννα και η Κέλυ έχουν πάρει άδεια και θα λείπουν από την πόλη." Δεν με πείραζε τόσο που θα έλλειπαν οι δύο τους. Ποτέ δεν ήρθαμε κοντά, απλά έτυχε να βρεθούμε στην ίδια παρέα.

Με την Μάριον ήρθαμε μαζί στην εταιρία και δούλευε μαζί με την Ίρις στο περιοδικό. Η αρχή της φιλίας μας έγινε στις πρώτες τάξεις του σχολείου, στο λύκειο εγώ ήμουν η 'αναρχική' εκείνη ήταν 'εκείνο το καλό κορίτσι' ακόμα έτσι είναι, καλό κορίτσι. Μεγάλωσε σε εύπορη οικογένεια, μοναχοπαίδι, με γαλλικά και μπαλέτο, και ήταν το ακριβώς αντίθετο από μένα. Οι γονείς της - ευτυχώς - ήταν και είναι ανοιχτόμυαλοι άνθρωποι. Ήξερα συμμαθητές μου που, σχεδόν, δεν μου μιλούσαν μόνο και μόνο γιατί, για τους γονείς τους ήμουν 'η σχεδόν αλήτισσα'. Δεν με πείραζε, ήξερα ποια ήμουν από τότε. Με τα παιδιά εκείνα δεν ξανασυναντήθηκα, ίσως τους δω ξανά στην συνάντηση μας τον επόμενο Ιούλιο, αν έρθουν, αν τελικά πάω. Την Έλενα, την τελευταία από αυτές που θεωρώ κολλητές μου, την γνώρισα στην δουλειά, είναι ένα χρόνο μικρότερη μου. Δουλεύουμε μαζί στο περιοδικό, σε διαφορετικά θέματα, εκείνη έχει αναλάβει την ελληνική λογοτεχνία. Δεν μιλάει σχεδόν ποτέ για την οικογένεια της. Ξέρω μόνο πως δεν είναι από εδώ, δεν έχει τολμήσει κανείς να την ρωτήσει από που έρχεται. Κατάλαβα από την πρώτη στιγμή πως έχει μια ιστορία που την κυνηγάει θα έλεγε κανείς σαν Ερινύα. Τα σκούρα καστανά της μάτια κρύβουν καλά τον πόνο που ξέρω ότι νιώθει. Ίσως γι' αυτό να την συμπάθησα από την πρώτη στιγμή. Είναι από τα άτομα εκείνα που δεν ζητάνε ποτέ βοήθεια αν και ίσως να την χρειάζονται περισσότερο από όλους. Κάποια στιγμή την ρώτησα ποίο είναι το δικό της άπιαστο όνειρο, η απάντησή της ήταν: "Να γίνω, απλά ευτυχισμένη." Πλέον δεν υπήρχε τίποτα που να μπορώ να την ρωτήσω ούτε για το παρελθόν, αλλά ούτε και για το μέλλον της. Το παρόν ήταν και είναι το μόνο σημείο συζήτησης μεταξύ μας. Τουλάχιστον το παρόν δεν πληγώνει.

Πριν φύγουμε εκείνο το μεσημέρι η Ίρις ήρθε ξανά από το γραφείο μου, "Έμαθες πως θα είμαστε μόνο οι τρεις μας απόψε; Εγώ, εσύ και η Έλενα." Χαμογέλασα, "Ναι! Μου το είπε η Μάριον πριν λίγο. Και έτσι, θα είμαστε τρία μικρά ανυπεράσπιστα κοριτσάκια μέσα στην μεγάλη πόλη;" Η φωνή μου έφερνε σε 5χρονό και το γέλιο της Ίρις αντήχησε σχεδόν σε όλο τον όροφο. "Μα, εμείς δεν τον φοβόμαστε τον μεγάλο κακό λύκο! Σωστά;" συμφώνησα γελώντας. Η Ίρις έχει ένα 'θείο' χάρισμα, μπορεί να σε κάνει να γελάσεις ακόμα και αν είσαι σε κατάθλιψη. Φεύγοντας από την δουλειά δεν ένιωθα πια τον κόμπο στο στομάχι μου, σαν να μην υπήρξε ποτέ. Αν και το φοβόμουν, τελικά κατάφερα να ηρεμήσω και να ξεκουραστώ, και ο κόμπος στο στομάχι μου δεν εμφανίστηκε ξανά εκείνο το απόγευμα. Ετοιμάστηκα με ηρεμία και στις 19:30 ήμουν ήδη στον δρόμο για το εστιατόριο. Η διαδρομή από το σπίτι μου δεν είναι πάνω από 15' με τα πόδια, είχα όσο χρόνο ήθελα για να φτάσω.

Το μαύρο είναι το αγαπημένο μου χρώμα, και αν και ο Αύγουστος είναι, όπως συνήθως, καυτός δεν το αποχωρίζομαι ποτέ. Το παντελόνι μου ταίριαζε απόλυτα με το μαύρο T-shirt, ενώ τα ασημένια μου mules έδεναν αρμονικά με το ασημένιο περίγραμμα του Μονόκερου που κοσμούσε το μπλουζάκι μου. Τα μαλλιά μου δεν είναι πολύ μακριά έτσι η μικρή αλογοουρά δεν ήταν επιλογή, αν και θα την ήθελα - ο Αύγουστος δεν ήταν ποτέ ο μήνας μου - ένιωθα τον ιδρώτα να τρέχει στην ραχοκοκαλιά μου και σκεφτόμουν πως, ευτυχώς δεν είχα μακιγιαριστεί πολύ. Ποτέ δεν μακιγιάρομαι πολύ. Πέρα από την ενυδατική μου, λίγη σκούρα καφέ σκιά, μάσκαρα και λίγο γκλός δεν χρησιμοποιώ τίποτα. Το άρωμα μου αν και πλούσιο δεν αφήνει ποτέ έντονη μυρωδιά, έτσι ξέρω πως, απλά γίνομαι αντιληπτή στον χώρο.

Όταν λίγα λεπτά πριν τις 20:00 έφτανα στο εστιατόριο άρχισα να αναρωτιέμαι μήπως τελικά το να αποκτήσω κινητό ήταν επιβεβλημένο. Τελικά μόλις λίγα δευτερόλεπτα αργότερα είδα την Έλενα να έρχεται μαζί με την Ίρις και το κινητό ως ανάγκη εξαφανίστηκε από την σκέψη μου, <Έχω αρκετά προβλήματα με το σταθερό για να αποκτήσω και κινητό> Τα δώρα τα είχε ήδη παραλάβει στο γραφείο, δεν είχαμε τίποτα να κουβαλάμε, πέρα από τις μικρές μας τσάντες, - η δική μου είχε μόνο τα κλειδιά και το γκλός μου αλλά της Ίρις ήμουν σχεδόν σίγουρη πως περιείχε τουλάχιστον κλειδιά, κινητό, γκλός, και φωτογραφική μηχανή. Παραγγείλαμε ακριβώς ότι παίρναμε πάντα, ο σερβιτόρος σχεδόν δεν μας ρώτησε. Οι πέννες με τα 4 τυριά, η σαλάτα με κοτόπουλο και το λευκό, ξηρό κρασί ήταν σχεδόν γραμμένα πριν καν τα αναφέρουμε. Όλα ήταν όπως πάντα, τέλεια. Το κρασί θα έμενε, αν δεν το είχαν αναλάβει εξ' αδιαιρέτου σχεδόν η Ίρις με την Έλενα. Τα 2 ποτήρια που μου αναλογούσαν τα τίμησα δεόντως, έτσι και αλλιώς το αλκοόλ δεν ήταν ποτέ ανεκτό από τον οργανισμό μου.

Λίγο μετά τις 23:00 είχαμε φύγει από το εστιατόριο, 'τόλμησα' να ρωτήσω την Ίρις που θα πηγαίναμε για την επόμενη στάση, η απάντηση της δεν θα ήταν κατανοητή σε κάποιον που δεν την ήξερε αρκετά, ευτυχώς με τις κοπέλες περνάμε πολύ χρόνο μαζί: "Θα πάμε σε ένα ολοκαίνουριο μπαράκι που είμαι σίγουρη ότι θα λατρέψεις!" μου είπε και νόμισα ότι δεν κατάλαβα καλά. "Από πότε διαλέγεις σύμφωνα με τα δικά μου γούστα; Νόμιζα ότι θα πηγαίναμε σε κάποιο από τα γνωστά!" Τα 'γνωστά' ήταν τα μπαράκια που σύχναζε και που έπαιζαν κυρίως House και ηλεκτρονική μουσική. Γύρισε και με κοίταξε γελώντας συνέχεια, "Μα δεν το διάλεξα για σένα! Όχι! Το διάλεξα, γιατί έμαθα πως μαζεύει πολύ ωραίους και ελεύθερους άνδρες..." Γελάσαμε όλες μαζί. Αν μας έβλεπε κανείς θα πίστευε πως ήμασταν τουλάχιστον μεθυσμένες. Ήμασταν, αλλά όχι τόσο πολύ. Φτάναμε σε ένα μέρος της πόλης που, αν και δεν ήταν πάνω από 200μ. μακριά από την κεντρική πλατεία, δεν το είχα επισκεφθεί ποτέ. Εκείνο το βράδυ όμως αυτό θα άλλαζε. Καθώς πλησιάζαμε ένιωσα τον κόμπο στο στομάχι μου να ξαναεμφανίζεται. "Ίρις; Τι όνομα έχει το μπαρ που πάμε;" κάτι μου έλεγε πως έπρεπε να μάθω το όνομα του μπαρ, ένοιωθα λες και όλη μου η ζωή να κρεμόταν από εκείνο το όνομα. Η Ίρις με κοίταξε σαν να μην καταλάβαινε τι έλεγα και άρχισε και πάλι να γελάει, πλέον το αλκοόλ δρούσε κανονικά στον οργανισμό της. "Δεν θα σου πω! Θα παίξουμε ένα παιχνίδι! Αν κερδίσεις σου υπόσχομαι να φύγουμε όταν θες εσύ, αν χάσεις θα έρθεις μαζί μας μέχρι να ξημερώσει! Εντάξει;" Δεν είχα επιλογές. "Εντάξει! Τι παιχνίδι;" κατάλαβα πριν απαντήσει. "Αν βρεις το όνομα με 3 προσπάθειες έχεις κερδίσει!" δεν θα ήταν και τόσο δύσκολο, ή τουλάχιστον έτσι μου φάνηκε. "Έχω κανένα στοιχείο;" την ρώτησα ενώ πλησιάζαμε. "Όχι! Μόλις μπούμε και μόνο από το περιβάλλον μέσα στο μπαρ θα μαντέψεις το όνομα!" Τελικά, δεν θα ήταν καθόλου εύκολο.

Πλησιάζοντας δεν δοκίμασα καν να κοιτάξω την επιγραφή, δεν υπήρχε πουθενά. Ούτε και ουρά υπήρχε, βέβαια ήταν μόλις 23:20 αυτό ήταν λογικό. Είχε live μουσική, μπήκαμε ενώ το συγκρότημα - που τουλάχιστον έπαιζε καλά - μόλις είχε αρχίσει το Always Somewhere των Scorpions, καθίσαμε σε ένα σχετικά παράμερο τραπέζι και παραγγείλαμε. "Πάλι χυμό θα πιεις;" με ρώτησε η Έλενα κοροϊδεύοντας όταν άκουσε την παραγγελία μου "Κόκκινη βότκα με πορτοκάλι." εκείνη έπινε πάντα Gin με Tonic, η απάντηση μου συνηθισμένη όπως και η ερώτηση της, "Αφού ξέρεις, πως δεν πίνω!". Χαμογέλασε κουνώντας το κεφάλι της, "Ξέρω! Ήλπιζα μόνο πως θα είχες αλλάξει!" ήταν η σειρά μου να κουνήσω αρνητικά το κεφάλι μου. Η Ίρις γύρισε προς το μέρος μου -είχε καθίσει σε μια πολυθρόνα από σκούρο ξύλο και μπορντό ταπετσαρία, μάλλον υφασμάτινη, κάθετα στον ντυμένο με κόκκινο βελούδο καναπέ στον οποίο είχαμε βολευτεί με την Έλενα. Ήταν πιο κοντά στην Έλενα και η συνεννόηση μας ήταν κάπως δύσκολη. Ευτυχώς η μουσική δεν ήταν πολύ δυνατή - "Λοιπόν; βρήκες το όνομα;" Α, ναι! Είχαμε και το παιχνίδι! "Κάτι σε Ρόδο;" της απάντησα στην τύχη και το χαμόγελο της ήταν αρκετό για να καταλάβω πως είχα πέσει μέσα. "Ναι! Αλλά τι Ρόδο;" με ρώτησε και άρχισα ξανά να ψάχνω το δεύτερο μέρος του ονόματος. Όσο προσπαθούσα να βρω το όνομα τόσο ένιωθα το βάρος που είχε πια εγκατασταθεί στο στομάχι μου να αυξάνεται.

Κοίταξα γύρω, οι τοίχοι ήταν στο κόκκινο, κόκκινο του αίματος και της φωτιάς. Ο σερβιτόρος έφερε τα ποτά μας και ευχηθήκαμε στην Ίρις για ακόμα μια φορά. Καθώς σήκωνα το ποτήρι προς τα χείλη μου ένιωσα ένα βλέμμα πάνω μου, κάποιος με κοίταζε και το βάρος εκείνου του βλέμματος με έκανε να ανατριχιάσω. Προσπάθησα σκληρά να μην κοιτάξω προς το μέρος που ήξερα ότι βρισκόταν ο άνδρας που κοίταζε προς το μέρος μου. Ήπια μια γουλιά και δεν έδωσα άλλη σημασία, άλλωστε δεν ένιωθα τίποτα πλέον. Συνέχισα να ψάχνω το υπόλοιπο όνομα του μπαρ μέσα από τα έπιπλα και το υπόλοιπο ντεκόρ. Ο χώρος ήταν πρωτότυπος με έναν πολύ παράξενο τρόπο, οι πολυθρόνες, οι καναπέδες και τα τραπέζια, όπως και τα φωτιστικά θα ταίριαζαν περισσότερο σε κάποιο αρχοντικό της Γαλλίας του 18ου αιώνα. Δεν είχαν καμία σχέση, όμως, με τον πάγκο του μπαρ ή τον καθρέφτη που βρισκόταν πίσω του. Τα τελευταία ήταν, μαζί με τα ποτήρια και τους ανθρώπους, τα μόνα στοιχεία που ταίριαζαν με τον 21ο αιώνα στον οποίο βρισκόμαστε. Οι πίνακες, πάλι, διέφεραν από όλα τα άλλα στοιχεία. Δεν είχαν καμία σχέση ούτε με τον 18ο, αλλά ούτε και με τον, πρόσφατο, 20ο αιώνα. Τα μοτίβα τους ήταν, τουλάχιστον, παράξενα. Απεικόνιζαν σκηνές τρόμου, πλάσματα των θρύλων που έμοιαζαν ζωντανά, σαν έτοιμα να βγουν από τον φανταστικό κόσμο τους, στον δικό μας 'λογικό' κόσμο που η φαντασία δεν έχει θέση. Στους πίνακες κοντά μας υπήρχαν λυκάνθρωποι που έτρεχαν κάτω από την πανσέληνο, Βρυκόλακες που απολάμβαναν το 'γεύμα' τους, 'σερβιρισμένο' από τους κατάλευκους λαιμούς πρόθυμων - όπως έδειχναν οι εκφράσεις τους - κοριτσιών, ενώ φαντάσματα έκαναν γύρους μέσα στα σπίτια των 'ζωντανών' που τρομοκρατημένοι και αλλόφρονες έτρεχαν να ξεφύγουν. Ο καλλιτέχνης είχε απεικονίσει τον τρόμο και την βία των πρωταγωνιστών των πινάκων με έναν υπερβολικό ρεαλισμό, σαν να ήθελε να τρομάξει όσους θα συναντούσαν κάποια στιγμή τα έργα του, αυτή ήταν η 'λογική' άποψη, μόνο που αποδείχτηκε λάθος. Λίγο αργότερα η περίπτωση της 'προειδοποίησης' αποδείχτηκε η σωστή, ο καλλιτέχνης προσπαθούσε να προειδοποιήσει τους θεατές του, μόνο που το κατάλαβα όταν ήταν ήδη πολύ αργά...

Δεν πρόλαβα να γυρίσω ξανά προς την Ίρις για να της πω το όνομα του μαγαζιού, <Ματωμένο Ρόδο>, το ήξερα πια και αυτό δεν με ηρέμησε. Ο σερβιτόρος που είχε έρθει για την παραγγελία μας είχε φέρει ένα μπουκάλι σαμπάνιας με 4 ποτήρια και ένα μπολ με φράουλες. "Συγγνώμη, αλλά δεν παραγγείλαμε σαμπάνια. Μήπως κάνατε κάποιο λάθος;" η Ίρις προσπάθησε να αρνηθεί την σαμπάνια χωρίς επιτυχία. "Όχι κυρία μου, δεν έγινε λάθος. Είναι δώρο από τον κο Φίλιππο, τον ιδιοκτήτη." ο σερβιτόρος έφυγε χωρίς άλλη εξήγηση και ένιωσα ξανά εκείνο το βλέμμα πάνω μου. Κάτι με έσπρωχνε να μην μιλήσω και το επόμενο μόλις δευτερόλεπτο η εξήγηση δόθηκε από τον ίδιο τον Φίλιππο που ήρθε κοντά μας. Το βάρος στο στομάχι μου αυξήθηκε, αν αυτό μπορούσε να γίνει, ενώ ένα προαίσθημα μου φώναζε να μην τον κοιτάξω στα μάτια για κανένα λόγο. Έμεινα αμίλητη να κοιτάζω το ποτό μου ενώ τον άκουγα να εξηγεί. "Με συγχωρείτε για την ενόχληση, έμαθα πως γιορτάζετε και ήθελα να σας ευχηθώ με την σειρά μου. Ονομάζομαι Φίλιππος, όπως φαντάζομαι ήδη μάθατε από τον Γρηγόρη, τον σερβιτόρο που έφερε το δώρο μου στην εορτάζουσα." Η φωνή του θύμιζε βελούδο πάνω στο δέρμα. Δεν είχα ξανακούσει τέτοια υφή φωνής, για την ακρίβεια, ήταν η πρώτη φορά που άκουγα κάποιον να έχει υφή στην φωνή του. Η Ίρις έμοιαζε γοητευμένη και η απάντηση της μου έδινε την αίσθηση πως δεν ήταν η Ίρις που ήξερα. "Σας ευχαριστώ! Παρακαλώ καθίστε!" Σήκωσα τα μάτια μου για να την κοιτάξω και η σκηνή που αντίκρισα μου θύμισε ταινία εποχής, σαν κάτι από την αυλή του Λουδοβίκου του 14ου. Ο Φίλιππος είχε πάρει στα χέρια του την παλάμη της Ίρις για χειροφίλημα, τα χείλη του άγγιζαν ελάχιστα το δέρμα της ενώ η αναπνοή της είχε γίνει ακανόνιστη. Το ίδιο επαναλήφθηκε και με την Έλενα, ευτυχώς μετά από αυτήν την 2η επανάληψη κάθισε στην πολυθρόνα σχεδόν δίπλα μου, απέναντι στην Ίρις. Ίσως το ότι δεν είχα σηκώσει το βλέμμα μου να τον απέτρεψε να επαναλάβει την σκηνή του χειροφιλήματος για 3η φορά, ίσως όχι. Το γιατί διάλεξε εκείνη την θέση δεν μπορούσα να το καταλάβω, όχι εκείνη την στιγμή τουλάχιστον. Η φωνή της Ίρις ξαναβρήκε την φυσιολογική της χροιά όταν είπε "Μας συγχωρείτε για την παράληψη, δεν σας συστηθήκαμε!", δεν κοίταξα την έκφραση του όμως δεν μίλησε, "Ονομάζομαι Ίρις, από εδώ η Έλενα και η Βίκυ." συνέχισε η Ίρις ενώ έδειχνε την Έλενα και μένα, αναγκαστικά σήκωσα το βλέμμα, κοίταξα το πρόσωπο του, αλλά όχι τα μάτια του, και είπα ένα ξερό "Χαίρω πολύ" που ήλπιζα να του δώσει ακριβώς τα σημάδια που ήθελα και να συνεχίσει να ασχολείται με την Ίρις και την Έλενα.

Ήταν αντικειμενικά όμορφος. Εντυπωσιακός θα έλεγε κανείς, το χλωμό, κατάλευκο πρόσωπο του τονιζόταν από πυρόξανθες μπούκλες που έφταναν μέχρι την βάση του λαιμού του και από τα κατακόκκινα χείλη που σχημάτιζαν ένα αλαζονικό και αυτάρεσκο χαμόγελο. Ήταν ψηλός, ψηλότερος από μένα τουλάχιστον, και το μαύρο πουκάμισο έδινε στην επιδερμίδα του έναν ακόμα πιο λευκό τόνο κάνοντας την σχεδόν να φωσφορίζει στο ημίφως του χώρου. Δεν έμοιαζε για πάνω από 30 ετών, κι όμως, κάτι πάνω του μου έδινε την αίσθηση του παλιού. Την αίσθηση που έχει το παλιό κρασί, αυτό που έχει φυλαχτεί προσεκτικά από παλιά γενιά σε υπόγεια κάβα. Σαν το κρασί που έχει ωριμάσει και έχει πάρει κάτι από τους ιδιοκτήτες του, κάτι από την ευγενική τους καταγωγή. Μόνο που, αυτός δεν ήταν κρασί.

Η συνέχεια ήταν δική του, "Διορθώστε με αν κάνω κάποιο λάθος αλλά δεν νομίζω πως σας έχω ξαναδεί εδώ." περίμενε απάντηση και η Ίρις την έδωσε. "Όχι, δεν έχουμε ξανάρθει. Όμως, από ότι ξέρω μόλις ανοίξατε, σωστά;" όσο και να προσπαθούσα δεν μπορούσα να ξανακατεβάσω το βλέμμα μου στο ποτήρι μου, σαν κάτι να κρατούσε το βλέμμα μου πάνω του, "Μόλις την προηγούμενη παρασκευή!" της απάντησε "Και ελπίζω να μας ξανατιμήσετε σύντομα με την παρουσία σας." και εκεί η Ίρις, έκανε το λάθος, όπως αποδείχτηκε. "Καλορίζικο λοιπόν. Αν και, δεν είμαι τόσο του ροκ, η πραγματική φαν είναι η Βίκυ." Κατάφερα να γυρίσω προς το γκρουπ πριν νιώσω ξανά το βλέμμα του πάνω μου, βλέμμα αρπακτικού πάνω στο θήραμα. Χαμογέλασα ενώ ευχόμουν πως κάτι θα γινόταν, κάτι θα με βοηθούσε. Δεν είχα προλάβει να τελειώσω την αυτοσχέδια προσευχή μου όταν ήρθε το 'Ιππικό'. Το 'Ιππικό' ήταν δύο άντρες στην ηλικία του, χωρίς όμως την αίσθηση που έδινε εκείνος, που ήρθαν στο τραπέζι μας. Ο πρώτος του μίλησε δυνατά, "Καλησπέρα! Από ότι βλέπω και πάλι μας πρόλαβες! Γνώρισες τις ωραιότερες κυρίες που έχουν έρθει ποτέ στο 'Ρόδο' μας". Όταν γύρισε σε μας το χαμόγελο του ήταν ήδη ζωγραφισμένο, θα έλεγες, στο πρόσωπο του. "Μας συγχωρείτε για την 'εισβολή' όμως ο κύριος από εδώ έχει την συνήθεια να γνωρίζει πρώτος τις ομορφότερες κυρίες στον χώρο ενώ έχουμε ήδη συμφωνήσει πως η τιμή θα γίνετε εν' αλλάξ και στους 3 μας, ως συνιδιοκτήτες. Με φωνάζουν Ερρίκο και από εδώ ο αδελφός μου ο Αλέξανδρος." η Ίρις μας ξανασύστησε και ανταλλάξαμε 'φυσιολογικές' χειραψίες. Κάθισαν στις μόνες ελεύθερες πολυθρόνες, δημιουργώντας ένα είδος κύκλου, έτσι που ο Ερρίκος ήταν δίπλα σχεδόν στην Ίρις και απέναντι στην Έλενα, ενώ ο Αλέξανδρος ήταν απέναντι μου και δίπλα στον Φίλιππο, . Δευτερόλεπτα αργότερα ο ίδιος σερβιτόρος, ο Γρηγόρης, έφερε άλλα 2 ποτήρια για την σαμπάνια έτσι ώστε να σερβιριστούν και ο Ερρίκος με τον Αλέξανδρο.

Αφού ευχηθήκαμε ξανά όλοι μαζί στην Ίρις πρόσεξα πως ο Ερρίκος είχε αρχίσει να γνωρίζεται καλύτερα με την Ίρις και η Έλενα με τον Αλέξανδρο. Οι δύο τους, αν και αδέλφια δεν έμοιαζαν καθόλου. Ήταν και οι δύο αρκετά ψηλοί, όμως ο Ερρίκος ήταν μελαχρινός, ενώ ο Αλέξανδρος κατάξανθος. Μου έφεραν στο νου τις δύο άκρες της Ευρώπης, Μεσόγειος - Σκανδιναβία. Άρχισα να νιώθω πιο ήρεμη και να σιγοτραγουδάω τα κομμάτια που έπαιζε το γκρουπ, Angie από Rolling Stones, Julia από Pavlov's Dog, και προσπαθούσα πολύ να δείξω ότι δεν είχα καταλάβει το βλέμμα του Φίλιππου πάνω μου. Το βλέμμα της Τίγρης πάνω στο μικρό ελάφι που σκοπεύει να καταβροχθίσει. Συνέχισα να μην δίνω σημασία αν και ένιωθα έναν κλοιό γύρω μου, σαν αλυσίδα που σφίγγει συνεχώς γύρω από τον λαιμό του καταδικασμένου. Ήξερα πως ήθελε να ξεκινήσει κάποιου είδους συζήτηση με μένα, και αν και η απόσταση που έβαζα εγώ ανάμεσα μας ήταν αρκετή για να μην τον διευκολύνει, εκείνος δεν πτοήθηκε. "Βίκυ λοιπόν." δεν κατάλαβα τι ακριβώς είπε και γύρισα προς το μέρος του, "Παρακαλώ;" Το προηγούμενο λάθος της Ίρις ήταν αμελητέο μπροστά στο δικό μου. "Το όνομα σου λεω, με συγχωρείς αν σε ξάφνιασα, αλλά θα έπαιρνα όρκο πως έχεις αρχαίο όνομα, Άρτεμη ίσως, ή Αφροδίτη. Έκανα λάθος όπως φαίνεται." Χαμογέλασα χωρίς να το καταλάβω, "Το Βίκυ είναι συντόμευση του Βασιλική. Δεν κάνατε λάθος, είναι αρχαίο." Το χαμόγελο του πλάτυνε, η απόσταση μας είχε μειωθεί και το λάθος ήταν δικό μου. "Αλήθεια; Μα γιατί χάλασες ένα τόσο όμορφο όνομα; Θα μου επιτρέψεις να σε φωνάζω Βασιλική; Και, σε παρακαλώ μίλα μου στον ενικό, δεν είμαι και τόσο μεγαλύτερος σου." Δεν ένιωθα άνετα με την συζήτηση, αλλά δεν έβρισκα τρόπο να την σταματήσω. "Όπως θέλετε. Με συγχωρείς, όπως θέλεις ήθελα να πω." Η συνέχεια ήταν δική του με ένα σχόλιο που με επανέφερε στην πραγματικότητα, το βάρος στο στομάχι μου μόλις είχε διπλασιαστεί. "Βλέπω ότι η φίλη σου είχε δίκιο. Ξέρεις όλα τα τραγούδια που παίζει το γκρουπ μας. Αναρωτιέμαι μήπως, αλλά δεν νομίζω." Σταμάτησε εκεί και η περιέργεια που 'σκοτώνει την γάτα' έκανε την εμφάνιση της σε μένα. "Τι ακριβώς αναρωτιέσαι;" μόλις ρώτησα άρχισα εγώ να αναρωτιέμαι μήπως τελικά η περιέργεια θα σκότωνε εμένα αντί για την γάτα. "Δεν ξέρω πως θα ακουστεί, μην με παρεξηγήσεις αλλά, η αλήθεια είναι πως ψάχνουμε μια κοπέλα για τα φωνητικά, και αναρωτιόμουν αν θα ήθελες να πάρεις την θέση εσύ." Χαμογέλασα όσο πιο αθώα μπορούσα, το να τον εκνευρίσω ήταν το τελευταίο που ήθελα, κάτι με προειδοποιούσε πως δεν θα γλίτωνα εύκολα από αυτόν και βαθιά μέσα μου άρχιζα να αναρωτιέμαι αν τελικά, ήθελα να γλιτώσω. "Σ' ευχαριστώ, αλλά για να είμαι ειλικρινής δεν είμαι κατάλληλη για τραγουδίστρια. Οι φωνητικές μου ικανότητες δεν επαρκούν. Αν και, πιστεύω πως είναι καλύτερα όπως ακριβώς είναι το γκρουπ. Γιατί να αλλάξει η σύνθεση όταν η 'χημεία' είναι καλή;" "Ναι, ίσως έχεις δίκιο, όμως τα ίδια τα παιδιά το ζητούν. Και, είναι πολύ δύσκολο να βρεις ικανή για φωνητικά κοπέλα αυτήν την εποχή." Απάντησα χωρίς να είμαι σίγουρη ότι αυτό ήθελα να πω. "Αλήθεια; Και εγώ πίστευα πως είναι πολλές οι υποψήφιες τραγουδίστριες που ψάχνουν μια τέτοια ευκαιρία. Από αυτά που άκουω ο μισός πληθυσμός της χώρας άκουει τον υπόλοιπο μισό που βρίσκεται σε μια πίστα και τραγουδάει." Από ότι φάνηκε τον βόλεψε πολύ η απάντηση μου. "Ναι, έτσι είναι. Όμως δεν είναι αρκετά εξοικειωμένες με το ροκ γενικά. Ακόμα και οι λίγες που θα μπορούσαν να προσπαθήσουν εδώ, δεν ήξεραν ούτε τα μισά τραγούδια του προγράμματος." Δεν βρήκα κάτι έξυπνο για να απαντήσω, χαμογέλασα και γύρισα στην προηγούμενη ασχολία μου, άρχισα να σιγοτραγουδάω το Lady In Black που μόλις ξεκινούσε ενώ ο Φίλιππος συνέχιζε να με παρακολουθεί σαν θήραμα.

Edited by white_unicorn

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi

Και η δική μου, η μιας πεντάρας γνώμη.

 

White_Unicorn, μ’αρέσουν οι βρικόλακες, σε κλασσικά γοτθικές καταστάσεις, χωρίς να με ενθουσιάζουν κάποιοι μοντερνισμοί, τύπου Angel, που σπρώχνουν τον μύθο σε γελοίες ή κωμικές παραμέτρους. Δεν ξέρω προς πια κατεύθυνση κυλάει το δικό σου πόνημα, θα ήθελα να πω όμως, βάση του ελάχιστου δείγματος που μας έδωσες, μάλλον δεν είναι του γούστου μου.

 

Θέλω να πω, και μη βαράς, το έργο σου είναι αυτό που λέμε… a chic flic (ταινία που έχει ως target group γυναίκες, το είδος έργου που οι κοπέλες φέρνουν τα αγόρια τους να δουν τραβώντας και σπρώχνοντας.) Είναι ή όχι Άρλεκιν; Η ηρωίδα σου θα μισήσει και ταυτόχρονα θα γοητευτεί ανεξέλεγκτα από τον tall dark handsome stranger που είναι και ο σούπερ βάμπιρος;

 

Τέλος πάντων, θα επικεντρωθώ σε δύο σημεία για τα οποία μπορώ να πω σίγουρα την γνώμη μου.

 

Ένα, προσωπικά, μισώ εισαγωγές που δεν συνεισφέρουν τίποτα. Την συγκεκριμένη την βρίσκω απαράδεκτη. Κάθισα δηλαδή να διαβάσω μια νουβέλα τρόμου (αφού έχει βρικόλακες, τρόμου είναι) και γουστάρω να τρομάξω. Θέλω να μπω στην ψύχρα στην ιστορία και δεν θέλω να ξέρω τι με περιμένει. Δεν θέλω να ξέρω από πού θα μού’ρθει. Και να η συγγραφέας στην αρχή, να με καλημερίζει καθησυχαστικά, να μου λέει πως θα μου πει την ιστορία της Βίκης, πως η ιστορία έχει βρικόλακες και ελπίζει να μην τρομάξω πολύ, να με παίρνει από το χέρι η συγγραφέας να μπούμε στράτα-στρατούλα στην ιστορία. Και εγώ ρωτώ…αν είχα διαλέξει να μην διαβάσω την εισαγωγή και άρχιζα από το κεφάλαιο 1, θα μου ξέφευγε τίποτα; Δεν θα καταλάβαινα πολλά από αυτά που θα ακολουθούσαν; Αν όχι, γιατί ω συγγραφεύ το έβαλες εκεί και με ξενέρωσες;

 

Δύο, κι αυτό δεν είναι τόσο σοβαρό, αλλά το αναφέρω γιατί σαν διήγημα τρόμου θα έπρεπε να με κάνει να τρώω τα νύχια μου. Έχεις την αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο, από την πλευρά της κεντρικής ηρωίδας. Άρα, κατά έναν τρόπο, δεν έχω να ανησυχώ για την τύχη της ηρωίδας μέχρι το τέλος του μυθιστορήματος. Γιατί αν πάθαινε κάτι σοβαρό στα μισά…εκεί θα τελείωνε και η ιστορία. Ξέρω λοιπόν πως θα μου διηγείται όσα συμβαίνουν μέχρι και την τελευταία σελίδα και όταν ο αφηγητής είναι ο κεντρικός ήρωας, σε πολύ σπάνιες περιπτώσεις σκοτώνεται στο τέλος. Λίγα ίσως τα βιβλία, όπως κάποιες ταινίες, που ο αφηγητής (που μιλάει σε παρελθόντα χρόνο) είναι ένας ήδη νεκρός. Μου έχεις στερήσει λοιπόν ένα πολύ σημαντικό κομμάτι αγωνίας. Θα πρέπει πια να με κάνεις να νοιαστώ αρκετά για δευτερεύοντες και τρίτους χαρακτήρες ώστε να πάθω κάτι αν πάθουν κι εκείνοι κάτι.

 

Για άλλες λεπτομέρειες… Καλά, οι βρικόλακες άνοιξαν μπαρ (αυτό υποψιάζομαι τώρα), ας το δεχτώ. Φρόντισαν και το ντεκόρ να είναι κλισέ; Θα τους τσάκιζε να βάλουν χαρούμενα χρώματα στους τοίχους;

 

Αν η Βίκυ αντιδράει έτσι στον Φίλιππο γιατί έχει μέσα της ένα ειδικό ένστικτο που την προειδοποιεί για την φύση του αλλά ταυτόχρονα δεν το ξέρει… Τότε έχω ανάγκη να δω έναν προβληματισμό από μέρους της. «Γιατί νιώθω έτσι απέναντι σε αυτόν τον γοητευτικό άντρα;» Αλλιώς, δείχνει νευρωτική, η παρθένα που κάποτε η μαμά της την προειδοποίησε πως θα την φάει το φίδι που έχουν οι άντρες στα παντελόνια τους. Το ότι εγώ είμαι υποψιασμένος αναγνώστης και μαντεύω τι είναι ο Φίλιππος δεν τη σώζει. Σε αυτή την περίπτωση, αν είναι να μας παρουσιάσεις τόσο βαρύγδουπα τον βρικόλακα σου, άσε με να υποψιάζομαι περισσότερα από την ηρωίδα σου. Κάνε με να λέω «Όχι Βίκυ μη, μείνε μακριά του.»

 

Και κάτι πολύ μικρό. Πότε ήταν η τελευταία φορά που σε ένα σπίτι, σε ένα μπαρ, σε έναν όποιο χώρο, είπες «Εκείνη η καρέκλα είναι 18ος αιώνας, το τραπέζι 14ος, και το σακάκι του Γιώργου πολύ 20ος.» Πρόσεχε κάτι τέτοια. Και νομίζω είμαστε πολύ καινούργιοι στον 21ο αιώνα για να μιλάμε για 21τα αντικείμενα ή μόδες. Σχεδόν όλα γύρω μας είναι 20ος που σπαρταράει ακόμα ζωντανός.

 

Εύχομαι να μην ήμουν πολύ αγενής. (π.χ. αγένεια είναι να μην σου απαντάνε σε pm.)

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
white_unicorn

:yeah: *Ναι! Διάβασα και μια κριτική που να δείχνει τα λάθη....* :cow:

 

Τελείωσε η ώρα του παιδιού....

 

Αρχικά, να σε ευχαριστήσω που έκανες τον κόπο να διαβάσεις το κομμάτι. Ξέρω από ιδίαν πείρα πως όταν κάτι δεν με τραβήξει από την αρχή είναι δύσκολο να ασχολειθώ σοβαρά μαζί του, ίσως το τελειώσω κάποια στιγμή αλλά θα το κάνω εξαναγκαστικά. ;)

 

Δεύτερον, το μόνο που προσπαθώ να αποφύγω είναι να την κάνω σαν εκείνα τα παλλιά 'ρομάντσα' που διάβαζε μια φορά και έναν καιρό η μαμά μου... Το κατά πόσο το καταφέρνω είναι μια άλλη ιστορία... Πάντως, έχει τύχει να την διαβάσουν και αγόρια χωρίς να 'τα τραβάνε από το χερί', όπως και να μην την έχουν διαβάσει κολλητές μου που συνήθως 'λιώνουν' για Άρλεκιν... Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου... :lol:

 

Και για να απαντήσω στα καίρια σχόλια..

1) Η εισαγωγή μπήκε από την αρχή αρχη, εδώ και 2 χρόνια. Δεν είναι λίγες οι φορές που σκέφτομαι να την βγάλω, αλλά αν την βγάλω θα σημαίνει πως θα πρέπει να ξαναγράψω όλη την αρχή, και με πιάνει μια 'κρίση' όταν σκέφτομαι οτί θα πρέπει να το ξαναγράψω από την αρχή.... τέλοςπάντων... Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορείο να βγεί η εισαγωγή και να μην αλλάξουν πολλά... είδομεν...

 

2) Για αυτό ακριβώς δεν την έβαλα στις Ιστορίες Τρόμου αλλά στις Διάφορες... Δεν έχω τελειοποιήσει την τέχνη της 'αγωνίας' του πως θα τελειώσει η ιστορία. Και αν και το πρώτο πρόσωπο δεν βοηθάει στο να διατηρηθεί μια αμφιβολία ως προς την κατάληξη, όταν μπλέκονται Βαμπίρ, δεν ξέρεις ποτέ πως θα καταλήξει... δεν είναι λίγες οι φορές που η ηρωίδα ή ο ήρωας γίνεται Βαμπίρ, ή ποιυ το 'κακό' Βαμπίρ εξαφανίζεται ένα ωραίο βράδυ και σε αφήνει να ψάχνεσαι μαζί με τον πρωταγωνιστή... Άρα έχω την 'ψευδαίσθηση' αν θες πως υπάρχουν πολλές επιλογές στο πως τελειώνει μια τέτοια ιστορία...

 

3) Κάποια κλισέ ακόμα λειτουργούν.... ;)

 

4) Όπως είπα ήδη στο μάθημα "Πως να προσδώσετε το αίσθημα αγωνίας στις ιστορίες σας." έλλειπα λόγω οικογενειακών υποχρεώσεων αλλά σκοπεύω να το επαναλλάβω λίαν συντόμως...

Επιπλέον όπως θα μάθουμε αργότερα, αν έχεις την υπομονή να διαβάσεις κάτι που όπως λές δεν σε ενδιαφέρει (Γιατί δεν είναι του γούστου σου - πράγμα που μου συμβαίνει πολύ συχνά), έχει κακές εμπειρίες που την έκαναν να σκέφτεται περισσότερο πράγματα που κάνουν το ενστικτό της να χτυπάει τα αλάρμ.

 

Πολύ καλή η ατάκα πάντως, καιρό είχα να την ακούσω... :D

 

Και τέλος, πολύ καλή η παρατήρηση... Η αλήθεια είναι οτί δεν το πολύσκέφτηκα όσον αφορά τις χρονολογίες...

 

(Όχι, δεν ήσουν καθόλου αγενής, και αν ήταν σπόντα για το πμ, έχεις απόλυτο δίκιο αλλά ακόμα δεν κατάφερα να το διαβάσω... - και θα πεις τόσα άλλα διάβασες αυτό δεν πρόλαβες? Και θα έχεις και πάλι δίκιο - Σκόπευω πάντως να απαντήσω το συντομότερο :blush: )

 

PS. την χρειαζόμουν αυτήν την ψυχρολουσία - όσοι το έχουν διαβάσει, που δεν είναι ούτε λίγοι ούτε πολλοί - δεν είχαν κάτι 'κακό' να πουν... και την χρειάζομαι την κριτική (ειδικά την εμπεριστατωμένη που αναδυκνείει τα λάθη μου...) :juggle:

 

Thanks again...

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi

Εις υγείαν...

 

post-1004-1215539402_thumb.jpg

post-1004-1215539425_thumb.jpg

Share this post


Link to post
Share on other sites
white_unicorn

προτιμώ Ο Rhezus αρνητικό.... ταιριάζει με όλους τους τύπους.... :dracula:

Share this post


Link to post
Share on other sites
Παρατηρητής
Καλά, οι βρικόλακες άνοιξαν μπαρ (αυτό υποψιάζομαι τώρα), ας το δεχτώ. Φρόντισαν και το ντεκόρ να είναι κλισέ; Θα τους τσάκιζε να βάλουν χαρούμενα χρώματα στους τοίχους;

 

 

Ίσως να μην τα πάνε καλά με τα έντονα χρώματα, who knows;

Πάντως, για να ανοίξει μπαρ ένας Βρυκόλακας, φανταστείτε τι άτομα αποτελούν την εφορία, τους δήμους και τις νομαρχίες. Αυτοί κι αν σου ρουφάνε το αίμα για να ανοίξεις μαγαζί!

Αμ το άλλο; Τα κοριτσάκια εκεί στην Κέρκυρα να συζητούν για το που θα πάνε για ποτό.

-Πάμε στο Ρέζους (τυχαίο ονόμα);

-Ίου! Εκεί έχει βρυκόλακες!

-Δεν είναι trendy! Δεν είναι in!

-Πολύ emo για τα γούστα μου

-Άντε καλέ! Ξέρετε τι ακούνε εκεί; "Τίναξε την ανθσιμένη αμυγδαλιά". Καλέ μη γελάτε! Δεν ξέρουν τι εστί Χατζηγιάννης!

-ΊΟΥ!!!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
white_unicorn
Ίσως να μην τα πάνε καλά με τα έντονα χρώματα, who knows;

Πάντως, για να ανοίξει μπαρ ένας Βρυκόλακας, φανταστείτε τι άτομα αποτελούν την εφορία, τους δήμους και τις νομαρχίες. Αυτοί κι αν σου ρουφάνε το αίμα για να ανοίξεις μαγαζί!

Αμ το άλλο; Τα κοριτσάκια εκεί στην Κέρκυρα να συζητούν για το που θα πάνε για ποτό.

-Πάμε στο Ρέζους (τυχαίο ονόμα);

-Ίου! Εκεί έχει βρυκόλακες!

-Δεν είναι trendy! Δεν είναι in!

-Πολύ emo για τα γούστα μου

-Άντε καλέ! Ξέρετε τι ακούνε εκεί; "Τίναξε την ανθσιμένη αμυγδαλιά". Καλέ μη γελάτε! Δεν ξέρουν τι εστί Χατζηγιάννης!

-ΊΟΥ!!!

 

 

αχεμ... :rolleyes: έχει βοηθούς! δεν είναι Βαμπίρ και οι άλλοι 2....

και, ναι, έχει ένα θέμα με τα 'χαρούμενα' χρώματα... έξου και το κόκκινο του αίματος στους τοίχους....

 

επίσης, εαν υπήρχε έστω και 1 μπαρ που να έβαζε καλά ροκ τραγούδια δεν θα έμενα σπίτι.... αλλά φυσικά έχουν κολλήσει όλοι είτε στην ηλεκτρονική είτε στα άλλα διαμάντια... :whistling:

Κέρκυρα σου λέει μετά... :rofl2:

post-1566-1215598832_thumb.jpg

Edited by white_unicorn

Share this post


Link to post
Share on other sites
mariposa

Το κομμάτι που έχεις ανεβάσει Αθηνά, εμένα μου άρεσε.

Ισως επειδή ανήκω στο target group που λεει ο Ντίνος ως γυναίκα (τα Αρλεκιν πάντως δεν μου αρέσουν). Θα ήθελα να δω περισσότερο μέρος της ιστορίας για να έχω μια πιο ολοκληρωμένη άποψη. Θα ανεβάσεις και άλλο;

 

post-1466-1215613418_thumb.jpg

http://sab687.deviantart.com/art/Eternal-Love-55317404

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
white_unicorn

thanks... ναι, το 2ο κεφάλαιο ανεβαίνει... ελπίζω να είναι λίγο καλύτερο από το 1ο μέρος... :construction:

 

p.s. τέλεια η εικόνα που ανέβασες.....

Edited by white_unicorn

Share this post


Link to post
Share on other sites
Παρατηρητής

Είμαι κι εγώ στο target group!

Share this post


Link to post
Share on other sites
kitsos
p.s. τέλεια η εικόνα που ανέβασες.....

 

:shock:

Share this post


Link to post
Share on other sites
mariposa
:shock:

 

Γιατί δεν είναι τέλεια από τεχνικής απόψεως;;;;;;;

 

btw ευχαριστώ αθηνά

Share this post


Link to post
Share on other sites
white_unicorn
btw ευχαριστώ αθηνά

 

:D

Μα είναι από τις πολύ καλές εικόνες Βαμπίρ... Ο πίνακας τι σας λέει? :beerchug:

 

425px-Burne-Jones-le-Vampire.jpg

Edited by white_unicorn

Share this post


Link to post
Share on other sites
kitsos
Γιατί δεν είναι τέλεια από τεχνικής απόψεως;;;;;;;

:eek:

 

Ο πίνακας τι σας λέει? :beerchug:

Ότι ο τύπος την έχει πατήσει άσχημα.

Share this post


Link to post
Share on other sites
kitsos

Τελικά δεν μπόρεσα να αντισταθώ και το διάβασα. Είναι αρκετά ενδιαφέρων και καλογραμμένο. Δεν βρήκα βέβαια πουθενά ούτε σταγόνα από το αίμα που υπόσχεται ο πρόλογος αλλά θα κάνω υπομονή και θα το ψάξω στα υπόλοιπα κεφάλαια. Καλώς ήρθες στην παρέα. :)

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi
Τελικά δεν μπόρεσα να αντισταθώ και το διάβασα. Είναι αρκετά ενδιαφέρων και καλογραμμένο. Δεν βρήκα βέβαια πουθενά ούτε σταγόνα από το αίμα που υπόσχεται ο πρόλογος αλλά θα κάνω υπομονή και θα το ψάξω στα υπόλοιπα κεφάλαια. Καλώς ήρθες στην παρέα. :)

 

Το "Σεξ; Μπα" το πρόσεξες;

Edited by DinoHajiyorgi
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
white_unicorn
Τελικά δεν μπόρεσα να αντισταθώ και το διάβασα. Είναι αρκετά ενδιαφέρων και καλογραμμένο. Δεν βρήκα βέβαια πουθενά ούτε σταγόνα από το αίμα που υπόσχεται ο πρόλογος αλλά θα κάνω υπομονή και θα το ψάξω στα υπόλοιπα κεφάλαια. Καλώς ήρθες στην παρέα. :)

 

 

Σκέτος πειραμός έτσι? :devil2: Σαν να λέμε... ένα μεγάλο μπολ με παγωτό σοκολάτα, σιρόπι σοκολάτα και κομάτάκια σοκολάτας,..... (off topic αλλά....)

 

Anyway, ευχαριστώ που τον έκανες τον κόπο... ελπίζω να σου αρέσει και παρακάτω αν και το αίμαι θα αργήσει λίγο ακόμα....

Καλώς σας βρήκα.... :D

 

editing 1st post : Αλλαγή περιγραφής... :whistling:

Edited by white_unicorn

Share this post


Link to post
Share on other sites
kitsos
Σκέτος πειραμός έτσι? :devil2: Σαν να λέμε... ένα μεγάλο μπολ με παγωτό σοκολάτα, σιρόπι σοκολάτα και κομάτάκια σοκολάτας,..... (off topic αλλά....)

Αυτό δεν είναι πειρασμός, ο παράδεισος είναι. :)

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
mariposa

post-1466-1216153739_thumb.jpg

(σορρυ για το off-topic, να μη σας γλυκάνω;)

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi
(σορρυ για το off-topic, να μη σας γλυκάνω;)

 

Καλά, όταν εγώ έλεγα... Τι ακολουθεί; Τσάι με κουλουράκια; Κοκκίνισε ο Δράκουλας από την ντροπή του και έτρεξε να κρυφτεί. Στριφογυρίζει ο Στόκερ στον τάφο του.

 

Σεξ; Όχι λέει. Βία; Όχι λέει!

 

Που πήγε το ματσό ο βαμπίρ; Τι του κάνατε;!!

 

Τα αγοράκια θέλαν να παίξουν Καρπάθια. Βγήκε η μαμά και τα μάλωσε που δεν παίζανε και την Αθηνά. Και τι έκανε η Αθηνούλα μόλις μπήκε στο παιχνίδι; Άρχισε να μιλάει για κουρτινάκια και δαντέλες για να ομορφήνει το τρομακτικό κάστρο. Χαρακίρι τα αγοράκια!

 

Βαμπίρ! Βρικόλακας! Αντρικά πράγματα να'ούμε! Η κυρά στη κουζίνα να βγάλει κανένα κέικ! Είπα! :bleh:

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
mariposa

Και που ξέρεις αγαπητέ Ντίνο αν η Αθηνά και γώ δεν έχουμε βουρλιστεί και έχουμε φτιάξει κεηκ με υλικά που θα κάνουν τον δράκουλα να "διψάσει" περισσότερο; :evil:

Share this post


Link to post
Share on other sites
white_unicorn

If I am not much mistaken , ο κύριος Stoker δεν έβαλε την βία και το σέξ από το πρώτο κεφάλαιο. έτσι? :whistling:

Anyway.... πάλι καλά που δεν τον έκανα και χορτοφάγο.... :catmad:

 

Εφόσον το Βαμπιρ δεν βγήκε από τον τάφο του να εκδικηθεί τόσους καο τόσους άλλους που τον έκαναν.... ας μην συνεχίσω....(το χειρότερο είναι Βαμπιρ που στον ήλιο....they sparkle.... Ναι, το διάβασα και αυτό....) τι πρόβλημα θα έχει με την ιστορία που αποφεύγει κάποια κλισέ... αλλά που συντηρεί πολλά άλλα....

 

Και όντως... κάποια κέικ μπορούν να τον κάνουν να ξεχάσει το αποψινό του κυνήγι..... :dracula:

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nienor

Το τόπικ έχει 22 ποστ... Το ένα είναι η ιστορία της δεσποινίδας, άλλα δύο άντε τρία μόνο είναι σχόλια...

 

Δε λέω, καλά είναι να τα λέτε και λιγάκι, αλλά είσαστε μέσα σε τόπικ όπου η κοπέλα μας έχει δώσει ένα πόνημά της. Μαζί με την πλάκα που δε δείχνει να την ενοχλεί, θα μπορούσατε να της λέτε και κάτι για την ιστορία της...

 

Thanx

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nihilio

Συμπαθητική εισαγωγή που όμως χάνει σε πολλά σημεία.

Κατά βάση είναι μια κλασική ιστορία τρόμου που έχει κάποιες προοπτικές, αλλά χάνει σε πολλά μέση. Για αρχή η εισαγωγή... τα είπε νομίζω όλα ο Ντίνος για αυτή.

Στο πρώτο κεφάλαιο τώρα... η γραφή μου άφησε μια ενοχλητική "χύμα" αίσθηση. Το να οργανώνεις σωστά τη ροή της γραφής είναι μια ολόκληρη τέχνη που κάθε συγγραφέας θα έπρεπε να κατέχει, αλλά εδώ δε τη βλέπω: γράφεις κατεβατά και ψιλοασύνδετα σε κάποια σημεία, που αφαιρούν από το ρυθμό και το ύφος που αποκτά ένα πολύ "προφορικό" ύφος που δεν ταιριάζει με τη γοτθική ατμόσφαιρα (ναι, και η LK Hammilton γράφει έτσι, αλλά εκεί ταιριάζει με την tough as nails ηρωίδα) ενώ συμφωνώ και με το Ντίνο στο θέμα της παρουσίασης των βρυκολάκων.

 

Και, ολοκληρώνοντας τη... σκαπτική εργασία, να ευχυθώ καλύτερη δουλειά στα επόμενα κεφάλαια.

Share this post


Link to post
Share on other sites
white_unicorn
Συμπαθητική εισαγωγή που όμως χάνει σε πολλά σημεία.

Κατά βάση είναι μια κλασική ιστορία τρόμου που έχει κάποιες προοπτικές, αλλά χάνει σε πολλά μέση. Για αρχή η εισαγωγή... τα είπε νομίζω όλα ο Ντίνος για αυτή.

Στο πρώτο κεφάλαιο τώρα... η γραφή μου άφησε μια ενοχλητική "χύμα" αίσθηση. Το να οργανώνεις σωστά τη ροή της γραφής είναι μια ολόκληρη τέχνη που κάθε συγγραφέας θα έπρεπε να κατέχει, αλλά εδώ δε τη βλέπω: γράφεις κατεβατά και ψιλοασύνδετα σε κάποια σημεία, που αφαιρούν από το ρυθμό και το ύφος που αποκτά ένα πολύ "προφορικό" ύφος που δεν ταιριάζει με τη γοτθική ατμόσφαιρα (ναι, και η LK Hammilton γράφει έτσι, αλλά εκεί ταιριάζει με την tough as nails ηρωίδα) ενώ συμφωνώ και με το Ντίνο στο θέμα της παρουσίασης των βρυκολάκων.

 

Και, ολοκληρώνοντας τη... σκαπτική εργασία, να ευχυθώ καλύτερη δουλειά στα επόμενα κεφάλαια.

 

 

never claimed it perfect....

 

ευχαριστώ για τα σχόλια θα λειφθούν υπόψη στα επόμενα κεφάλλαια (και σε αυτά όταν ξαναδουλευτούν)

 

Nienor... όπως συνιθίζω να λέω τα πλέον σοβαρά πράγματα λέγονται στα αστεία... και τα συγκεκριμένα ποστ δίονουν τροφή για σκέψη (μαζί με τις σοκολάτες που αναφέρθηκαν παραπάνω) :balance:

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
Sign in to follow this  

×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..