Jump to content

5. Ο Έντι Τζόουνς και το μυστήριο του Πλούτωνα


Recommended Posts

MadnJim
Όνομα Συγγραφέα: MadnJim

Είδος: Funny SciFi

Βία; Όχι

Σεξ; Όχι

Αριθμός Λέξεων: 9940

Αυτοτελής; Ναι, αν και ο συγκεκριμένος διαστρικός τυχοδιώκτης έχει εμφανιστεί ξανά, και ξανά, και ξανά, και ξανά... :)

Σχόλια: Άλλη μία περιπέτεια του αγαπημένου μου Έντι Τζόουνς, η 5η κατά σειρά που έχω ανεβάσει στη βιβλιοθήκη μας, εμπνευσμένη από την εισαγωγή της Ιρμάντα για το WriteOff#82. Συμπρωταγωνιστούν: Ο συναισθηματικά αναβαθμισμένος και αχώριστος σύντροφος του Έντι υπολογιστής Αϊόου, ο Δημήτρης (SymphonyX13) ως Τζίμης Τζόρτζκοκ, και φυσικά ο Λίνος...

Ελπίζω να διασκεδάσετε και να γελάσετε με την ψυχή σας. :)


 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ο ΕΝΤΙ ΤΖΟΟΥΝΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΠΛΟΥΤΩΝΑ

 

          “Τζίμη, πρέπει να κόψεις επιτέλους το πιοτό”, ήταν η πρώτη κουβέντα στο μυαλό του μόλις σταμάτησε να χοροπηδάει βρίζοντας από τον πόνο. 


          Ο διάδρομος του προσωπικού του διαμερίσματος ήταν σαν να μάκραινε μπρος του, και υπολογίζοντας λάθος την απόσταση παρέσυρε κι έριξε την φωτογραφία της γυναίκας του από ένα στρογγυλό τραπεζάκι που έστεκε στη γωνία.Αυτό βέβαια τον πείραξε λίγο αργότερα, γιατί εκείνη τη στιγμή ήταν το μικρό δαχτυλάκι του ποδιού του που είχε σουτάρει με δύναμη το πόδι του τραπεζιού που τον απασχολούσε άμεσα, και για μερικά λεπτά του αφαίρεσε κάθε δυνατότητα να ασχοληθεί με οτιδήποτε άλλο εκτός από το ανελέητο σφυροκόπημα που του χάριζε γενναιόδωρα. Την μάζεψε, και απόρησε που δεν την είχε χάσει μαζί με τα άλλα της πράγματα μέσα στο χαμό. 

          «Άει σιχτίρ» πέταξε στο τραπεζάκι με σφιγμένα τα δόντια, και μετά έστησε τη φωτογραφία ανάποδα πάνω του. 

          Η τάση του να τα κάνει ανάποδα όλα ήταν το μόνιμο παράπονό της. Πόσο του έλειπε. Καταραμένη μοίρα, καταραμένοι Φις. Η οθόνη στον υπολογιστή του άναβε ακόμη, γεμίζοντας το σκοτεινό δωμάτιο με αλλόκοτο φως από το φρικαλέο σκριν σέιβερ ενός προσώπου που έλιωνε και ξανασχηματιζόταν, σαν μηχανισμός ανακύκλωσης λιωμένου κεριού. Δεν θυμόταν να είχε αφήσει τίποτα ανοιχτό πριν φύγει νωρίτερα. “Τι στην ευχή” σκέφτηκε και προσπάθησε να συγκεντρώσει το μυαλό του, αλλά τα παράτησε γρήγορα.

          Ένα τραγούδι ακούστηκε, ένας απόηχος από παλιά ροκ μουσική και ράδιο. Πίσω του, άναψε ένα γλυκό, πορτοκαλί φως.

          “Άργησες απόψε Τζίμη” είπε η άλλη φωνή. 

          Ο Τζίμης γύρισε να κοιτάξει.Ο πίνακάς του, μια σουρεάλ ελαιογραφία εμπνευσμένη από την κάρτα του Κρεμασμένου των Ταρό, έπιανε σχεδόν τον μισό τοίχο. Η ένταση του ραδιοφώνου δυνάμωσε. 

          “Πάλι άργησες” ξανάρθε η φωνή.  

          «Παράτα με Λίνο» μούγκρισε και σωριάστηκε σε μια μεταλλική καρέκλα.

          “Πάλι γίναμε τύφλα Τζίμη;”

          Ο Τζίμης γύρισε και αγριοκοίταξε στο κενό μπροστά στον πίνακα. Στα δικά του μάτια εκεί στεκόταν ο μοναδικός σύντροφος που του είχε απομείνει σε ολόκληρη την αποικία.

          «Λίνο» είπε αργά, «άει παράτα με μη σε ξανακρεμάσω ανάποδα»

          Το δωμάτιο φωτίστηκε στιγμιαία από μια πορτοκαλί λάμψη, που πέρασε και χάθηκε. Το ραδιόφωνο σιώπησε, και απλώθηκε ησυχία. Το σκριν σέιβερ συνέχισε τον κύκλο του ρίχνοντας λίγο φως στο χώρο. Κάπου στους διαδρόμους της βάσης ακούστηκε ένας δυνατός μεταλλικός ήχος, σαν κάτι να έπεσε. Ο Τζίμης δεν κούνησε ούτε βλέφαρο, είχε συνηθίσει πια την παρουσία τους, και όσο κι αν απορούσε που αυτόν δεν τον είχαν πειράξει ενώ είχαν εξοντώσει όλο το προσωπικό της αποικίας, επιστημονικό στρατιωτικό και εργατικό, τελικά έπαψε να ασχολείται μαζί τους και βυθίστηκε στη δυστυχία του.

          Του έλειπε η γυναίκα του, οι κόρες του. Έσκυψε ελαφρά το κεφάλι και έκλεισε τα μάτια. Δεν έκλαιγε πλέον, αλλά είχε κλάψει πάρα πολύ όταν χάθηκαν οριστικά οι επικοινωνίες με τη Γη μετά την επίθεση των Φις στην Αφροδίτη. Οι ελάχιστες πληροφορίες που είχαν εκείνες τις τελευταίες ώρες ήταν πως κάποια εξωγήινη φυλή είχε επιτεθεί στο Ηλιακό τους Σύστημα, και συγκεκριμένα στον κόκκινο πλανήτη που τώρα στη θέση του υπήρχε μόνο κόκκινη διαστημόσκονη. Εξωγήινοι! Ποιος να το περίμενε! Δεν ξέρανε λεπτομέρειες, αλλά δεν χρειάστηκε πολύ για να πειστούν ότι και η Γη είχε παρόμοια τύχη. 

          Η επιβεβαίωση της ύπαρξης των εξωγήινων δικαιολόγησε και ένα παράξενο φαινόμενο που αντιμετώπιζαν στην αποικία σχεδόν από την πρώτη στιγμή που πάτησαν το πόδι τους στον Πλούτωνα. Κάποια στιγμή άρχισαν να εξαφανίζονται μυστηριωδώς μέλη της αποστολής. Σπάνια στην αρχή, πρώτα χάθηκε ένας από τους εξωτερικούς εξερευνητές ενώ χαρτογραφούσαν την Καρδιά, μετά ένας βιομεταλλολόγος έξω από την περίφραξη της βάσης, και στη συνέχεια όλο και περισσότεροι ενώ κανείς δεν μπορούσε να σχηματίσει κάποια θεωρία που να δίνει μια λογική εξήγηση. Είχαν παρατηρήσει τις ενεργειακές λάμψεις, πορτοκαλί φώτα που κινούνταν αλλοπρόσαλλα και γρήγορα, αλλά είχαν πιστέψει πως οφείλονταν σε κάποιο φυσικό φαινόμενο του πλανήτη που ακόμα δεν είχαν καταφέρει να εντοπίσουν. Τώρα βέβαια ο Τζίμης ήξερε, ήταν σίγουρος πως ήταν εξωγήινοι. Μόνο που τώρα πια δεν υπήρχε κανείς άλλος να το πει. Κανείς εκτός από τον Λίνο.

          Τον είχε ξεκρεμάσει ένα βράδυ. Βράδυ με την ωρολογιακή έννοια γιατί στον Πλούτωνα ο κύκλος μέρα νύχτα είναι λιγάκι διαφορετικός απ' ότι στη Γη, και στην αρχή είχε κάνει τον Τζίμη να έχει για μέρες το χειρότερο τζετλαγκ που θα μπορούσε να φανταστεί ποτέ άνθρωπος, αλλά ευτυχώς που ήταν υπεύθυνος της αποθήκης τροφίμων και ποτών, και με λίγες μπύρες στα κρυφά κατάφερε να έρθει σχετικά σύντομα στα ίσα του. Δεν άντεχε άλλο μόνος του, να ξέρει πως είναι ο τελευταίος άνθρωπος στο Σύμπαν, και αποφάσισε μετά από ένα μπουκάλι τεκίλα να κατεβάσει τον κρεμασμένο από τον πίνακα. Δεν θυμόταν έπειτα πως το είχε καταφέρει, αλλά έκτοτε έπαψε να είναι ολομόναχος. Είχε τον Λίνο να του κρατάει συντροφιά.

          Σήκωσε το κεφάλι του και για μερικές στιγμές όλα θόλωσαν και το δωμάτιο έκανε δυο τρεις χαλαρές περιστροφές. Ήταν σχεδόν μόνιμα μεθυσμένος πια, το έβρισκε πιο εύκολο να αντιμετωπίζει τη ζωή του πίσω από ένα ευχάριστο πέπλο ευγενική χορηγία του αλκοόλ.

          «Λίνο» είπε σιγανά προσπαθώντας να αποφύγει τον πονοκέφαλο που ήξερε εκ πείρας ότι παραμόνευε κάπου εκεί τριγύρω.

          Έστρεψε λίγο πλάγια το κεφάλι του και κοίταξε με τρόπο γύρω του.

          «Που είσαι ρε;» μουρμούρισε λίγο πιο δυνατά, και σφίχτηκε περιμένοντας τη σφυριά στα μηνίγγια του.

          Τίποτα, ούτε σφυριά ούτε Λίνος.

          Σηκώθηκε με τρόπο, και στηρίχτηκε στην πλάτη της καρέκλας μέχρι που σιγουρεύτηκε ότι μπορεί να σταθεί. Το δαχτυλάκι του είχε μουδιάσει όσο χρειαζόταν για να μην τον πονάει, κι ας είχε γίνει διπλό και κατακόκκινο από το πρήξιμο.

          “Γιατί δεν ξαπλώνεις λίγο να συνέρθεις Τζίμη;”

          Δεν γύρισε προς την κατεύθυνση της φωνής, έκανε μόνο μια γκριμάτσα σαν να έλεγε ότι δεν θέλει άλλο μουρουνόλαδο, και ξεκίνησε παραπατώντας για την πόρτα του διαμερίσματος.

          «Πάω μια βόλτα» είπε και πάτησε στον πίνακα ελέγχου στον τοίχο δίπλα στην πόρτα το πλήκτρο που την άνοιγε.

          Δύο πορτοκαλί λάμψεις φύγανε αμέσως και χάθηκαν στον μεταλλικό διάδρομο της βάσης. Ο Τζίμης τις κοίταξε αδιάφορα.

          «Λίνο θα πάω μέχρι την αποθήκη, θες τίποτα;» φώναξε πάνω από τον ώμο του, και μετάνιωσε το επόμενο δευτερόλεπτο γιατί ο πονοκέφαλος βρήκε την ευκαιρία να κάνει ένα γρήγορο πέρασμα απ' το κεφάλι του.

          Δεν περίμενε απάντηση, παρά ξεκίνησε με αργό και αβέβαιο βήμα τη γνωστή πορεία στους πολύπλοκους διαδρόμους της εγκατάστασης, χωρίς να δίνει την παραμικρή σημασία στις λάμψεις που φεύγανε από το δρόμο του όταν τις πλησίαζε.

 

                                                                     *****

 

          Το μπαρ του Αμφρομβίνους στον διαστημικό σταθμό Σοχότ στον Ήλιο ήταν όπως πάντα ασφυκτικά γεμάτο από θαμώνες. Επίσης όπως πάντα ήταν μισοσκότεινο, η μουσική ήταν εκκωφαντική, και ένα στρώμα καπνού αιωρούνταν λίγο κάτω από το ταβάνι. Η πολυφωνία των διάφορων μορφών ζωής που απολάμβαναν τα διάσημα κοκτέιλ του αφροδίτιου μπάρμαν, του τελευταίου αφροδίτιου για την ακρίβεια, δημιουργούσε έναν θόρυβο που μόνο όσοι είχαν ήδη πιει μια ικανή ποσότητα από τα εν λόγω κοκτέιλ μπορούσαν να τον αγνοήσουν. Οι τρίστηθες σερβιτόρες από τον Θριτίτς περιφέρονταν ανάμεσα στα τραπέζια σκορπώντας χαμόγελα προς κάθε κατεύθυνση προσθέτοντας μια δυνατή πινελιά στην ατμόσφαιρα, αλλά και τη φήμη, του μπαρ. Ήταν ολοφάνερο πως το κέφι περίσσευε και όλοι περνούσαν όμορφα.

          Μόνο στη μπάρα υπήρχε κάποιος που παρά τη φασαρία έδειχνε να κοιμάται. Ήταν αδιαμφησβήτητα γήινος, και καθόταν σε ένα από τα σκαμπό με το κεφάλι του πάνω στον πάγκο του μπαρ και τα χέρια του από κάτω για μαξιλάρι. Ένα ποτήρι είχε πέσει μπροστά του, και το περιεχόμενό του είχε αδειάσει ακριβώς κάτω από τη μύτη του έτσι που κάθε εισπνοή του τραβούσε μια δυνατή τζούρα από τις αναθυμιάσεις που αναδύονταν σαν καπνός.

          Η πόρτα του μπαρ άνοιξε, και μια γήινη γυναίκα στάθηκε στο κατώφλι μέχρι να συνηθίσει την απότομη αλλαγή από την ησυχία των στενοδιαδρόμων του σταθμού στη βαβούρα του μπαρ. Μπήκε τελικά, και ελίχθηκε ανάμεσα στα τραπέζια μέχρι που έφτασε στην μπάρα και στάθηκε εκεί δίπλα στον κοιμισμένο γήινο άντρα. Έκανε νόημα στον Αμφρομβίνους, κι εκείνος πλησίασε αμέσως χαμογελώντας με το μεγάλο του στόμα, ενώ σκούπιζε ένα ποτήρι που κρατούσε στα πλοκάμια του.

          «Τι θα ήθελε η μαντάμ;» τη ρώτησε ευγενικά, και κοίταξε για μια στιγμή τον άντρα δίπλα με μια φευγαλέα ένδειξη ενόχλησης.

          «Γεια σας» είπε η γήινη εμφανέστατα διστακτική. «Ψάχνω κάποιον» συνέχισε, «και απ' όσο ξέρω συχνάζει στο μπαρ σας»

          «Συχνάζουν πολλοί εδώ κυρία»

          «Ν-ναι, φαντάζομαι πως έχετε δίκιο. Ο κύριος που ψάχνω είναι ένας γνωστός εξερευνητής, λέγεται Έντι Τζόουνς»

          Ο άντρας που κοιμόταν δίπλα άνοιξε ένα μάτι χωρίς να κουνηθεί καθόλου.

          «Έντι Τζόουνς; Χμμ, ναι, τον γνωρίζω» απάντησε ο Αμφρομβίνους και γύρισε για να αφήσει το ποτήρι στο ράφι πίσω του.

          Στην πραγματικότητα ήθελε να κερδίσει λίγο χρόνο μέχρι να σκεφτεί αν θα ήταν φρόνιμο να πει περισσότερα στην άγνωστη γήινη.

          «Τον ξέρετε;» είπε εκείνη με την ελπίδα να λάμπει στο πρόσωπό της. «Μήπως μπορείτε να μου πείτε που θα μπορούσα να τον βρω;»

          Ο μπάρμαν γύρισε και την κοίταξε επιφυλλακτικά με τα πολυεδρικά μάτια του. Τελικά αναστέναξε, και σήκωνε το πλοκάμι του για να της δείξει όταν έπιασε την κίνηση του άντρα δίπλα της που ακόμα έκανε ότι κοιμόταν. Του έκανε νόημα να συνεχίσει την αόριστη κουβέντα. Ο Αμφρομβίνους χαμογέλασε.

          «Εξαρτάται κυρία» της απάντησε.

          «Εξαρτάται; Α! Φαντάζομαι πως θα δυσκολεύεστε να δώσετε πληροφορίες σε κάποια άγνωστη. Το καταλαβαίνω»

          Το χαμόγελο του Αμφρομβίνους έγινε ακόμα μεγαλύτερο. Μια τρίστηθη σερβιτόρα τους διέκοψε και ζήτησε έναν γύρο ακόμα κοκτέιλς για μια παρέα εντομοειδών από τον Χάιβ 4.

          «Λέγομαι κυρία Τζόρτζκοκ, και είμαι από τη Γη, συγκεκριμένα από μία μικρή χώρα που λεγόταν Ελλάδα πριν ο Πόλεμος εξαφανίσει τον τόπο μου κι όλον τον πλανήτη μου...» άρχισε να λέει όταν ο μπάρμαν τελείωσε με την παραγγελία και γύρισε πάλι την προσοχή του σ' εκείνη.

          «Ναι, είμαι ενήμερος για τη Γη, ξέρω καλά τι συνέβη» τη διέκοψε.

          «Ναι, μάλιστα. Εμ, ο σύζυγός μου εργαζόταν για την Πλούτο-Κορπ όταν έγινε η επίθεση, και έκτοτε χαθήκαμε εντελώς. Ξέρετε, μας κουβάλησαν άρον άρον εδώ στον Σοχότ, και δεν κατάφερα να επικοινωνήσω μαζί του. Είμαι σίγουρη πως θα μας θεωρεί νεκρές, εννοώ εμένα και τις κόρες μας...»

          Έβγαλε μια φωτογραφία από την τσάντα της και την έδειξε στον Αμφρομβίνους. Ήταν η ίδια, δίπλα σε έναν άντρα, και μπροστά τους δύο νεαρά όμορφα κορίτσια.

          «Ωραία οικογένεια» σχολίασε ο μπάρμαν.

          «Ευχαριστώ πολύ» χαμογέλασε η κυρία Τζόρτζκοκ και έβαλε πάλι τη φωτογραφία στην τσάντα της. «Κατάφερα να μάθω πως η αποικία στον Πλούτωνα δεν επηρεάστηκε από τον Πόλεμο, όμως...»

          «Όμως για κάποιον μυστήριο λόγο εξαφανίστηκαν όλοι!»

          Ο άντρας είχε ανασηκωθεί και της χαμογελούσε. Η κυρία Τζόρτζκοκ τον κοίταξε σαστισμένη, και ενστικτωδώς έκανε μισό βήμα πίσω.

          «Σ-συγνώμη κύριε;»

          «Έντι, Έντι Τζόουνς, ο γνωστός ατρόμητος διαστρικός εξερευνητής και τυχοδιώκτης»

          Πήδησε από το σκαμπό του, στάθηκε όρθιος και της πρότεινε το χέρι. Η γυναίκα γύρισε και κοίταξε ερωτηματικά τον Αμφρομβίνους, που πάντα χαμογελαστός της έγνεψε καταφατικά με το κεφάλι του.

          «Κύριε Τζόουνς, χάρηκα πολύ» του είπε τελικά και δέχτηκε τη χειραψία. «Σας έψαχνα για να...»

          «Με βρήκατε, κυρία...»

          «Τζόρτζκοκ»

          «Κυρία Τζόρτζκοκ λοιπόν! Ελάτε να καθίσουμε κάπου να μου πείτε με την ησυχία σας τι ακριβώς με θέλετε»

          Κοίταξε τριγύρω και εντόπισε μια παρέα που σηκωνόταν από το τραπέζι τους.

          «Χα!» είπε θριαμβευτικά και έδειξε προς τα εκεί. «Αμφρομβίνους φίλε μου» γύρισε πάλι προς τον μπάρμαν, «φέρε μας κάτι να πιούμε, ένα κοκτέιλ για μένα και...»

          «Ένα αναψυκτικό παρακαλώ»

          «Και ένα αναψυκτικό για την κυρία Τζόρτζκοκ»

          Προχώρησε προς το τραπέζι και η γυναίκα τον ακολούθησε. Κάθισαν και μια σερβιτόρα τους έφερε δύο ποτήρια. Αυτό που άφησε μπροστά στον Έντι έβγαζε καπνό, κάτι που ο ίδιος έδειξε να το εκτιμά μιας και έσκυψε πάνω του και τράβηξε μια δυνατή ανάσα φανερά ευχαριστημένος.

          «Ο Αμφρομβίνους φτιάχνει τα καλύτερα κοκτέιλ σ' ολόκληρο το Γνωστό Σύμπαν» της είπε μόλις την είδε να τον κοιτάει με απορία.

          «Δ-δεν αμφιβάλω κύριε Τζόουνς»

          «Έντι, σκέτο Έντι σας παρακαλώ»

          «Μ-μάλιστα, Έντι τότε...»

          «Υπέροχα! Πείτε μου λοιπόν, σε τι ακριβώς θα μπορούσα να σας φανώ χρήσιμος;»

          «Έχω μια δουλειά για σας  Έντι»

          «Περίφημα!»

          «Ο σύζυγός μου...»

          «Που δούλευε για την Πλούτο-Κορπ πριν τον Πόλεμο»

          «Μ-μάλιστα, στην αποικία του Πλούτωνα»

          «Τότε που ακόμα στη Γη νομίζαμε πως είμασταν ολομόναχοι στο Σύμπαν, και κάναμε τούμπες από τη χαρά μας όταν εκείνος ο τενεκές μας είχε στείλει τις φωτογραφίες που έδειχναν ότι ο Πλούτωνας έχει ατμόσφαιρα και νερό»

          «Ναι, το Horizon εννοείται. Ακριβώς. Τότε ο άντρας μου ήταν άνεργος, στην Ελλάδα περνούσαμε μια οικονομική κρίση και οι δουλειές ήταν κάτι πραγματικά δυσεύρετο. Έτσι όταν δημιουργήθηκε η Πλούτο-Κορπ ο σύζυγός μου σκέφτηκε πως αν πήγαινε στην διεθνή αποστολή θα μπορούσαμε να βγούμε από τη δύσκολη θέση που βρισκόμασταν. Υπέγραψε συμβόλαιο για πέντε χρόνια. Δεν μου άρεσε αλλά δεν είχαμε άλλη επιλογή»

          «Καταλαβαίνω»

          «Τον τρίτο χρόνο του εκεί έγινε η επίθεση των Φις στην Αφροδίτη που διέλυσε και τη Γη. Η εταιρία πρόλαβε να μας μαζέψει όσους είχαμε σχέση με το δυναμικό της αποστολής, και μας φυγάδευσε εγκαίρως  με τα σκάφη της. Ήταν μια δύσκολη περίοδος κύριε Έντι...»

          «Σκέτο Έντι»

          «Ναι, ήταν μια δύσκολη περίοδος Έντι. Μέχρι να οργανωθεί ο Σοχότ ώστε να μπορεί να δεχτεί πρόσφυγες είμασταν αναγκασμένοι να ζούμε μέσα στα σκάφη σε τροχιά γύρω από τον Ήλιο»

          «Το θυμάμαι καλά»

          «Είσασταν εκεί;»

          «Ε; Α όχι, όχι, αλλά σας έβλεπα να γυρνάτε γύρω από το Σταθμό της Συνομοσπονδίας»

          «Μάλιστα. Τελοσπάντων, όταν τελικά εγκατασταθήκαμε εδώ προσπάθησα να επικοινωνήσω με τον Τζίμη...»

          «Τζίμη;»

          «Ο σύζυγός μου»

          «Α!»

          «Ναι, λοιπόν, προσπάθησα να επικοινωνήσω μαζί του αλλά ήταν αδύνατο.»

          «Είχαν εξαφανιστεί όλοι, είναι γνωστό αυτό»

          «Όχι κύ... εμ, Έντι. Ο Τζίμης ζει, είναι ολομόναχος όλα αυτά τα χρόνια στον Πλούτωνα»

          «Ενδιαφέρον!»

          «Καταφέραμε να σκανάρουμε τον Πλούτωνα με τη βοήθεια κάποιων ερασιτεχνών αστρογνωμόνων, και είδαμε αυτό...»

          Έβγαλε από την τσάντα της μια ακόμα φωτογραφία και του την έδωσε. Ο Έντι την κοίταξε και συνοφρυώθηκε. Έδειχνε τη φιγούρα ενός γήινου άντρα να στέκεται στην αυλή της βάσης δίπλα σε ένα μεγάλο ρόβερ, και να κοιτάζει μια πορτοκαλί λάμψη.

          «Ο άντρας σας;» ρώτησε δίνοντάς της πίσω τη φωτογραφία.

          «Μάλιστα Έντι»

          «Είστε απολύτως σίγουρη;»

          «Απολύτως Έντι, είναι ο Τζίμης, και είναι εκεί ολομόναχος εντελώς»

          Ο Έντι ήπιε αργά μια μεγάλη γουλιά από το κοκτέιλ του, ένιωσε το λαρύγγι του να φλέγεται, τα μάτια του γούρλωσαν, έβηξε μερικές φορές σαν τρελός μέχρι που το πρόσωπό του κοκκίνησε και πετάχτηκε κάθε φλέβα στο λαιμό του, και μετά έγειρε πίσω στην καρέκλα του προσπαθώντας να ηρεμήσει την καρδιά του που χτυπούσε σαν ταμπούρλο σε παρέλαση για την επέτειο της νίκης της Συνομοσπονδίας στον Μεγάλο Πόλεμο και την υποχώρηση των Φις. Κλασικά αγαπημένα συμπτώματα των κοκτέιλς του Αμφρομβίνους.

          «Από μένα τι ακριβώς θέλετε κυρία Τζόρτζκοκ;» τη ρώτησε μόλις επανέκτησε τη δυνατότητα να χρησιμοποιεί τις φωνητικές του χορδές.

          «Θέλω να πάτε εκεί Έντι, και να μου φέρετε τον Τζίμη μου. Με το αζημίωτο φυσικά»

 

                                                                      *****

 

          Ο Αϊόου, ο συναισθηματικά αναβαθμισμένος υπολογιστής του σκάφους του Έντι και αχώριστος σύντροφός του σε αμέτρητες περιπέτειές του, έφερε το Λάκυ σε τροχιά γύρω από τον Πλούτωνα και έσβησε τις τουρμπίνες του.

          «Φτάσαμε Έντι» είπε με τη ρομποτική φωνή του από το μικρό ηχείο στο πλαϊνό τοίχωμα του σκάφους.

          Ο Έντι ανασηκώθηκε από την πολυθρόνα του, ακούμπησε το μισοάδειο κουτάκι της συνθε-μπύρας στο πάνελ της κονσόλας, κλότσησε μερικά από τα άδεια που βρίσκονταν παντού στο πάτωμα, και κοίταξε έξω από το παρμπρίζ του Λάκυ τον μικρό αχνογάλαζο πλανήτη με την μεγάλη καρδιά στη μία πλευρά του. Αποφάσισε πως αυτή η κίνηση ήταν ιδιαίτερα δύσκολη, και ξανάπεσε με δύναμη πίσω στο κάθισμά του ξεφυσώντας.

          «Ωραία, προσγείωσέ μας Αϊόου» είπε βραχνά, και έπιασε το μέτωπό του μορφάζοντας.

          Όσο του άρεσε να απολαμβάνει τις συνθε-μπύρες του, τόσο μισούσε τον πονοκέφαλο που του προκαλούσε ακόμα και η παραμικρή σκέψη μετά.

          «Δυστυχώς δεν μπορώ Έντι» απάντησε ο υπολογιστής, και αναστέναξε γιατί ήξερε από πείρα πως τον περίμενε μια δύσκολη συζήτηση.

          «Τι πάει να πει δεν μπορώ Αϊόου; Είναι απλό, το έχεις κάνει τόσες φορές, κατεβάζεις το Λάκυ στην επιφάνεια του πλανήτη και το παρκάρεις κάπου βολικά»

          «Ξέρω τι σημαίνει προσγείωση Έντι»

          «Ωραία, προσγείωσέ μας τότε»

          «Δεν μπορώ Έντι»

          Ο Έντι έπιασε το κεφάλι του με τα δυο του χέρια και έμεινε για λίγες στιγμές εντελώς ακίνητος. Ο Αϊόου χαμογέλασε, αν και, επειδή χωρίς το σώμα του είναι απλώς ένας ασώματος υπολογιστής, μόνο αυτός το ήξερε.

          «Αϊόου» ξεκίνησε αργά ο Έντι, «σ' αυτόν τον πλανήτη υπάρχει ένας τύπος που έχουμε πληρωθεί για να τον παραλάβουμε, προσγείωσέ μας σε παρακαλώ τώρα»

          «Είμαι απολύτως ενήμερος της αποστολής μας Έντι, αλλά είναι αδύνατον να προσγειωθώ»

          Ο Έντι έσφιξε το κεφάλι του με τα χέρια του και έπνιξε μια μικρή κραυγή σκύβοντας τόσο που σχεδόν διπλώθηκε πάνω στην πολυθρόνα του. Ένα σιγανό γελάκι ακούστηκε από το ηχείο του πλαϊνού τοίχου.

          «Αϊόου» είπε ο Έντι ακόμα πιο αργά, και με μια νότα απειλής στη φωνή του, «τι εννοείς όταν λες ότι είναι αδύνατον να προσγειωθούμε; Πρόσεχε τι θα απαντήσεις γιατί το κεφάλι μου πάει να σπάσει»

          «Ναι Έντι, εννοώ πως δεν μπορώ να προσγειώσω το Λάκυ στην επιφάνεια του πλανήτη γιατί θα μπορούσε να είναι επικίνδυνο»

          Ο Έντι σήκωσε λίγο το κεφάλι του και κοίταξε λοξά την οθόνη του υπολογιστή στην κονσόλα του.

          «Επικίνδυνο;»

          «Ναι Έντι, επικίνδυνο»

          «Μήπως να μου το εξηγούσες λίγο αυτό Αϊόου;»

          «Ευχαρίστως Έντι»

          Στην οθόνη άρχισαν να εμφανίζονται διάφοροι αριθμοί και κάποια διαγράμματα.

          «Όπως βλέπεις Έντι, όλες οι μετρήσεις δείχνουν πως είναι πολύ πιθανό να είναι επικίνδυνο να προσγειωθούμε»

          «Αϊόου με δουλεύεις, έτσι;»

          «Γιατί το λες αυτό Έντι;»

          «Αϊόου πες μου σε απλά Συνομοσπονδιακά τι στον Τζέρι εννοείς όταν λες ότι είναι επικίνδυνο, γιατί μα τα φεγγάρια του Φίσλαντ θα σε αποσυνδέσω και θα το προσγειώσω μόνος μου»

          «Είναι όλα εκεί Έντι, οι ενδείξεις είναι...»

          «ΑΪΟΟΥ ΣΚΑΣΕ ΚΑΙ ΛΕΓΕ ΤΩΡΑ» ξέσπασε ο Έντι, κι αμέσως μετά τεντώθηκε προς τα πίσω σαν να έφαγε γροθιά, με μια έκφραση αγωνίας και πόνου στο πρόσωπό του, και την ανάλογη ηχητική υπόκρουση εν είδει βογκητού.

          «Έντι, δεν γίνεται και να σκάσω και να μιλήσω, θα πρέπει να αποφασίσεις τι από τα δύο επιθυμείς να κάνω»

          «Γκρρμχλλλβρρ» ήρθε μια κραυγή σαν απάντηση από τον Έντι.

          Άλλο ένα σιγανό γελάκι ακούστηκε από το ηχείο του πλαϊνού τοίχου. Πάντα διασκέδαζε τον Αϊόου η εικόνα του Έντι να κυλιέται ανίκανος να σκεφτεί, και τώρα η περίπτωση δεν αποτελούσε εξαίρεση. Ήξερε όμως ότι το είχε παρακάνει, και η απειλή του Έντι να πάρει αυτός τον έλεγχο του σκάφους ήταν πολύ πιθανό να ήταν αληθινή, κάτι που τις περισσότερες φορές που είχε συμβεί στο παρελθόν δεν είχε οδηγήσει σε καλό αποτέλεσμα. Ιδιαίτερα από τη στιγμή που πραγματικά υπήρχε μεγάλος κίνδυνος στην επιφάνεια του πλανήτη σύμφωνα με τις ενδείξεις που λάμβανε στα όργανά του.

          «Έντι» είπε αργά με τη μονότονη φωνή του, «οι μετρήσεις μου δείχνουν πως στον πλανήτη υπάρχουν μεγάλες ενεργειακές δυνάμεις, που ίσως παρεμβληθούν στα ηλεκτρονικά του Λάκυ και δημιουργήσουν πρόβλημα. Είναι λίγο περίεργο όμως, γιατί δεν είναι κάπου σταθερά οι ενδείξεις, αλλά μοιάζουν σαν, δεν ξέρω, σαν να είναι ζωντανές μονάδες που κινούνται τριγύρω»

          Σιώπησε και περίμενε κάποια αντίδραση από τον Έντι, που τώρα είχε γύρει στο μπράτσο της πολυθρόνας και κρεμόταν στο πλάι με το στόμα μισάνοιχτο, τη γλώσσα να εξέχει, και μια γραμμή σάλιου να έχει ξεκινήσει μια διστακτική πορεία προς το πάτωμα του σκάφους.

          «Έντι;»

          Καμία αντίδραση.

          «Έντι, μ' ακούς;»

          Τίποτα.

          «Έντι λιποθύμησες;»

          Το τίποτα συνεχίστηκε χωρίς μεταβολές.

          «ΕΝΤΙ!»

          Και το καμία αντίδραση συνεχίστηκε χωρίς μεταβολές.

          Ο Αϊόου αποφάσισε πως έπρεπε να κάνει κάτι πιο δραστικό από το να φωνάζει απλώς το όνομά του, και διοχέτευσε μια μικρή ποσότητα ηλεκτρισμού από τις μπαταρίες του σκάφους στην πολυθρόνα του. Ήταν μια σωστή κίνηση, γιατί ο Έντι πετάχτηκε αμέσως όρθιος με μια έκφραση μεγάλης απορίας στο πρόσωπό του, και στηρίχτηκε στην κονσόλα πλοήγησης.

          «Τ-τι,τι... τ-τι...» τραύλισε, και μετά ξανακάθισε βαρύς.

          «Τίποτα Έντι, μην ανησυχείς, κάποιο όνειρο μάλλον, οι βιομετρήσεις σου λένε πως είσαι μια χαρά»

          «Α, μάλιστα, ωραία, ευχαριστώ Αϊόου. Που είμαστε, φτάσαμε στον Πλούτωνα;»

          «Ναι Έντι, είμαστε σε τροχιά γύρω του»

          «Γιατί δεν προσγειωθήκαμε;»

          «Γιατί είναι επικίνδυνο Έντι»

          «Ε;»

          «Λαμβάνω ενδείξεις κάποιας περίεργης μορφής ενέργειας να κινήται στον πλανήτη με έναν παράξενο τρόπο, σαν να είναι μονάδες, ή καλύτερα, σαν να είναι, δεν ξέρω, κάποια μορφή ζωής ίσως;»

          «Πρέπει να κατεβούμε όμως Αϊόου, έχουμε πληρωθεί για να παραλάβουμε εκείνον τον τύπο»

          «Ναι, το είπαμε αυτό Έντι, είμαι ενήμερος της αποστολής μας. Δεν μπορώ όμως να διακινδυνέψω την ασφάλεια του Λάκυ από τη στιγμή που οι ενδείξεις δείχνουν ότι θα μπορούσε να υπάρχει κίνδυνος για τα κυκλώματά του»

          «Και τι προτείνεις Αϊόου, πως θα σώσουμε αυτόν τον φουκαρά εκεί κάτω;»

          «Υπάρχει ένας τρόπος Έντι, αλλά δεν νομίζω να σου αρέσει»

          «Ε;»

          «Ελεύθερη πτώση»

          «Ε;»

          «Ελεύθερη πτώση»

          «Το είπες αυτό Αϊόου, τι εννοείς ακριβώς;»

          «Απλό βασικά, θα φορέσεις τη στολή σου, θα ανοίξεις την μπουκαπόρτα του σκάφους, και θα πηδήξεις στο κενό. Η βαρύτητα του πλανήτη θα κάνει όλη τη δουλειά»

          «Αϊόου, υπάρχει μια λεπτομέρεια που δεν μου αρέσει»

          «Στο είπα πως δεν θα σου αρέσει Έντι»

          «Αϊόου, μετά το ελεύθερη είπες τη λέξη πτώση»

          «Ναι Έντι, ελεύθερη πτώση»

          «Πτώση Αϊόου; Αυτό που στο τέλος κάνεις πλουφ και γίνεσαι ένα ωραίο μωσαϊκό δαπέδου;»

          «Υπάρχει πάντα κι αυτή η πιθανότητα Έντι»

          «Αλήθεια;»

          «Δεν νομίζω όμως να συμβεί κάτι τέτοιο Έντι, η στολή πιστεύω πως θα αντέξει την πρόσκρουση, ειδικά αν ενεργοποιήσεις τα μικροτζετ κίνησης κενού εγκαίρως και επιβραδύνεις όσο χρειάζεται. Είμαι σίγουρος πως αν το κάνεις σωστά απλώς θα πατήσεις στην επιφάνεια του πλανήτη σαν να κατέβηκες τα σκαλοπάτια του Λάκυ»

          «Αν το κάνω σωστά;»

          «Προτείνω να το κάνεις σωστά Έντι»

          «Και πως θα γυρίσω μετά πίσω; Μαζί με τον... πως τον είπαμε;»

          «Τζίμη Τζόρτζκοκ»

          «Ναι, αυτόν. Πως θα γυρίσω μετά πίσω Αϊόου;»

          «Με κάποιο σκάφος της βάσης υποθέτω. Θα δούμε Έντι, κάτι θα σκεφτούμε μέχρι τότε»

          «Δεν μου αρέσει καθόλου αυτή η ιδέα Αϊόου»

          «Αν έχεις κάποια άλλη ευχαρίστως να την κουβεντιάσουμε Έντι»

          «Γρρμφφ... Πού είναι η στολή μου;»

          «Στον φοριαμό πίσω από την πολυθρόνα σου Έντι, εκεί που είναι πάντα. Μην ξεχάσεις το ακουστικό σου και τον οπτικό φακό κάμερα για να έχω κι εγώ εδώ εικόνα»

          «Μας υποχρέωσες»

          «Το ξέρω Έντι, κάνω ότι μπορώ»

          Άλλο ένα γρύλισμα ξέφυγε από τον Έντι, και μετά σηκώθηκε όρθιος. Ζυγίστηκε μερικές φορές μπρος πίσω, βρήκε τελικά την ισορροπία του, γύρισε για να πάει στον φοριαμό, πάτησε ένα από τα άδεια κουτάκια συνθε-μπύρας στο πάτωμα, ξανάχασε για λίγο την ισορροπία του και έκανε ένα μικρό χορευτικό τεντώνοντας τα χέρια του σαν τρελός μήπως και πιαστεί από κάπου, δεν τα κατάφερε, και κατέληξε ένα κουβάρι στο πίσω μέρος του Λάκυ με το πρόσωπό του κολλημένο στον τροφοπαρασκευαστή. Σηκώθηκε με κόπο, και αγριοκοιτώντας προς κάθε κατεύθυνση πήγε στον φοριαμό του και πήρε τη στολή.

          Λίγη ώρα αργότερα άνοιξε την μπουκαπόρτα του Λάκυ και πήδηξε στο κενό με κατεύθυνση την επιφάνεια του Πλούτωνα. Σχεδόν αμέσως άρχισε να ουρλιάζει υστερικά συνειδητοποιώντας τι ακριβώς είχε κάνει.

 

                                                                           *****

 

          Ο Τζίμης άκουσε τον γδούπο στην αυλή της βάσης και σήκωσε το κεφάλι του γεμάτος περιέργεια.

          «Το άκουσες αυτό Λίνο;» είπε στο κενό δίπλα του και έστησε αυτί μήπως ακούσει και τίποτε άλλο.

          “Κάτι έπεσε έξω νομίζω Τζίμη”

          «Ναι, κι εμένα έτσι μου φάνηκε»

          “Δεν έμοιαζε με τους άλλους θορύβους Τζίμη”

          «Το ξέρω Λίνο, σκάσε να ακούσω»

          “Γιατί δεν πας να δεις;”

         «Λες;»

          “Δεν ξέρω, εσύ αποφασίζεις, εγώ δεν υπάρχω στην πραγματικότητα, θυμάσαι;”

         «Πολύ μου τη σπας όταν το κάνεις αυτό Λίνο»

         Άφησε το κουτάκι της μπύρας που έπινε στο πάτωμα της αποθήκης, ξεφύσηξε, και σηκώθηκε από το καφάσι που καθόταν. Μια πορτοκαλί λάμψη που στεκόταν δίπλα στην πόρτα έφυγε αμέσως μακρυά του μόλις κινήθηκε προς τα εκεί. Το ίδιο και τρεις τέσσερις άλλες στον διάδρομο, και μερικές ακόμα που βρέθηκαν στο διάβα του ώσπου έφτασε στην εξωτερική πόρτα της βάσης. Κοίταξε από το τετράγωνο φινιστρίνι, αλλά ήταν τόσο σκονισμένο απ' έξω που δεν κατάφερε να διακρίνει κάτι πέρα από τις ακαθόριστες φιγούρες των παραταγμένων στη σειρά ρόβερ και των βοηθητικών κτιρίων της βάσης.

          «Δεν βλέπω τίποτα Λίνο» μουρμούρισε με τη μούρη του κολλημένη στο άθραυστο τζάμι.

          “Μήπως να άνοιγες την πόρτα Τζίμη; Λέω εγώ τώρα, μπορείς πάντα να με αγνοήσεις”

          «Όχι, καλά λες Λίνο»

          Πάτησε το πλήκτρο που την άνοιγε στο πάνελ δίπλα της, και η πόρτα άνοιξε συρταρωτά με ένα σιγανό ήχο σαν φύσηγμα. Έκανε να βγει αλλά κοντοστάθηκε, και κοίταξε πάνω από τον ώμο του.

          «Και μην μου ξαναπείς να σε αγνοήσω Λίνο, το ξέρεις πόσο σε συμπαθώ και σε τι υπόληψη έχω τις απόψεις σου. Με πληγώνεις όταν το κάνεις αυτό»

          “Αμοιβαία τα αισθήματα Τζίμη, συγχώρα με”

         «Τίποτα, ξέχνα το, πάμε να δούμε τι στο καλό ήταν αυτό που ακούσαμε»

          Βγήκε χαμογελώντας ευχαριστημένος από τη στιχομυθία του με τον φανταστικό του φίλο, και κοίταξε προσεκτικά την μπροστινή αυλή της βάσης. Οι εγκαταστάσεις της αποικίας ήταν μεταλλικές προκάτ, ένα σχετικά μεγάλο κτίριο που στέγαζε τα διαμερίσματα των αποίκων, τους κοινόχρηστους χώρους τους, το εστιατόριο, το καφέ τους, το γυμναστήριο, το ιατρείο, και την αποθήκη τροφίμων που είχε στην ευθύνη του ο Τζίμης. Γύρω από αυτό το κεντρικό κτίριο υπήρχαν διάσπαρτα αρκετά μικρότερα, που το καθένα ήταν και κάποιο ξεχωριστό εργαστήριο. Αλλού εξέταζαν τα διάφορα μέταλλα που μάζευαν, αλλού τα δείγματα νερού, αλλού γινόταν οι περιβαλλοντολογικές μελέτες τους, οι ιογόνες μελέτες τους, οι ατμοσφαιρικές μελέτες τους, και γενικά κάθε μελέτη που έκαναν οι ειδικοί στο είδος τους επιστήμονες της αποστολής. Στο πίσω μέρος μάλιστα, εκεί που ήταν το εργαστήριο όπου μελετούσαν τη χλωρίδα, είχαν δημιουργήσει ένα μικρό θερμοκήπειο όπου καλλιεργούσαν διάφορα λαχανικά από σπόρους που είχαν φέρει από τη Γη για να δουν αν θα μπορούσαν να αναπτυχθούν στον Πλούτωνα. Σε ένα μεγάλο μακρόστενο υπόστεγο στην αλάνα μπροστά από το κεντρικό κτίριο βρισκόταν σταθμευμένα στη σειρά τα οχήματα της αποστολής, δυο τρία τζιπ με υβριδικούς κινητήρες, και μερικά εξάτροχα ρόβερ από εκείνα που έμοιαζαν με τεράστια κουτιά πάνω σε επίσης τεράστιες ρόδες και μπορούσαν να κινηθούν πάνω σε κάθε είδους έδαφος. Ένας ψηλός μεταλλικός και ηλεκτροφόρος φράχτης έφερνε γύρω όλη τη βάση, ενώ δίπλα στην μοναδική είσοδο βρισκόταν το κτίριο που στέγαζε τη στρατιωτική συνοδεία της αποικίας, μια μονάδα επίλεκτων κομάντο από διάφορες χώρες της Γης.

          Τώρα όλα αυτά ήταν άδεια, και η σκόνη που σκέπαζε τη βάση μαρτυρούσε πως τίποτα δεν κινούνταν εκεί για πολύ καιρό.

          Όχι ακριβώς τίποτα, υπήρχαν οι πορτοκαλί ενεργειακές λάμψεις που τρέχανε προς κάθε κατεύθυνση. Θύμιζαν μικρούς ήλιους, που κάποιος τους είχε τεντώσει και τους είχε δώσει όρθιο αμυγδαλωτό σχήμα. Στο κέντρο κιτρίνιζαν κάπως, αλλά ήταν το πορτοκαλί που γέμιζε το μάτι περισσότερο. Είχαν προσπαθήσει να τις μελετήσουν απ' όταν πρωτοεμφανίστηκαν, λίγο καιρό μετά που εγκαταστάθηκε η αποστολή και άρχισαν τις αναγνωριστικές βόλτες στον πλανήτη σκάβοντας και μετρώντας τα πάντα πάνω του. Το μόνο που είχαν καταφέρει να μάθουν γι' αυτές ήταν πως αποτελούνταν από μια πρωτόγνωρη μορφή ενέργειας που τρέλαινε τα όργανά τους, και πως ήταν πολύ επικίνδυνες γιατί κοντά τους εξαφανίζονταν ο ένας μετά τον άλλον. Ήταν ένα μυστήριο που δεν μπόρεσαν να λύσουν, εν μέρει επειδή εξαφανίστηκαν τελικά όλοι και δεν έμεινε κανείς για να το μελετήσει περισσότερο.

          Εκτός από τον Τζίμη, που το γεγονός ότι αυτόν όχι μόνο δεν τον πείραξαν αλλά αντίθετα τον απέφευγαν κιόλας, αποτελούσε ένα ακόμα μυστήριο που κανείς δεν υπήρχε για να ασχοληθεί μαζί του.

          Αυτό που είδε τον έκανε να ανοίξει ελαφρώς το στόμα του, να γουρλώσει τα μάτια του με απορία, και τελικά να ξεροκαταπιεί γεμάτος αβεβαιότητα. Ένας άγνωστος άντρας με εφαρμοστή στολή και κάσκα ολοφάνερα προηγμένη τεχνολογικά, σηκωνόταν από το έδαφος και τίναζε τη σκόνη από πάνω του με χαλαρές κινήσεις. 

          «Το είδες αυτό Λίνο;» είπε εντυπωσιασμένος με το απρόσμενο θέαμα.

          Ο άντρας τον άκουσε και στράφηκε προς το μέρος του. Στάθηκε και τον κοίταξε για μερικές στιγμές, κι έπειτα με αποφασιστικό βήμα ήρθε κοντά του και του έτεινε το χέρι του για χειραψία.

          «Γεια σας, είμαι ο Έντι Τζόουνς, γνωστός εξερευνητής των Πέντε Γαλαξιών και τυχοδιώκτης. Ο κύριος Τζόρτζκοκ να υποθέσω;»

          «Ε; Ν-ναι, Δημήτρ... εμ, Τζίμης, Τζίμης Τζόρτζκοκ, υπεύθυνος αποθήκης της διεθνούς αποικ...»

          «Ξέρω ξέρω, μην κουράζεσαι φίλε μου.»

          Σήκωσε το βλέμμα του στον ουρανό και χαμογέλασε.

          «Είμαστε τυχεροί Αϊόου, και προσγειώθηκα μια χαρά, και βρήκα τον άνθρωπό μας» είπε και γύρισε πάλι την προσοχή στον Τζίμη, που τον κοίταζε με μεγαλύτερη απορία από πριν.

          «Λίνο, σε ποιον μιλάει;» είπε σιγανά γέρνοντας λίγο στο πλάι σαν να μίλαγε σε κάποιον δίπλα του.

          “Δεν υπάρχει κανείς Τζίμη, θα είναι κι αυτός σαν εσένα”

         «Δεν άκουσα τι μου είπες φίλε μου» είπε την ίδια στιγμή ο Έντι.

         «Μίλαγα στον Λίνο...»

          “Δεν με βλέπει Τζίμη”

          «Δηλαδή έλεγα» βιάστηκε να διορθώσει ο Τζίμης, «πως μπορείς να βγάλεις την κάσκα σου, ο αέρας είναι αναπνεύσιμος, και ιδιαίτερα καθαρός θα έλεγα σε σχέση με αυτόν της Γης» και γυρνώντας πάλι στο πλάι «Τι εννοείς σαν εμένα Λίνο;»

          «Ποιας Γης; Ποιος Λίνος;» απόρησε ο Έντι τώρα.

          “Τίποτα δεν εννοώ Τζίμη, ξέχασέ το”

          «Ε; Τι ποιας Γης; Της Γης, του πλανήτη μας» απάντησε στον Έντι. «Δεν μου άρεσε καθόλου το υποννοούμενο Λίνο» τέλειωσε την κουβέντα του γυρνώντας πάλι στο πλάι.

          “Μάλλον δεν θα ξέρει τι συνέβη κατά τον Πόλεμο” επενέβη ο Αϊόου στο ακουστικό στο αυτί του Έντι.

          «Ναι, το πιθανότερο, έχεις δίκιο Αϊόου» απάντησε ο Έντι, και γύρισε πάλι στον Τζίμη κοιτώντας τον ελαφρώς επιφυλλακτικά. «Τελοσπάντων φίλε μου Τζίμη, θα τα μάθεις όλα όταν γυρίσουμε στον Σοχότ, πες μου τώρα...»

          «Τι εννοείς λέγοντας θα γυρίσουμε στον Σοχότ; Και, ποιος είπατε πως είστε κύριε...»

          «Έντι, Έντι Τζόουνς. Και τι εννοείς ρωτώντας τι εννοώ λέγοντας ότι θα γυρίσουμε στον Σοχότ; Που αλλού θα γυρίζαμε δηλαδή;»

          “Είναι σαν εσένα σίγουρα Τζίμη”

          «Σιωπή Λίνο! Κύριε Τζόουνς...»

          «Σκέτο Έντι»

          «Μάλιστα, συγνώμη. Έντι...»

          “Άμα σου λέω εγώ σαν εσένα...”

          «ΛΙΝΟ! Συγνώμη Έντι, ο φίλος μου είναι λίγο άξεστος»

          «Ποιος φίλος, τι λες; Αϊόου βλέπεις κανέναν άλλον εδώ;»

          Ο Έντι κοίταξε τριγύρω για να σιγουρευτεί πως δεν υπήρχε κανείς που να μην τον είχε προσέξει.

          “Όχι Έντι, οι ενδείξεις μου δείχνουν μόνο εσάς τους δύο σε ολόκληρη τη βάση”

          «Ο Λίνο» είπε ο Τζίμης δείχνοντας στο κενό δίπλα του. «Ποιος είναι ο Αϊόου;»

          Τώρα κοίταζε εκείνος γύρω του με περιέργεια.

          «Ο Αϊόου» απάντησε ο Έντι δείχνοντας το αυτί του.

          Ο Τζίμης έσμιξε τα φρύδια του χωρίς να καταλαβαίνει τίποτα, γιατί το ακουστικό του Έντι ήταν μια μικρή ψείρα πρακτικά αόρατη εκτός κι αν κοίταζε κανείς πολύ προσεκτικά.

          “Έντι, υπάρχει μια πιθανότητα να έχει αναπτύξει μια ήπια μορφή παράνοιας αποκλεισμένος εδώ ολομόναχος τόσα χρόνια” είπε ο Αϊόου στην ενδοεπικοινωνία τους.

          “Τζίμη στο λέω και να το θυμάσαι, είναι κι αυτός για δέσιμο φίλε” είπε ο Λίνος στο μυαλό του Τζίμη.

          «Λες;» είπαν κι ο Έντι κι ο Τζίμης ταυτόχρονα.

          «Λέω τι;» ξαναείπαν μαζί.

          Σταμάτησαν απότομα κι οι δυο. Για μερικές στιγμές απλά κοίταζαν ο ένας τον άλλον σαν να αναμετρούσαν τον αντίπαλό τους.

          «Πες εσύ...» πετάχτηκαν ξαφνικά πάλι και οι δύο μαζί, και ξανασώπασαν απότομα.

          Ο Έντι σήκωσε το χέρι του και με νοήματα έδειξε στον Τζίμη να μιλήσει εκείνος. Ο Τζίμης σήκωσε το δικό του χέρι, και με νέα νοήματα του έδειξε ευγενικά να μιλήσει αυτός. Ο Έντι επέμεινε, έδειξε τον εαυτό του και κούνησε αρνητικά το δάχτυλό του, μετά έδειξε τον Τζίμη και κούνησε καταφατικά το κεφάλι του. Ο Τζίμης αρνήθηκε και πάλι, δάγκωσε το κάτω χείλι του σε μια γκριμάτσα σαν να έλεγε μα τι λέτε τώρα, και χτύπησε μερικές φορές με το δάχτυλό του το στήθος του Έντι επιμένοντας να μιλήσει εκείνος πρώτος. Ο Έντι έκανε να ξαναδοκιμάσει να νεύσει τις αντιρρήσεις του, αλλά μετάνιωσε. Σήκωσε απλά το χέρι του και έκανε νόημα στον Τζίμη να περιμένει.

          Κοίταξε γύρω του αλλά δεν βρήκε κάτι που να τον βόλευε. Γρύλισε τη δυσαρέσκειά του και γονάτισε στο έδαφος μπροστά στον Τζίμη. Εκείνος κοίταξε με απορία τον Έντι, και έκανε καλού κακού ένα βήμα πίσω.

          “Έντι τι κάνεις;” ρώτησε ο Αϊόου στο ακουστικό του.

          Χωρίς να απαντήσει ο Έντι άρχισε με το δάχτυλό του να χαράζει το χώμα σχηματίζοντας κάποια γράμματα, που σύντομα έγιναν λέξεις, και τελικά κατέληξαν σε μια μικρή φράση. Σηκώθηκε και έδειξε στον Τζίμη τη φράση, επαναλαμβάνοντας μερικές φορές το νεύμα του για να δείξει ότι επιμένει. Ο Τζίμης κοίταξε δίπλα του, σήκωσε τους ώμους του, και πήγε δίπλα στον Έντι για να δει τι έγραψε. Δεν κατάλαβε τίποτα όμως, γιατί ο Έντι είχε χρησιμοποιήσει την κοινή γλώσσα της Συνομοσπονδίας των Πέντε Γαλαξιών, που μπορεί να την γνώριζαν και να την καταλάβαιναν πάνω από τριακόσιες σαράντα διαφορετικές μορφές ζωής σε όλο το Γνωστό Σύμπαν, αλλά για τον Τζίμη δεν ήταν τίποτα περισσότερο από λίγες καλικατζούρες στο χώμα.

          “Στο είπα, δεν στο είπα;” γέλασε ο Λίνος στο μυαλό του Τζίμη.

          «Δεν καταλαβαίνω τι γράφεις ρε φίλε» είπε ο Τζίμης στον Έντι αγνοώντας αυτή τη φορά τον Λίνο.

          Ο Έντι τον κοίταξε με απορία. Μετά χαμογέλασε σαν να του ήρθε η ιδέα.

          «Ναι, έχεις δίκιο, δικό μου το λάθος, δεν ξέρεις Συνομοσπονδιακά. Περίμενε» είπε, και ξαναγονάτισε στο έδαφος.

          Έσβησε με γρήγορες κινήσεις ότι είχε γράψει, και με το δάχτυλό του ξαναέγραψε, αυτή τη φορά στα γήινα αγγλικά, πάνω στο χώμα. Σηκώθηκε και έκανε στην άκρη τινάζοντας τη σκόνη από τα χέρια του χαμογελώντας θριαμβευτικά.

          «Ορίστε» είπε, «σε γλώσσα που καταλαβαίνεις»

          Ο Τζίμης έσκυψε και διάβασε τη φράση του Έντι.

          «Please you speak first;»

          Γύρισε και κοίταξε τον Έντι.

          «Καλά, αφού επιμένεις» χαμογέλασε.

          Σιώπησε.

          Πέρασαν δύο λεπτά ησυχίας.

          Ο Έντι άρχισε να σκαλίζει αμήχανα το χώμα με τη μπότα του.

          Ο Τζίμης έξυσε αμήχανα τον σβέρκο του και ξερόβηξε.

          Πέρασε άλλο ένα λεπτό.

          «Λοιπόν;» είπε ο Έντι για να σπάσει την αμηχανία.

          «Αυτάάά» απάντησε ο Τζίμης και χαμογέλασε πάλι εγκάρδια.

          Ξανά αμήχανη σιωπή.

          “Πες του αν θέλει μια μπύρα ” είπε ο Λίνος στο μυαλό του Τζίμη.

          «Καλή ιδέα!» έλαμψε αμέσως ο Τζίμης, και γύρισε στον Έντι που ξαφνιάστηκε από το απότομο τίναγμά του και παραπάτησε δυο τρία βήματα προς τα πίσω. «Θες μια κρύα μπύρα φίλε;»

          “Ε όχι!” είπε ο Αϊόου εντελώς παραδομένος πια στο ακουστικό του Έντι.

          «Ε ναι!» είπε ο Έντι που στο άκουσμα της μπύρας έβαλε αμέσως τις προτεραιότητές του σε μια σειρά. «Αληθινή μπύρα;» ρώτησε γεμάτος ελπίδα.

          «Φυσικά, τι άλλο;»

          «Πω πω ρε φίλε, να 'ξερες μόνο από πότε έχω να πιω αληθινή μπύρα! Έχω πήξει χρόνια τώρα στις συνθετικές. Φύγαμε...»

          «Από δω τότε...» είπε ο Τζίμης, και γύρισε για την πόρτα του κεντρικού κτιρίου, με τον Έντι να τον ακολουθεί καταπόδας.

 

                                                                           *****

 

          «Ώστε αν κατάλαβα καλά, Σοχότ είναι ένας διαστημικός σταθμός που πιάνει τα τρία τέταρτα της περιφέρειας του Ήλιου, και τον έφτιαξε η Συνομοσπονδία...»

          «Των Πέντε Γαλαξιών, ναι» τον διέκοψε ο Έντι, «για να μεταφέρει εκεί το αρχηγείο της αρχικά όταν το προηγούμενο στην Αφροδίτη έγινε σκόνη μαζί με τον πλανήτη, και μετά τους πρόσφυγες που ξέφυγαν από τη Γη όταν οι πύραυλοι των Φις διέλυσαν την ατμόσφαιρα και την μετέτρεψαν σε ξερόβραχο»

          «Μμμ, μάλιστα. Και σε προσέλαβε είπες η γυναίκα μου για να έρθεις εδώ να με σώσεις»

          «Ακριβώς. Πρέπει να σε αγαπάει πολύ φίλε μου, γιατί οι υπηρεσίες μου δεν είναι ακριβώς φτηνές»

          «Δηλαδή ζει!»

          «Ε, προφανώς, πως αλλιώς θα με προσλάμβανε»

          Ο Τζίμης σηκώθηκε από το καφάσι που καθόταν και άρχισε να χορεύει γύρω γύρω μέσα στην αποθήκη τροφίμων.

          «Τ' ακούς Λίνο, η γυναίκα μου ζει, οι κόρες μου ζουν» φώναξε χαρούμενα και άρχισε να γελάει δυνατά.

          “Μήπως αυτό σημαίνει πως δεν με χρειάζεσαι πια Τζίμη;”

          Σταμάτησε απότομα τις χορευτικές του φιγούρες, και μια γρήγορη περαστική ζαλάδα του είπε ένα γεια για λίγα δευτερόλεπτα. Έκλεισε τα μάτια του, έμεινε ακίνητος, μέτρησε μέσα του μέχρι το πέντε, και τα ξανάνοιξε, για να διαπιστώσει ότι ακόμα ζαλιζόταν. Τρέκλισε μέχρι το καφάσι του και κάθισε.

          «Όχι Λίνο, εσύ είσαι ο καλύτερός μου φίλος» είπε και έπιασε μια νέα μπύρα.

          Ο Έντι τον κοίταζε προσεκτικά. Ή έτσι έδειχνε, γιατί στην πραγματικότητα όλη αυτή η έκρηξη κινήσεων του Τζίμη τον ζάλιζε κι αυτόν, και είχε αρχίσει να τα βλέπει όλα κάπως θολά. Επιπλέον, ένιωθε πολύ επιτακτικά την ανάγκη να πάει κάπου ήσυχα και να αδειάσει τη φούσκα του που κόντευε να σκάσει, κάτι που με τις συνθε-μπύρες δεν συνέβαινε ποτέ.

          “Έντι, ο νέος φίλος σου μιλάει με κάποιον φανταστικό φίλο του, σίγουρα έχει κάποια μορφή παράνοιας, να έχεις το νου σου” είπε ο Αϊόου στο αυτί του Έντι, και ακούστηκε πολύ σκεφτικός.

          «Ω, έλα τώρα Αϊόου, μια χαρά φαίνεται, σταμάτα να είσαι τόσο επιφυλλακτικός με όλους»

          “Το ελπίζω Έντι, αλλά φοβάμαι πως έχω δίκιο. Και θα πρότεινα να κάνεις ένα διάλειμμα από τις μπύρες σου, οι βιομετρήσεις σου δείχνουν πως είσαι σε οριακό σημείο”

          «Ναι Αϊόου, μείνε ήσυχος, μόλις χρειαστώ νταντά θα σε φωνάξω αμέσως» απάντησε ο Έντι και ξεκαρδίστηκε στα γέλια.

          Ο Τζίμης τον κοίταζε γλαρά με απορία.

          «Να που σω φε ρίλε» είπε μπερδεύοντας λίγο τα λόγια του, «ποιος είναι αυτός ο Αϊούα, Αϊόα...»

          «Αϊόου» τον διέκοψε ο Έντι.

          «Αυτό, σωστά. Ποιος είναι, του μιλάς αλλά δεν υπάρχει. Ξέρεις, πολλοί αυτό θα το θεωρούσαν δείγμα τρέλας, θέλω να πω, να μιλάς σε κάποιον που δεν υπάρχει, καταλαβαίνεις...»

          “Χα! Είπε ο ειδικός τώρα!”

          «Μη με μπερδεύεις Λίνο, σταμάτα»

          «Υπάρχει, πως δεν υπάρχει» απάντησε ο Έντι, και αφού άδειασε το κουτάκι που κρατούσε το τσαλάκωσε και το έριξε μαζί με τα προηγούμενα στον μικρό σωρό στο πάτωμα. «Είναι εδώ...» συμπλήρωσε και έδειξε πάλι το αυτί του.

          «Στο μυαλό σου, αυτό λέω, είναι δείγμα τρέλας»

          «Στο μυα... Όχι, όχι, δεν είναι στο μυαλό μου, είναι στο αυτί μου. Γαμώτο, πρέπει να κατουρήσω κατεπειγόντως...»

          “Είναι πιο τρελός από σένα Τζίμη”

          «Σώπα Λίνο, μη μιλάς έτσι, κι εγώ δεν είμαι τρελός και το ξέρεις»

          Ο Έντι σηκώθηκε, λικνίστηκε μερικές φορές μπρος πίσω, και τελικά ισορρόπησε σε μία ελαφρώς γερτή προς τα δεξιά στάση. Στράφηκε στον Τζίμη και τον έδειξε με το δάχτυλό του.

          «Μόλις γυρίσω θα σε ρωτήσω για τον Λίνο, ποιος είναι, που είναι, ξέρεις, τα συνηθισμένα» του είπε, και μετά ξεκίνησε για την πόρτα της αποθήκης τροφίμων σε μια πορεία που η ευθεία τής ήταν μια εντελώς άγνωστη λέξη.

          Βγήκε στον διάδρομο και διάλεξε μια κατεύθυνση στην τύχη. Έστριψε μια γωνία, πέρασε μια διακλάδωση, αρκετές κλειστές πόρτες, μέχρι που βρέθηκε σε αδιέξοδο. Εκεί σταμάτησε και το σκέφτηκε για λίγο, αλλά δεν κατάφερε να καταλήξει κάπου.

          «Αϊόου» είπε στην ενδοεπικοινωνία του.

          “...”

          «Αϊόου μ' ακούς;»

          “Δεν είμαι η νταντά σου Έντι”

          «Ε;»

          “...”

          «Αϊόου, σε χρειάζομαι να με κατευθύνεις σε κάποια τουαλέτα, νομίζω πως έχω χαθεί»

          Μια πορτοκαλί λάμψη εμφανίστηκε στην άλλη άκρη του διαδρόμου.

          «Τώρα βλέπω και φώτα Αϊόου, σε παρακαλώ μίλα μου, Αϊόου...»

          Η πορτοκαλί λάμψη άρχισε να πλησιάζει.

          “Έντι, δεν θα σου μίλαγα, να το ξέρεις, αλλά οι αισθητήρες μου πιάνουν μια μεγάλη ένδειξη ενέργειας πολύ κοντά σου, και όσο εσύ μπεκρόπινες με τον νέο σου φίλο εγώ μπήκα στα αρχεία της βάσης και ανακάλυψα πως αυτές οι ενεργειακές εμφανίσεις συνδέθηκαν με τις εξαφανίσεις των υπολοίπων αποίκων. Πρόσεξε Έντι, οι μετρήσεις μου δείχνουν ποσά ενέργειας που μόνο μικρές σκουληκότρυπες θα μπορούσαν να εκλύουν”

          Η πορτοκαλί λάμψη έφτασε μπροστά στον Έντι και σταμάτησε.

          «Είναι όμορφο πάντως» είπε και άπλωσε το χέρι του για να αγγίξει το φως.

          Το κέντρο της λάμψης άνοιξε ξαφνικά, και μια δεσμίδα λεπτών και μακρουλών πλοκαμιών πετάχτηκαν αστραπιαία και τύλιξαν τον Έντι. Έκαναν να τον τραβήξουν μέσα στη λάμψη, αλλά κοκάλωσαν, και σαν να το μετάνιωσαν ξετυλίχτηκαν και αποτραβήχτηκαν πίσω. Η τρύπα απ' όπου βγήκαν έκλεισε μόλις μπήκαν πάλι μέσα της, και η λάμψη γύρισε κι έφυγε με μεγάλη ταχύτητα μακρυά από τον Έντι, για να εξαφανιστεί εντελώς στρίβοντας στην πρώτη γωνία.

          Ο Έντι έμεινε σύξυλος. Η απορία στο πρόσωπό του ήταν τόσο έντονα αποτυπωμένη που θα μπορούσε κανείς να την βγάλει φωτογραφία και να τη χρησιμοποιεί για διδακτικούς λόγους στα σεμινάρια ψυχιατρικής και φυσιογνωμικής ενδοεξωστρέφειας στις σχολές του Φρόιντους Α'.

          “Έντι! Έντι είσαι καλά;” ακούστηκε ο Αϊόου στην ενδοεπικοινωνία με ολοφάνερη την αγωνία στην μονότονη ρομποτική φωνή του.

          «Τ-τι έγινε, δηλαδή, π-πως, γιατ-τί, δηλαδή... Ε;» κατέληξε και μετά σαν να ξύπνησε εκείνη τη στιγμή άρχισε να ψάχνει σαν τρελός το κορμί του για τραυματισμούς.

          “Ουφ, τρόμαξα για λίγο Έντι”

          «Εμένα μου λες...»

          “Έτσι εξηγείται λοιπόν...”

          «Θα μου πεις τι έγινε τώρα εδώ Αϊόου; Γιατί νιώθω κάπως σαν να... ζαλίζομαι; Και πονάω χαμηλά στην κοιλιά μου»

          “Ζαλίζεσαι Έντι γιατί ήπιες μαζί με τον Τζίμη ένα καφάσι μπύρες, και πονάς χαμηλά στην κοιλιά σου γιατί πρέπει να βρεις τουαλέτα άμεσα. Δεν είναι αυτό το θέμα μας όμως. Το μυστήριο του Πλούτωνα μόλις εξηγήθηκε Έντι!”

          «Το μυστήριο; Τι λες Αϊόου, ποιο μυστήριο; Που θα βρω τουαλέτα;»

          “Το μυστήριο των παράξενων εξαφανίσεων όλων των αποίκων Έντι, και γιατί ο Τζίμης παρέμεινε ανενόχλητος όλο αυτό τον καιρό. Κοίτα, θα σε καθοδηγήσω στην πλησιέστερη τουαλέτα... Έντι τι κάνεις;”

          Ο Έντι είχε ανοίξει το φερμουάρ της στολής του και ανακουφιζόταν στον μεταλλικό τοίχο του διαδρόμου με μια χαμογελαστή έκφραση επίσης για σεμινάριο αυτοευχαρίστησης και υπερανακουφιστικής αποαναγκαιοποίησης.

          «Ουφ, ακόμα λίγο και θα έσκαγα!» μουρμούρισε και έκλεισε πάλι το φερμουάρ του σαν τελείωσε, αφήνοντας μια μικρή λιμνούλα στο πάτωμα του διαδρόμου. «Τι έλεγες Αϊόου;»

          “Ήταν κι αυτό μια επιλογή, δε λέω” ακούστηκε πάλι παραδομένος ο Αϊόου στο ακουστικό. “Έντι, γύρνα πίσω στον Τζίμη, έχω ενημερώσει τον χάρτη σου, εγώ θα κάνω κάποια τεστ να σιγουρευτώ για κάτι και θα σου πω όταν θα έχω αποτελέσματα, εντάξει;”

          «Οκέυ, εσύ ξέρεις καλύτερα»

          Ξεκίνησε, έκανε μερικά βήματα, γύρισε, κοίταξε και προς τις δύο κατευθύνσεις του διαδρόμου, έξυσε το κεφάλι του, μετά το σαγόνι του, επέστρεψε στο αδιέξοδο, και εκεί σταμάτησε.

          «Αϊόου...»

          “Ακολουθησε το βελάκι στον χάρτη στο μανίκι της στολής σου Έντι”

          «Α, μάλιστα»

          Σήκωσε το δεξί του χέρι και το κοίταξε απορημένος.

          “Στο αριστερό σου χέρι Έντι”

          «Ναι, σωστά, το ήξερα αυτό»

          Μια μικρή οθόνη είχε ανάψει εκεί, και απεικόνιζε το σχεδιάγραμμα της βάσης. Μια κόκκινη κουκίδα έδειχνε που ήταν αυτός, μια άλλη μπλε έδειχνε που ήθελε να πάει, και ένα φοσφοριζέ πράσινο βελάκι περίμενε αναβοσβήνοντας υπομονετικά για να του δείξει επακριβώς ποια κατεύθυνση έπρεπε να ακολουθήσει η κόκκινη κουκίδα για να φτάσει στην μπλε. Ακόμα κι ο Έντι δεν μπορούσε να χαθεί μ' αυτό.

          Όταν έφτασε στην αποθήκη βρήκε τον Τζίμη να μισοκοιμάται ακουμπισμένος σε κάτι κιβώτια με κονσέρβες αρακά με μοσχάρι. Στο ράφι δίπλα του ήταν μια μικρή συσκευή, χώραγε άνετα σε τσέπη, με μια μεγάλη για το μέγεθός του ασημί τηλεσκοπική λεπτή κεραία. Ροκ μουσική ακουγόταν από τη συσκευή, γεμάτη ραδιοπαράσιτα και θορύβους. Στάθηκε και περιεργάστηκε τη μικρή συσκευή για λίγο με περιέργεια, χωρίς να την αγγίζει.

          «Είναι τραντζιστοράκι»

          Τινάχτηκε ξαφνιασμένος και πήρε μια θέση μάχης που αν και ο Τζίμης δεν ήταν εξίσου μεθυσμένος μ' αυτόν θα γέλαγε σίγουρα με την ψυχή του.

          «Είναι τραντζιστοράκι» του είπε πάλι, και απλώνοντας το χέρι του το πήρε από το ράφι και του το έδειξε. «Μου το είχε κάνει δώρο η γυναίκα μου όταν είχαμε πρωτογνωριστεί, και ανεβαίναμε στο βουνό πάνω από την Καλαμάτα για να δούμε το ηλιοβασίλεμα, και το ακουμπούσαμε στο καπό του αυτοκινήτου και ακούγαμε μουσική. Το είχα πάρει μαζί μου όταν έφυγα με την αποστολή για να την νιώθω κοντά μου»

          «Σ' έχασα κάπου μεταξύ Καλαμάτας και ηλιοβασιλέματος, αλλά έπιασα το γενικό νόημα. Πολύ ρομαντικό... νομίζω» απάντησε ο Έντι.

          «Παίζει που και που μόνο του, δεν ξέρω τι σταθμό πιάνει, αλλά έχω προσέξει πως ανοίγει συνήθως όταν είναι κοντά κάποια από εκείνες τις πορτοκαλί λάμψεις, θα τις είδες φαντάζομαι κι εσύ»

          «Δεν έχεις ιδέα» μούτρωσε ο Έντι και κάθισε δίπλα του.

          «Νομίζω πως αυτές οι λάμψεις είναι υπεύθυνες για τις εξαφανίσεις των υπολοίπων». Έσκυψε πιο κοντά στον Έντι και κοίταξε γύρω του συνομωτικά. «Νομίζω πως είναι εξωγήινοι»

          «Νομίζεις; Χα!»

          «Ναι, υπάρχουν ξέρεις, είμαι σίγουρος, η αλήθεια είναι εκεί έξω» Έδειξε με το χέρι του αόριστα προς τα πάνω. «Συμφωνεί κι ο Λίνο...»

          «Ο Λίνο, μάλιστα. Τζίμη φίλε μου, δεν θέλω να σε στενοχωρήσω, αλλά μάλλον τα έχεις χάσει λιγάκι. Δεν υπάρχει κανείς Λίνο εδώ»

          “Έχει ένα δίκιο Τζίμη”

          «Υπάρχει!» Γύρισε στο πλάι, «Όχι Λίνο, δεν έχει δίκιο, αφού είσαι εδώ»

          Ο Έντι κούνησε το κεφάλι του με κατανόηση.

          «Είσαι για φάρμακα φίλε μου»

          Ο Τζίμης σηκώθηκε όρθιος και τράβηξε τον Έντι από το μανίκι να σηκωθεί κι αυτός.

          «Έλα» είπε, «θα σου δείξω»

          Τον οδήγησε έξω από την αποθήκη, και σε λίγο έμπαιναν στο προσωπικό διαμέρισμα του Τζίμη. Ο χώρος μύριζε αφόρητα κλεισούρα, φορεμένες κάλτσες, και χυμένο αλκοόλ.

          «Αμάν φίλε μου, αέρισε και καμιά φορά εδώ μέσα» είπε ο Έντι μορφάζοντας.

          «Ναι, ναι, μην ανησυχείς, εδώ, ορίστε, κοίτα» απάντησε ο Τζίμης και τον έφερε μπροστά στον πίνακα του κρεμασμένου ανάποδα άντρα από το ένα πόδι, με το άλλο να διπλώνει σαν να σχημάτιζε ένα επίσης ανάποδο τεσσάρι.

          Ο Έντι κοίταξε τον πίνακα για λίγο σιωπηλός.

          «Μάλιστα» είπε, «αντίγραφο υποθέτω, όχι γνήσιος, σωστά;»

          «Ε;»

          «Ο πίνακας, πρέπει να είναι κάποια εκτύπωση, δεν βλέπω πουθενά υπογραφή ζωγράφου»

          Έσκυψε πιο κοντά κι εξέτασε τις κάτω γωνίες της μεγάλης εικόνας στον τοίχο.

          «Αυτός, είναι ο Λίνος» είπε ο Τζίμης χωρίς να είναι σίγουρος ότι κατάλαβε τι του έλεγε ο Έντι.

          Ο Έντι γύρισε και τον κοίταξε. Έδειξε πίσω του τον πίνακα.

          «Αυτός, είναι ο Λίνος;»

          «Ναι, αυτός είναι ο Λίνος»

          “Πες του πως χάρηκα πολύ”

          «Και λέει πως χάρηκε πολύ»

          «Αυτός είναι ο Λίνος, και χάρηκε πολύ, μάλιστα. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία, εντελώς κλινική περίπτωση»

          «Τον έφερα κι αυτόν μαζί μου από τη Γη. Τον ξεκρέμασα ένα βράδυ που ένιωθα πολύ μόνος, κι από τότε μου κάνει παρέα»

          «Καταλαβαίνω...»

          Κούνησε το κεφάλι του με συγκαταβατικό ύφος.

          «Θα λυπηθώ πολύ να τον αφήσω εδώ τώρα που θα φύγουμε Έντι, υπάρχει λες καμία πιθανότητα να τον πάρουμε μαζί μας στον Σο... Πως τον είπες;»

          «Σοχότ»

          «Στον Σοχότ;»

          «Δεν είμαι σίγουρος πως η γυναίκα σου θα ένιωθε χαρούμενη γι' αυτό Τζίμη»

          «Αν τον γνώριζε μπορεί να τον συμπαθούσε Έντι»

          «Αν τον γνώριζε ίσως, αλλά αν θες τη γνώμη μου, καλύτερα μην της τον συστήσεις»

          «Ε; Γιατί;»

          «Γιατί...Εμ... Γιατί ξέρεις τώρα τις γυναίκες Τζίμη, ποτέ δεν βλέπουν με καλό μάτι τους κολλητούς του άντρα τους. Ιδιαίτερα αν είναι φανταστικοί φίλοι...» συμπλήρωσε μέσα από τα δόντια του.

          «Λες, ε;»

          «Όπως σε βλέπω και με βλέπεις, εμένα, όχι τον... Λίνο;»

          «Ναι, Λίνος»

          «Σωστά, οκέυ. Τι λες, πάμε πίσω στην αποθήκη, που αερίζεται κιόλας, να τα πούμε εκεί με την ησυχία μας; Να μου πεις κι άλλα για τον Λίνο, για την παρέα σας, για τη βάση, αν υπάρχει κανένα σκάφος που να μπορεί να μας βγάλει από την ατμόσφαιρα μέχρι το δικό μου...»

          «Εντάξει Έντι, πάμε»

          Βγήκαν από το διαμέρισμα και προχώρησαν στους διαδρόμους της βάσης. Ο Τζίμης έδειχνε πολύ σκεφτικός.

          “Σου το είχα πει πως δεν υπάρχω Τζίμη, γιατί κάνεις έτσι τώρα;”

          «Δεν το πιστεύω Λίνο, αφού μιλάμε τόσο καιρό»

          «Ε;» είπε ο Έντι.

          «Όχι, τίποτα, με τον Λίνο κάτι λέμε» απάντησε ο Τζίμης και προχώρησε μπροστά.

          «Ναι, μάλιστα...»

          Έξω από την πόρτα της αποθήκης υπήρχε μια πορτοκαλί λάμψη. Ο Έντι μόλις την είδε σταμάτησε αμέσως και άρπαξε τον Τζίμη από τον ώμο για να σταματήσει κι αυτός.

          «Στάσου» του είπε με αγωνία, «είναι επικίνδυνη»

          Ο Τζίμης κοίταξε τη λάμψη, μετά τον Έντι, και γέλασε.

          «Ποια, αυτή; Μπαα, θα φύγει μόλις πάμε κοντά της»

          Προχώρησε και η λάμψη πράγματι έφυγε αμέσως μακρυά. Ο Έντι παρακολούθησε το συμβάν και ακολούθησε τον Τζίμη μόνο όταν σιγουρεύτηκε πως η λάμψη είχε εξαφανιστεί.

          «Αϊόου, τι στον Τζέρι παίζεται εδώ;» μουρμούρισε στην ενδοεπικοινωνία του με τρόπο.

          “Έντι, περιμένω τα αποτελέσματα από ένα δυο τεστ ακόμα, αλλά πιστεύω πως είμαι σε θέση να βγάλω κάποια ασφαλή συμπεράσματα” απάντησε ο υπολογιστής στο αυτί του.

          «Υπέροχα, για λέγε...»

          “Αυτές οι ενεργειακές λάμψεις είναι πράγματι ένα είδος μικρών σκουληκότρυπων, μόνο που δεν ανοίγουν τον χωροχρόνο αλλά μόνο τον χώρο”

          «Α!»

          “Ναι, ανοίγουν δηλαδή μια δίοδο προς κάποιο άλλο μέρος, πάνω στον πλανήτη πιστεύω. Το πλάσμα που είδες...”

          «Εκείνο με τα πλοκάμια εννοείς»

          “Ναι, εκείνο Έντι, εκείνο τις δημιουργεί κατά βούληση και μετακινήται μέσω αυτών”

          «Κατά βούληση;»

          “Όποτε θέλει”

          «Α!»

          “Θα έβαζα στοίχημα πως αυτά τα πλάσματα είναι που άρπαξαν τους άτυχους άποικους, και τους μετέφεραν πιθανότατα στη φωλιά τους, ή σε ότι τελοσπάντων θεωρούν προσωπικό τους χώρο”

          «Α!»

          “Σκεφτόμουν Έντι γιατί ενώ σε είχε πιάσει δεν σε τράβηξε τελικά μαζί του, παρά σε άφησε κι εξαφανίστηκε. Ξέρεις τι ανακάλυψα;”

          «Ε; Όχι»

          “Ανακάλυψα πως όταν σε τύλιξε με τα πλοκάμια του σου έδωσε μια ποσότητα κάποια τοξίνης, που όμως εξουδετερώθηκε αμέσως μόλις ήρθε σε επαφή με το αίμα σου. Είμαι απόλυτα πεπεισμένος πως φταίει το αλκοόλ γι' αυτό Έντι”

          «Το αλκοόλ;»

          “Οι μπύρες Έντι”

          «Ξέρω τι είναι αλκοόλ Αϊόου»

          “Συγνώμη Έντι, δεν εννοούσα κάτι. Κάνε μου μια χάρη, ρώτα τον Τζίμη πότε άρχισε να πίνει”

          «Γιατί;»

          “Θέλω να σιγουρευτώ για κάτι”

          Ο Έντι στράφηκε στον Τζίμη, που τόση ώρα τον παρατηρούσε αμίλητος.

          «Και λες εμένα κλινική περίπτωση» του πέταξε και κούνησε το κεφάλι του αποδοκιμαστικά.

          «Ε; Όχι, εγώ μίλαγα με τον Αϊόου, εσύ μιλάς με τον Λίνο, δεν είναι καθόλου το ίδιο αν θες να ξέρεις»

          «Ναι, ε; Και γιατί παρακαλώ; Ο Λίνος δεν υπάρχει, αλλά του μιλάω μια χαρά, κι εσύ μιλάς σ' αυτόν τον Αϊ...»

          «Αϊόου»

          «Τον Αϊόου μια χαρά, αλλά, χα! Έκπληξη! Ούτε αυτός υπάρχει!»

          Έδειξε με το χέρι του τριγύρω για να τονίσει περισσότερο τα λόγια του.

          «Ο Αϊόου υπάρχει» του πέταξε ο Έντι.

          «Κι ο Λίνος υπάρχει τότε»

          «Τον Λίνο τον φαντάζεσαι εσύ, και μιλάς στον αέρα»

          «Ενώ εσύ μιλάς στον τύπο εκεί στη γωνία. Άσε μας ρε φίλε»

          Μούτρωσαν και οι δύο. Σταύρωσαν τα χέρια στο στήθος τους και γύρισαν την πλάτη ο ένας στον άλλον.

          “Έντι, μήπως να του εξηγήσεις ότι είμαι ο υπολογιστής του σκάφους σου, κι ότι μου μιλάς μέσα από την ενδοεπικοινωνία στο αυτί σου;” επενέβη ο Αϊόου στο ακουστικό του Έντι.

          «Και σιγά μην καταλάβει αυτός ο τρελάρας Αϊόου» απάντησε ο Έντι, και κάγχασε.

          «Μίλησε ο γνωστικός ρε!» σφύριξε ο Τζίμης με ειρωνεία.

          “Έντι, δεν χάνεις τίποτα να δοκιμάσεις να του εξηγήσεις. Να σου θυμίσω πως εκτός από πελάτης μας, είναι και ο μόνος που ξέρει αν υπάρχει κάποιο σκάφος για να φύγετε από τον πλανήτη”

          «Χμβρργρρρ, εντάξει Αϊόου, θα προσπαθήσω. Αλλά δεν εγγυώμαι τίποτα»

          “Απλά προσπάθησε Έντι, ποτέ δεν ξέρεις”

          Ο Έντι γύρισε στον Τζίμη και τον σκούντησε στον ώμο.

          «Ο Αίόου αν θες να ξέρεις, είναι ο υπολογιστής του σκάφους μου, και περιμένει σε τροχιά γιατί αυτές οι ενεργειακές λάμψεις μπορεί να είναι επικίνδυνες για το Λάκυ αν δοκιμάσει να προσγειωθεί. Μου μιλάει μέσα από την ενδοεπικοινωνία μας...» Έβγαλε την ψείρα από το αυτί του και την έδειξε στον Τζίμη. Την ξανάβαλε στη θέση της και σταύρωσε πάλι τα χέρια του στο στήθος. «Ορίστε» συνέχισε, «είδες που ο Αϊόου υπάρχει; Ποιος είναι ο τρελάρας τώρα; Ε;»

          Ο Τζίμης το σκέφτηκε για λίγο απολύτως σοβαρός.

          «Τι είναι το Λάκυ;» είπε τελικά με γνήσια απορία.

          «Το σκάφος μου, σε τροχιά έξω από την ατμόσφαιρα του πλανήτη»

          «Α, μάλιστα»

          “Έντι ρώτα τον πότε άρχισε να πίνει” πετάχτηκε ο Αϊόου στο αυτί του.

          «Ναι, το ξέχασα αυτό. Τζίμη, ο Αϊόου ρωτάει πότε άρχισες να πίνεις»

          «Ε; Ανέκαθεν, δεν ξέρω, όταν ήμουν έφηβος νομίζω. Τι ερώτηση είναι αυτή;»

          “Αυτό εξηγεί πολλά. Ρώτα τον Έντι αν οι υπόλοιποι άποικοι έπιναν κι εκείνοι”

          «Ο Αϊόου ρωτάει αν οι υπόλοιποι άποικοι έπιναν κι εκείνοι»

          «Σπάνια, μόνο σε ειδικές περιπτώσεις, γιορτές και τέτοια. Που το πας;»

          «Ειλικρινά δεν έχω ιδέα, αλλά μην ανησυχείς, ο υπολογιστής μου συνήθως είναι πολύ έξυπνος, κάτι θα έχει κατά νου σίγουρα»

          «Α!»

          «Οπωσδήποτε»

          «Οκέυ τότε»

          Δεν καταλάβαινε τίποτα, αλλά και ούτε είχε πειστεί ακόμα ότι ο Αϊόου υπάρχει και ο Έντι δεν είναι για δέσιμο. Αποφάσισε να πάει με τα νερά του μέχρι να σιγουρευτεί.

          “Έντι” είπε ο Αϊόου στο αυτί του, “ τώρα είμαι εντελώς σίγουρος πως είναι το αλκοόλ που έσωζε όλον αυτό τον καιρό τον Τζίμη από τα πλάσματα. Σαν υπεύθυνος αποθήκης το έτσουζε σε καθημερινή βάση, κι από τότε που έμεινε μόνος του είναι μόνιμα μεθυσμένος. Έχω μια ιδέα Έντι, αν θέλεις να λύσουμε κάθε πτυχή του μυστηρίου του Πλούτωνα”

          «Ποιο μυστήριο είπαμε Αϊόου;»

          “Το μυστήριο με τις εξαφανίσεις των αποίκων Έντι. Τώρα ξέρουμε ότι ήταν τα πλάσματα που τους τράβηξαν μέσα στις ενεργειακές λάμψεις για να τους μεταφέρουν εκεί που ήθελαν τελοσπάντων. Γιατί όμως; Τι απέγιναν; Που είναι αυτό το τελοσπάντων; Τι λες, το λύνουμε;”

          «Δεν έχω καμία τέτοια απορία Αϊόου, το μόνο που θέλω εγώ είναι να πάρω τον Τζίμη, να τον πάω στον Σοχότ, να τον παραδώσω στη γυναίκα του, να πληρωθώ και το υπόλοιπο της αμοιβής μου, και να πιω μερικά κοκτέιλς στο μπαρ του Αμφρομβίνους»

          «Τα λέτε πάλι, ε;» είπε ο Τζίμης χαμογελώντας.

          «Τι; Ναι, ναι, μου εξηγούσε κάποια πράγματα»

          “Έντι, αν δεν βρούμε τι είναι αυτά τα πλάσματα και πως λειτουργούν οι ενεργειακές λάμψεις φοβάμαι πως θα είναι πολύ δύσκολο να βρεις τρόπο να φτάσεις στο Λάκυ”

          «Περίμενε Αϊόου. Τζίμη φίλε μου, γιατί δεν τα λέτε κι εσύ με τον Λίνο λιγάκι, να συζητήσουμε κάτι με τον υπολογιστή μου που μοιάζει πραγματικά σημαντικό; Ε; Τι λες...»

          Γύρισε την πλάτη στον Τζίμη κι απομακρύνθηκε μερικά βήματα.

          «Σ' ακούω Αϊόου, τι εννοείς θα είναι πολύ δύσκολο να φτάσουμε στο Λάκυ;»

          “Εννοώ Έντι, πως ακόμα κι αν βρεις κάποιο σκάφος στη βάση, οι ενεργειακές λάμψεις δεν θα του επιτρέψουν να λειτουργήσει σωστά, πόσο μάλλον να απογειωθεί και να βγει από την ατμόσφαιρα”

          «Ε; Γιατί;»

          “Για τον ίδιο λόγο που δεν μπορούσαμε κι εμείς να προσγειώσουμε το Λάκυ, Έντι. Κίνδυνος να βραχυκυκλώσουν τα κυκλώματα”

          «Ναι, το θυμάμαι αυτό, σωστά, γι' αυτό εξάλλου βούτηξα και στο κενό»

          “Και ούρλιαζες μέχρι που πάτησες στο έδαφος Έντι”

          Ένα σιγανό ρομποτικό γελάκι ακούστηκε στην ενδοεπικοινωνία.

          «Δεν ούρλιαζα! Απλά, φώναζα δυνατά για να... για να μην βουλώσουν τ' αυτιά μου από τη διαφορά στην ατμοσφαιρική πίεση, γι' αυτό»

          “Ότι πεις Έντι”

          «Τι προτείνεις Αϊόου;» άλλαξε την κουβέντα ο Έντι με τρόπο.

          “Άκου προσεκτικά Έντι”

 

                                                                           *****

 

          Ο Έντι κινήθηκε σκυφτός πίσω από τα ρόβερ, και πλησίασε την ενεργειακή λάμψη όσο μπορούσε χωρίς να τον αντιληφθεί. Έκανε νόημα στον Τζίμη που κρυβόταν πίσω από το κτίριο των εργαστηρίων περιβαλλοντολογικών μελετών, και περίμενε μέχρι να πάει κι εκείνος στη θέση του. Η λάμψη τον κατάλαβε, και κινήθηκε προς τα πίσω, πηγαίνοντας κατευθείαν πάνω στον Έντι όπως ακριβώς ήταν το σχέδιό τους.

          “Τώρα!” φώναξε ο Αϊόου στο ακουστικό του.

          Ο Έντι σηκώθηκε και όρμησε στη λάμψη, που γύρισε απότομα αλλά πριν προλάβει να κάνει το παραμικρό εκείνος πήδηξε και βούτηξε στο κέντρο της. Το σχέδιο του Αϊόου ήταν απλό, θα προσπαθούσε να χρησιμοποιήσει την αμφίδρομη δυνατότητα μεταφοράς της λάμψης προκειμένου να φτάσει στο μέρος όπου φώλιαζαν τα πλάσματα. Με το αλκοόλ που έτρεχε στις φλέβες του θα ήταν απόλυτα ασφαλής ανάμεσά τους, κι έτσι θα μάθαιναν τι ακριβώς συνέβη στους αποίκους, και ίσως αν ήταν ακόμα ζωντανοί να μπορούσε και να τους σώσει.

          Βρέθηκε σε έναν τεράστιο χώρο σαν υπόγεια σπηλιά. Οι ενεργειακές λάμψεις που άναβαν και έσβηναν ασταμάτητα τον φώτιζαν επαρκώς, και κατάφερε να δει από την πρώτη στιγμή ότι ήταν ασφυκτικά γεμάτος από τα πλοκαμοφόρα πλάσματα. Ήταν σαν μικρές μπάλες, όχι μεγαλύτερες από ένα καφάσι μπύρες, μαύρα και γυαλιστερά, με τα πλοκάμια τους να εξέχουν παντού γύρω τους δυσανάλογα μακρυά και λεπτά για το μέγεθός τους. Στους τοίχους τριγύρω υπήρχαν κολλημένα με κάποια επίσης πορτοκαλί ουσία, πιθανότατα κάποια έκκριση των πλασμάτων, τα κουφάρια των άτυχων αποίκων. Ήταν κρεμασμένα ανάποδα από το ένα πόδι, και το άλλο λύγιζε και σχημάτιζε ένα επίσης ανάποδο τεσσάρι. Έδειχναν στραγγισμένα, σαν να ρουφήχτηκε από μέσα τους η ζωή τους. Ο Έντι ένιωσε σαν κάτι να έπρεπε να προσέξει, αλλά το ξεπέρασε γρήγορα.

          «Βλέπεις Αϊόου;» ψιθύρισε, και η φωνή του δημιούργησε μια μικρή αναταραχή στα πλάσματα.

          “Ναι Έντι, έχω πολύ καλή εικόνα. Μοιάζει σαν να τους στράγγιξαν την ενέργειά τους”

          «Κρίμα τους φουκαράδες»

          “Απορώ, τα πλάσματα υπήρχαν στον πλανήτη πολύ πριν έρθει η αποστολή, γιατί να τους χρησιμοποίησαν σαν τροφή;”

          «Ποιος ξέρει Αϊόου, ίσως να τους είδαν σαν μεζέ, κάτι σαν εξωτικό γκουρμέ»

          “Ναι, πιθανότατα έχεις δίκιο Έντι. Το πρόβλημα όμως παραμένει, όσο συνεχίζουν να υπάρχουν τα πλάσματα ο Πλούτωνας δεν θα μπορεί να αποικηθεί”

          «Κι εγώ δεν θα μπορώ να φύγω Αϊόου, μην ξεχνάμε τα σημαντικά»

          “Σωστά Έντι. Είσαι έτοιμος;”

          «Γεννήθηκα έτοιμος Αϊόου!»

          “Οκέυ τότε, κάν'το”

          Ο Έντι έβγαλε από τη στολή του μια μικρή συσκευή και την άφησε στο πάτωμα της σπηλιάς. Ήταν το τραντζιστοράκι του Τζίμη, μόνο που το είχε τροποποιήσει λιγάκι προσθέτοντας μερικά μικρογραμμάρια μιας ιδιαίτερα εκρηκτικής αντιύλης που είχε βγάλει από τα φυσσίγια του σέπσις του. Αν το τραντζιστοράκι άναβε, μαζί με το ροκ θα ερχόταν και ένα μεγάλο μπουμ που θα έλυνε το πρόβλημα του Πλούτωνα μια και καλή.

          Έτρεξε αμέσως και όρμησε μέσα σε μια λάμψη που μόλις είχε δημιουργηθεί λίγο πιο πέρα. Ένας τρελός σαματάς πυροδοτήθηκε αμέσως στα πλάσματα από την απότομη κίνησή του, αλλά ο ίδιος βρέθηκε πίσω στη βάση, και συγκεκριμένα στον διάδρομο έξω από την αποθήκη τροφίμων. Κοίταξε γύρω του γεμάτος πανικό, για να ηρεμήσει μόλις κατάλαβε ότι τα είχε καταφέρει, και κάθισε ξεφυσώντας στο πάτωμα.

          “Έντι έχουμε πρόβλημα” του είπε τότε ο Αϊόου στο ακουστικό.

          «Τι στον Τζέρι είναι πάλι Αϊόου;»

          “Έκανα κάτι υπολογισμούς Έντι, και φοβάμαι πως υπάρχει μια μικρή πιθανότητα η έκρηξη να είναι λίγο μεγαλύτερη απ' ότι αντέχει ο πλανήτης”

          «Ε;»

          “Στο βάθος που βρίσκεται η σπηλιά, και που σημειωτέον νωρίτερα δεν μπορούσα να γνωρίζω, ενώ τώρα που πήγες εκεί ο ίδιος έχω όλα τα στοιχεία που χρειάζομαι, ίσως ξεκινήσει κάποιες αλυσιδωτές αντιδράσεις με τον πυρήνα του πλανήτη”

          «Αυτό δεν ακούγεται και τόσο καλό Αϊόου»

          “Δεν είναι Έντι. Αν συμβεί αυτό τότε μιλάμε για μια ολική καταστροφή του πλανήτη”

          «...»

          “Έντι πρέπει να πάρεις τον Τζίμη και να φύγετε από κει αμέσως. Μπορεί και να μη συμβεί τίποτα τελικά, αλλά δεν μπορώ να το διακινδυνέψω”

          «Μα Αϊόου, πως; Αφού όσο υπάρχουν οι ενεργειακές λάμψεις δεν μπορείς να φέρεις το Λάκυ να μας πάρει»

          “Νομίζω πως έχω μια ιδέα και γι' αυτό Έντι, αλλά θα χρειαστεί να κάνετε κάτι με τον Τζίμη”

 

                                                                            *****

 

          Όταν το Λάκυ βγήκε πάλι από την ατμόσφαιρα του Πλούτωνα, έγινε η μεγάλη έκρηξη. Ο Έντι κι ο Τζίμης παρακολουθούσαν από το παρμπρίζ του σκάφους ένα μεγάλο μέρος του πλανήτη να καταρρέει, και ένα τεράστιο σύννεφο σκόνης σηκώθηκε και σκέπασε σχεδόν μισό ημισφαίριο.

          «Χαχαχα, πέτυχε» γέλασε ο Έντι θριαμβευτικά και κάθισε στην πολυθρόνα του. «Όταν μου είπες Αϊόου να αδειάσουμε τις μπύρες στην αυλή της βάσης και να φτιάξουμε έναν μεγάλο κύκλο, νόμισα πως μου έκανες πλάκα, αλλά τελικά είχες δίκιο. Οι ενεργειακές λάμψεις απέφυγαν τη μυρωδιά της μπύρας, και μπόρεσες να προσγειωθείς μέσα στον κύκλο με απόλυτη ασφάλεια»

          «Είχες καμία αμφιβολία Έντι;» ακούστηκε η φωνή του Αϊόου από το μικρό ηχείο στο πλαϊνό τοίχωμα του Λάκυ.

          Ο Τζίμης κοίταξε γύρω του ξαφνιασμένος.

          «Να σου γνωρίσω τον Αϊόου, Τζίμη» του είπε ο Έντι και ξαναγέλασε. «Σου το είπα ότι υπάρχει»

          «Χ-χάρηκα πολύ» μουρμούρισε ο Τζίμης και κάθισε δίπλα στον Έντι, πάνω στο καφάσι με τις μπύρες που είχαν φροντίσει να διασώσουν από τον Πλούτωνα. «Ψιλοστριμόκωλο το σκάφος σου...» συμπλήρωσε, και βολεύτηκε όσο καλύτερα μπορούσε με την πλάτη του στον τροφοπαρασκευαστή.

          «Είναι μονοθέσιο, φίλε μου, αλλά ότι καλύτερο κυκλοφορεί για γρήγορα διαστρικά ταξίδια, και για να ξεφύγεις από τους Κιλφορφάν αν σε πάρουν στο κατόπι»

          «Ε;»

          «Θα τα μάθεις όλα, υπομονή. Καλώς ήρθες στο Γνωστό Σύμπαν Τζίμη Τζόρτζκοκ!»

          «Ευχαριστώ Έντι Τζόουνς! Θα μου πάρει λίγο καιρό, αλλά θα το συνηθίσω. Θα με βοηθήσει κι ο Λίνος λέει»

          “Οπωσδήποτε Τζίμη”

          «Ο Λίνος; Τον πήρες μαζί σου τελικά ρε θηρίο;»

          Ο Τζίμης γέλασε κι έβγαλε από την τσέπη του μια κάρτα σαν από τράπουλα. Ήταν ένα φύλλο από ταρώ, αυτό με τον κρεμασμένο. Το έδειξε στον Έντι.

          «Είσαι πολύ ανάποδος άνθρωπος τελικά ρε φίλε» είπε αυτός εντυπωσιασμένος.

          «Το ξέρω, μου το έλεγε πάντα η γυναίκα μου. Με τον Λίνο γνωριστήκατε, πες γεια Λίνο» είπε χαμογελώντας.

          “Γεια Έντι”

          «Είπε γεια Έντι»

          «Ναι, ε; Γεια σου Λίνο»

          Έβαλαν κι οι δυο τα γέλια. Ο Τζίμης έχωσε πάλι το τραπουλόχαρτο στην τσέπη του και πήρε μία μπύρα από το καφάσι που καθόταν.

          «Θες;» είπε και την πρότεινε στον Έντι.

          «Εννοείται» απάντησε αυτός και την πήρε. «Ξέρεις Τζίμη, τελικά είσαι ωραίος τύπος ρε φίλε, λίγο τρελάρας αλλά μ' αρέσεις. Έλα καμιά φορά από το μπαρ του Αμφρομβίνους να πιούμε κάνα κοκτέιλ και να τα πούμε. Φέρε και τον Λίνο μαζί»

          «Ευχαρίστως Έντι, μόνο που δεν έχω ιδέα που είναι αυτό το μπαρ»

          «Α, είναι εύκολο να το βρεις Τζίμη. Κατεβαίνεις στο τρίτο υποεπίπεδο του Σοχότ, απέναντι από τους ντόκους που δένουν τα εμπορικά, και πίσω από το πάρκινγκ που αράζουν τα μικρότερα διαστρικά σκάφη. Εκεί που θα αράξουμε κι εμείς. Περνάς την αλάνα, και το βρίσκεις μπροστά σου.»

          «Ε;»

          «Το ξέρει η γυναίκα σου που είναι, πες της να σου δείξει, κι αν της πεις πως θες να συναντήσεις εμένα μπορεί και να σε αφήσει να έρθεις»

          Γέλασαν πάλι κι οι δύο, ή μάλλον κι οι τρεις αφού ακούστηκε και το μονότονο ρομποτικό γελάκι του Αϊόου από το μικρό ηχείο του στο πλαϊνό τοίχωμα του Λάκυ. Κι αν μετρήσουμε και την άποψη του Τζίμη, τότε κι οι τέσσερις αφού μόνο αυτός ήξερε πως γέλαγε κι ο φίλος του ο Λίνο.-

 

                                                                                                 By MadnJim 17-19Οκτ2015

Edited by MadnJim
  • Like 4
Link to post
Share on other sites
SymphonyX13

Απολαυστική ιστορία, που ήδη την έχω διαβάσει δύο φορές από χθες. Τείνει να γίνει μια από τις αγαπημένες μου με πρωταγωνιστή εμέν... εε τον Έντι θέλω να πω και η σκηνή της συνάντησης  του με τον Τζίμη απλά με έκανε να πάθω υστερία! :rofl2: :rofl2:  Όπως και το "Τζόρτζκοκ" που κάθε φορά που το διαβάζω, πέφτω στο πάτωμα από τα γέλια! Χιχιχιχιχιχι..."ΝΤΟΥΠ"...γαμώτο...ξανάπεσα!! :rofl: :rofl:

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
MadnJim

Απολαυστική ιστορία, που ήδη την έχω διαβάσει δύο φορές από χθες. Τείνει να γίνει μια από τις αγαπημένες μου με πρωταγωνιστή εμέν... εε τον Έντι θέλω να πω και η σκηνή της συνάντησης  του με τον Τζίμη απλά με έκανε να πάθω υστερία! :rofl2: :rofl2:  Όπως και το "Τζόρτζκοκ" που κάθε φορά που το διαβάζω, πέφτω στο πάτωμα από τα γέλια! Χιχιχιχιχιχι..."ΝΤΟΥΠ"...γαμώτο...ξανάπεσα!! :rofl: :rofl:

 

Χεχεχε, τώρα ξέρεις πως να συστήνεσαι στους/στις τουρίστες/στριες το καλοκαίρι...   :p :lol:

 

Να πω πως το "Τζόρτζκοκ" είναι ένα δικό μας αστείο, εμένα και του Δημήτρη, και ζητώ συγνώμη που δεν μπορώ να σας το εξηγήσω. Για την ιστορία δεν έχει εξάλλου κάποια ιδιαίτερη σημασία, αν όμως σας τρώει η περιέργεια τότε ψήστε τον Δημήτρη, μιας και το ανάφερε, αυτός μπορεί να σας το εξηγήσει... :whistling:

Edited by MadnJim
Link to post
Share on other sites
Disco_Volante

Σπύρο πέρασα ένα τέλειο τέταρτο διαβάζοντας την ιστορία σου!

 

Αυτό που μου άρεσε όμως πάρα πολύ είναι το γεγονός ότι δεν είναι μια απλή χιουμοριστική ιστορία Ε.Φ. αλλά μια ιστορία με αξιόλογη πλοκή που σε κρατά σε αγωνία μέχρι το τέλος. Και για μένα η πλοκή είναι πάντα το κυρίαρχο σημείο της ιστορίας.

 

Θα μπορούσα να κάνω μερικές παρατηρήσεις σχετικά με την αληθοφάνεια σε σχέση με τη φυσική αλλά δε θα το κάνω. Δεν έχει νόημα. Η ιστορία έχει ως σκοπό το χιούμορ και αυτό τα επιτρέπει όλα.

 

- Έντι Τζόουνς. Χμμμ. Κάπου πάει το μυαλό μου από που μπορεί να προήλθε. Να τολμήσω να κάνω υπόθεση;

 

- «Η αλήθεια είναι εκεί έξω...» Πόσοι άραγε μεγαλώσαμε βλέποντας κάθε Τρίτη στον ΑΝΤ1 X-Files; Και πόσοι σήμερα είναι αναγκασμένοι να βλέπουν τα οθωμανικά σκουπίδια...

 

- Τους ρουφούσαν τη ζωτική ενέργεια ε; Κάπου το έξω ξαναδεί αυτό! Σε κάποιο άλλο γαλαξία πολύ, πολύ μακριά...

 

- Αυτό με το Τζόρτζοκ δεν το κατάλαβα να πω την αλήθεια αλλά έχει πολύ πλάκα.

 

Σίγουρα τις επόμενες μέρες θα ψάξω και τις ιστορίες με τις προηγούμενες περιπέτειες του Έντι.

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
MadnJim

Πολύ χαίρομαι Βαγγέλη που πέρασες όμορφα. :)

 

Η αληθοφάνεια κι ο Έντι είναι δύο εκ διαμέτρου αντίθετες έννοιες, που δεν βρίσκουν κοινό έδαφος ποτέ. Κι αν καμιά φορά περάσουν από τα ίδια μέρη, είναι καθαρά από τύχη. :)

 

- Κάνε υπόθεση, αλλά, χεχεχε, δεν πρόκειται να το βρεις (ίσως πρέπει κάποτε να ανεβάσω την πρώτη ιστορία-ανέκδοτο που γέννησε τον Έντι και το Σύμπαν του).

 

- Τέλη Γενάρη αρχίζει νέα σεζόν X-Files, με το γνωστό δίδυμο Μόλντερ-Σκάλι σε νέες περιπέτειες έντεκα χρόνια μετά. Ανυπομονώ!

 

- Χαχαχα, στον Πήγασο, σωστά; Έβλεπες κι εσύ SG Atlantis, θυμάμαι το σχόλιό σου για τον Δρ Μακέυ που κατάφερε να διαλύσει ένα ηλιακό σύστημα. Η συγκεκριμένη ιδέα όμως μου ήρθε βλέποντας Sanctuary, όπου σ' ένα επεισόδιο είχαν πρόβλημα με κάτι πλοκαμοφόρα πλάσματα που πετάγονταν μέσα από χωροχρονικές πύλες.

 

Εύχομαι να περάσεις το ίδιο όμορφα και με τις παλιότερες περιπέτειες του Έντι φίλε μου Βαγγέλη. Να 'σαι καλά... :)

Edited by MadnJim
  • Like 1
Link to post
Share on other sites
WILLIAM

Έντι σε απολαυστική δόση, με το φοβερό χιούμορ, τον Άιοου να δίνει ρέστα και πάει και ο Πλούτωνας! Καταστροφή ρα αυτό το παληκάρι, όπου πατήσει δεν ξαναφυτώνει χορτάρι!

Διασκέδασα όπως μπορείς να καταλάβεις.

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
MadnJim

Έντι σε απολαυστική δόση, με το φοβερό χιούμορ, τον Άιοου να δίνει ρέστα και πάει και ο Πλούτωνας! Καταστροφή ρα αυτό το παληκάρι, όπου πατήσει δεν ξαναφυτώνει χορτάρι!

Διασκέδασα όπως μπορείς να καταλάβεις.

 

Χαχαχα, κάτι μου έλεγε πως ειδικά εσύ φίλε μου William θα την απολάμβανες την νέα περιπέτεια του Έντι. Ελπίζω να γέλασες πάρα πάρα πολύ. Να 'σαι καλά... :)

Link to post
Share on other sites
elgalla

Διασκεδαστικότατη ιστορία, Σπύρο, κυλάει γοργά και διατηρεί το ενδιαφέρον αμείωτο διαρκώς. Δεν έχω διαβάσει άλλες περιπέτειες του Έντι και του Αϊόου, αλλά πέρασα πολύ καλά με τούτη δω. Να και μερικά πράγματα που σημείωσα όσο διάβαζα:

 

 

 

1. Έχεις κάποια θεματάκια στίξης: κόμματα εκεί που δεν χρειάζονται και απουσία τους εκεί που θα ήταν απαραίτητα.
2. Η αρχή είναι υποσχόμενη και θέτει βάσεις για πολλά και ενδιαφέροντα, μπράβο σου.
3. Υποθέτω ότι δεν το έκανες "Αφροβίνους" για να μην παραπέμπει σε Αφρική;
4. Θριτίτς, καλό. Χάιβ 4, επίσης καλό.
5. Το κοκτέιλ, τα κοκτέιλ, δεν είναι αγγλικά για να το κλίνεις και να πεις "τα κοκτέιλς".
6. Τζορτζκοκ = Γεωργόπουλος, προφανώς.
7. Πλούτο-Κορπ, εγκρίνω. Γενικά έχεις πολύ καλή επιλογή ονομάτων.
8. Το Event Horizon; :p
9. κινείται, όχι κινήται.
10. M' αρέσει ο φανταστικός φίλος, το είπα; Δεν το είπα.
11. Επιφυλακτικός με ένα λάμδα.
12. Κιλφορφάν, ένα ακόμη καλό όνομα.

 

 

 

Γενικά, μια ιστορία απενοχοποιημένης διασκέδασης. Μπράβο, Σπύρο!

  • Like 2
Link to post
Share on other sites
MadnJim

Διασκεδαστικότατη ιστορία, Σπύρο, κυλάει γοργά και διατηρεί το ενδιαφέρον αμείωτο διαρκώς. Δεν έχω διαβάσει άλλες περιπέτειες του Έντι και του Αϊόου, αλλά πέρασα πολύ καλά με τούτη δω. Να και μερικά πράγματα που σημείωσα όσο διάβαζα:

 

 

 

1. Έχεις κάποια θεματάκια στίξης: κόμματα εκεί που δεν χρειάζονται και απουσία τους εκεί που θα ήταν απαραίτητα.

2. Η αρχή είναι υποσχόμενη και θέτει βάσεις για πολλά και ενδιαφέροντα, μπράβο σου.

3. Υποθέτω ότι δεν το έκανες "Αφροβίνους" για να μην παραπέμπει σε Αφρική;

4. Θριτίτς, καλό. Χάιβ 4, επίσης καλό.

5. Το κοκτέιλ, τα κοκτέιλ, δεν είναι αγγλικά για να το κλίνεις και να πεις "τα κοκτέιλς".

6. Τζορτζκοκ = Γεωργόπουλος, προφανώς.

7. Πλούτο-Κορπ, εγκρίνω. Γενικά έχεις πολύ καλή επιλογή ονομάτων.

8. Το Event Horizon; :p

9. κινείται, όχι κινήται.

10. M' αρέσει ο φανταστικός φίλος, το είπα; Δεν το είπα.

11. Επιφυλακτικός με ένα λάμδα.

12. Κιλφορφάν, ένα ακόμη καλό όνομα.

 

 

 

Γενικά, μια ιστορία απενοχοποιημένης διασκέδασης. Μπράβο, Σπύρο!

 

"Απενοχοποιημένη διασκέδαση"! Θα την κρατήσω αυτή τη φράση, περιγράφει τέλεια τις περιπέτειες του Έντι. :)

Μια δυο απαντήσεις εγκυκλοπαιδικά:

3. Όχι, είναι "Αμφρομβίνους" γιατί είναι από την Αφροδίτη (I'mfromVenus). Βασικά είναι παρατσούκλι του, το όνομά του είναι Μαρτ Βέρτικ.

6. :whistling:

Τα ονόματα γενικότερα είναι ένα "παιχνίδι", στις προηγούμενες ιστορίες του Έντι είναι πιο πολλά και φαίνεται πιο έντονα. Πχ, Θριτίτς, ο πλανήτης των τρίστηθων σερβιτόρων=Threetits, Κιλφορφάν, οι "κακοί" πειρατές του Γνωστού Σύμπαντος=Killforfun, κλπ.

Χαίρομαι που διασκέδασες Αταλάντη, σ' ευχαριστώ για τις επισημάνσεις σου. Τώρα ξέρεις τι εστί Έντι Τζόουνς, όποτε θες να γελάσεις απενοχοποιημένα, you know... :)

Edited by MadnJim
  • Like 2
Link to post
Share on other sites
elgalla

Ααα, εγώ φαντάστηκα ότι ήταν παιχνίδι με τα δύο ονόματα, Αφροδίτη και Βίνους! Τα άλλα τα έπιασα πάντως και σε βλέπω που σφυράς δήθενα ανέμελα για το 6. :p

  • Like 2
Link to post
Share on other sites
MadnJim

Ααα, εγώ φαντάστηκα ότι ήταν παιχνίδι με τα δύο ονόματα, Αφροδίτη και Βίνους! Τα άλλα τα έπιασα πάντως και σε βλέπω που σφυράς δήθενα ανέμελα για το 6. :p

 

:give_rose:

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
SymphonyX13

Ααα, εγώ φαντάστηκα ότι ήταν παιχνίδι με τα δύο ονόματα, Αφροδίτη και Βίνους! Τα άλλα τα έπιασα πάντως και σε βλέπω που σφυράς δήθενα ανέμελα για το 6. :p

 

Έπεσες μέσα  Αταλάντη για την σημασία του "Τζορτζκοκ", αν και εγώ σαν κάφρος που είμαι ώρες-ώρες, όταν το πρωτοείδα γραμμένο, έπλασα μια ελληνική μετάφραση με την σημασία που έχει στην αμερικάνικη αργκό το "κοκ" ( δεν το γράφω στα αγγλικά, ντρέπομαι :rofl: :rofl: ) και κάθε φορά που θα το διαβάσω, πέφτω κάτω από τα γέλια! :rofl2: :rofl2: :rofl2:

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
MadnJim

 

Ααα, εγώ φαντάστηκα ότι ήταν παιχνίδι με τα δύο ονόματα, Αφροδίτη και Βίνους! Τα άλλα τα έπιασα πάντως και σε βλέπω που σφυράς δήθενα ανέμελα για το 6. :p

 

Έπεσες μέσα  Αταλάντη για την σημασία του "Τζορτζκοκ", αν και εγώ σαν κάφρος που είμαι ώρες-ώρες, όταν το πρωτοείδα γραμμένο, έπλασα μια ελληνική μετάφραση με την σημασία που έχει στην αμερικάνικη αργκό το "κοκ" ( δεν το γράφω στα αγγλικά, ντρέπομαι :rofl: :rofl: ) και κάθε φορά που θα το διαβάσω, πέφτω κάτω από τα γέλια! :rofl2: :rofl2: :rofl2:

 

 

Είδες ρε τι διεστραμμένο μυαλό είσαι; :lol: Το ότι σημαίνει και κόκορας-πουλί πέρασε και δεν ακούμπησε (όχι βέβαια πως εγώ είμαι λιγότερο κάφρος αφού δεν το έβαλα με την έννοια του κόκορα-πουλιού :whistling: )... :p

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Καλησπέρες κι από μένα!

Όπως διάβαζα, σημείωσα:

 

  1. Τον ξεκρέμασε από τον πίνακα και έγινε ο Λίνος; Υπάρχει ή δεν υπάρχει; Είναι άνθρωπος ή ανδροειδές ή παραίσθηση; Ωραία το πας! Έχει  ενδιαφέρον!
  2. I’m from Venus? So hot? Three tits? SERIOUSLY????? Είσαι για δέσιμο!
  3. Πλοκάμια. Ελπίζω να μην έπιανε τα παγάκια με γυμνά πλοκάμια.
  4. Τζόρτζκοκ. Like in George-cock???? Λοιπόν Σπύρο είσαι κακή συναναστροφή. Α πα πα.
  5. Τι πίνει καλέ αυτός; (Ή εσύ; Και δεν μας δίνεις;)
  6. Μέχρι και οι υπολογιστές αναστενάζουν σε αυτό το σύμπαν και ο ένας μεθύστακας ψάχνει τον άλλο. Ξύδια μύδια, μιλάμε πίνουν συνέχεια. Ό,τι τους βάζουν μπροστά τους, αγόγγυστα, χωρίς να ρωτάνε.
  7. Γιατί το Τζέρι είναι συνώνυμο του σατανά; Εννοώ, εντάξει, γιατί όχι, αλλά γιατί αυτό το όνομα ειδικά; Γιατί όχι τι στον Νικ, στον Πολ, στον Τζωρτζ, στον Ήθαν;;;;
  8. Σκάσε και Λέγε. Μόνο εγώ βλέπω το οξύμωρο;
  9. Ρε είναι λιώμα ο τύπος. Τι στην ευχή ελεύθερη πτώση και ###@@ μου λες. Ο τύπος θέλει γιατρό. Δεν ήξερε να μείνει λίγο νηφάλιος πριν αράξει Πλούτωνα; μην πιεις ρε φίλε για δυο μέρες. Αποστολή ανέλαβες, φράγκα πήρες. Έλεος δηλαδή!
  10. Υποθέτω οι λάμψεις ευθύνονται για τις εξαφανίσεις ή οι λάμψεις είναι οι ίδιοι οι άνθρωποι που εξαφανίστηκαν. Θα δούμε.
  11. Πολύ καλό. Νομίζει πως μιλάει κι αυτός σε πλάσμα της φαντασίας του. Βέβαια, είναι όντως πολύ αστείο σαν σκηνή, αλλά επιστήμονας άνθρωπος είναι, έστω και με τα μυαλά κουρκούτι από τα ξύδια και τη μοναξιά. Θα έπρεπε να υποψιαστεί ότι με κάποιον υπολογιστή θα μπορούσε ο τύπος να έχει επικοινωνία. Τι στην ευχή, έτσι έπεσε, ουρανοκατέβατος;  Που έπεσε ουρανοκατέβατος, δηλαδή, αλλά κατάλαβες τι θέλω να πω. Ένα σκάφος πρέπει να υπάρχει εκεί πάνω, κάτι.
  12. Α, ωραία. Οι πορτοκαλιές λάμψεις δεν καταπίνουν μπεκρήδες.
  13. Αυτό για το ανάποδο τεσσάρι. Έχεις δίκιο και μπράβο που το πρόσεξες, δεν το είχα προσέξει καν εγώ.
  14. Γιατί τους έβαζαν έτσι οι εξωγήινοι; Σαν τον Κρεμασμένο; Υπάρχει κάποιο μοτίβο που ακολουθούν εκείνοι, ή ο Τζίμης, ασυναίσθητα, επηρεασμένος από το πώς εκείνοι σκέφτονται, κόλλησε με την εικόνα, ασυνείδητα έστω;
  15. Είναι οι ίδιοι εξωγήινοι που αφάνισαν Γη, Αφροδίτη και Άρη; (Δεν είχε ξύδια στη Γη να πάρουν δρόμο;)
  16. Πολύ παρακινδυνευμένο το σχέδιό του. Νομίζω πως η αντιύλη, δηλαδή, από όσο ξέρω, που ξέρω πιο λίγα κι από ελάχιστα, είναι εξαιρετικά ασταθές σαν...υλικό, ας το πούμε. Πότε θα προλάβει, πόσο θα επηρεάσει τον υπόλοιπο πλανήτη η έκρηξη, πώς, πότε.....λίγο απρόσεχτο μου φάνηκε αυτό το κομμάτι.
  17. Εμ βέβαια. Τα έλεγα εγώ.
  18. Kill for fun. Α ρε Spyros. Α ρε Spyros!

 

 

 

Λοιπόν, η ιστορία σου είχε πολλή φάση. Νόμιζα πως το Λίνος ήταν κάποιο inner joke με τον Λίνο από το Δράκο στο Ραβδί. Αλλά ήταν δεν ήταν, εγώ την ιστορία την απόλαυσα.

Και κάτι να έχεις υπόψη σου: δεν παρατάς τα αστειάκια και τις πλακίτσες και να γίνεις επιτέλους ο συγγραφέας που μπορείς;

Άντε δηλαδή. Στο δράκο μου θα σε ρίξω.

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
MadnJim

Σ' ευχαριστώ Ειρήνη, χαίρομαι που σου άρεσε! :)

 

Σύντομες απαντήσεις σε κάποια από τα σχόλιά σου:

 

4. Η Αταλάντη έλυσε το μυστήριο του "Τζόρτζκοκ", δες το σχόλιό της.

7. Δεν έχεις καθόλου άδικο στην απορία σου, το προτίμησα μόνο και μόνο επειδή ήταν το πρώτο που μου ήρθε αυθόρμητα στο μυαλό σε κάποια παλιότερη ιστορία του Έντι, και ξέμεινε.

8. Όχι, το βλέπει κι ο Αϊόου στην επόμενη φράση. Βιαστικιά, ε βιαστικιά! :)

9. Ο Έντι είναι πάντα πιωμένος, οι συνθε-μπύρες είναι η μεγαλύτερή του αδυναμία, με τα κοκτέιλ του Αμφρομβίνους να ακολουθούν καταπόδας.

11. Κάθε άλλο παρά επιστήμονας είναι. Υπεύθυνος αποθήκης τροφίμων είναι, αποθηκάριος δηλαδή, κι επιπλέον μόνιμα μεθυσμένος απ' όταν έμεινε ολομόναχος. Όχι ότι και πριν δεν το έτσουζε. Και εδώ βλέπει ολόκληρο Λίνο, η εμφάνιση του Έντι θα τον προβλημάτιζε;

14. Καταρχήν είναι ο Έντι που κατέβηκε στη φωλιά των εξωγήινων κι όχι ο Τζίμης. Η θέση των άτυχων αποίκων να θυμίζει τον κρεμασμένο ήταν επειδή μου φάνηκε ωραίο σαν εικόνα εκείνη τη στιγμή, δεν έχει καμία άλλη σημασία. 

15. Όχι, είναι ντόπιοι, του Πλούτωνα. Τη Γη την εξαφάνισαν κατά λάθος οι Φις, μια φυλή που ήταν σε πόλεμο με την Συνομοσπονδία των Πέντε Γαλαξιών, και όταν έκαναν την τελευταία τους επίθεση στην Αφροδίτη όπου ήταν το αρχηγείο της Συνομοσπονδίας, δεν υπολόγισαν καλά, το μπαράζ τους είχε ήδη κάνει σκόνη τον πλανήτη και δυο τρεις πύραυλοι ξέφυγαν και χτύπησαν τη Γη διαλύοντας την ατμόσφαιρά της και μετατρέποντάς την σε διαστημικό ξερόβραχο. Μεγάλη ιστορία, που να σου τα λέω τώρα... :) Α! Και Κόκκινος Πλανήτης στο Σύμπαν του Έντι δεν είναι ο Άρης αλλά η Αφροδίτη, ένα λαθάκι που είχα κάνει σε παλιότερη ιστορία και ξέμεινε κι αυτό.

16. Δεν θα μπορούσε παρά να είναι εντελώς παρακινδυνευμένο και τρελό το σχέδιό τους, για τον Έντι Τζόουνς μιλάμε! Γι' αυτό εξάλλου ήταν κιόλας τελικά λάθος.

 

 

Ο Λίνος, όπως πολύ εύστοχα ρωτήθηκα και φυσικά απάντησα στο τόπικ του WriteOff, είναι μια αναφορά στον πασίγνωστο Λίνο της σειράς "Κλινική περίπτωση" με τον Γιάννη Μπέζο. Πάντα το έβρισκα πολύ αστείο σαν ιδέα, και σαν εκτέλεση εκεί φυσικά, και δεν μπόρεσα να αντισταθώ στον πειρασμό τώρα που χρειαζόμουν κι εγώ έναν χαρακτήρα για φανταστικό φίλο.

 

Το υπογραμμισμένο σου bold με τιμά ιδιαίτερα, σ' ευχαριστώ πάρα πολύ Ειρήνη. :give_rose:

Edited by MadnJim
  • Like 1
Link to post
Share on other sites

Καλησπέρα παιδιά

 

 

 

Αυτά που μου άρεσαν είναι:

 

- Τα διακοσμητικά στοιχεία στις σελίδες (τα αστεράκια) καθώς και το εξώφυλλο με την μικρή εικόνα κάτω από τον τίτλο.

-  Τα ονόματα είναι πολύ έξυπνα όπως οι Φις (δεν ξέρω γιατί αλλά το μυαλό μου την φυλή αυτή των εξωγήινων την μεταφράζει ως ψαροκέφαλους) Πλούτο-Κορπ, το όνομα του οχήματος του Έντι το Λάκυ ακόμα και ο ψηφιακός βοηθός που είναι ενσωματωμένος στο όχημα ο Αϊόου το μόνο που με χάλασε είναι όχι τόσο το επώνυμο Τζορτζκοκ αλλά ότι επιλέχθηκε η Ελλάδα σαν τόπος καταγωγής (δεν ξέρω αν ο ένας από τους δύο είχε Ελληνική καταγωγή αν δηλαδή η γυναίκα του η ο Τζίμης δεν αναφέρει κάτι τέτοιο το κείμενο) απλά το βρίσκω κάπως παράφωνο αν βέβαια ήταν Ελληνικό το επώνυμο πιστεύω θα έδενε ωραία.

- Ο αστείος διάλογος του Έντι με τον ψηφιακό βοηθό του Αϊόου είναι πραγματικά το αλατοπίπερο της συγκεκριμένης ιστορίας ο Λίνος με ψιλο-άφησε αδιάφορο για να είμαι ειλικρινής (Ο Αϊόου μου θύμισε κατα κάποιο τρόπο τον ΚΙΤ απο την τηλεοπτική σειρά Ο ιππότης της Ασφάλτου).

- Η ιστορία άρχισε να με τραβάει από το σημείο όπου ο Έντι ήταν στο μπαρ και είχε το διάλογο με την γυναίκα του Τζίμη μέχρι την σκηνή οπου ο Έντι βρίσκονταν σε τροχιά στον Πλούτωνα και είχε τον αστείο διάλογο με τον Αϊόου από εκείνο το σημείο και μετά μου κράτησε για τα καλά το ενδιαφέρον.

- Η σκηνή με τον διάλογο του Έντι με τον Τζίμη όταν συναντιούνται για πρώτη φορά με ψιλο-μπέρδεψε γιατί δεν ήξερα ποιος μιλάει στο Λίνο νόμιζα οτι ο Τζίμης μιλούσε στο Λίνο εκεί το ψιλό-έχασα λίγο, βέβαια στην πορεία προς το τέλος αποδείχθηκε ότι και αυτός έχει φανταστικό φίλο σαν τον Έντι.

 

 

Σπύρο η ιστορία σου μου άρεσε αρκετά παρόλο που δεν είμαι μεγάλος οπαδός του Sci-Fi.

 

 

Edited by Istoriomaxos
  • Like 2
Link to post
Share on other sites
Blacksword

Από τις πέντες ιστορίες του Έντι αυτή είναι σίγουρα η πιο "σοβαρή" και για πρώτη φορά κάνει μια αποστολή που δεν είναι για την πάρτη του.

 

Αν και η μεγαλύτερη απ' όλες το χιούμορ είναι αρκετά λιγότερο σε σχέση με αυτό που έχουν οι προηγούμενες και ένιωσα ότι έχασα ένα κομμάτι από τους χαρακτήρες.

Ένα ακόμα αρνητικό που βρήκα, είναι ότι το συνδύασες με το "σήμερα" και την Ελλάδα που νομίζω ότι θα μπορούσαν να λείπουν.

Στα θετικά, μου άρεσε που ανέπτυξες λίγο περισσότερο αυτή τη φορά την κοσμοπλασία, όπως μου άρεσε και η "παράνοια" του Τζίμη.

Νομίζω δεν χρείαζετε να το ξαναπώ αλλά οι συνομιλίες του Έντι με τον ΑΪόου εξακολουθούν να δίνουν ρέστα, που σε αυτή την ιστορία νομίζω είναι και το καλύτερο που έχει.

 

Συνολικά όμως είναι μια από τις λιγότερες αγαπημενές μου και θα την έβαζα νομίζω 4η σε σειρά προτίμησης αλλα σίγουρα δεν θα την έλεγα κακή.

 

ΥΓ: Η είκονα και τα αστεράκια πάντως τα σπάνε!

Edited by Blacksword
  • Like 2
Link to post
Share on other sites
MadnJim

Νίκο και Κώστα, ευχαριστώ παιδιά που διαβάσατε και σχολιάσατε την ιστορία μου. :)

 

Κώστα ολοκλήρωσες Μαραθώνιο φίλε μου, respect, διάβασες σερί και τις πέντε περιπέτειες του Έντι που έχω ανεβάσει, και έχεις την πιο ολοκληρωμένη εικόνα. Σ' ευχαριστώ εξτρά γι' αυτό, ελπίζω να το διασκέδασες και με το παραπάνω, και να αποζημιώθηκες για τον μπόλικο χρόνο που διέθεσες. Θα με ενδιέφερε να μάθω τη λίστα προτίμησής σου. :)

 

Να πω κάτι για την επιλογή της Ελλάδας, τη σύνδεση με το τώρα, και την Καλαμάτα, που και οι δύο σχολιάσατε. Στον πρόλογο της ιστορίας αναφέρω πως συμπρωταγωνιστής του Έντι στην ιστορία είναι και ο Δημήτρης-SymphonyX13 του φόρουμ μας, ως "Τζίμης Τζόρτζκοκ". Ήθελα δηλαδή να "παίζει" κι ο καλός μου φίλος Δημήτρης στην ιστορία, κάτι που δεν κάνω για πρώτη φορά μιας και έχει πρωταγωνιστήσει και σε πολλές άλλες κατά καιρούς, και αρκετές έχω ανεβάσει και στη βιβλιοθήκη μας. Οπότε έπρεπε να υπάρχει η Ελλάδα, η Καλαμάτα αφού ο Δημήτρης είναι από κει, και όσο για το "Τζίμης Τζόρτζκοκ" είναι ελληνικότατο όνομα, απλά υποτίθεται πως το... διεθνοποίησε ο Δημήτρης για να συμμετάσχει στην Πλουτο-Κορπ και τη διεθνή αποστολή. ;-)

 

Και πάλι ευχαριστώ παιδιά, χαίρομαι που περάσατε όμορφα, να 'στε καλά. :)

 

Υ.Γ.: Κι εμένα μου άρεσαν πολύ αυτά τα αστεράκια... :)

Edited by MadnJim
  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Σ' ευχαριστώ Ειρήνη, χαίρομαι που σου άρεσε! :)

 

Σύντομες απαντήσεις σε κάποια από τα σχόλιά σου:

 

4. Η Αταλάντη έλυσε το μυστήριο του "Τζόρτζκοκ", δες το σχόλιό της.

7. Δεν έχεις καθόλου άδικο στην απορία σου, το προτίμησα μόνο και μόνο επειδή ήταν το πρώτο που μου ήρθε αυθόρμητα στο μυαλό σε κάποια παλιότερη ιστορία του Έντι, και ξέμεινε.

8. Όχι, το βλέπει κι ο Αϊόου στην επόμενη φράση. Βιαστικιά, ε βιαστικιά! :)

9. Ο Έντι είναι πάντα πιωμένος, οι συνθε-μπύρες είναι η μεγαλύτερή του αδυναμία, με τα κοκτέιλ του Αμφρομβίνους να ακολουθούν καταπόδας.

11. Κάθε άλλο παρά επιστήμονας είναι. Υπεύθυνος αποθήκης τροφίμων είναι, αποθηκάριος δηλαδή, κι επιπλέον μόνιμα μεθυσμένος απ' όταν έμεινε ολομόναχος. Όχι ότι και πριν δεν το έτσουζε. Και εδώ βλέπει ολόκληρο Λίνο, η εμφάνιση του Έντι θα τον προβλημάτιζε;

14. Καταρχήν είναι ο Έντι που κατέβηκε στη φωλιά των εξωγήινων κι όχι ο Τζίμης. Η θέση των άτυχων αποίκων να θυμίζει τον κρεμασμένο ήταν επειδή μου φάνηκε ωραίο σαν εικόνα εκείνη τη στιγμή, δεν έχει καμία άλλη σημασία. 

15. Όχι, είναι ντόπιοι, του Πλούτωνα. Τη Γη την εξαφάνισαν κατά λάθος οι Φις, μια φυλή που ήταν σε πόλεμο με την Συνομοσπονδία των Πέντε Γαλαξιών, και όταν έκαναν την τελευταία τους επίθεση στην Αφροδίτη όπου ήταν το αρχηγείο της Συνομοσπονδίας, δεν υπολόγισαν καλά, το μπαράζ τους είχε ήδη κάνει σκόνη τον πλανήτη και δυο τρεις ξέφυγαν και χτύπησαν τη Γη διαλύοντας την ατμόσφαιρά της και μετατρέποντάς την σε διαστημικό ξερόβραχο. Μεγάλη ιστορία, που να σου τα λέω τώρα... :) Α! Και Κόκκινος Πλανήτης στο Σύμπαν του Έντι δεν είναι ο Άρης αλλά η Αφροδίτη, ένα λαθάκι που είχα κάνει σε παλιότερη ιστορία και ξέμεινε κι αυτό.

16. Δεν θα μπορούσε παρά να είναι εντελώς παρακινδυνευμένο και τρελό το σχέδιό τους, για τον Έντι Τζόουνς μιλάμε! Γι' αυτό εξάλλου ήταν κιόλας τελικά λάθος.

 

 

Ο Λίνος, όπως πολύ εύστοχα ρωτήθηκα και φυσικά απάντησα στο τόπικ του WriteOff, είναι μια αναφορά στον πασίγνωστο Λίνο της σειράς "Κλινική περίπτωση" με τον Γιάννη Μπέζο. Πάντα το έβρισκα πολύ αστείο σαν ιδέα, και σαν εκτέλεση εκεί φυσικά, και δεν μπόρεσα να αντισταθώ στον πειρασμό τώρα που χρειαζόμουν κι εγώ έναν χαρακτήρα για φανταστικό φίλο.

 

Το υπογραμμισμένο σου bold με τιμά ιδιαίτερα, σ' ευχαριστώ πάρα πολύ Ειρήνη. :give_rose:

Όχι το κατάλαβα ότι ο Έντι πήγε κάτω! Απλά λέω αν επηρεάστηκε το μυαλό του Τζίμη από κάτι και έφτιαξε τον πίνακα με τον κρεμασμένο. Ή τη φωτογραφία, φωτοτυπία, ό,τι ήταν τέλος πάντων.

Αλήθεια, τι ήταν ακριβώς;

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
MadnJim

 

Σ' ευχαριστώ Ειρήνη, χαίρομαι που σου άρεσε! :)

 

Σύντομες απαντήσεις σε κάποια από τα σχόλιά σου:

 

4. Η Αταλάντη έλυσε το μυστήριο του "Τζόρτζκοκ", δες το σχόλιό της.

7. Δεν έχεις καθόλου άδικο στην απορία σου, το προτίμησα μόνο και μόνο επειδή ήταν το πρώτο που μου ήρθε αυθόρμητα στο μυαλό σε κάποια παλιότερη ιστορία του Έντι, και ξέμεινε.

8. Όχι, το βλέπει κι ο Αϊόου στην επόμενη φράση. Βιαστικιά, ε βιαστικιά! :)

9. Ο Έντι είναι πάντα πιωμένος, οι συνθε-μπύρες είναι η μεγαλύτερή του αδυναμία, με τα κοκτέιλ του Αμφρομβίνους να ακολουθούν καταπόδας.

11. Κάθε άλλο παρά επιστήμονας είναι. Υπεύθυνος αποθήκης τροφίμων είναι, αποθηκάριος δηλαδή, κι επιπλέον μόνιμα μεθυσμένος απ' όταν έμεινε ολομόναχος. Όχι ότι και πριν δεν το έτσουζε. Και εδώ βλέπει ολόκληρο Λίνο, η εμφάνιση του Έντι θα τον προβλημάτιζε;

14. Καταρχήν είναι ο Έντι που κατέβηκε στη φωλιά των εξωγήινων κι όχι ο Τζίμης. Η θέση των άτυχων αποίκων να θυμίζει τον κρεμασμένο ήταν επειδή μου φάνηκε ωραίο σαν εικόνα εκείνη τη στιγμή, δεν έχει καμία άλλη σημασία. 

15. Όχι, είναι ντόπιοι, του Πλούτωνα. Τη Γη την εξαφάνισαν κατά λάθος οι Φις, μια φυλή που ήταν σε πόλεμο με την Συνομοσπονδία των Πέντε Γαλαξιών, και όταν έκαναν την τελευταία τους επίθεση στην Αφροδίτη όπου ήταν το αρχηγείο της Συνομοσπονδίας, δεν υπολόγισαν καλά, το μπαράζ τους είχε ήδη κάνει σκόνη τον πλανήτη και δυο τρεις ξέφυγαν και χτύπησαν τη Γη διαλύοντας την ατμόσφαιρά της και μετατρέποντάς την σε διαστημικό ξερόβραχο. Μεγάλη ιστορία, που να σου τα λέω τώρα... :) Α! Και Κόκκινος Πλανήτης στο Σύμπαν του Έντι δεν είναι ο Άρης αλλά η Αφροδίτη, ένα λαθάκι που είχα κάνει σε παλιότερη ιστορία και ξέμεινε κι αυτό.

16. Δεν θα μπορούσε παρά να είναι εντελώς παρακινδυνευμένο και τρελό το σχέδιό τους, για τον Έντι Τζόουνς μιλάμε! Γι' αυτό εξάλλου ήταν κιόλας τελικά λάθος.

 

 

Ο Λίνος, όπως πολύ εύστοχα ρωτήθηκα και φυσικά απάντησα στο τόπικ του WriteOff, είναι μια αναφορά στον πασίγνωστο Λίνο της σειράς "Κλινική περίπτωση" με τον Γιάννη Μπέζο. Πάντα το έβρισκα πολύ αστείο σαν ιδέα, και σαν εκτέλεση εκεί φυσικά, και δεν μπόρεσα να αντισταθώ στον πειρασμό τώρα που χρειαζόμουν κι εγώ έναν χαρακτήρα για φανταστικό φίλο.

 

Το υπογραμμισμένο σου bold με τιμά ιδιαίτερα, σ' ευχαριστώ πάρα πολύ Ειρήνη. :give_rose:

Όχι το κατάλαβα ότι ο Έντι πήγε κάτω! Απλά λέω αν επηρεάστηκε το μυαλό του Τζίμη από κάτι και έφτιαξε τον πίνακα με τον κρεμασμένο. Ή τη φωτογραφία, φωτοτυπία, ό,τι ήταν τέλος πάντων.

Αλήθεια, τι ήταν ακριβώς;

 

 

Α, τώρα το 'πιασα! Όχι, δεν τον έφτιαξε ο Τζίμης τον πίνακα, το λέει κάποια στιγμή στον Έντι όταν τον πήγε στο διαμέρισμά του για να του τον δείξει ότι τον έφερε μαζί του από τη Γη. Απλά κάποιο βράδυ στο μεθύσι του επάνω το ταλαιπωρημένο του μυαλό έκανε το κλικ λόγω της μοναξιάς, και από τότε πιστεύει πως ο Λίνος που μόνο αυτός βλέπει είναι ο κρεμασμένος του πίνακα που τον ξεκρέμασε για να του κάνει παρέα. Μεταξύ μας, έχω "δει" και χειρότερα σε κάτι επικά μεθύσια μου στα νιάτα μου... :)

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

....και το είχε και σε τραπουλόχαρτο. Σαν να λέμε, ο κολλητός του σε φωτογραφία τσέπης!

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
MadnJim

....και το είχε και σε τραπουλόχαρτο. Σαν να λέμε, ο κολλητός του σε φωτογραφία τσέπης!

 

Χαχαχαχα, έτσι ακριβώς, για να τον πάρει μαζί του. :lol:

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Blacksword

Νίκο και Κώστα, ευχαριστώ παιδιά που διαβάσατε και σχολιάσατε την ιστορία μου. :)

 

Κώστα ολοκλήρωσες Μαραθώνιο φίλε μου, respect, διάβασες σερί και τις πέντε περιπέτειες του Έντι που έχω ανεβάσει, και έχεις την πιο ολοκληρωμένη εικόνα. Σ' ευχαριστώ εξτρά γι' αυτό, ελπίζω να το διασκέδασες και με το παραπάνω, και να αποζημιώθηκες για τον μπόλικο χρόνο που διέθεσες. Θα με ενδιέφερε να μάθω τη λίστα προτίμησής σου. :)

Για τις προηγούμενες να προσθέσω ότι οι τέσσερις πρώτες παρ' ότι είναι αυτοτελείς ταιριάζουν πάρα πολύ καλά μαζί με μικρά hint στην κάθε μία από κάτι που έγινε στην προηγούμενη και μου άρεσε πολύ αυτό, ενώ η πέμπτη είναι λίγο πιο διαφορετική.

 

Η σειρά προτίμησης νομίζω θα ήταν (με τα νούμερα των ιστοριών): 3,2,1,5,4 αφήνοντας την 4η ιστορία, όπως ανέφερα και στο τόπικ του, λόγο της πλοκής αλλά γενικά έμεινα ευχαριστημένος απ' όλες.

  • Like 1
Link to post
Share on other sites

Χαβαλεδιάρικο διήγημα, κλασικό δείγμα Έντι Τζόουνς. Αρκετά ενδιαφέρουσα η ιστορία κι ίσως αυτή που είχε το πιο πολύ ψωμί απ' όσες έχω διαβάσει. Η ΕΦ έχει τις κωμικές τρύπες που απαιτούνται για να την κάνουν όσο ακραία και υπερβολική τής χρειάζεται. Τα ευρηματικά ονόματα αποτελούν ακόμη ένα διασκεδαστικό στοιχείο των ιστοριών (που μπορεί να μην φαίνεται εκ πρώτης όψης, αλλά είναι ονόματα που προέρχονται από μια πλέον νεκρή γλώσσα (;). Έχουν και το πολιτισμικό τους στοιχείο οι ιστορίες του Έντι. Αμ πώς. Τα συμπαντικά δεν είναι η επίσημη γλώσσα τώρα, ε; Λάθος θυμάμαι; Παρακαλώ για εξηγήσεις). Ωραίος τύπος ο Λίνος, μάλλον κλέβει λίγο την παράσταση εδώ, ακόμη κι αν είναι μικρός ο ρόλος του. Η πρώτη συνάντηση Έντι-Τζίμυ, με τους δυο τους να μιλάνε στον αέρα, άκρως επεισοδιακή, αλλά ίσως κράτησε λίγο παραπάνω απ' όσο έπρεπε. 

 

Από παρατηρήσεις δεν νομίζω ότι έχω να πω και τίποτα. Δεν είναι το είδος του διηγήματος που σηκώνει ψείρισμα. Ξέρεις ότι το διαβάζεις για να σου αλαφρύνει τη διάθεση, χωρίς να σκέφτεσαι πολλά-πολλά. Τα μόνα που θα αναφέρω είναι η έλλειψη τόνων σε που και πως όποτε χρειαζόταν, η έλλειψη κομμάτων πριν και μετά τις προσφωνήσεις και κάποια ορθογραφικά, που διορθώνονται εύκολα.

 

Καλή επιτυχία, Σπύρο!

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
MadnJim

Άγγελε καταρχήν σ' ευχαριστώ που διάβασες και σχολίασες την ιστορία μου. Χαίρομαι που τη βρήκες διασκεδαστική και πέρασες όμορφα μαζί της. :)

 

Τι υπέροχη ερώτηση μου έκανες για τα ονόματα και τη γλώσσα! Αλήθεια! Αλλά και τι στο καλό να σου απαντήσω εγώ τώρα, που ούτε καν μου είχε περάσει ποτέ από το μυαλό κάτι τέτοιο σαν απορία όταν έγραφα τις ιστορίες του Έντι, πόσο μάλλον ότι θα ερχόταν κάποτε κάποιος να με ρωτήσει για το πως και γιατί χρησιμοποιείται μια γήινη και νεκρή πια γλώσσα στις ονομασίες γενικότερα του Γνωστού Σύμπαντος. Θα σου απαντήσω... διπλωματικά, για να καλύψω το ότι δεν έχω ιδέα τι να πω πάνω σ' αυτό: Στο σύμπαν του Έντι όλα γίνονται... :whistling:

 

Όμως σ' ευχαριστώ που μου το έδειξες, γιατί θα έχει πολύ ενδιαφέρον να προσπαθήσω να το λύσω αυτό το σημείο σε κάποια μελλοντική ιστορία του Έντι. Να 'σαι καλά Άγγελε! :)

  • Like 1
Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..