13ος Διαγωνισμός Σύντομης Ιστορίας, Κατηγορία: ΕΦ, Θέμα: Αθανασία

[Electroscribe]

Συγχαρητήρια στο νικητή και μπράβο σε όσους πρόλαβαν να συμμετάσχουν.

 

Ένα πράγμα που μου έκανε εντύπωση στις συμμετοχές ήταν πως οι "σκληροί" της ΕΦ, επηρεασμένοι και από το θέμα που ήταν κάτι δίχως όρια (και η επιστήμη έχει άμεση σχέση με την οριοθέτηση) έγραψαν διηγήματα πολύ Soft sci-fi. Ενώ όσοι γνώριζαν το είδος λιγότερο έγραψαν με βάση την ιδέα που είχαν περί ΕΦ και κατέφυγαν σε εξηγήσεις "βαρύτερες" (νανομηχανές, άγνωστα χημικά στοιχεία κτλ.)

[khar]

Χαμός στο διαγωνισμό! Συγχαρητήρια λοιπόν. Τώρα ο κ. khar, αφού έθεσε τον πήχυ τόσο ψηλά, πρέπει να διοργανώσει τον μεγαλύτερο ΕΦ διαγωνισμό ever. Αγωνιούμε

 

Εύκολο, γιατί έχω μόνο έναν ΕΦ διαγωνισμό να ξεπεράσω.

 

Δύσκολο, γιατί ο Dinosxanthi μάζεψε είκοσι συμμετοχές (αν και στο δρόμο χάσαμε την μία), αρκετούς σχολιαστές που δεν συμμετείχαν, και με την "Αθανασία" πρόσφερε ένα τουλάχιστον προκλητικό θέμα.

 

Ίδωμεν...

[mariposa]

Συγχαρητήρια σε όλους! Στον νικητή, στους διαγωνιζόμενους, στον διοργανωτή και στους αναγνώστες.

[dagoncult]

Λοιπόν, αφού το θέμα ''νανορομπότ'' παίζει πολύ, υπάρχει στο πεντηκοστό βιβλίο των εκδόσεων ΟΞΥ μια ενδιαφέρουσα ψιλοσχετική ιστορία. Το βιβλίο λέγεται ''οι στάχτες της ψυχής μας'' και η ιστορία στην οποία αναφέρομαι λέγεται ''η κόλασις ηυξήθη''. Του Michael Marshall Smith. Μάλιστα, σύμφωνα με τους τύπους στο ΟΞΥ (και λογικά έτσι θα είναι), η συγκεκριμένη ιστορία έχει υπάρξει φιναλίστ του βρετανικού βραβείου λογοτεχνίας του φανταστικού. Είναι πολύ πρώτο διηγηματάκι και κατα τη γνώμη μου και πάρα πολύ σπούκι΄ ειδικά σε ένα συγκεκριμένο σημείο (σε μια φιλική συγκεντρωσούλα). Επίσης, υπάρχει και άλλη μία καλή στο ίδιο βιβλίο, που λέγεται ''το τίμημα''. Του Neil Gaiman αυτή. Ο τύπος με τρομοκράτησε με έξι σελίδες ρε 'σεις. Οκ, είχα φτιάξει και τρελή ατμόσφαιρα, αφού είχα την τρελή τύχη να βρίσκομαι μπροστά σε τζάκι, σε απομονωμένο σπίτι και να διαβάζω σπουκιές. Αν βρεθεί στα χέρια σας και έχετε όρεξη και διάθεση, τσεκάρετέ το.

ΥΓ: Το πήρα από το παζάρι, με κάνα τρίευρο-τετράευρο, αν και η παλιά τιμή που είχαν γράψει με μολύβι, έλεγε 17,00. Κουλό ε;

[northerain]

Ο Dinosxanthi έκανε γενικά πολύ καλή δουλειά και σκοτώθηκε, οπότε ας του πούμε κι αυτουνού συγχαρητήρια, κρίμα είναι

Για τον τρόμου, όποιος διστάζει να γράψει επειδή δεν είναι το στυλ του, ας δεί πόσοι ''άσχετοι'' γράψαμε Ε.Φ. Έπειτα αν δεν έχετε ξαναγράψει τρόμου, είναι δεδομένο ότι θα γράψετε κάτι ξεχωριστό.

[Nihilio]

Λοιπόν, αφού το θέμα ''νανορομπότ'' παίζει πολύ, υπάρχει στο πεντηκοστό βιβλίο των εκδόσεων ΟΞΥ μια ενδιαφέρουσα ψιλοσχετική ιστορία. Το βιβλίο λέγεται ''οι στάχτες της ψυχής μας'' και η ιστορία στην οποία αναφέρομαι λέγεται ''η κόλασις ηυξήθη''. Του Michael Marshall Smith. Μάλιστα, σύμφωνα με τους τύπους στο ΟΞΥ (και λογικά έτσι θα είναι), η συγκεκριμένη ιστορία έχει υπάρξει φιναλίστ του βρετανικού βραβείου λογοτεχνίας του φανταστικού. Είναι πολύ πρώτο διηγηματάκι και κατα τη γνώμη μου και πάρα πολύ σπούκι΄ ειδικά σε ένα συγκεκριμένο σημείο (σε μια φιλική συγκεντρωσούλα). Επίσης, υπάρχει και άλλη μία καλή στο ίδιο βιβλίο, που λέγεται ''το τίμημα''. Του Neil Gaiman αυτή. Ο τύπος με τρομοκράτησε με έξι σελίδες ρε 'σεις. Οκ, είχα φτιάξει και τρελή ατμόσφαιρα, αφού είχα την τρελή τύχη να βρίσκομαι μπροστά σε τζάκι, σε απομονωμένο σπίτι και να διαβάζω σπουκιές. Αν βρεθεί στα χέρια σας και έχετε όρεξη και διάθεση, τσεκάρετέ το.

ΥΓ: Το πήρα από το παζάρι, με κάνα τρίευρο-τετράευρο, αν και η παλιά τιμή που είχαν γράψει με μολύβι, έλεγε 17,00. Κουλό ε;

Το είχα πάρει με την παλιά τιμή, και πράγματι, αυτή η ιστορία με τα νανορομπότ ήταν πολύ καλή. Του Gaiman όμως... το ξέρουμε ότι αντιγράφει καλά ο Neil, αλλά, όπως και να έχει, όταν βλέπεις ένα από τα τρία επεισόδια της ταινίας Cat's eye ξενερώνεις λίγο...

[month]

Συγχαρητήρια και απο μέρους μου στον νικητή. Άξιος, και πάντα τέτοια.

Συγχαρητήρια και σε όσους λάβανε μερος στο διαγωνισμό, για την προσπάθεια. Στον επόμενο θα τα πούμε. Χωρίς έκτροπα ελπίζω.

[northerain]

Συγχαρητήρια και απο μέρους μου στον νικητή. Άξιος, και πάντα τέτοια.

Συγχαρητήρια και σε όσους λάβανε μερος στο διαγωνισμό, για την προσπάθεια. Στον επόμενο θα τα πούμε. Χωρίς έκτροπα ελπίζω.

 

Αρκεί να διαβάσεις ιστορίες στα Αγγλικά, που τώρα θα είναι περισσότερες απ' ότι κατάλαβα...

[month]

Μπα, δεν νομίζω να αλλάξω αυτόν το κανόνα. Είναι κάτι στο οποίο δεν συμβιβάζομαι και δεν διαπραγματεύομαι.

Και όσοι με ξέρουν, ξέρουν ότι είμαι αρκετά ξεροκέφαλος για να το ακολουθώ αυτό που λέω.

[Adinol Doy]

Συγχαρητήρια κι ἀπὸ ἐμένα σὲ ὅλους καθὼς καὶ στὸν κ. Khar.

Σ' αὐτὸ τὸ σημεῖο νὰ σημειώσω πώς, λόγῳ ἔλλειψης χρόνου, δὲν πρόλαβα νὰ ψηφίσω καὶ νὰ σχολιάσω, ἐπειδὴ δὲν πρόλαβα κἂν νὰ διαβάσω ὅλες τὶς ἱστορίες. Ἐν καιρῶ θὰ τὸ κάνω. Ἐλπίζω στὴν κατανόησή σας.

 

Καὶ πάλι συγχαρητήρια!

[Nienor]

Για τον τρόμου, όποιος διστάζει να γράψει επειδή δεν είναι το στυλ του, ας δεί πόσοι ''άσχετοι'' γράψαμε Ε.Φ. Έπειτα αν δεν έχετε ξαναγράψει τρόμου, είναι δεδομένο ότι θα γράψετε κάτι ξεχωριστό.

Αυτό ξαναπέστο

 

Εγώ μια φορά θα την παλέψω όσο μπορώ, αλλά μέχρι στιγμής δεν έχω καταφέρει ποτέ να γράψω ιστορία που έστω να με ικανοποιεί. Και σε αυτό το είδος έχω προσπαθήσει. Ω, ναι

 

 

Πότε θα βγει το θέμα αλήθεια?

 

 

Mman, σε ευχαριστούμε για άλλη μια φορά. Θερμά.

[Waylander]

Μπραβο στον νικητη αλλα και σε ολους του συμετεχοντες.... Αναμενεται το θεμα τρομου(ναι θα δοκιμασω....)

[northerain]

Κάτι για Δευτέρα κατάλαβα αν και υπήρξε συζήτηση για διάλειμμα μιας βδομάδας.

[khar]

Και μια διευκρίνηση, για να μη δημιουργηθούν παρερμηνείες σχετικά με τις ικανότητές μου στην ποίηση

Ο στίχος με το κυκλάμινο, ελαφρώς παραλλαγμένος για να ταιριάζει στην αφήγηση, είναι από το ποιήμα "Πρακτικά Θύελλας", της Κικής Δημουλά, συλλογή "Το τελευταίο σώμα μου".

[Waylander]

Κάτι για Δευτέρα κατάλαβα αν και υπήρξε συζήτηση για διάλειμμα μιας βδομάδας.

 

 

Διαλειμμα????Τι ειναι αυτο???Οχι διαλειμματα....ΛΟΛ :tease:

[DinoHajiyorgi]

Διαλειμμα?Τι ειναι αυτο?

...Resssssssssst...!

 

There is nooooo ressssssst...!

[dagoncult]

...Resssssssssst...!

 

There is nooooo ressssssst...!

 

 

''Φτιάξε'' μας με μεγαλύτερης ανάλυσης φωτογραφίες μεγάλε, μη μας λυπάσαι(χεχε).

Είθε να ''κολυμπήσουμε'' στον τρόμο.

[DinoHajiyorgi]

Παράξενος μαυροφορεμένος κύριος χτύπησε την πόρτα μου και μου ζήτησε να του φυλάξω ένα πακέτο. Δεν ήταν μεγαλύτερο από ένα κουτί υποδημάτων, τυλιγμένο σε σκούρα λαδόκολλα, δεμένο σταυρωτά με σπάγκο και κόμπους. Δεν συνήθιζα να κάνω παρόμοιες χάρες σε άγνωστους σε μένα άντρες, είχα μείνει όμως εκστασιασμένος στη θέα των μικρών σκουληκιών που έρεαν από τα ρουθούνια του πάνω στην κατάμαυρη γενειάδα που κάλυπτε τον λαιμό του.

 

Καθώς γύρισε να φύγει ένιωσα τον ήχο μέσα από το μυστήριο πακέτο.

«Κάτι ξύνει για να βγει έξω» είπα για να τον προλάβω, με όχι και τόσο πειστική φωνή μπορώ να πω.

Γύρισε και μου χαμογέλασε με κατακίτρινα, ραγισμένα δόντια.

«Κάντε λίγη υπομονή και θα σταματήσει» σχολίασε και δείχνοντας μου την καμπούρα του για τελευταία φορά χάθηκε μια και καλή στη στενή, λασπωμένη κατηφόρα.

 

Άφησα το κουτί στο ράφι πάνω από τον καθρέπτη του χολ, δίπλα στο πηλίκιο μου. Όποτε περνούσα από το σημείο άκουγα το άγνωστο εκείνο νύχι να ξύνει επίμονα το εσωτερικό του πακέτου, σταθερά, ακατάπαυστα. Μου ήταν πλέον δύσκολο να ησυχάσω. Έψαχνα την οποιαδήποτε δικαιολογία να περνώ από το χολ για να βεβαιωθώ πως το φυλακισμένο άγνωστο επιθυμούσε ακόμα την ελευθερία του. Σύντομα δεν χρειαζόταν να κατεβαίνω στο χολ. Άκουγα εκείνο το χρίτσι-χρίτσι σε οποιοδήποτε μέρος της οικίας μου και να βρισκόμουν. Και τα βράδια, κάτω από την κουβέρτα και τα μαξιλάρια, ανίκανος να κοιμηθώ.

 

Ο ξένος όμως είχε δίκιο. Η υπομονή μου απόδωσε και το ξύσιμο επιτέλους σταμάτησε. Το πακέτο παραμένει βουβό. Τώρα το ξύσιμο είναι μέσα στο κεφάλι μου. Μακρύ, γυριστό νύχι χαρακώνει τα τοιχώματα της κάρας μου εκ των έσω, πασχίζει να ανοίξει δίοδο, να βγει. Οι δικοί μου, και λοιποί γνωστοί, υποκρίνονται πως δεν ακούν το χρίτσι-χρίτσι, που έχει φτάσει πλέον εκκωφαντικές διαστάσεις. Μου χαμογελούν ευγενικά, τους χαμογελώ κι εγώ και κάνω υπομονή. Τώρα όπου να’ναι…όπου να’ναι…

 

Όπου νά'ναι ξεκινά...

 

Ο 1ος ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΣΥΝΤΟΜΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΡΟΜΟΥ.

[Naroualis]

Παιδιά, ήμουν εκτός υπολογιστή για κάνα-δυο μερούλες και το έχασα το πατηρντάκι! Κώστα πολλά συγχαρητήρια και καλές πωλήσεις (χιχι), Ντίνο μπράβο για το κουράγιο σου και το θέμα σου (μα Μεγάλο Σάββατο βράδυ βρε θεομπαίχτη ).

 

Όχι ότι θα με χαλούσε ένα διαλλειματάκι γιατί έχω στεγνώσει συγγραφικώς, αλλά περιμένω κι εγώ το διαγωνισμό τρόμου. Όρεξη πολλή...

[Nienor]

Τον είδα για πρώτη φορά στην πόρτα του γείτονα. Πήγε με κουτί, έφυγε χωρίς κουτί. Κάτι σε όλο το παρουσιαστικό του μου προκαλούσε φρίκη. Τη δεύτερη φορά στεκόταν πίσω πίσω στην κηδεία της θείας Μέλπως. Μου έκανε εντύπωση, αν κι έμοιαζε στο χώρο του νεκροταφείου οικείος. Δε θυμήθηκα πως τον είχα ξαναδεί στη γειτονιά αμέσως. Μόνο ύστερα, μια νύχτα που ξύπνησα -πετάχτηκα σχεδόν από το κρεβάτι μου- χωρίς εμφανή λόγο. Δεν ήξερα τι με είχε ενοχλήσει, μονάχα άκουγα την ηχώ ξυσίματος. Νύχι επάνω σε ξύλο. Χριτς χριτς. Και ξανά. Νύχι επάνω σε ξύλο. Πίστεψα πως είχα ποντίκια το βράδυ εκείνο και κατέβηκα στην κουζίνα να ψάξω. Μα αφού είχα ανοίξει όλα τα ντουλάπια και δεν είχα βρει τίποτε, συνέχιζα να ακούω τον ήχο. Αν ήταν ποντίκι θα είχε φύγει το δίχως άλλο...

 

Την άλλη μέρα το πρωί καλημέρισα το γείτονα. Δε μου μίλησε. Ήταν σκυθρωπός. Τα μάτια του βουλιαγμένα μέσα στις κόγχες τους κι ένα μυστήριο βλέμμα στο πρόσωπό του. Ήταν πάντοτε πρόσχαρος άνθρωπος κι ας είχαν οι περισσότεροι άλλη γνώμη. Ήταν βροντερός και γελαστός. Και τώρα είχε αδυνατίσει φανερά και τα βουλιαγμένα μάτια του έδειχναν κούραση. Είχα καιρό να δω τις γάτες στον κήπο του κι είπα να ρωτήσω. Μου είπε μόνο: «Έφυγαν. Δεν το άκουγαν, μόνο το μύριζαν.» Δεν κατάλαβα την ώρα εκείνη. Τη νύχτα όμως-

 

Τη νύχτα ξύπνησα για δεύτερη φορά χωρίς κανένα λόγο. Πετάχτηκα στο κρεβάτι όρθια και στο μετείκασμα στα μάτια μου κρυβόταν ο γείτονας, πίσω από τη σκοτεινή φιγούρα του τύπου που ήταν στην κηδεία της θείας Μέλπως. Σαν ένα έμοιαζαν. Στα αυτιά μου έσβηνε ο ίδιος ήχος. Νύχι επάνω σε ξύλο. Χριτς χριτς. Και ξανά. Χριτς χριτς. Και στα ρουθούνια μου έφτανε μια μυρουδιά ασύλληπτη. Γλυκερή και ανυπόφορη. Ξερνώντας δίπλα στο χαλί του κρεβατιού μου θυμήθηκα τα λόγια του και αισθάνθηκα για πρώτη φορά εκείνο να πλησιάζει.

 

Κάθε μέρα είναι πιο κοντά. Κάθε λεπτό νιώθω την ανάσα του στο σβέρκο μου πιο δυνατή. Κάθε στιγμή, κάθε κλάσμα του δευτερολέπτου... με πλησιάζει...

 

Όπου νά'ναι φτάνει...

 

Ο 1ος ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΣΥΝΤΟΜΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΡΟΜΟΥ.

[month]

Όσον αφορά εμένα, έχω αρχίσει να μαζεύω πλοκάμια, μαχαίρια, πολυβόλα, και την φάτσα του Rasp για να φτιάξω μια καλή ιστορία τρόμου.

 

Αν και νομίζω ότι μόνο η φάτσα του, είναι αρκετή για να τρομοκρατήσει τους υπόλοιπους...

[tetartos]

Συγχαρητήρια και από εμένα στον διοργανωτή, κατ'αρχάς, στον νικητή και σε όλους τους συμμετέχοντες.

Αν κάποιος μου έλεγε ότι ο διαγωνισμός ΕΦ θα είχε 20 συμμετοχές θα έλεγα ότι αυτό είναι σενάριο... επιστημονικής φαντασίας.

Μπράβο και εις ανώτερα!

[DinoHajiyorgi]

Χωρίς Ιερό...

 

Χωρίς Όσιο...

 

Χωρίς Καταφύγιο...

 

Χωρίς Ελπίδα...

 

Όλα τα καλά, όλη η καλή παρέα...

 

Ο 1ος ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΣΥΝΤΟΜΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΡΟΜΟΥ ... ΕΡΧΕΤΑΙ!

[aScannerDarkly]

Άντε ρε παιδιά, έχω ανάψει τα μαύρα κεριά και ετοιμάζομαι να σφάξω το μαύρο κατσίκι, πότε θα έρθει επιτέλους?

[Naroualis]

Aαααα, αν δε χορέψεις τρεις φορές γύρω τους, απαγγέλοντας το "αρνάκι άσπρο και παχύ" ανάποδα δεν γίνεται δουλειά... Και προσοχή στο κερί, είναι από αυτί μελοθάνατου οικολόγου;