Τι διαβάζετε;

[trillian]

Τυχαίνει να έχω ένα αντίτυπο ;) Βέβαια, δεν το πήρα απο δω, αλλά απο το Forbidden Planet ;) Όποιος προλάβει, το δανείστηκε :tongue:

[Nihilio]

Κι εγώ έχω ένα αντίτυπο των Amber, από Amazon, και περιμένει να διαβαστεί δύο χρόνια τώρα.

Στο μεταξύ διαβάζω τον Φυσιογνωμιστή του Jeffrey Ford, weird fiction για το οποίο θα γράψω μόλις το τελειώσω.

[DinoHajiyorgi]

Πριν κάποια χρόνια έγραψα ένα διήγημα επιστημονικής φαντασίας σχετικό με τον Άρη. Ήταν το πρώτο μου διήγημα και εντυπωσίασε αρκετά τον φίλτατο Νίκο Θεοδώρου για να θελήσει να το τυπώσει στους επόμενους Δραματουργούς των Γιανν (ένα τεύχος που ακόμα αναμένεται.) Το διήγημα το μετέφρασα στα αγγλικά και το κατέθεσα στο www.nova-sf.de αλλά με επιστολή του, ο editor του σάιτ Michael Iwoleit, το απέρριψε γιατί θεώρησε πως έμοιαζε με περίληψη ενός μεγαλύτερου, αν και υπέροχου, μυθιστορήματος.

 

Κάναμε «διάλογο» για λίγο καθώς βρήκα την εκτίμηση του εσφαλμένη, θα ήταν κατ’εμένα, σαν να προσθέτεις νερό σε κρασί για να αυξήσεις τον όγκο του. Θα έχανε την δύναμη του. Η ιστορία έχει να κάνει με την συνάντηση ενός Γήινου και ενός Αριανού, μια συνάντηση που συγκλονίζει και τους δύο. Οι Αριανοί ανακαλύπτουν τα υπολείμματα του Γήινου σε κάποια αρχαιολογική ανασκαφή και τον επαναφέρουν στη ζωή από το σωζόμενο DNA του. Η ουσία του διηγήματος είναι η συνάντηση των δύο. Τα υπόλοιπα είναι πληροφορικό background για το πώς τυχαίνει να βρεθούν μαζί αυτοί οι δύο.

 

Τέλος πάντων. Δεν ήταν στο χέρι μου, έχασα τον διάλογο, το διήγημα δεν πέρασε.

 

Αυτόν τον καιρό διαβάζω το Red Mars του Robinson. Το έχω σε word, κάπου 570 σελίδες, και είμαι κάπου στα μισά (σελ. 279). Το μυθιστόρημα είναι πολύ καλό, δεν θα μπορούσα να έχω ακόμα μια ολοκληρωμένη γνώμη, είναι όμως μια ιστορία όπως δεν θα μου άρεσε καθόλου να γράψω. Την διαβάζω όχι τόσο απολαμβάνοντας, αλλά μάλλον υπομένοντας.

 

Σαν να μου λέει κάποιος πως θα μου δώσει να φάω ένα hot-dog σάντουιτς σε τραγανό ψωμί μπαγκέτας, με κέτσαπ, μουστάρδα, ντομάτα και μαρούλι, και όταν αρχίζω να τρώω μού’ρεχεται ένα μικρό κομμάτι λουκάνικο, μετά συνεχίζω με σκέτο ψωμί και μαρούλι, ντομάτα κλπ, μέχρι ξαφνικά άλλο ένα κομμάτι λουκάνικο και πάει λέγοντας. Όπου λουκάνικο είναι η κεντρική πλοκή, το κρέας της ιστορίας, ο λόγος που θέλω να διαβάσω παρακάτω. Και μου την πετάει την ιστορία φετούλες-φετούλες, παραγεμίζοντας μου το στομάχι στο ενδιάμεσο με μπόλικο σκέτο ψωμί.

 

Πολλοί θα με βρείτε άδικο, αλλά συγνώμη, αν ήξερα σε ποιες σελίδες κρύβεται το λουκάνικο εκεί θα πήγαινα κατευθείαν! Έλεος! Και σκάψανε μια τρύπα εδώ. Μετά σκάψανε μια τρύπα εκεί. Μετά ψήσανε τούβλα. Μετά στρώσανε δρόμους. Μετά μαλώνανε ατελείωτα ξανά και ξανά αν έπρεπε να αλλάξουν τον Άρη. Και για να πω την αλήθεια, μετά τις πρώτες σπίθες που μου άρπαξαν την προσοχή (ένας φόνος και ένας περίεργος λαθρεπιβάτης) δεν είμαι καν σίγουρος πόσο σημαντική είναι η πλοκή ή αν υπάρχει καν. Θέλω να πω: Η αληθινή προσφορά είναι: «Θα σου δώσω να φας πεντανόστιμη μπαγκέτα με μαρούλι και ντομάτα, άντε θα βάλω και λίγα κομμάτια λουκάνικο για γαρνιτούρα.» Αν κρίνω δηλαδή από τους τίτλους των επόμενων δύο βιβλίων, ο συγγραφέας μας γράφει για την μεταμόρφωση ενός πλανήτη, με λίγο δράμα σαν αλατοπίπερο από πάνω.

 

Αν ήθελα να διαβάσω κάτι τέτοιο! Θα υπομένω για να δω που με βγάζει, αν όμως κρατάει αρκετά για τα επόμενα βιβλία…δεν ξέρω ακόμα αν θα είμαι αρκετά διαθέσιμος να τσιμπήσω.

 

Και αυτή είναι η γνώμη μου μέχρι στιγμής. (Και ναι, okay, ίσως να φταίει και εκείνη η ιστορία με την απόρριψη.)

[Naroualis]

Τελείωσα το δεύτερο μέρος της τριλογίας Μύθοι των Οττόρι, της Λίαν Χερν, με τίτλο Με Το Γρασίδι Για Προσκέφαλο. Συνεχίζω με το τρίτο και τελευταίο μέρος, το Λαμπρό Φεγγάρι.

[Naroualis]

Τελείωσα και το τρίτο μέρος των Μύθων των Οττόρι της Λίαν Χέρν με τίτλο το Λαμπρό Φεγγάρι. Σαν σύνολο η τριλογία ήταν μαγευτική κι η μεσαιωνική Ιαπωνία φαντάζει παράξενα οικεία. ίσως επειδή η συγγραφέας δεν είναι Γιαπωνέζα; Ή επειδή η γραφή της είναι τέτοια που σε βάζει τόσο έντονα στο κλίμα; Το απόλαυσα και αυτό όπως και τα άλλα δύο μέρη. Χαρακτηριστικά το τελείωσα μέσα σε λίγες μόνο ώρες (470 σελίδες.)

 

Έχω ξεκινήσει την Παράσταση του Μίλερ κι είμαι ήδη στη μέση. Εξαιρετικό μπορώ να πω.

[araquel]

μαμαζέλα ναρουάλις, μας έχετε φορέσει ολωνών τα γυαλιά. διαβάζετε με παρόμοια ταχύτητα που διάβαζα εγώ μέχρι και πέρισυ.

 

μάι χατ ιζ οφ του γιού!

[Naroualis]

Όχι, όχι, αγαπητέ μου τουρτομανή, απλά έπαθα ένα αισθηματικό κλακάζ αυτές τις μέρες και για να ισιώσω η γυναίκα το έριξα στο μπούμπλε-μούμπλε. Να φανταστείς ούτε τα φρύδια μου δεν έχω βγάλει, για να μην κοιτιέμαι στον καθρέφτη και αυτοοικτήρωμαι...

 

Πέρα από την πλάκα οι μύθοι των Οτόρι διαβάζοναι απνευστί. Έχει φοβερή δύναμη αυτή η ιστορία. Κι ο Ντρίτζτ ήταν ωραίο τυπάκι. Ανάλαφρο Dark Elf Trilogy.

[Mort13]

Διάβασα το The Postman του David Brin, μια συμπαθητική "αμερικανιά" (με την καλή έννοια του όρου) για τη δύναμη των συμβόλων και τις επιπτώσεις που μπορεί να έχουν σε μια μετααποκαλυπτική κοινωνία.

[heiron]

Ο Μπριν γραφει καλα?Γιατι εχω ακουσει πολυ καλα λογια για τα Uplift βιβλια του και σκεφτομαι καποτε στο μελλον να τα παρω.

[Mort13]

Δεν έχω διαβάσει τα "διαστημικά" του ακόμα ούτε εγώ, μόνο το Postman και το Kiln People που είναι αστυνομικό SF. Ωραία γράφει πάντως.

Edited September 10, 2007 by Tauntaun13

[nikosal]

O Brin δεν είναι Breen, έτσι; Αλλιώς πώς διάολο μεταφράστηκαν τα έργα του στα αγγλικά;

[Arachnida]

Τελείωσα και το τρίτο μέρος των Μύθων των Οττόρι της Λίαν Χέρν με τίτλο το Λαμπρό Φεγγάρι. Σαν σύνολο η τριλογία ήταν μαγευτική κι η μεσαιωνική Ιαπωνία φαντάζει παράξενα οικεία. ίσως επειδή η συγγραφέας δεν είναι Γιαπωνέζα; Ή επειδή η γραφή της είναι τέτοια που σε βάζει τόσο έντονα στο κλίμα; Το απόλαυσα και αυτό όπως και τα άλλα δύο μέρη. Χαρακτηριστικά το τελείωσα μέσα σε λίγες μόνο ώρες (470 σελίδες.)

 

Από τα αγαπημένα μου βιβλία. Ευθυμία υπάρχει και συνέχεια. Το "The harsh cry of the Heron" που διαδραματίζεται μερικά χρόνια μετά, ενώ η συγγραφέας ανακοίνωσε κι ένα prequel, το "Heaven’s Net is Wide". Επίσης αναμένεται και η κινηματογραφική μεταφορά τους. Αν θες δες και όσα έγραψα κι εδώ: http://giannis-pliotas.blogspot.com/2007/07/19-2007.html

Οι τίτλοι όλων των βιβλίων είναι σε μέτρο Χάικου.

[Naroualis]

Ναι το φαντάστηκα, γιατί ο μύθος δεν κλείνει και δεν επαληθεύευται όλη η προφητεία. Αλλά νομίζω ότι δεν έχουν μεταφραστεί ακόμη στα ελληνικά.

[Naroualis]

Η παράσταση, του Μίλλερ. Το μπλέξιμο ανάμεσα στο θετρικό και την πραγματικότητα ήταν απολαυστικό. Ο χαρακτήρας του ξεπεσμένου ηθοποιού μοναδικός. Νταρστέλλερ=ο ηθοποιός που βιώνει , δεν υποδύεται απλά το ρόλο.

 

Επίσης τελείωσα (επιτέλους) τα Βιβλία του Αίματος, του Μπαρκερ. Ο έκτος τόμος δεν πρόσθεσε και πολλά στους υπόλοιπους πέντε, εκτός ίσως από το Υστερόγραφο, που είναι το κλείσιμο της αρχικής ιστορίας.

 

Ξεκίνησα το The Weirdstone of Brisingamen του Allan Garner. Μια διαφορετική Νάρνια; Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων; Αρθουριανή ιστορία; Θα δείξει.

[Naroualis]

Τελείωσα το The Weirdstone of Brisingamen του Alan Garner. Δύο μικρά αδέλφια, ο Κόλιν και η Σούζαν, μπλέκονται σε έναν αρχαίο μύθο, που έχει να κάνει με το ξύπνημα 140 ευγενών ιπποτών, που θα πολεμήσουν τη θεότητα του κακού, όταν έρθει εκείνη η ώρα. Αρθουριανή, Κέλτικη και Νορβηγική μυθολογία μπλέκονται αξεδιάλυτα, με εμφανίσεις διαφόρων πλασμάτων όπως οι svart-alfar, οι lios-alfar, η Morrigan, οι dwarfs, η Κυρά της Λίμνης και πάει λέγοντας. Επίσης το μεγαλύτερο μέρος των τοποθεσιών που αναφέρονται είναι πραγματικές, και μάλιστα πρόκειται για το Chesire, το μέρος όπου μεγάλωσε ο Garner. Ανακάλυψα επίσης ότι το Brisingamen του τίτλου είναι για τους Νορβηγούς ένα περιδέραιο που φέρει στο λαιμό της η θεά Φρέγια.

 

Σα βιβλίο δε λέει και πάρα πολλά, αν σας αρέσει ο Χάρρυ Πόττερ και η Νάρνια θα σας αρέσει και αυτό, απλά εμένα δεν είναι του γούστου μου. Ξεκίνησα το σήκουελ, με τίτλο The Moon of Gomrath.

[melkiades]

Τελείωσα το The Weirdstone of Brisingamen του Alan Garner.

 

Έλεος πια βρε κοπελια με αυτη σου την ταχυτητα. Θα με αναγκασεις να ψαξω για γιατρο που να δινει αναρρωτικες μπας και προλαβω κι εγω τιποτα

[Naroualis]

Σόρρυ ρε παιδιά, αλλά δεν το κάνω επίτηδες, πραγματικά δεν είμαι σε καλή ψυχολογική κατάσταση. Κι όσο δε με παίρνει να κάνω τσαχπινιές θα διαβάζω. Με όλα του τα σύνεργα το διάβασμα (πατατάκια, φρούτα σε μπουκίτσες, ηλιόσπορους, μπισκότα, σοκολατάκια, κλπ, κλπ, κλπ). Δεν είναι μόνιμο όμως θα δείτε σε καμμιά εβδομάδα θα πέσουν οι ταχύτητες στο ζερό. Υπομονή να ΄χετε μαζί μου και θα μου περάσει

[Nihilio]

Twilight Watch, από Sergei Lukyanenko. 3 χρόνια μετά το δεύτερο βιβλίο (Αύγουστο-Σεπτέμβρη 2002) και με τον Anton και πάλι αφηγητή, αυτή τη φορά undercover να ψάχνει τον αποστολέα κάποιων ανώνυμων γραμμάτων σε ένα συγκρότημα πολυτελών κατοικιών. Σαρκασμός με την κατάντια της νεόπλουτης σύγχρονης Ρωσίας, πνευματώδης γραφή και μια πλοκή που μοιάζει δεόντως μπλεγμένη. Νομίζω ότι θα μου αρέσει.

[D'Ailleurs]

Διαβάζω το "Μυστήριο του Λαβύρινθου" του Ρόμπερτ Βαν Γκούλικ με ήρωα τον κινέζο Δικαστή Τι.

[Naroualis]

Τελείωσα το The Moon of Gomrath, του Alan Garner, σήκουελ στο The Weirdstone of Brisinghamen. Πολύ τρέξιμο ρε παιδί, πολλά χιλιόμετρα. Όλο περνάνε έναν λόφο κι ύστερα έχουν άλλα εννέα μίλια, και ανέβηκαν στην κορυφή του γκρεμού και πήδηξαν το ρυάκι και δώστου πάλι να τρέχουν τα υπόλοιπα από τα εννέα μίλια και πρόσεχε μη σε βρει το φεγγάρι... Ουφ! Επιτέλους τέλος!

 

Τελείωσα επίσης και τα Παιδιά του Χούριν. Παραδόξως δεν κατάφερα να βρω τα σημεία όπου έχουν γίνει τα μπαλώματα από τον υιό Τόλκιν. Και αυτό πολύ με άρεσε. Ίσστε, ναι, σε λέω.

Edited September 13, 2007 by naroualis

[Naroualis]

Εμμμμ, ναι ξέρω είναι σπαστική, είμαι εκνευριστική, είμαι ό,τι κι αν θέλετε να μου καταλογήσετε αλλά...

 

Αποτελείωσα (γιατί το έχω ξεκινήσει μερικούς μήνες τώρα) το Λύκο και άλλα διηγήματα του Γκυ Ντε Μωπασάν. Οι Γάλλοι που αρέσουν πολλοί, κι ας χάνουν κάποιες φορές το ρυθμό τους.

 

 

 

Επίσης τελείωσα μια συλλογή διηγημάτων του Παρά Πέντε, της σειράς In Orbit. Namely, Το Ρομπότ κι Αυτή Που Αγαπάς, Τομ Μάντοξ, Η Βασίλισσα των Διόδων (My Lady of the Diodes) Ρότζερ Ζελάζνυ, Η Τέλεια Γυναίκα (The Perfect Woman), Ρόμπερτ Σέκλεϋ και Η Μηχανή Με Τα Δύο Χέρια, Χένρυ Κάτνερ. Δεν τρελάθηκα με κανένα τους, μου φάνηκαν προβλέψιμα και τα τέσσερα.

[heiron]

Διαβασα χτες το

Η τεχνη του πολεμου

του Σουν Τσου

 

Μικρο και σε πολλα σημεια επαναλαμβανομενο,θετει ομως σωστα καποιες βασικες αρχες στρατηγικης και τακτικης.

[Naroualis]

Τελείωσα το The Source of Magic, τη δεύτερη από τις νουβέλες που διαδραματίζονται στην Xanth, του Pierce Anthony. Αν και είναι σπόιλερ, να πω ότι ξετρελάθηκα

με το picklepuss, ένα γατί (ή κατί τέτοιο) που όταν τρομάζει

 

ή αισθάνεται να απειλήται, μεταμορφώνει τους γύρω του σε τουρσιά! Και περιττό να

 

σας πω τι γίνεται όταν το πλησιάζει ένα ζόμπι...

Edited September 16, 2007 by naroualis

[trillian]

Μόλις μόλις-μόλις- τελείωσα το Hard-boiled Wonderland and The End of the World, του Haruki Murakami. Δεν τον ήξερα προηγουμένως τον συγγραφέα (μου το δάνεισαν το βιβλίο) αλλά μπορώ να πω ότι απο δω και πέρα θα ψάξω κι άλλα δικά του. Είναι... δεν ξέρω τι είναι ακριβώς, αλλά είναι απίστευτο βιβλίο! Είναι απίστευτος συγγραφέας. Είναι πολύ κοντά για να το σχολιάσω κανονικά, αλλά σε δέκα λεπτά που θα πάω για ύπνο ξέρω ότι θα ονειρευτώ μονόκερους και μια πόλη μέσα σε ένα τείχος με δάση τριγύρω και ένα ποτάμι να τη διατρέχει και δε σας λέω άλλα γιατί είναι και θέμα σπόιλερ, αλλά θα πω το εξής: Διαβάστε το!

 

[ Φανταστείτε κάτι σαν μίξη Ζελάζνυ και Ντικ, και θα έχετε μια ιδέα]

[heiron]

Ζελαζνυ και Ντικ!?!?!Μη μου πεις και...Μουρκοκ?Επεσες για υπνο?Ωραια...ερχομαι να κλεψω ενα βιβλιο σου,χεχε...