Τι διαβάζετε;

[GeoVa]

Ξεκίνησα το Ενάντια στη Μέρα, του Thomas Pynchon.

[BladeRunner]

Έχω αρχίσει το Κοπέλα που σε λένε Φίνι, του Δημήτρη Μαμαλούκα.

[gregacm]

Εχω ξεκινησει το Οι Πυλες, του Τζον Κοννολι.

[Δημήτρης]

Παντελής Γιαννουλάκης και ''Χ. Φ. Λάβκραφτ: Ταξίδι στη Μοναξιά του Χρόνου''.

[BladeRunner]

Έχω αρχίσει το Ας αρχίσει η γιορτή, του Νικολό Αμανίτι. Βρίσκομαι λίγο πριν την μέση και μου αρέσει πολύ. 

[Blacksword]

House of Suns - Alastair Reynolds

[vaggelis]

Έχω αρχίσει το "Ο Γίγαντας Ο' Μπράιεν", της Χίλαρυ Μάντελ.

[BladeRunner]

Έχω αρχίσει το Σαμουράι!, του Σαμπούρο Σακάι.

[Mictantecutli]

Ο νόμος των δρόμων- Michael Connelly

[Anwrimos23]

Παντελής Γιαννουλάκης και ''Χ. Φ. Λάβκραφτ: Ταξίδι στη Μοναξιά του Χρόνου''.

Περιμενω κανα review και για εμας που δεν το εχουμε βρει να το διαβασουμε

[Δημήτρης]

 

Παντελής Γιαννουλάκης και ''Χ. Φ. Λάβκραφτ: Ταξίδι στη Μοναξιά του Χρόνου''.

Περιμενω κανα review και για εμας που δεν το εχουμε βρει να το διαβασουμε

 

 

Πρέπει να είναι η τρίτη φορά που το διαβάζω και μου έχει χύσει κυριολεκτικά τα μυαλά στο πάτωμα. Αριστούργημα από τα λίγα, θα απλώσω σεντόνι σε λίγες μέρες που το τελειώνω. 

 

Και ρίχνε που και που μία ματιά εδώ, το είχε την τελευταία φορά που κοίταξα. 

[tsathoggua]

Night's Master της Tanith Lee. Πολύ καλό!

[T.C.Cook]

Ο Κηπουρός της Νύχτας (για 3η φορά) του George Pelecanos. Ένα απ' τα αγαπημένα μου βιβλία.

[Δημήτρης]

Τζ. Κ. Τσέστερτον και ''Ο Άνθρωπος που τον έλεγαν Πέμπτη''. 

[gregacm]

Τζανκι, του Ουιλλιαμ Μπαροουζ.

[BladeRunner]

Έχω αρχίσει το Ο άνθρωπος που καθόταν στο μπαλκόνι, των Σγιεβάλ/Βαλέε.

[Δημήτρης]

Τζ. Κ. Τσέστερτον και ''Ο Άνθρωπος που τον έλεγαν Πέμπτη''. 

 

Πάει και αυτό. Έφυγε γρήγορα επειδή ήταν μικρό και καλό. 

 

Βρισκόμαστε στο Λονδίνο κάποια στιγμή στο παρελθόν όπου κυκλοφορούν φήμες ότι αναρχικοί θέλουν να σπείρουν τον όλεθρο στη πόλη αλλά και τον κόσμο ολόκληρο. Ο Γκάμπριελ Σάιμ είναι ένας αστυνομικός που μάλλον με απρόσμενο τρόπο παρεισφρύει σε μία ομάδα τους για να τους σταματήσει. Και τα ευτράπελα θα αρχίσουν να δίνουν και να παίρνουν.

 

Καταδιώξεις κάθε είδους και με κάθε μέσο, μονομαχίες, καβγάδες και απρόσμενες αποκαλύψεις. Κυνικό και αγωνιώδες γράψιμο, διανθισμένο με φιλοσοφικές και πολιτικές προεκτάσεις. Κινηματογραφικό βιβλίο, θα μπορούσε να γίνει ωραία μαύρη κωμωδία στο στυλ του ''Ένα Ψάρι που το έλεγαν Γουάντα''. Λόγω ...διαστάσεων μάλιστα στο ρόλο του Κυριακή μου ερχόταν συνεχώς στο μυαλό ο Άλφρεντ Μολίνα. Ωραίο, προτείνεται για ένα ευχάριστο απόγευμα. 

Edited June 22, 2016 by Δημήτρης

[Anwrimos23]

 

Τζ. Κ. Τσέστερτον και ''Ο Άνθρωπος που τον έλεγαν Πέμπτη''. 

 

Πάει και αυτό. Έφυγε γρήγορα επειδή ήταν μικρό και καλό. 

 

Βρισκόμαστε στο Λονδίνο κάποια στιγμή στο παρελθόν όπου κυκλοφορούν φήμες ότι αναρχικοί θέλουν να σπείρουν τον όλεθρο στη πόλη αλλά και τον κόσμο ολόκληρο. Ο Γκάμπριελ Σάιμ είναι ένας αστυνομικός που μάλλον με απρόσμενο τρόπο παρεισφρύει σε μία ομάδα τους για να τους σταματήσει. Και τα ευτράπελα θα αρχίσουν να δίνουν και να παίρνουν.

 

Καταδιώξεις κάθε είδους και με κάθε μέσο, μονομαχίες, καβγάδες και απρόσμενες αποκαλύψεις. Κυνικό και αγωνιώδες γράψιμο, διανθισμένο με φιλοσοφικές και πολιτικές προεκτάσεις. Κινηματογραφικό βιβλίο, θα μπορούσε να γίνει ωραία μαύρη κωμωδία στο στυλ του ''Ένα Ψάρι που το έλεγαν Γουάντα''. Λόγω ...διαστάσεων μάλιστα στο ρόλο του Κυριακή μου ερχόταν συνεχώς στο μυαλό ο Άλφρεντ Μολίνα. Ωραίο, προτείνεται για ένα ευχάριστο απόγευμα. 

 

 

Υπάρχει και ταινια νομιζω, προσφατη, αλλά δεν ξερω αν ειναι καλή

 

http://www.imdb.com/title/tt3079222/

Edited June 23, 2016 by Anwrimos23

[Δημήτρης]

 

 

Τζ. Κ. Τσέστερτον και ''Ο Άνθρωπος που τον έλεγαν Πέμπτη''. 

 

Πάει και αυτό. Έφυγε γρήγορα επειδή ήταν μικρό και καλό. 

 

Βρισκόμαστε στο Λονδίνο κάποια στιγμή στο παρελθόν όπου κυκλοφορούν φήμες ότι αναρχικοί θέλουν να σπείρουν τον όλεθρο στη πόλη αλλά και τον κόσμο ολόκληρο. Ο Γκάμπριελ Σάιμ είναι ένας αστυνομικός που μάλλον με απρόσμενο τρόπο παρεισφρύει σε μία ομάδα τους για να τους σταματήσει. Και τα ευτράπελα θα αρχίσουν να δίνουν και να παίρνουν.

 

Καταδιώξεις κάθε είδους και με κάθε μέσο, μονομαχίες, καβγάδες και απρόσμενες αποκαλύψεις. Κυνικό και αγωνιώδες γράψιμο, διανθισμένο με φιλοσοφικές και πολιτικές προεκτάσεις. Κινηματογραφικό βιβλίο, θα μπορούσε να γίνει ωραία μαύρη κωμωδία στο στυλ του ''Ένα Ψάρι που το έλεγαν Γουάντα''. Λόγω ...διαστάσεων μάλιστα στο ρόλο του Κυριακή μου ερχόταν συνεχώς στο μυαλό ο Άλφρεντ Μολίνα. Ωραίο, προτείνεται για ένα ευχάριστο απόγευμα. 

 

 

Υπάρχει και ταινια νομιζω, προσφατη, αλλά δεν ξερω αν ειναι καλή

 

http://www.imdb.com/title/tt3079222/

 

 

Α ωραία, δεν το ήξερα. Αν και δεν μου πολυγεμίζει το μάτι (είναι θρίλερ ενώ θα την ήθελα λίγο προς το πιο κωμικό), θα έχω ωστόσο το νου μου αν την πετύχω πουθενά.

 

Συνεχίζω με Τόμας Κενέλι και ''Η Λίστα του Σίντλερ''. 

Edited June 23, 2016 by Δημήτρης

[BladeRunner]

Έχω αρχίσει το Κινγκ Κονγκ, των Τζο ΝτεΒίτο και Μπραντ Στρίκλαντ.

[BladeRunner]

Έχω αρχίσει το Τοπικές καταιγίδες, του Γουίλιαμ Μπόιντ.

[Blacksword]

Άρχισα το City of the Colden Shadow του Tad Williams. Μόλις λίγες σελίδες αλλά δεν μπορώ να το πιστέψω ότι ο ίδιος συγγραφέας έβγαλε και το Memery, Sorrow and Thorn. Πραγματικά αγνώριστος!

[Δημήτρης]

Διάβασα το ''Η Λίστα του Σίντλερ'' του Τόμας Κενέλι. Έφυγε γρήγορα σε τρεις μέρες. Και γιατί από την στιγμή που το ξεκίνησα δεν μπορούσα να το αφήσω κάτω, αλλά και γιατί ήθελα να προλάβω να το επιστρέψω στη βιβλιοθήκη. Είχα δει παλαιότερα την ταινία αλλά ευτυχώς θυμόμουν πολύ λίγα. Μπόρεσα έτσι να το ευχαριστηθώ στο μέγιστο βαθμό. 

 

Ο Όσκαρ Σίντλερ ήταν Γερμανός επιχειρηματίας. Γεννήθηκε το 1908 και το ξέσπασμα του Β' Π.Π. τον βρήκε μέλος του Ναζιστικού κόμματος. Όπως άλλωστε και αρκετοί άλλοι αγνοί άνθρωποι που δεν ήξεραν τι εστί Ναζισμός, όντας ακόμη στα σπάργανα του. Πριν πετάξει την μάσκα και αποκαλύψει το αληθινό φρικιαστικό προσωπείο που έντεχνα κρυβόταν από κάτω. Το βιβλίο περισσότερο ιστορικό χρονικό παρά μυθιστόρημα, αποτελεί ουσιαστικά ένα δρώμενο της εποχής του. Παρακολουθούμε τις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις όπου έπρεπε κανείς να προσέχει πάρα πολύ τι λέει και τι κάνει. Ο Σίντλερ είχε δημιουργήσει ένα στρατόπεδο- εργοστάσιο όπου εργάζονταν Εβραίοι έχοντας ως κύριο αντικείμενο εργασίας κουζινικά σκεύη και πολεμικό εξοπλισμό. Εκεί με προσωπικό κόστος και έχοντας φυλακιστεί αρκετές φορές, τους παρείχε καταφύγιο από τα κολαστήρια που άκουγαν στο όνομα Άουσβιτς, Μπίρκεναου. Ισχυριζόμενος ότι η επιχείρηση του ήταν απαραίτητη για την πολεμική βιομηχανία ενώ ουσιαστικά δεν παρήγαγε απολύτως τίποτα, αναγκαζόταν συχνά- πυκνά να συναναστρέφεται και να καλοπιάνει κάθε λογής Ναζιστικά αποβράσματα. Που θεωρούσαν ότι η θέση των εργαζομένων του δεν ήταν στην Εμάλια, αλλά στα κρεματόρια και στους θαλάμους εκτέλεσης. Οπότε και αναγκαζόταν να σκαρφίζεται ένα σωρό γελοίες δικαιολογίες και να πληρώνει από την τσέπη του για να τους λαδώνει με διαμάντια, καφέ, αλκοόλ και άλλα δυσεύρετα καλούδια της αποχής. Με το τέλος του πολέμου να τον βρίσκει οικονομικά κατεστραμμένο. 

 

Ο συγγραφέας στην έρευνα του πήρε συνεντεύξεις από συγχρόνους του που τον γνώρισαν προσωπικά και επέζησαν χάρη σε αυτόν. Ταξίδεψε σε εφτά χώρες και μίλησε με πολλούς ανθρώπους, όπως επίσης και σε Κρακοβία, Πλαζόβ, Ζαμπλότσιε και άλλα μέρη- κλειδιά που αναφέρονται. Βασίστηκε σε πληροφορίες που του παραχώρησαν στενοί συνεργάτες του Σίντλερ κατά την περίοδο του πολέμου, σε αρχεία της Γιαντ Βασέμ, της Υπηρεσίας Αναμνήσεως Μαρτύρων και Ηρώων, και διάφορες άλλες πηγές. Ίσως να νομίζει κανείς ότι με όλα αυτά επιχειρείται μία προσπάθεια ωραιοποίησης της όλης κατάστασης. Κάθε άλλο, γιατί ο Σίντλερ παρουσιάζεται με όλες τις αδυναμίες του. Ποτό, πολλές ερωμένες όντας παντρεμένος, με αρκετούς να μην μπορούν να του συγχωρήσουν ότι παρ' όλες τις μετέπειτα ενέργειες του, υπήρξε εξαρχής ομοϊδεάτης των Ναζί. Παράλληλα ξεχωριστό χρώμα στο όλο σκηνικό δίνουν τα πεπραγμένα του φρούτου που ακούει στο όνομα Άμμωνας Γκεντ. 

 

Μία από αυτές τις μέρες θα ξαναδώ και την ταινία. Θυμάμαι ότι μου είχε ''αρέσει'', αλλά πλέον θέλω να δω κατά πόσο είναι πιστή και στο πνεύμα του βιβλίου. 

Edited June 26, 2016 by Δημήτρης

[Δημήτρης]

Πίτερ Στράουμπ και ''Ιστορία Φαντασμάτων''.

[BladeRunner]

Συνεχίζω με το Ένα ολόγραμμα για τον βασιλιά, του Ντέιβ Έγκερς.