Τι διαβάζετε;

[Naroualis]

Τελείωσα χτες βράδυ το βιβλίο Τα 3 βήματα του Διαβόλου: ο επιστήμονας, του Δημήτρη Κουντούρη. Είναι το πρώτο βιβλίο μια τριλογίας (τα επόμενα δύο είναι "ο μισθοφόρος" κι "Ένας επικίνδυνος έφηβος"). Ένας πολύ καλός κομπιουτεράς, ο Πέτρος, επιστρατεύεται από κάτι που νομίζει ότι είναι η ελληνική κυβέρνηση για να κάνει κάτι που πιστεύει ότι είναι θέμα εθνικής ασφάλειας. Περίμενα να είναι... πώς να το πω πιο απλά; Κακό. Ναι, κακό περίμενα να είναι. Αλλά δεν είναι. Είναι καλογραμμένο, με πειστικούς διαλόγους, και παρά την όποια μάλλον κοιτότυπη υπόθεση, καταφέρνει να σε κάνει να ενδιαφερθείς. Έχει τα προβληματάκια του, αλλά σχεδόν τα παραβλέπεις.

[melkiades]

Το κρύωμα θέλει fantasy, οπότε ξεκίνησα χθες την "Μπαλάντα του Πανδοχέα". Έχω διαβάσει γύρω στις 150 σελίδες και μέχρι τώρα μου αρέσει πάαααρα πολύ.

 

Είμαι στη σελίδα 300, καλέ αυτό είναι πολύ ωραίο. Ήθελα να μείνω σπίτι σημερα να το τελειώσω.

[BladeRunner]

Άρχισα το Τα διαμάντια είναι αιώνια, του Ίαν Φλέμινγκ.

[Naroualis]

Παραμύθια... από το σεντούκι της Αγγελικώς, Νάντια Λιαρέλλη: Μια χαριτωμένη συλλογή από παραμύθια της Λέσβου. Πολύ κομψό σαν έκδοση (ε, εκδόσεις Αιολίδα είναι αυτές) και με νοσταλγική διάθεση. Για την ιστορία, Αγγελικώ είναι η γιαγιά της συγγραφέως.

[alanon]

ξεκινησα το 3ο βιβλιο του πρωτου νομου!το 2ο ηταν πραγματικος δυναμιτης με θεο τον γκλοκτα

[Naroualis]

Από τη Γη στον Άρη, Δημοσθένης Βουτυράς: Δεν ξέρω τι να πω γι' αυτό το βιβλίο. Εντάξει είναι ιστορικό κείμενο από τις πρώτες προσπάθειες στο φανταστικό, αλλά είναι πολύ βαρετό, στιγμές-στιγμές αλλοπρόσαλλο και το τέλος του είναι σκέτη καμτσικιά. Δεν ξέρω αν μου άρεσε ή αν με εξόργισε ή αν με άφησε αδιάφορη.

[BladeRunner]

Άρχισα το Οι αράχνες, του Ρίτσαρντ Λιούις. Το άτιμο διαβάζεται πολύ γρήγορα και μπορεί μέχρι αργά το βράδυ να το έχω τελειώσει.

[Anwrimos23]

Διαβάζω το Αριστερό χέρι του Θεού. Μέχρι στιγμής το μόνο που μου αρέσει είναι που τα χώνει στο χριστιανισμό. Κατά τ' άλλα το βρίσκω σαχλό, φλύαρο και μου δημιουργεί την εντύπωση ενός αχταρμά. Είναι σαν να σκέφτηκε ο συγγραφέας πως θα κάνω ένα best seller;... χμ ας βάλω λίγο τρόμο, ένα σκοτεινό ήρωα που να σου κεντρίζει το ενδιαφέρον, πολλούς αδιάφορους χαρακτήρες που να γεμίζουν με τις ίντριγκες που δημιουργούνται την ιστορία, άφθονη κριτική στο χριστιανισμό (για να κερδίσω και τους πιο σκεπτικιστές), λίγο ρομαντζο, λίγο σεξ, μετά ας το γυρίσω και λίγο στο επικό για αυτούς που γουστάρουν και manowar, lord of the rings κλπ.... Είναι κάτι σαν Harry Potter στο πιο hardcore. Harry Poter για όσους θέλουν να το παίζουν σκληροί στους φίλους τους και άρχισαν να ακούνε metal, αλλά στα κρυφά μιλάνε με τη μάνα τους 1 ώρα τη μέρα για το τι έφαγαν, με ποια βγήκαν κλπ

Σοβαρά όμως τώρα... WTF???

Edited December 11, 2012 by Anwrimos23

[Alucard]

Διαβάζω το Αριστερό χέρι του Θεού. Μέχρι στιγμής το μόνο που μου αρέσει είναι που τα χώνει στο χριστιανισμό. Κατά τ' άλλα το βρίσκω σαχλό, φλύαρο και μου δημιουργεί την εντύπωση ενός αχταρμά. Είναι σαν να σκέφτηκε ο συγγραφέας πως θα κάνω ένα best seller;... χμ ας βάλω λίγο τρόμο, ένα σκοτεινό ήρωα που να σου κεντρίζει το ενδιαφέρον, πολλούς αδιάφορους χαρακτήρες που να γεμίζουν με τις ίντριγκες που δημιουργούνται την ιστορία, άφθονη κριτική στο χριστιανισμό (για να κερδίσω και τους πιο σκεπτικιστές), λίγο ρομαντσο, λίγο σεξ, μετά ας το γυρίσω και λίγο στο επικό για αυτούς που γουστάρουν και manowar, lord of the rings κλπ.... Είναι κάτι σαν Harry Potter στο πιο hardcore. Harry Poter για όσους θέλουν να το παίζουν σκληροί στους φίλους τους και άρχισαν να ακούνε metal, αλλά στα κρυφά μιλάνε με τη μάνα τους 1 ώρα τη μέρα για το τι έφαγαν, με ποια βγήκαν κλπ

Σοβαρά όμως τώρα... WTF???

 

Ίσως το καλύτερο ρεζουμέ (αγγλιστί review) που έχω διαβάσει ποτέ μου! Εύγε, Ανώριμε! Ναι, οκ, ο καθένας μπορεί να έχει την άποψή του, περί ορέξεως κολοκύθόπιτα, κτλ, αλλά εντάξει, ας είμαστε σοβαροί. Αναγνώστης ενήλικος που του άρεσε αυτό το βιβλίο ή δεν έχει ξαναδιαβάσει φάντασυ, ή...δεν ξέρω. Από τις μεγαλύτερες φόλες που έχω διαβάσει!

[Naroualis]

Ανώριμε, δεν ξέρω πώς θα μου φανεί τελικά το βιβλίο, αλλά με μπρίζωσες να το διαβάσω κάποια στιγμή!

[melkiades]

Εμένα μια φορα, τόσο κακό δεν μου φάνηκε και θα διαβάσω και το δεύτερο όταν πέσει η τιμή του λιγάκι.

[Cassandra Gotha]

Τέλειωσα τον Υφαντόκοσμο του Μπάρκερ (τι ωραίο βιβλίο! ) και...

 

...Διαβάζω Ρόμπερτ Χάουαρντ!

Μου έκαναν δώρο το "Σόλομον Κέιν: Κόκκινες Σκιές" και διάβασα χθες το βράδυ την πρώτη ιστοριούλα, με τίτλο Κρανία στ' αστέρια και νομίζω πως θα τα πάμε πολύ καλά. Μου αρέσει η γραφή του, το ανατριχιαστικό κλίμα του, η σκοτεινή διάθεση και κάτι δεύτερες σκέψεις, (δηλαδή, η σκέψη του συγγραφέα που παρεμβάλλεται σ' αυτή του ήρωα), και μου κέντρισε το ενδιαφέρον να δω αν θα συνεχίσει να πράττει ο Κέιν αντίθετα με τη συνείδησή του.

[Anwrimos23]

Ανώριμε, δεν ξέρω πώς θα μου φανεί τελικά το βιβλίο, αλλά με μπρίζωσες να το διαβάσω κάποια στιγμή!

 

Eιλικρινά δεν ήταν αυτός ο στόχος μου και σου ζητώ συγνώμη προκαταβολικά

[Naroualis]

Ανώριμε, δεν ξέρω πώς θα μου φανεί τελικά το βιβλίο, αλλά με μπρίζωσες να το διαβάσω κάποια στιγμή!

 

Eιλικρινά δεν ήταν αυτός ο στόχος μου και σου ζητώ συγνώμη προκαταβολικά

 

Μα, είναι ωραίο να ανακαλύπτει κανείς διασκεδαστικά βιβλία!

[Anwrimos23]

Εμένα μια φορα, τόσο κακό δεν μου φάνηκε και θα διαβάσω και το δεύτερο όταν πέσει η τιμή του λιγάκι.

H αλήθεια είναι ότι ξεκινάει με πολλές υποσχέσεις το πρώτο μέρος, με το Άσυλο και την περίεργη θρησκεία των Λυτρωτών. Είναι αρκετά σκοτεινό, ομιχλώδες, γεμάτο βία, μυστήρια, συνωμοσίες, πάθη, ίντριγκες, αιρετικό και σε κάνει να ενδιαφερθείς για τη συνέχεια της ιστορίας. Αυτή όμως η συνέχεια είναι για τα μπάζα. Ο Κέιλ είναι αρκετά αντιπαθητικός (φαντάσου κάτι σαν υβρίδιο Τσακ Νόρις, Harry Potter και Όλιβερ Τουίστ στο πιο μόγγολο), αλλά αυτοί που είναι πιο αντιπαθητικοί και φλατ είναι οι δευτερεύοντες χαρακτήρες, δε σε νοιάζει να πεθάνουν όλοι στην παρακάτω παράγραφο. Οι γυναίκες παρουσιάζονται σαν διακοσμητικά στοιχεία-τρόπαια. Εντάξει θα μου πεις εδώ μιλάμε για μεσαίωνα, σίγουρα όμως χάνει πολύ και το ρομαντικό-ερωτικό στοιχείο.

Επιπλέον γίνεται μια κριτική παλιάς σχολής (φαντάσου λίγο κάτι σαν Ξανθόπουλο στον μεσαίωνα) προς την αριστοκρατία με τα γελοία εθιμοτυπικά, τον κοινωνικό ρατσισμό της και παρουσιάζεται ως αυτιστική και προβληματική. Το πρόβλημα είναι ότι η όλη περιγραφή αυτού του εναλλακτικού κόσμου εμένα δε με έπεισε, καμία σχέση με άλλα βιβλία που σε βάζουν μέσα στον περίεργο Κόσμο τους. Εδώ δεν υπάρχει αυτό. Έχουμε φανταστικές περιοχές, φυλές, αλλά και Μέμφις, Νορβηγία, Ιησού από τη Ναζαρέτ, Εβραίους μεγαλοτραπεζίτες, τσιγγάνους κλπ. Μια μίξη δηλαδή φανταστικού και πραγματικού, η οποία δεν πείθει. Θα μπορούσες να το πεις και μετα-αποκαλυπτικό, όμως δεν ξεκαθαρίζεται. Τέλος και το τελευταίο επικό μέρος του βιβλίου είναι συνοπτικό, περιληπτικό και δεν πείθει ούτε αυτό. Έχουμε αποτυχία δηλαδή σε όλα τα μέρη και στοιχεία του βιβλίου εκτός από το πρώτο με το τρομακτικό Άσυλο, την περιγραφή της ζωής εκεί και τα μυστικά του.

Η γνώμη μου είναι ότι αποτελεί μεγάλο μειονέκτημα να μη συμπαθείς του βασικούς ήρωες, σε έργα συνέχειες και να ποντάρει ο συγγραφέας απλά στα ερωτηματικά που δημιουργεί και στο ότι θέλεις να δεις το τέλος. Δεν ξέρω, αν θα διαβάσω κάποια στιγμή τη συνέχεια, θα ζήσω σίγουρα και χωρίς αυτή.

 

Η κριτκή μου είναι 2/5. Το 2 είναι επειδή διαβάζεται και δεν είναι βαρετό, αλλά μέχρι εκεί.

Edited December 11, 2012 by Anwrimos23

[Naroualis]

Τελείωσα χτες δύο βιβλία. Το ένα είναι η φρέσκια-φρέσκια Camera Obscura του Σταμάτη (μας) Λαδικού, το οποίο θα το σχολιάσω στο δικό του τόπικ. Το δεύτερο είναι ο Γιος της Τζοκόντα του Αύγουστου Κορτώ, ο οποίος στο τρίτο του βιβλίο που διαβάζω εξακολουθεί να γράφει φανταστικό, αλλά με ντροπή κι ενοχές γι' αυτό. Ο ήρωάς του είναι ακόμη ένας πλούσιος αργόσχολος (βλ. λαβκράφτιοι ήρωες), με περίπου ψυχολογικά προβλήματα που καταλήγουν να μεταμορφωθούν σε μεταφυσικά προβλήματα. Στις ελάχιστες σελίδες του βιβλίου, κατάφερα να θυμηθώ διηγήματα του κύκλου Λάβκραφτ, καφκικές υποψίες -υποψίες γιατί δεν έχω ακόμη διαβάσει Κάφκα- και το Άρωμα του Ζύσκιντ, όλα αυτά προλογισμένα με τον "ελληνικό" τρόπο, δηλαδή είκοσι σελίδες σύνδεσης με τα προηγούμενα όπου περιγράφεται η ζωή του χαρακτήρα και πώς έφτασε ως εδώ. Είναι από τα λίγα βιβλία που ξέρω που

 

 

σποιλεριάζουν αναίσχυντα την κεντρική τους ιδέα με τον ίδιο τους τον τίτλο.

 

 

Αυτό σε συνδιασμό με την απροσμέτρητη βαρεμάρα μιας επεξηγηματικής αφήγησης (ο ελληνικός τρόπος που λέγαμε) και μια πλοκή που ξεκινάει στη σελίδα 25 από 117, με κάνει να μην το προτείνω παρά μόνο σε όσους θέλουν να έχουν διαβάσει ΚΑΙ αυτό το ελληνικό φανταστικό ανάγνωσμα ή τους φαν του συγκεκριμένου συγγραφέα.

Edited December 12, 2012 by Naroualis

[BladeRunner]

Χτες αργά το βράδυ άρχισα το Αδέσποτα σκυλιά, του Γκόρντον Γουίλιαμς.

[Naroualis]

Τελείωσα χτες βράδυ το "Στη Σκιά του Δάσους" του Φώτη Ταμπά. Ειλικρινά, δεν ξέρω να σας πω σε πόσα σημεία με στεναχώρησε. Η ιδέα χαριτωμένη, αλλά η εκτέλεση τόσο αδύναμη που δεν είναι σαφής ποια είναι τελικά η ιδέα. Η τεχνική (ενεστώτες χρόνοι, πρωτοπρόσωπη αφήγηση, στην οποία παρεμβάλονται σκηνές που ο πρωταγωνιστής και αφηγητής δεν είναι παρών, κι αυτές σε ενεστώτα, αλλαγές μπρος-πίσω στο χρόνο) επίσης αδύναμη. Η πλοκή έντονη και μπερδεμένη. Η ανάπτυξη των χαρακτήρων προσχηματική, με τους ίδιους τους χαρακτήρες να αποδίδονται με τρόπο που μπερδεύεσαι και δεν ξέρεις ποιος είναι ποιος. Οι διάλογοι λίγο κατώτεροι από μικρής λογοτεχνικής αξίας αστυνομικό διήγημα. Έλλειψη έρευνας σχετικά με το πώς δουλεύουν κάποια πράγματα στην πραγματική ζωή (πχ, όταν έχεις τα δύο σου παιδιά έγκλειστα σε ψυχιατρική κλινική και τα πατάει ένα αυτοκίνητο, δε σε παίρνει η κλινική να στο πει στο τηλέφωνο, αλλά έρχεται αστυνομικός στην πόρτα σου, ο επιλεγόμενος και "άγγελος θανάτου").

 

Γενικάδίνει την αίσθηση μιας ταινίας που "παίζεται" μπροστά τα μάτια του συγγραφέα της, αλλά που ο συγγραφέας αυτός δεν ξέρει πώς να τη μεταφέρει στο χαρτί.

[wordsmith]

Γενικά δίνει την αίσθηση μιας ταινίας που "παίζεται" μπροστά τα μάτια του συγγραφέα της, αλλά που ο συγγραφέας αυτός δεν ξέρει πώς να τη μεταφέρει στο χαρτί.

 

This sounds like me...

Είναι του φανταστικού αυτό; Υπερφυσικός τρόμος, κάτι τέτοιο;

[Tiessa]

Ξεκίνησα το The Fire Upon the Deep του Vernor Vinge.

Είμαι στο 1/4 του βιβλίου και δηλώνω εντυπωσιασμένη. Πολύ ωραία φαντασία του πολύ μακρινού μέλλοντος, σε συνδιασμό με μια ιδιαίτερη φυλή εξωγήινων και με μέρη του γαλαξία όπου οι νόμοι της φύσης ισχύουν διαφορετικά.

[Naroualis]

Γενικά δίνει την αίσθηση μιας ταινίας που "παίζεται" μπροστά τα μάτια του συγγραφέα της, αλλά που ο συγγραφέας αυτός δεν ξέρει πώς να τη μεταφέρει στο χαρτί.

 

This sounds like me...

Είναι του φανταστικού αυτό; Υπερφυσικός τρόμος, κάτι τέτοιο;

 

Τελικά, ναι. Υποτίθεται ότι ως το τέλος κρατάει δύο μυστικά

 

 

1) αυτοί που συναντάει ο ήρωας είναι όλοι ήδη νεκροί

2) αναφέρονται κάποια στιγμή παράλληλα σύμπαντα και άλλες διαστάσεις.

 

 

Φυσικά, την παραμικρή ιδέα από φανταστικό να έχεις, τα έχεις καταλάβει εξαρχής αυτά.

 

 

Και όχι, έχω διαβάσει δικά σου κείμενα και δεν είσαι σε τέτοια κατάσταση. Θα ήθελα να το αποδώσω στο νεαρόν της ηλικίας του συγγραφέα και γι' αυτό, του προτείνω να διαβάσει πολύ και να γράφει συνεχώς. Επιδέχεται βελτίωσης η όλη κατάσταση, αλλά αυτό το πρώτο δείγμα γραφής είναι απογοητευτικό.

[wordsmith]

Και όχι, έχω διαβάσει δικά σου κείμενα και δεν είσαι σε τέτοια κατάσταση.

 

Μερσί

[Zaratoth]

Διαβάζω τη Λίστα του Σίντλερ. Πολύ ενδιαφέρον και καλογραμμένο βιβλίο.

[Δημήτρης]

Διαβάζω τη Λίστα του Σίντλερ. Πολύ ενδιαφέρον και καλογραμμένο βιβλίο.

 

Σε ποιες εκδόσεις το έχεις αυτό;

[BladeRunner]

Η Λίστα του Σίντλερ έχει κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Λιβάνη - Το Κλειδί. Πλέον είναι εξαντλημένο.

 

Στο μεταξύ, εγώ άρχισα το Γαλαξιακή Αυτοκρατορία 3, του Ισαάκ Ασίμοφ. Το γνωστό Second Foundation. Η αλήθεια είναι ότι ήθελα να το διαβάσω από τις εκδόσεις Anubis, με την ωραία μετάφραση και επιμέλεια, αλλά έχουν καθυστερήσει αρκετά εκεί στον εκδοτικό οίκο και γω δεν μπορούσα να περιμένω.

Edited December 13, 2012 by BladeRunner