Τι διαβάζετε;

[araquel]

guns of avalon του zelazny

[Ivan Gig Nth Yuk]

Άντε για να μη θεωρούμαι snob (ή αγράμματος ) θα πω και εγώ πως διαβάζω το Earthsea Quartret της Le Guin (ναι με τον αδερφό μου διαβάζουμε σχεδόν τα ίδια, για να μη πω παίρνει ο ένας αφήνει ο άλλος). Έχω διαβάσει το πρώτο που φάνηκε καλό και αφού κατάφερα να διαβάσω το Tombs of Atuan (με τις πενήντα πρώτες σελίδες να είναι στο top 10 των 50 σελίδων με το λιγότερο νοηματικό περιεχόμενο) ετοιμάζομαι να ξεκινήσω το τρίτο. Υποθέτω να πω κάποιο σχολιάκι στο τέλος όλων.

Edited February 28, 2007 by Guardian of the RuneRing #2

[Oberon]

Αυτές τις μέρες διαβάζω τα:

 

A Hat Full of Sky - Terry Pratchett. Πρόκειται για το δεύτερο βιβλίο με τη μάγισσα Τiffany Aching και τους άπαιχτους και αμίμητους Nac Mac Feegle (τα μικροσκοπικά, πολεμοχαρή, φασαριόζικα και ουισκολατρεύοντα ξωτικά που μιλάνε - τι άλλο; - Σκωτσέζικα). Από τα καλύτερα του Πράτσετ που έχω διαβάσει τελευταία.

 

Το πρώτο βιβλίο της Star Trek τριλογίας Q Continuum με τίτλο Q-Space του Greg Cox. Ο Q στα καλύτερά του και το βιβλίο έχει όντως Τρεκ feeling και γράψιμο. Πολύ καλογραμμένο είναι σαν βλέπεις ένα ωραίο επεισόδιο του Next Gen.

 

Eπίσης αποφάσισα να πιάσω και τις νουβέλες που έχω στα Αγγλικά από την γιγαντιαία σειρά Perry Rhodan, συγκεκριμένα το Ιn the Center of the Galaxy του Clark Darlton (Αγγλικό ψευδώνυμο του Γερμανού συγγραφέα Walter Ernsting ο οποίος δημιούργησε τον Πέρυ Ρόνταν το 1961 αλλά επειδή θεώρησε πως οι Γερμανοί εκδότες δεν θα εξέδιδαν βιβλίο ε.φ. από Γερμανούς συγγραφείς την εποχή εκείνη, άλλαξε το όνομά του και παρουσίασε το βιβλίο ως μετάφραση από τα Αγγλικά).

 

Την έχω ξανακούσει αυτή την ιστορία και για Έλληνες συγγραφείς, αλλά δε θυμάμαι που. Αργότερα θα κάνω ένα τοπίκιον για τον infamous Perry Rhodan.

Edited February 28, 2007 by Dain

[Naroualis]

επειδή θεώρησε πως οι Γερμανοί εκδότες δεν θα εξέδιδαν βιβλίο ε.φ. από Γερμανούς συγγραφείς την εποχή εκείνη, άλλαξε το όνομά του και παρουσίασε το βιβλίο ως μετάφραση από τα Αγγλικά).

 

Την έχω ξανακούσει αυτή την ιστορία και για Έλληνες συγγραφείς, αλλά δε θυμάμαι που.

 

Van Horn, κατά κόσμον Αχιλλέας Κουγιανός. Παλαιότερα ο Γιώργος Μαρμαρίδης έργαφε στα περιοδικά Μάσκα και Μυστήριο κάτω από ένα πλήθος επωνύμων, αλλά εκείνη η περίπτωση εκπίπτει μάλλον στο αστυνομικό δελτίο.

 

Διαβάζω το Άρωμα του Ονείρου, Τομ Ρόμπινς. Δεν είχα ξαναδιαβάσει (όλο καινούγρια πράμματα κάνω τελευταία. :Ρ) Ζαχαρώνω ανεδαίστατα τις Αντιαστυνομικές ιστορίες του Τσάπεκ και λέω να διαβάσω για πρωτη φορά Forgotten Realms, The Dark Elf Trilogy.

Edited February 28, 2007 by naroualis

[Oberon]

Μπράβο. Και γω κάποιον συγγραφέα αστυνομικών θυμάμαι που είχε αλλάξει το όνομά του, Ναρουάλις (αν και όχι την όλη υπόθεση)! Έχω την υποψία πως και μια συγγραφέας σήμερα γράφει με ξενικό όνομα. Δεν τους κατηγορώ πάντως.

 

Το Άρωμα του Ονείρου, ο Τρυποκάρυδος και ιδιαίτερα το Ακόμα και οι Καουμπόισσες μελαγχολούν είναι τα αγαπημένα μου βιβλία του Ρόμπινς.

Edited February 28, 2007 by Dain

[D'Ailleurs]

Διάβασα: Ζώρζ Σιμενόν - Ο άνθρωπος που έβλεπε τα τρένα να περνούν: Σε ό,τι αφορά προσωπικά τον Κέες Πόπινγκα, πρέπει κανείς να παραδεχτεί ότι στις οκτώ η ώρα το βράδυ υπήρχε ακόμη χρόνος, καθώς το πεπρωμένο του δεν είχε ακόμη καθοριστεί. [...] Θα σήκωνε τους ώμους του με αδιαφορία αν του έλεγαν ότι η ζωή του θα άλλαζε απότομα και ότι αυτή η φωτογραφία, που βρισκόταν πάνω στο τραπεζάκι του σαλονιού και τον έδειχνε όρθιο στο κέντρο της οικογένειάς του, με το χέρι του νωχελικά ακουμπισμένο στη ράχη μιας καρέκλας, θα δημοσιευόταν σε όλες τις εφημερίδες της

Ευρώπης.

Τέλος, αν είχε ψάξει μέσα του, με πλήρη συνείδηση, για να βρει τι θα μπορούσε να τον προδιαθέσει για ένα ταραχώδες μέλλον, σίγουρα δεν θα είχε σκεφτεί τη φευγαλέα εκείνη, σχεδόν ένοχη συγκίνηση, που τον συγκλόνιζε όταν έβλεπε να περνούν τρένα, κυρίως νυχτερινά, με κατεβασμένα τα στόρια που σκέπαζαν το μυστήριο των επιβατών.

 

Η ζωή του ήρωα του μυθιστορήματος ανατρέπεται από τη μια στιγμή στην άλλη, όταν ανακαλύπτει ότι το αφεντικό του ετοιμάζεται να εξαφανιστεί αφήνοντας να πιστέψουν στην αυτοκτονία του. Γίνεται άλλος άνθρωπος. Κι αρχίζει μια περιπλάνηση απ' το Άμστερνταμ στο Παρίσι με απροσδόκητες εξελίξεις, προσπαθώντας να εκδικηθεί για τη μέτρια ζωή του και να αφεθεί στην ηδονή του εγκλήματος.

 

Ξεκίνησα: Γκράχαμ Γκρήν - Το υπουργείο του φόβουΤο μυαλό του Αρθουρ Ρόου έχει συνθλιβεί από την ενοχή -μια ενοχή που η αιτία της θα πρέπει να εντοπιστεί στο ότι δολοφόνησε ο ίδιος, από οίκτο, την άρρωστη γυναίκα του. Μένει έξω από τον πόλεμο ο ’ρθουρ Ρόου, μέχρι που από τύχη μαντεύει -και σωστά και λάθος- το βάρος κάποιου κέικ κατά τη διάρκεια μιας φιλανθρωπικής γιορτής. Από την στιγμή εκείνη γίνεται η λεία ύπουλων και σκοτεινών δυνάμεων, που αρχίζουν να τον καταδιώκουν ανελέητα, και από τις οποίες αγωνίζεται να ξεφύγει με ένα μυαλό, που έχει πάψει πια να λειτουργεί σωστά.

[Mort13]

Το διηγηματάκι του Gaiman "The monarch of the glen" που διαδραματίζεται στο σύμπαν του American Gods και πρωταγωνιστεί ο παλιόφιλος ο Shadow.

[D'Ailleurs]

Ian Rankin - Υπόθεση αίματοςΈνα φρικτό φονικό σε ιδιωτικό σχολείο βόρεια του Εδιμβούργου: θύματα δύο δεκαεφτάχρονα αγόρια, θύτης ένας μοναχικός άνθρωπος, πρώην στρατιωτικός. Ένας άντρας που στο τέλος στρέφει το όπλο στον εαυτό του… Κανένα μυστήριο… πέρα απ’ το γιατί.

Ο επιθεωρητής Ρέμπους, λόγω του στρατιωτικού παρελθόντος του, καλείται να αποκρυπτογραφήσει την προσωπικότητα του δολοφόνου, αλλά έχει πάλι μπελάδες: θεωρείται ύποπτος για το φόνο ενός κακοποιού που παρενοχλούσε τη φίλη και συνεργάτιδά του Σίβον Κλαρκ. Ο κλοιός κλείνει ολοένα γύρω από τον ιδιόρρυθμο επιθεωρητή, που πρέπει να αποδείξει την αθωότητά του, ενώ ο δολοφόνος του σχολείου τον στοιχειώνει καθώς ανακαλύπτει πως όλα τα θύματα συνδέονταν μαζί του μέσα από ένα πλέγμα μυστικών και ενοχών σε μια υπόθεση στιγματισμένη από το αίμα…

[The Blackcloak]

Memories of Ice του Steven Erikson. Σε σένα πιστεύουμε ω Treach...

[Mort13]

Την Caroline, εεε... εννοώ Coraline του Neil Gaiman.

[Nienor]

Χεχεχε, δεν είναι απίστευτο παιχνίδι αυτό που κάνει με το όνομα?

[nikosal]

Από εφ το τελευταίο διάστημα:

 

Τέλειωσα τους Παίχτες του Τιτάνα (Ντικ) - έγραψα για αυτό στην αξιολόγηση

Ξανάπιασα το fifth head of cerberus (Γουλφ)

Έπιασα πρώτη φορά (ναι! δεν το είχα διαβάσει) το Νόβα (Ντιλέινι)

[Darkchilde]

Νίκο, ούτε εγώ δεν έχω διαβάσει την Nova!

 

Είχα προσπαθήσει πριν από αρκετά χρόνια, αλλά ακόμα τα αγγλικά μου δεν ήταν σε καλό επίπεδο, οπότε δεν κατάφερα να διαβάσω παρά μόνο τις πρώτες 4-5 σελίδες με χίλια ζόρια. Έκτοτε δεν προσπάθησα να το ξαναδιαβάσω...

[nikosal]

Έπιασα να το διαβάσω ελληνικά στην έκδοση της Μέδουσας, περίπου 10 -15 ετών παλιό. Ελπίζω να μη μετανιώσω. Είμαι στη σελίδα 15 και καταλαβαίνω γιατί το παράτησες, είναι κουραστικό στην αρχή. Φυσικά έχω μεγάλες προσδοκίες από τη συνέχεια, τόσα έχω διαβάσει περί αυτού. Ο Τοντον του έχει βάλει 9, ο Πικεϊκάκος 8,5 -ε, δεν μπορεί.

Εκείνο που έχει πολύ καλή γραφή και το (ξανα)διαβάζω παράλληλα στα αγγλικά είναι του Γουλφ. Αλλά και αυτό κουράζει λίγο γιατί δεν έχει ξεκάθαρη πλοκή. Είναι πάντως επιπέδου.

 

Και κάθε φορά μου παίρνει ώρα να αποφασίσω το επόμενο. Συνήθως πιάνω ένα βιβλίο, διαβάζω δυο σελίδες, λέω χμ, ας πιάσω καλύτερα εκείνο κλπ. Αποφασίζω δύσκολα το επόμενο.

Δυστυχώς το τελευταίο δίμηνο έχω επίσης μπλέξει με πολλές δουλειές και ο χρόνος μου για διάβασμα (και γράψιμο) έχει μειωθεί δραστικά.

[Mort13]

Εμένα με άρπαξε αμέσως, ίσως γιατί είμαι πάντα sucker για ιστορίες που εμπνέονται από τα στοιχεία του Αρθουριανού κύκλου και λατρεύω την πρόζα του Delany (αν και περιέργως, δεν έχει τύχει μέχρι τώρα να τον διαβάσω στο original). Αυτό που ήθελα να πω πάντως είναι ότι η έκδοση της Μέδουσας έχει ένα σοβαρό bug :tongue: στην σελίδα 178, καθώς έχει αλλάξει θέση το πρώτο μισό του κειμένου της σελίδας με το άλλο μισό. Θα καταλάβεις όταν φτάσεις εκεί, απλά ξεκινάς από εκεί που λέει "φορτισμένα οξείδια" στη μέση περίπου της σελίδας, διαβάζεις μέχρι το τέλος της σελίδας, μετά διαβάζεις την αρχή της σελίδας προτού περάσεις στην επόμενη σελίδα.

[RaspK]

Ξεκίνησα να διαβάζω το δώρο γενεθλίων που μου έκανε μια φίλη, το Αρχαιολογία του Μηδενός του Αλαίν Ναντώ.

Edited March 12, 2007 by RaspK FOG

[Pixie]

Επιασα το "The Dragonbone Chair" του Ταντ Γουίλιαμς. Είναι κλασικό φάνταζι με φτωχό ορφανό αγόρι που βρίσκεται αναμεμειγμένο στις δολοπλοκίες των ισχυρων.

Ο Ταντ έχει καλή γλώσσα και περνάνε γρηγορα οι σελίδες (έχει καμιά 900αριά).

Εχεί χάρτες, ποιηματάκια και προοπτικές για μεγαλύτερη ανάπτυξη των ηρώων. Μέχρι στιγμής me like

Επειδή όμως έχω πάνω από 600 σελίδες ακόμα θα κάνω και καμιά ανασκόπηση προς το τέλος

[RaspK]

Ναι, έχω ξεκινήσει να το διαβάζω κι εγώ αυτό - πολύ ενδιαφέρον, για να λέω την αλήθεια.

[Darkchilde]

Πάντως αυτές τις μέρες έχω τρελλαθεί (με την καλή έννοια) στα μαθηματικά!

[Mort13]

Το Chapterhouse Dune του Frank Herbert, κι έτσι κλείνει ένας κύκλος που ξεκίνησε το καλοκαίρι του 1993, όταν έπιασα στα χέρια μου για πρώτη φορά το Dune.

[araquel]

tauntaun, πίστεψε με, δεν τελειώνει.

ο γιος με τον άντερσον έβγαλαν ήδη το πρώτο μέρος της συνέχειας και τον σεπτέμβρη βγάζουν το δεύτερο (και τελευταίο).

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: και τα δυο βασίζονται στο κείμενο του frank herbert dune7, που ήταν πρόχειρο(??? - draft) όταν πέθανε.

 

όσο σκέφτομαι αυτούς που περίμεναν τη συνέχεια... τα ουρλιαχτά τους... (εγώ ουρλιάζω εδώ και 3 χρόνια, φαντάσου αυτοί. το ότι θα έχουν βραχνιάσει είναι understatement.)

 

ps: όταν με το καλό το τελειώσεις, και άμα ψήνεσαι, στείλε μου ένα pm, πρέπει κάπου να έχω σε .pdf το πρώτο κεφάλαιο του επόμενου, το μοίραζαν πριν λίγο καιρό τζάμπα από την ιστοσελίδα τους για προμοτάρισμα.

[Mort13]

A, το ξέρω. Απλά αναφερόμουν στα γραμμένα από τον πατέρα Herbert βιβλία. Φαντάζομαι ότι κάποια στιγμή, έστω από περιέργεια, θα διαβάσω και την συνέχεια (έχω ήδη διαβάσει τα προοίμια του Dune του υιού, δεν εντυπωσιάστηκα φυσικά αλλά για popcorn διάβασμα καλά ήταν).

[araquel]

Φαντάζομαι ότι κάποια στιγμή, έστω από περιέργεια, θα διαβάσω και την συνέχεια

 

δεν θα το σποϊλεριάσω, οπότε απλώς σημειώνω: τα λεφτά μου εγώ τα ποντάρω στο ότι θα θελήσεις πιο σύντομα από το αόριστο 'κάποια στιγμή' να διαβάσεις το επόμενο.

 

για να μην σπαμάρω και το τόπικ:

τελείωσα σχεδόν το guns of avalon (αλλά το δάνεισα, οπότε...) και έχω πιάσει ξανά το forty signs of rain του kim stanley robinson.

[melkiades]

Αυτές τις μέρες μετά από διάφορα άσχετα διαβάσματα (το τελευταίο ήταν το "Doctor at sea" του Richard Gordon αν δεν κάνω λάθος) ξεκίνησα το πρώτο βιβλίο της τετραλογίας Serpentwar Saga -'Shadow of a Dark Queen' που έχει μεταφρασει η Άγνωστη Κανταθ. Ευχάριστο γενικά, δεν μου έκανε την ιδια εντύπωση με το Μαγο (που με είχε ενθουσιάσει) αλλά θα το προχωρήσω. Αισθητικά πάντος τα βιβλία αυτά είναι άψογα (με αναγλυφα εξώφυλλα, λίγο μεγαλύτερα σε διαστάσεις και με πολύ ωραίες σελίδες) τα ευχαριστιέσαι και μόνο που τα ξεφυλλίζεις.

[Sileon]

Μόλις τελείωσα του Ξενοδοχείο Lutetia του Pierre Assoulin. Πραγματικά ένα απο τα πιο καλογραμμένα καινούρια βιβλία που έχουν πέσει στα χέρια μου, με πολύ όμορφη γραφή και πραγματική σκιαγράφηση προσώπων και γεγονότων. Το βιβλίο αφηγείται σε πρώτο πρόσωπο τα γεγονότα και την ατμόσφαιρα στο ξενοδοχείο Lutetia στο Παρίσι, κατά την διάρκεια της Κατοχής απο τους Γερμανούς στον Β' Παγκόσμιο πόλεμο, μέσα απο τα μάτια του υπεύθυνου ασφαλείας του ξενοδοχείου.

Μόλις ξεκίνησα τον Καλόγερο του M. Lewis. Βαρια και γοτθική ατμόσφαιρα ( ένας λόγος που το πήρα), αν και όπως φαίνεται δεν είναι οι μοναδικοί λόγοι για να το διαβάσει κανείς. Κρίνοντας απο όσο έχω διαβάσει μπορώ να πω οτι είναι απο τα βιβλία που ο λόγος ρέει και διαβάζεται με άνεση, ενώ ο κεντρικός χαρακτήρας , βγάζει ''ζουμί''. Απλά, τουλάχιστον έτσι όπως το βλέπω εγώ, πρέπει να το πετύχεις με διάθεση κατάλληλη να διαβάσεις κάτι τέτοιο.Θα δείξει..